Opinions

Apocalyptische Albino's

Heston blijkt een van de weinige overlevenden in een postapocalyptische wereld, in deze aardige SF-film die meer dan drie decennia later een succesvolle remake kreeg met I Am Legend. Het latere boegbeeld van de NRA kon zich flink uitleven met zijn arsenaal aan mitrailleurs, als held die schoon schip maakt onder de door een virus bevatte bevolking. Geen zombies of vampiers, maar albino's zijn de griezels in dit origineel. Het verhaal heeft echter een beetje last van tempowisselingen en de actie komt soms wat gekunsteld over. Toch is deze klassieker nog steeds de moeite waard.

Goed.

Terechte status.

Deze horrorklassieker kan heden ten dage nog steeds erg goed mee. Gregory Peck en David Warner zetten puike performances neer en het verhaal is meeslepend en eng. De gruwelen zijn dun gezaaid maar boeten desondanks weinig aan impact in. Ook het avontuurlijke karakter en de prachtige locaties dragen bij aan de terechte status van deze beroemde griezelfilm.

Zeer goed.

Niet zo'n bijzondere remake van de horrorklassieker uit de jaren 70. Of hoe een goed idee minder goed uitpakt. Gemiddeld.

Gemiddelde Seagal-meuk met bio-moraal. Zelfs Caine kan weinig redden aan deze flauwe hap.

Prima Bondfilm, die ondanks dat hij dankzij Lazenby onterecht wordt ondergewaardeerd, een van de betere uit de serie is. Goed.

Leuk.

En dan met name omdat het dansen weer eens subliem wordt uitgevoerd. In een van de ingewikkelder dansscenes zien we dan ook tijdelijk even geen Sinatra en Munshin en dansen er twee andere matrozen. Toch dansen ook Sinatra en Munshin goed. De liedjes zijn met name het sterke punt van deze film want het verhaal is, zoals vaker bij dit soort producties, flinterdun. Gelukkig helpt de, inmiddels ietwat oubollige, humor mee.

Wat ik erg vreemd vond: De kopie die ik bekeken heb was overduidelijk een ingekleurde zwartwitfilm. Ik kan hier echter nergens info over vinden.

Daarnaast viel mij op dat Sinatra, overduidelijk, een gevulde broek draagt. Waarschijnlijk om zijn ietwat dunne benen te maskeren. Maar goed, who cares.

Goed.

Leone's laatste meesterwerk is een waardige afsluiter van een veel te korte carriere. Dit gangster-epos is enorm intrigerend en de acteerprestaties zijn van uitzonderlijk niveau. Met uiteraard een schitterende soundtrack van Morricone.

Enigszins onderhoudende deel drie in de serie, maar doordat e.e.a. dusdanig vaak over de top gaat komt dit de film niet altijd ten goede. Vermakelijk over het algemeen. Redelijk.

Stijlvol sprookje.

De 9e film van de immer interessante regisseur Quentin Tarantino is zeer sterk. Gelukkig maar, want hier lijkt hij qua niveau zelfs weer richting zijn magnum opus Pulp Fiction te gaan. Dat meesterwerk blijft op eenzame hoogte staan, maar binnen het oeuvre van de filmende filmfreak behoort deze laatste tot de top 5. Zonder enige twijfel. En de rest was ook al niet gek. Geen slechte score dus.

Once upon a Time in Hollywood is een feest voor elke rechtgeaarde cinefiel en met een scherp oog voor detail gemaakt. Het jaar 1969 wordt getrouw weergegeven en de mise-en-scène is mooi. Hoe dan ook weet de regisseur een en ander stijlvol te filmen en wordt er uitstekend geacteerd. Zo goed zelfs dat je regelmatig vergeet dat je naar 'film-in-film' zit te kijken. Iets wat een grote verdienste is.

Het verhaal is onvoorspelbaar doch wellicht wat rustig qua tempo. Bijna elke scène is een feestje om te aanschouwen, een enkele misser daargelaten. De filmtitel wordt bewust aan het einde vertoond, wanneer je pas echt beseft dat het hier inderdaad een sprookje betreft. De waarheid bleek helaas nogal anders. Gek genoeg verwacht je tegen het einde dan ook eerder het echte verhaal, hoe waanzinnig ook.

Pitt en DiCaprio stelen de show, maar ook de beeldschone Robbie houdt de aandacht goed vast en Pacino is zowaar weer eens op zijn plek. Voor de rest is het vooral genieten geblazen van de vele herkenbare en onherkenbare bijrollen en halve cameo's. De vaste thema's van de cineast zijn aanwezig en er wordt natuurlijk weer geknipoogd naar Nederland. We hadden er stiekem op gehoopt.

Uiteraard staan de acteurs voor hem in de rij en heeft de regisseur meer budget dan menigeen van zijn vakbroeders. Mede daarom ziet alles er zo piekfijn uit (CGI is überhaupt niet zijn ding). Toch blijft het bovenal bijzonder knap hoe je zo een film kunt maken, met de juiste balans tussen komedie, drama en zelfs gruwelijke actie. En dan ook nog de nodige suspense toevoegen. Daarin zit hem de hand van een meester.

****

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Prima dramafilmpje dat impact maakt, maar tevens wat heen en weer fladdert. Sterke acteerprestaties en een enigszins rauw verhaaltje dat realistisch oogt. Goed.

Lasermeisjes' lul.

Frans Bromet kan veel beter, maar toch valt dit werkje niet helemaal door de mand. Een camera opstellen in een tatooshop is net zoiets als filmen op een luchthaven of bij een bloemenwinkel: succes gegarandeerd. Maar het genie achter ‘Buren’ geeft er nog wel een eigen draai aan door de mensen zichzelf grotendeels voor lul te laten zetten. Vooral als ze uitleggen dat hun liefde door de inkthuid pas echt bekroond wordt. De lasermeisjes varen er wel bij.

Doorsnee.

Hollandse hippie.

Een van de betere 'One Night Stand'-films moet haast wel deze donkere komedie zijn. Een moeder en zoon leven een doodsaai leven tot een Hollander naast hen komt wonen. Het burgerlijke gezinnetje is oprecht geïnteresseerd in de hippie, maar ze zijn ook als de dood voor hem. Hij doet hen namelijk herinneren aan het verdwenen vaderfiguur, broer en oom Rudolf. De man die een pakje pijptabak zou gaan halen maar nooit meer terugkwam.

Raymond Thiry is geweldig als de losbol die het hoofd van Marijke Pinoy op hol brengt. Zijn plotselinge toevoeging aan het verhaal is zeer welkom. Toch is de grootste smaakmaker wellicht Robrecht Vanden Thoren. De jonge Belg weet met alleen al zijn mimiek de lachstuipen op het lijf te jagen. Een uitzonderlijke gave. Voeg daar aan toe de doldwaze dialogen en het sterke script, en je hebt een bijzonder vermakelijk filmpje te pakken. Gaat dat zien.

Zeer goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Schitterend en bij vlagen zeer komisch drama met een geniale Nicholson en een oersterk verhaal. Meesterwerk.

Zout & peper.

Vrij zoutloze actiefilm in het altijd goedkope Oostblok (Roemenië en Tsjechië) gefilmd. Lundgren en Gooding Jr. voegen nog een beetje peper toe, maar het houdt niet over. Zo zit er een waanzinnig liefdesplotje in de film, wat kant nog wal raakt, en is het verhaal vooral een voorspelbare herhaling van zetten. Ook de actie begint vrij vlot te vervelen en kent een uiterst flauwe finale.

Doorsnee.

Mysterieus gemier.

Dit kitscherig geschoten, halfbakken misdaaddingetje met de verplichte dosis erotiek slaat de plank vooral mis. Waar het verhaal met Noir-randje in het begin nog enig voordeel van de twijfel verdient, ontaard een en ander al snel in mysterieus gemier dat een gemiddelde Lynch normaliter ontbeert. Naar het einde toe volgt de verplichte uitleg, maar menig kijker zou daarvoor zomaar kunnen zijn afgehaakt.

Doorsnee.

Zien en herzien.

Na de fenomenale natuurserie 'Planet Earth' en de daarbij behorende bioscoopfilm, kon een 'vervolg' natuurlijk niet uitblijven. En dus werd het neusje van BBC's zalm opnieuw aangerukt om een prachtige natuurserie uit de grond te stampen. Echt gestampt werd er niet, want dieren laten zich niet zomaar haasten en wil je het gedrag van een insect of willekeurige aap goed kunnen volgen, moet je wel beschikken over veel tijd. En die werd samen met nogal wat energie gestoken in de schitterende serie 'Life'.

Het bioscoopresultaat, dat niets meer of minder is dan een versneden versie van de televisiereeks, mag er gerust zijn. De landschappen en dieren werken bijna hypnotiserend. Nadeel is dat de minuutjes veel te snel voorbij vliegen en dat de documentaire, ondanks dat hij propvol zit met zoveel mogelijk wonderlijke wezens, doet verlangen naar de 'uncut'-versie: de serie. Een goed teken. Deze vakkundig gefilmde dieren smaken namelijk naar meer en doen uitnodigen tot zien en herzien.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Zoet sprookje.

Dertien in dozijn feelgoodfilm van Disney. Volgens vaste formule en dik aangezet komt alles altijd goed in dit moderne sprookje. Steenburgen en Stanton zorgen voor een klein beetje sjeu (met de nadruk op beetje) in dit verder voorspelbare en suikerzoete kerstfilmpje omtrent een gezin dat van de regen in de drup belandt.

Doorsnee.

Snoepgoed voor het oog.

Voor de liefhebbers van de beroemde serie ‘One Piece’ is deze filmrelease vast een feest der herkenning. Voor het ‘nieuwe’ publiek is het even wennen. Men steekt vrij vlot van wal, zeg maar. Onder meer met een fantastisch vormgegeven wereld, waarin kleurrijke karakters als ware superhelden zich een weg banen naar een ontvoerd crewlid.

Tegen haar wil in meegenomen door een hilarische vijand: Kapitein Shiki en zijn belachelijke bemanning. Een van de leden daarvan loopt bijvoorbeeld op schoenen die bij elke stap een scheetgeluid maken. Je moet het maar verzinnen. Ook de superkrachten van de helden staan garant voor een glimlach en het verhaaltempo ligt gelukkig redelijk hoog.

Het snoepgoed voor het oog is volop vertegenwoordigd middels mooie animaties, waardoor je bijna de neiging krijgt om de plasma of LCD opnieuw te kalibreren. De kleuren spatten werkelijk van het scherm. De release van Kazé is dan ook een visueel hebbedingetje, waarbij de filminhoud regelmatig doet denken aan een fantasierijke videogame. De bluray behelst een nieuwe versie van de film, uitsluitend gemaakt voor de video-uitgave.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Luchtige en vermakelijke musical die vertederend werkt. Gardner steelt de absolute show, maar ook Walker is uitstekend. Uiterst sfeervolle film met een geweldige soundtrack. Gardner zingt naar alle waarschijnlijkheid niet zelf, maar dit mag de pret niet drukken. Goed.

Mixed emotions.

En dan met name omdat de verwachting hooggespannen was. Deze wordt dan ook niet waargemaakt. Sommige vechtscenes zijn een tikkeltje slordig, andere zijn weer adembenemend schoon. Dat Jaa de enige is die in Lee's schaduw mag staan heeft, naast enorme vechtkunde, ook te maken met charisma, iets wat deze film deels ontbeert. En daar kan Jaa schijnbaar weinig verandering in aanbrengen.

Deel 1 was evenals Tom Yum Goong een ontzettende verfrissing. Dit voelt een beetje als een lauwe douche. Niet verkeerd, maar de zon scheen net niet hard genoeg om het aangenaam te maken.

We willen meer Jaa en als het kan onder een betere regie. We zijn inmiddels verwend. Hij verdiend 25 camera's om zich heen, een geen knip en plakwerk achteraf. Niet meer zelf alle touwtjes in handen willen hebben dus. Waar was Pinkaew anyhow?

Ten slotte is mij niet geheel duidelijk wat de link is met deel 1. Maar dit zou aan mij kunnen liggen. Iemand?

Toch nog steeds een kleine zonnestraal binnen het genre.

Goed.

Lekkere actiefilm met mooi in beeldgebrachte vechtscenes. Het klinkt als heiligschennis maar Jaa lijkt de enige die Lee kan evenaren. Verplicht voer voor martial-art liefhebbers. Zeer goed.

Arme Jaa.

Mocht het echt waar zijn wat verschillende internetbronnen melden, dan hoop ik niet dat de reden tegenvallende reacties is. Begrijp dat menig kijker de 'Thaise Lee' het liefst in een film ziet als een van zijn twee eerste (Ong-Bak en Tom Yum Goong), maar dat zit er tijdelijk niet in. Dat ligt hem niet aan een wurgcontract, want Jaa is op allerlei gebieden zelf verantwoordelijk voor deze vechtfim. Zo schreef hij onder andere het verhaal.

'Teleurgesteld zijn hoort erbij in de wereld der cinematografie!' zou je hem op zijn olifant willen naschreeuwen. Al doet zo'n klooster misschien wel wonderen, we willen graag meer van de uitzonderlijke knokmachine. En tegenvallend is de film allerminst.

Iets rustiger te volgen dan deel twee, met een kleine dosis humor en een hogere dosis gevechten. Waarvan sommige nog steeds rommelig in beeld gebracht, maar minder erg dan bij deel 2 het geval was. Daardoor kunnen we Jaa beter in aktie zien en dat is alvast erg prettig.

Goed.

Speciale cinema.

De spanning in dit donkere Japanse sprookje wordt goed opgebouwd. Een moeder en haar schoondochter wachten op de terugkeer van zoon- / manlief. Deze is ten strijde getrokken en het is nog maar de vraag of hij heelhuids terugkeert. Bakken vol sfeer worden opgediend in een surrealistisch aandoende omgeving van hoog gras, weergegeven door adembenemend mooi camerawerk. Het draagt allemaal bij aan een speciaal stuk cinema dat zodoende, geheel terecht, haar klassiekerstatus verwierf.

Zeer goed.

Onderhoudende komedie die, bij vlagen, doet denken aan Kentuckie Fried Movie. Absurd en hilarisch maar soms ook bijna tenekrommend en matig. Seagal houdt wel van een geintje. Redelijk.

Verontrustend feest.

Refn is een regisseur die als geen ander sfeer kan scheppen en dol is op symboliek. Met deze 'neo-noir'-achtige tragedie mag de kijker op zoek naar onderlagen in een afstandelijke en schommelende film over een coole crimineel en een angstaanjagende agent in een kil Bangkok. Alles wordt gegoten in een verontrustend jasje waarbij de regisseur op surrealistische wijze een visueel feest tevoorschijn tovert. Wollige woorden, maar wel waar.

Goed.

Aandoenlijke anime.

Na het inmiddels overbekende The Girl Who Leapt through Time levert Mamoru Hosada opnieuw een klassieker in de knop af. Misschien is deze 'Wolf Children' zelfs wel een tikkie beter. Dat zit hem onder andere in de rust die het verhaal biedt. Hier wordt de tijd genomen om na een sentimentele en vlot opgebouwde intro een modern sprookje te vertellen. Een verhaal over twee kinderen van een weerwolf, die alleen door moeder worden opgevoed. Moeders liefde overheerst en dus druipt de zoetigheid er vanaf. Maar al dat zoets glijdt wel zeer aangenaam naar binnen.

Prachtige natuurdecors die in verschillende seizoenen schitterend worden weergegeven. Hoe lieflijk en kindvriendelijk het er in deze anime ook aan toe gaat, dit is eveneens voer voor volwassenen. Aan pedagogisch gepriegel geen gebrek en dat in combinatie met de puberperikelen op een bombastisch bedje filmmuziek, doet gelijk de ouders wakker blijven. Het einde voelt een beetje als een nachtkaars die uitgaat, maar het oog wordt dusdanig verwend en de sfeer is zo prettig dat je wel een heel erg zure pruim moet zijn om dit aandoenlijke tekenfilmpje niet te waarderen.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Als kleine jongen vroeger gezien en enige tijd geleden via de wereld van Calvé.

Dit is zeker niet de beste van Van der Meulen. De tenen gaan vrij snel krom in de schoenen staan, maar wanneer je ze ontspant, word je ondergedompeld in jeugdsentiment. Dilemma, dilemma. De jeugd van tegenwoordig houdt het na 10 minuten voor gezien, edoch.. Goudsmit is een genot om te aanschouwen. E.e.a. blijft, 35 jaar na dato, nog steeds vermakelijk en onderhoudend. Hoe knullig ook.

Angstaanjagende oom.

Een onderhoudende, vlotte en geestige misdaadfilm van eigen bodem. Ondanks het ietwat voorspelbare verhaaltje werkte de overdaad aan humor verbazingwekkend goed, sommige ietwat geforceerde dialogen ten spijt. Met dank aan een puik acterende Kesting, die als 'oom die je liever niet hebt' angstaanjagend en tegelijkertijd grappig is. De zijplotjes, alsmede het tempo doen de film goed, al werkt misschien niet altijd alles.

Goed.

Netjes.

Want dit is een leuke jeugdfilm geworden. Ik las net ergens de beste van Europa zelfs.

Dat ligt vooral aan Lakemeier die de film bijna draagt. Een belofte. Ook een aantal sterke bijrollen doen de film geen afbreuk.

Wat wel iets van de glans afsnoept is het enigszins clichématige verhaaltje. Ken het boek niet, maar na de zoveelste struikelpartij en/of lekke band vroeg ik me toch af of dit niet iets minder had gekund. Het begon een beetje op te vallen. Ook de twist voelt een beetje overbodig aan.

Ook niet nodig overigens, want het vluchten uit een dorp vol NSB-ers en Duitse soldaten is op zich al spannend genoeg.

Mooi gefilmd trouwens, de BluRay ziet er tevens keurig uit.

Goed.

Enigszins vermakelijke animatie die het meer moet hebben van de grappen dan van het flauwe verhaaltje. Ondanks de onderhoudende zit, kan dit moeilijk wedijveren met de top van Pixar of Dreamworks. De animatie an sich mag er wel wezen. Redelijk.