Opinions

Een erg mooie documentaire over het leven en de invloed van B.B. King. De man zelf komt regelmatig aan het woord en hij word aangevuld door oude bekenden en de mensen die door hem beïnvloed zijn, waaronder Keith Richards, Santana, Dr. John, Johnny Winter en meer eveneens legendarische muzikanten. Een geweldig verhaal waarin goed naar voren komt hoe hard B.B. heeft moeten werken om uiteindelijk uit te groeien tot één van de grootste blues artiesten aller tijden. Een prachtig verhaal over een man met een visie.

Een trilogie die ik nog steeds eens wilde zien. Gisteren dit eerste deel bekeken en ik moet zeggen dat ik het uitstekend vermaak vind van begin tot eind. Het verhaal is goed geschreven en de heerlijke jaren '80 feel doet het ook goed.

De lat is hoog gelegd, dus ik ben benieuwd naar de twee opvolgers.

Een vermakelijke sequel waarbij met name het stuk in de toekomst wel erg tof verzonnen is.

De rest is een beetje een herhaling van de eerste film.

Nog steeds wel vermakelijk met wederom een geslaagde Lloyd.

De laatste en (als je het mij vraagt) minst vermakelijke uit de trilogie.

Het wildwest verhaal zorgt nog steeds wel voor voldoende popcornvermaak, maar de kwaliteit van de eerste twee films word helaas nergens behaald. De koek was wat dit betreft wel een beetje op.

Wat mij betreft vind ik het wel goed dat ze het bij een trilogie hebben gelaten, want met dit deel was de inspiratie en de magie wel wat verdwenen.

Laat ik het nou helemaal niet eens zijn met de mening van mijn voorganger.
"Geek", ook wel bekend als "Backwoods" word door sommigen omschreven als een slasher, maar dan moet dit wel de meest cheape slasher uit die periode zijn.
Nu is de kwaliteit van de films uit dit subgenre altijd al wisselend geweest, maar zelden zag ik het dusdanig slecht.
De cast bestaat uit welgeteld zes mensen(!) Het start is wel leuk met wat humor tussen de hoofdpersonen Jamie en Karen, in combinatie met de lokale ranger.
De twee hoofdpersonages slaan hun tentje op ergens in "the middle of nowhere" in Kentucky.
Wanneer ze Eden's dochter weten te redden nodigt de zonderlinge man ze uit om bij hem te komen eten.
Hierdoor komen ze erachter dat hij ook nog eens een krankzinnige zoon heeft die graag de hoofden van kippen en andere vogels afbijt. Met name Karen krijgt hierdoor medelijden met Eden en zij besluit dat zij en Jamie zich maar over het stelletje moeten bekommeren.
Dit klinkt niet alleen weinig horrorachtig, maar dit is ook gewoon weinig horrorachtig. Het acteerwerk is matig en sommige scenes slaan gewoon helemaal nergens op. Vooral de scene waarin de "geek" Karen heeft gegrepen en Eden tijdens het rennen een soort hartaanval krijgt is te bespottelijk voor woorden.
Dit maakt deze "slasher" er ook gelijk een met de laagste bodycount ooit, maar wel een met de hoogste "kippen body count".
Wat vooral de grootste fout is die men in de tweede helft van de film maakt is dat men het veel te serieus wil doen lijken. Men had het humorvolle begin door moeten zetten om het "so bad it's good" gehalte wat hoger te houden.
Nu krijgen we namelijk een mislukte poging tot het maken van een serieuze film, waarbij men niet goed heeft kunnen besluiten of men nou een drama of een horror wilde maken.
Mijn advies: pas deze maar, want dit is echte meuk.

Geinige ode aan mowswes. Leuke grappen, hier en daar wel voorspelbaar. Dit isechter zo'n film die dit redelijk kan hebben.

Ik vond hem nog best goed te doen. Het acteerwerk en het script zijn niet al te best. De weerwolf ziet er dan wel weer goed uit, alleen is het wat jammer van de transformatiescene. Verder vond ik de hier en daar voorbij komende gore verrassend bloederig voor een 90's flick.
De toevoeging van de intelligente hond maakt het haast een familiefilm, maar persoonlijk vond ik dat niet heel storend.
Vermakelijke B-film.

Ik had eigenlijk een "after Jaws" film verwacht, zoals Piranha of Alligator.

Deze film gooit het echter over een heel andere boeg. Ja, we hebben wel agressieve barracuda's, maar het hele subplot dat men er omheen bedacht heeft krijgt veel meer aandacht.

Dit resulteert in een niet altijd even interessante misdaadfilm/detective waarin de lokale sheriff en een biologie student de waarheid proberen te achterhalen. Wanneer de daders bekend worden weet het einde ook niet meer te verassen.

De film heeft wel een leuke synth soundtrack, maar helaas weet men daar rondom niet enorm veel te bieden.

Stiekem vond ik ook deze tweede Basket Case nog best goed te pruimen. In het begin moet het allemaal een beetje op gang komen. Er zijn een aantal (mede door het acteerwerk) matige dialogen en de andere mutanten komen in het begin nog niet helemaal goed over.

Maar de laatste helft is weer lekker bizar en doorspekt met Henenlotter's foute gevoel voor humor. De barbecue met de mutanten is erg vermakelijk door de verschillende "thema's" van de mutanten. Verder is de "zwangerschapsscène" en de daarop volgende scène ook erg geslaagd. Het laatste half uur van de film vind ik dan ook duidelijk het vermakelijkste deel van de film.

Daarom toch weer deze relatief milde beoordeling voor deze film die velen weer als een stuk "garbage" zouden zien.

Henenlotter's bizarre films blijven wat hebben en ook deze Basket Case 2 heeft weer zo zijn momenten. Waarschijnlijk alleen maar leuk voor de liefhebbers van zijn andere werken.

De film sluit niet helemaal lekker aan op deel 2 en ik had in het begin dan ook even wat moeite om "over te schakelen" naar dit verhaal.

De eerste helft heeft nog niet enorm veel te bieden, want de road trip van de freaks is niet enorm interessant op enkele scènes na (van dat Disney gehalte liedje moest ik wel lachen).

De tweede helft heeft wat meer te bieden dan het begin. De ene knotsgekke scène volgt de andere n een lekker rap tempo op. Ik kan de humor wel waarderen, van het vreemde nageslacht tot de dochter van de sheriff die ineens een gevangenen fetish blijkt te hebben.

Doordat de tweede helft een lekker tempo houd door de afwisselende scènes en de knotsgekke humor, heb ik hier erg van genoten. Een apart einde van wat misschien wel één van de vreemdste trilogieën uit het horrorgenre is.

Ik kan over het algemeen Henenlotter's werk wel waarderen en ook deze laatste van de Basket Case trilogie keek ik met groot gemak en hier en daar plezier uit.

Toch wel by far de slechtste DeCoteau flick die ik tot op heden gezien heb.
De toon word gelijk al gezet wanneer we tijdens de opening credits een nude douche scene te zien krijgen.
Daarna komen de drie "babes from beyond" gelijk in beeld met een naakt bovenlijf.
Ook de heren worden geëxploiteerd wanneer de dames een voor een de man van hun dromen omschrijven.
Op aarde gaat Dave (gespeeld door Michael Todd Davis) op bezoek bij zijn oom Bud (Joe Estevez) die in een strandhuis ergens in Californië woont. Op de poster zien we niet voor niks dames in bikinis, want dit word tot het uiterste uitgemolken door uitgebreide scenes waarin we knappe jongedames in bikinis zien dansen. Ook zijn een aantal van deze dames duidelijk uitgekozen, omdat ze makkelijk uit de kleren gaan dan om hun acteertalent.
Bud blijkt grote schulden te hebben en word daarvoor ook nog eens extra achter de vodden gezeten door zijn ex-vriendin Sally (Linnea Quigley) en haar advocaat. Maar laat nou een van de space dames een talent hebben voor het maken van bikinis en laat er nou toevallig een bikini wedstrijd plaatsvinden.
Nog meer redenen om dames in bikinis voorbij te laten komen natuurlijk. Maar het moment waarop de bikini tops van de concurrerende dames spontaan uit springen met een cheesy sound effectje eronder is toch wel het dieptepunt.
Voor zij die een hoop nudity willen zien zijn er wel andere methoden om dit te doen dan middels deze film.
Een film om te negeren als je het mij vraagt.

Een aparte combinatie tussen een actiefilm met een whodunnit plot en weerwolf-horror. Door heerlijke overacting van Calvin Lockhart (op een vermakelijke manier) komt de serieusheid en dramatiek haast niet over. Niet dat dit veel uitmaakt, want er valt nog voldoende te zien. De toevoeging van de verschillende snufjes is wel leuk. Daarnaast is het concept van de kijker oproepen mee te denken wie de weerwolf is en de bedenktijd voor de slotfase leuk bedacht.

Verder weet de film niet heel erg uit te blinken, al is de soundtrack ook nog wel noemenswaardig.

Geinig voor een keer, maar geen topper uit het genre.

Zojuist weer bekeken en ik moet zeggen dat ik deze film erg leuk vind.

De jaren '80 stijl/sfeer straalt er vanaf, maar daar houd ik juist wel van.

Verder zijn Alec Baldwin en Geena Davis erg leuk in de hoofdrollen en zet Michael Keaton een memorabel typetje neer.

De make-up effecten en special effects zien er heel tof uit. Daarnaast is de film hier en daar oprecht grappig, zoals de scene waarin de hele fam en hun gasten los gaan op Harry Belafonte.

Erg leuk voor zij die houden van jaren '80 cheese.

"La Bestia in Calore" is een nazisploitation film die enige cultbekendheid geniet doordat deze tussen de 39 prosecuted Video Nasties terechtkwam.
Nu moet ik zeggen dat de Video Nasties sowieso niet echt bekendstaan om hun cinematografische kwaliteit, maar ik moet zeggen dat deze film voor een nazisploitation nog redelijk te doen is.
Zo probeert men een verhaal te creëren rondom de Italiaanse partizanen die zich dapper proberen te weren tegen de Duitse bezetters.
Eerlijk toegegeven hielp de slechte Engelse dubbing niet echt mee en viel de tamheid van deze prent wat tegen. Zo worden we als kijker bekogeld met scenes waarin men schietbewegingen maakt met een mitralleur in de hand om dan na wat sound fx mensen zonder ook maar enige schotwonden op overdreven dramatische wijze neer te zien vallen.
Verder viel deze film qua sexploitation ook wat tegen. Goed, men heeft een mongoloide persoon in een kooi die jonge Italiaanse dames verkracht, maar dat is tegelijkertijd ook wel haast alles. Er zijn net een handvol scenes die als best harde sexploitation beschouwd kunnen worden.
Zo word een Italiaanse dame in haar geslachtsorgaan beschoten door een Duitse officier en krijgt een vrouw een soort geslachtsorgaan electrocutie. Daarnaast word er een keer een man gecastreerd.
Daarentegen zijn er ook voldoende andere shock scenes, zoals de verwijdering van vingernagels en het maag doorvreten door ratten.
De actiescenes zijn helaas van wisselende kwaliteit. Sommige beelden lijken overduidelijk stock footage te zijn. Daarnaast worden sommige scenes wat belemmerd door de wisseling van beeldkwaliteit/kleur. Hierdoor lijken bepaalde scenes haast ook wel stock footage, maar die scenes lijken dan wel weer bij de film te horen.
Goed, jonge meiden laten verkrachten door een soort mensaap lijkt misschien shockerend, maar komt in deze film niet als heel shockerend over.
Verder richt de film zich op de niet altijd even interessante partizanenstrijd.
Vergeleken met de films uit de 'Nazi Cult Collection' is dit haast een Oscarwaardige film, maar verder is dit helaas een nogal tam Nazisploitation filmpje.

Ik geef hem een gelijke waardering als Bride of Re-animator. Ja, deze film bevat een stuk meer gore als de voorganger, maar ik vond overall de casting van de voorganger beter. Hier is het "acteerwerk" van sommigen wel wat zwak, zoals die vage gevangenisbaas en die Spaanstalige medegevangene.

Jeffrey Combs slaagt er wederom in om het personage van Herbert West geweldig neer te zetten. Daarnaast weet men eigenlijk de film wel continu vermakelijk te houden door veel actie en krankzinnig geëxpirimenteer. Leuk pulp vermaak, maar meer ook niet.

Heerlijk over-the-top en duidelijk met plezier gemaakte film. Carpenter slaagt er wederom in om met een beperkt budget een leuke en originele film te maken.

Hij heeft Chinese mythologie goed weten te gebruiken om eens flink uit te pakken met een aantal monsters, een persoon die door muren kan zweven en een tovenaar die me sterk deed denken aan Raiden uit de Mortal Kombat games.

Ik kan al die gekkigheid met een flinke hoeveelheid oneliners van Russell wel waarderen.

Ik ben een liefhebber van Carpenter's stijl van film maken en ook deze ging er weer in als zoete koek.

Volgens mijn DVD hoes zou de versie unit moeten zijn, maar hij stopt al redelijk abrupt na 67 minuten. Ik vraag me dus toch af of men erin heeft geknipt.

Goed, het verhaal gaat eigenlijk over een dame die verkracht wordt door een stel yakuza's en waardoor ze verslaafd raakt aan de coke. Mede hierdoor bevat de film zeer veel seks (zowel vrijwillig als onvrijwillig). Het gaat hierbij echter om softcore, want ondanks dat de beelden vaak weinig suggestief zijn krijgen we nooit "de daad" te zien. Zo ver durfde men dan net niet te gaan.

Er komt redelijk random een monster opdagen om voor nog wat van de door de titel beloofde guts te laten zien. Helaas wat laat en jammer genoeg wat weinig, want de prachtige effects smaakten wel

naar meer.

Mede door het acteerwerk en het script blijven de personages, zoals hierboven al eens genoemd, helaas nogal plat. Mede hierdoor hebben de scenes niet de bedoelde impact.

De korte speelduur is in het geval van deze film een pluspunt.

Nog een redelijk vermakelijke B-flick waarin John Carradine een redelijke rol weet neer te zetten als Dracula (al word hij volgens mij nergens in de film bij die naam genoemd). Hij doet hier en daar wel wat aan overacting (neem de starende ogen), maar dat doet bijna de gehele cast. Vooral het Duitse echtpaar weet hier en daar (onbedoeld?) voor een lach te zorgen.

Televisieserie/western acteur Chuck Courtney kreeg de eer om de gepensioneerde Billy the Kid te vertolken en doet dit ook nog wel op een redelijke manier. Natuurlijk is het acteer werk niet om over naar huis te schrijven, maar dat valt te verwachten bij een titel als deze.

Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over de weinige special fx die er te zien zijn. Ook daar kunnen we kort over zijn: het stelt allemaal niet al teveel voor.

Maar toch heeft dat ook wel zo zijn charme op zijn tijd en moet ik eerlijk toegeven dat ik me nog redelijk heb kunnen vermaken met deze film.

Cheesy entertainment.

Ik heb de gekuiste versie van 75 minuten gezien onder de titel 'Orgasmo di Satani', maar deze was mij al hardcore genoeg. Niet qua gore, maar qua erotiek wel te verstaan.
Dit is namelijk zo'n film die Jess Franco had kunnen maken, maar dan nog een stapje erger. Men gaat hier namelijk nog echt hardcore door twee on screen blowjobs te laten zien en een penetratiescene.
Deze worden nog gepresenteerd als een soort ondersteuning van het verhaal, aangezien een van de personages steeds na de handeling gedood word. Waarom precies blijft een beetje onduidelijk, maar ik gok een beetje dat ze in Satan's val zijn gelopen en daar de consequenties van ondervinden.
Daar het maar om een handvol standaard uitgewerkte personages gaat en de film zich veelal op dezelfde locatie afspeelt, is er op de seks na niet enorm veel te beleven met deze film.
Ik geniet 1000x meer van de poster dan dat ik van de prent heb gedaan.

Fred Olen Ray zal bij de meeste horroliefhebbers wel bekend staan om zijn "Hollywood Chainsaw Hookers", maar de beste man maakte nog veel meer films, waaronder deze Biohazard.
Door een foutje ontsnapt een soort gemuteerde alien uit een onderzoekscentrum. Uiteraard is dit wezen overduidelijk, wat ook wel te verwachten was bij een prent als deze, een persoon in een rubberen pak. Sommige andere dingen zien er dan wel weer best wel aardig uit. Zo kan ik niet echt klagen over de gore fx en gaan de creature fx van de "sidekick monsters" er ook nog wel mee door.
Het acteerwerk is slecht, maar ook dat was van te voren te verwachten. Zo lijken 2 vrouwelijke castleden meer gecast te zijn vanwege hun uiterlijke voorkomen. Verder zijn een aantal personages wel heerlijk fout. Het stel die het monster aanrijden en een paar zwervers weten nog wel voor een lach te zorgen.
Met name door het erbarmelijke acteerwerk geen goede film, maar het heeft hier en daar wel geinige momenten.

Het camerawerk is wat anders dan bij de meeste andere films. Originele shots die ik wel kan waarderen. Visueel is het theater een prachtige locatie voor een film.
Goed, het acteerwerk in deze film is erg goed. Edward Norton en Michael Keaton maken beiden indruk. Verder zetten met name Emma Stone en Zach Galifianakis erg sterke bijrollen neer. Laatstgenoemde laat in deze film zien dat hij veel meer kan dan irritante comedypersonages spelen.
De muziek is dan weer wat wisselvallig. Het eerder genoemde drumstel is eerder irriterend dan effectief. Verder komen er soms wat pianostukken en klassieke stukken voorbij die wel erg goed zijn.
Het surrealistische, symbolische verhaal vond ik ook niet altijd goed overkomen. Wat is bijvoorbeeld de symboliek achter Keaton die zonder iets aan te raken in zijn kleedkamer met dingen gooit? en er waren meer scenes die ik gewoon niet begreep en die willekeurig op me overkwamen.
Een beetje een wisselvallige film dus die mij zowel wist te bekoren als niet. Daardoor dus toch een relatief laag cijfer. Wie weet dat ik hem als ik hem over een tijd weer eens kijk beter begrijp.

De kwaliteit van James Brown's muzikale bijdrage ontstijgt de kwaliteit van het beeldmateriaal behoorlijk in deze prent van Cohen.
Ik kende de man enkel van zijn (cheesy) horrorfilms, maar in '73 leverde hij dus deze blaxploitation af met Fred Williamson in de hoofdrol.
Hij ziet er wel stoer uit, maar komt niet "badass" genoeg over om door te gaan als maffiabaas. Niet alleen dat, maar hij mist ook de koelbloedige uitstraling die mannen als Marlon Brando en Al Pacino wel konden hebben. Bij Williamson blijf je nog veel emotie zien, al lijkt dit hier en daar wel de bedoeling te zijn. Met name zijn frustraties tijdens de moord op McKinney worden met opzet uitvergroot.
Verder doet de afrekening met de Cardoza familie wel heel erg aan The Godfather en ondanks het gebrek aan subtiliteit kan ik de ode nog wel waarderen.
Nog best tof dat Cohen de schietpartijen zo bloederig heeft gemaakt, maar achteraf gezien is dit wel logisch als je naar de films kijkt die hij hierna maakte.
Al met al wel een aardige blaxploitation flick met een toffe rol voor Williamson.

Ook ik moet me bij het bovenstaande aansluiten. De film heeft gewoonweg te weinig te bieden om het hele uur het boeiend te houden.

Ondanks dat ik het gegeven rondom het schaakspel sterk gevonden vind, komt het angstaanjagende aspect ervan niet echt naar voren.

Boris Karloff weet hier en daar dan nog wel wat te imponeren, maar word wat belemmerd door de traagheid van het verhaal. Mede hierdoor komt het getormenteerde karakter van Lugosi hier en daar ook niet helemaal tot zijn recht.

Wat mij betreft een film waarbij ik het gevoel heb dat er meer in had kunnen zitten.

Een sfeervol werkje van Bob Clark.
Het is precies het verkeerde jaargetijde voor deze film, maar ik moest toch eens een keer tijd vrijmaken voor deze klassieker.
Een aparte en redelijk eigenzinnige film. Vooral apart dat de eerste moord zo vroeg in de film te zien is. Daarna weet men het ook wel spannend te houden. De telefoontjes zijn misselijkmakend en als kijker weet je dat de moordenaar zich in het huis bevind.
Olivia Hussey speelt op een degelijke wijze de main girl, maar het is vooral Margot Kidder als de grofgebekte Barbara die wat meer kleur geeft aan de film.
Barb's moord word trouwens ook nog bijzonder stijlvol in beeld gebracht. Van dergelijke momenten moet de film het een beetje hebben, want verder zorgt men niet voor heel gedenkwaardig beeldmateriaal. Zo is de klopjacht van de politie niet bijster interessant uitgewerkt, maar ik heb het ook al eens slechter gezien.
Met name door de spanning, die toch wel een groot gedeelte van de film aanwezig is, weet deze Black Christmas bij mij bovengemiddeld te scoren. Verder is dit voor een slasherliefhebber wel een mooi tijdsdocument. Wellicht de eerste film die werkte met een 'final girl'?

Voor mij zo'n beetje de laatste "blaxsploitation" horror. De film die vooral een redelijk begin kent met de introductie van Dr. Stein (zal wel gemoeten hebben ivm copyright) en zijn experimenten met DNA.
Wel is het best duidelijk zichtbaar dat Joe De Sue zijn armen en benen gewoon nog heeft, maar dat had je een beetje kunnen verwachten.
Verder is het wel vermakelijk hoe men bombastische, orkestrale stukken bij haast willekeurige scenes heeft gekozen.
De tweede helft weet echter niet helemaal goed uit de verf te komen. Het monster ziet er nog wel redelijk uit, maar de manier waarop hij te werk gaat is gewoonweg saai. Zo is het nogal voorspelbaar dat hij wraak gaat nemen op de sadistische verpleegkundige. Daarnaast worden sommige scenes, zoals die waarin het monster dreigend op het huis afloopt, teveel uitgerekt.
Verder is de manier waarop hij in het monster veranderd wat flauw en had ik liever een krankzinnige witte Dr. Stein gezien. Dit had ook beter bij het hele blaxsploitation idee gepast, want nu valt enkel die verpleegkundige hier wat onder.
Persoonlijk vond ik de Blacula films en Dr. Black, mr. Hyde nog wel wat leuker dan deze.

Een redelijke actiefilm die een beetje de jaren '80 actiefilms probeert na te apen. Vooral als horrorliefhebber is dit een film met opvallend veel bekende gezichten. Voor mij sprong Thom Mathews gelijk eruit omdat ik met name Friday the 13th: Jason Lives al best vaak heb gezien. Maar uiteraard is hij ook bekend van de Return of the Living Dead films. Verder zien we nog de creep Anders Drivoff (Wishmaster I & II) voorbij komen, Norbert Weisser (JC's The Thing) en Tim Thomerson (Fade to Black en Near Dark). Ook komt Hauer nog even voorbij schuiven in een lekker fout, bij hem passend, personage.

Duidelijk lowbudget, maar over het algemeen een nog best vermakelijke actieflick. Een lekkere no-brainer voor zij die daar weleens behoefte aan hebben.

Deze film wist me redelijk positief te verrassen. Het budget voor deze film was duidelijk laag en de onbekende cast speelt niet altijd even sterk, maar al met al vond ik het zeker meevallen voor een film waarvan ik eigenlijk niet al te hoge verwachtingen had.

Patrick Breen zet op een charismatische wijze een maniak neer die denkt dat hij op een soort missie van God is gestuurd. De rest van de cast speelt ook wel degelijk.

De gore is ook best aardig, we krijgen niet veel te zien, maar hetgeen dat op beeld voorbij komt ziet er nog best realistisch uit (wat waarschijnlijk ook aan de manier van filmen te danken is).

Echt spannend of eng word de film niet, maar het verhaal is boeiend genoeg om de film uit te zitten. Het is geen hoogvlieger, maar al met al een best vermakelijke low-budget film.

Vernon Sewell's Curse of the Crimson Altar was nog wel te doen, maar deze 'Blood Beast Terror' is gewoonweg saai.
Peter Cushing zet zoals altijd wel weer zijn beste beentje voor, maar zelfs hij kan er niets aan doen dat zijn personage wat stoffig overkomt. Helaas is Robert Flemyng's personage niet veel beter.
Wanda Ventham zorgt nog wel voor wat vrouwelijk schoon, maar weet verder ook geen memorabel personage neer te zetten.
Daarnaast is de ontknoping en de onthulling van het monster wel erg zwakjes. Verre van angstaanjagend. Het idee van een soort mot monster is misschien wel redelijk origineel, maar verre van angstaanjagend.
Er zijn heel wat betere creature-features op de markt dan deze. Wat mij betreft kan deze dus overgeslagen worden. Misschien is het nog net iets voor de Peter Cushing liefhebbers, maar meer dan dat ook niet.

Volgens mij was dit zo'n beetje mijn eerste SOV (shot on video). Ik vond hem al met al nog best meevallen. Ja, het "acteerwerk" was best beroerd. De regisseur had een hoop dames ingehuurd die haast enkel als taak leken te hebben: "gil zo hard mogelijk".

Het verhaal heeft veel weg van Blood Feast van H.G. Lewis. Iemand vermoord jonge vrouwen en neemt lichaamsdelen voor een ritueel. Dit terwijl een rechercheur probeert uit te vogelen wie erachter zit.

De moorden zijn wat inspiratieloos gehak met een slagersmes en stellen niet zoveel voor. Verder is het acteerwerk van Charles Ellis als de regisseur ook niet bepaald goed te noemen.

Wat mij echter wel meeviel was het camerawerk, want dat ziet er van tijd tot tijd toch wel aardig professioneel uit. Alleen zo af en toe, zoals in de beginsequentie, komen er wat vreemde shots voorbij. Daarnaast vond ik de muziek van Rod Slane behoorlijk goed. De film word echter nergens echt spannend, maar dat ligt meer aan het acteerwerk.

Goed, Blood Cult is misschien geen goede film, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik van te voren erger had verwacht.

Heerlijke sleaze! De film begint meteen goed met een random scene waarin twee zwervers elkaar gaan ontleden. Welnu, de film vertelt het verhaal van Fuad Ramses III (gespeeld door J.P. Delahoussaye) die het oude restaurant van zijn opa overneemt met de goede bedoelingen om een cateringbedrijf op te starten. Hij vind achter de schermen echter een oud standbeeld van zijn opa, de ogen van het beeld lichten op en dit zorgt ervoor dat Ramses III dus in de voetsporen van zijn grootvader treed.
Daarna krijgen we een nagenoeg gelijke, bijna slasher-achtige splatter film te zien als de originele film. Het lijkt erop dat Gordon expres de gore fx niet geweldig heeft gemaakt, om een old-school stijl te houden.
J.P. Delahoussaye komt allesbehalve overtuigend over als maniak, maar Mark McLachlan en John McConnell zijn wel leuk als het politieduo dat de zaak moet op zien te lossen. De overige, voornamelijk vrouwelijke castleden dienen meer als het slachtvee dan dat ze toevoegende waarde hebben. De politie secretaresse is hier en daar nog wel droog, maar het stel "op lingerie proostende' bimbo's zijn duidelijk niet ingehuurd vanwege hun acteertalent.
Verder zijn er ook nog een aantal vermakelijke soundtrack nummers te horen van een of andere onbekende garageband.
Een film die het stempel B-FILM in iedere seconde met trots draagt. Persoonlijk vind ik het nog een best vermakelijke sequel die bijna net zo 'goed' is als het origineel. Het is alleen natuurlijk wel voor een specifiek publiek gemaakt.
Voor zij die interesse hebben: Arrow Video heeft een geweldige release.