Opinions

Eindelijk dan eens de kans gekregen om deze, wellicht terechte, slasher te zien. Helaas wel door een slechte VHS-rip waarin het geluid niet altijd even synchroon liep, maar goed.

Het acteerwerk is van amateuristische kwaliteit. We hebben met deze film te maken met een kleine cast die op een manier "mental patients" neerzetten zoals de buurman het bij wijze van spreken ook zou kunnen. De personages zijn ook niet de meest doordachte, want we krijgen te maken met een aantal stereotypes, zoals de alcoholist, de shell shock soldaat en de nymfomane. Deze combinatie is overigens wel weer lekker fout.

De kracht van deze film is vooral de originele setting, want zeg nou zelf: een psychiater die haar patiënten meeneemt in een RV om in de middle of nowhere therapiesessies met ze te doen is toch behoorlijk origineel.

De kills zijn weinig origineel en worden pas tegen het einde wat bloederiger en bruter. Dit zal ook wel afhankelijk zijn geweest van het beschikbare budget.

Qua camerawerk lijkt deze film hier en daar wel een SOV film en dat is het misschien ook wel. Toch moet ik zeggen dat ze flink hun best hebben gedaan om deze zo professioneel mogelijk te schieten.

Mede door de originele setting weet deze film hier en daar toch wel te boeien. Misschien wel geinig voor de "slasher completisten" (zoals mij), maar meer ook niet.

Michael Moriarty, vooral bekend van wat rollen in televisiseries, speelt hier een dubbelrol als Craig en Keith Mannings. Craig Mannings is een dokter in de V.S. en doordat hij een nieuwe behandelmethode op zichzelf uitprobeert krijgt hij visioenen van hemzelf die vrouwen vermoord. Al snel komt hij erachter dat zijn tweelingbroer Keith nog steeds in leven moet zijn. Hij vertrekt dan naar Hamburg in de overtuiging dat hij zijn broer moet helpen tegen zijn gekte.

Moriarty weet op een leuke manier de twee broers neer te zetten en Penelope Milford weet hem wel aardig te ondersteunen. Her verhaal is echter niet verschrikkelijk origineel en heeft om de moorden of confrontaties tussen de broers of Keith en anderen na best weinig om het lijf. Zo komt er een hele sequentie voorbij met een ex-bokser die eigenlijk best slecht en saai is.

De orchestrale soundtrack is haast beter dan de film zelf en het verbaasde me dan ook niets toen ik zag dat niemand minder dan Ennio Morricone achter de muziek zat.

Al met al is de film dankzij de twists tussen de twee broers nog best aardig.

Zojuist bekeken en ik moet zeggen dat ik hem nog best geinig vond.

De film zit vol met volledig onnozele of geschifte plottwists en het acteerwerk is van bedenkelijke kwaliteit. Toch weet met name George Stover van de gestoorde Rizzo nog best een aardig personage te maken. De film is eigenlijk een home invasion film die tot de laatste helft erg vergelijkbaar is met Last House on the Left. Dan blijkt dochterlief een gestoord masochist te zijn en later blijkt de ele familie een stel gestoorde zombies te zijn?

Afijn, jullie merken misschien al dat deze film echt nergens op slaat.

Toch heeft hij wel zijn leuke momenten. De knulligheid van de film is soms wel grappig en aandoenlijk. Daarnaast word de film begeleid door een aantal erg toffe 80's soundtracks.

Uiteraard is dit geen hoogvlieger uit het genre, maar ik vond het nog wel vermakelijke "so bad it's good".

Nu ben ik wel een beetje een liefhebber van pulp en foute cinema, maar zelfs ik kom weleens films tegen waar ik moeizaam door kom en deze Blood of Fu Manchu is daar een van. De aanwezigheid van Christopher Lee zorgde voor mijn interesse, maar ondanks dat hij de titelrol speelt vond ik zijn bijdrage erg minimaal. Daarnaast heb ik hem ook weleens in betere doen gezien. Hij mocht deze rol regelmatig spelen, maar ik vind het niet bepaald een rol die hem op het lijf geschreven staat. Het overige acteerwerk is over het algemeen vrij slecht en daarnaast is het verhaal ongelooflijk saai. Het concept is zeker leuk bedacht, maar de manier waarop het plot uiteengezet word is echt heel saai. Het tempo zit er vanaf het begin gewoon niet lekker in en er lijkt soms minutenlang weinig te gebeuren. Ik heb deze in een "double bill DVD met Castle of Fu Manchu, maar twijfel nu toch heel erg of ik die ook een kans moet geven. Is er ook een Fu Manchu film die wel het kijken waard is of zijn ze allemaal van deze abominabele kwaliteit?

Ik was eigenlijk nog best verrast door de kwaliteit van deze slasher. De verdeling tussen de tweelingbroers en het verdelen van de "schuld" is al eerder voorbij gekomen, zo kan ik me nog de film Blood Link (1982) herinneren die hetzelfde thema had.

De nieuwe (aanstaande) man van de moeder is makelaar voor een aantal appartementen en één van de broers gaat op een killing spree bij een aantal van deze appartementen. De gore effecten zien er nog aardig goed uit en de muziek is ook nog best suspensevol.

Het acteerwerk is niet goed, maar ook niet tenenkrommend slecht en de film is voor het gevoel zo voorbij. Vermakelijk van begin tot eind.

De versie die ik keek stond op youtube en duurde 82 minuten, ik weet dus niet of dat de geknipte versie is of niet. Mochten een aantal geïnteresseerd in deze zijn: jullie weten hem nu dus te vinden.

Een toffe film voor de liefhebbers van jaren '80 slashers.

De soundtrack was zeker wat minder. Over het algemeen een hoogst irriterend, erg goedkoop klinkend keyboard jingletje dat gewoon ver beneden de maat klinkt. Verder vond ik het verhaal maar wat slapjes. Het idee van een psychische verbinding met de moordenaar is al vaker (beter) gedaan en de reden die de moordenaar tot zijn bloeddorstige daden zet slaat echt helemaal nergens op. Goed, begrijpelijk dat de jongen/man getraumatiseerd raakte, maar die onzin met die fluit hadden ze beter maar achterwege kunnen laten.

Verder vond ik het acteerwerk maar zozo. Wat mij betreft een film die vergeten mag blijven.

De film begint met een sequentie waarin een moeder har kroost beschermd voor een gewelddadige dronkaard. Hierdoor moeten ze vluchten en 40 jaar lang wist de moeder zich met haar kinderen te verschuilen. Helaas heeft een rockgroep besloten om een video te maken in de verlaten fabriek waarin ze zich schuil hielden. Hierdoor ontstaat er een conflict tussen het gezin en de "indringers".

"Blood Tracks" is een film in de stijl van o.a. The Hills Have Eyes. De rockgroep ziet er heerlijk 80's uit met hun getoupeerde haar en leren kledij. De soundtrack werd gebracht door de rockgroep Easy Action, een Zweedse rockband met Kee Marcello (ex-Europe) en Zinny J. Zan (ex-Shotgun Messiah).

Het acteerwerk is natuurlijk niet geweldig en de make-up effecten zien er wat goedkoop uit. Verder was de film van tijd tot tijd veel te donker, waardoor het moeilijker werd om te zien wat er nou gebeurde.

Voor zij die houden van jaren '80 cheese is dit misschien nog wel tof, maar verder is dit er een die maar beter geskipt kan worden.

Een zware tegenvaller. Hoe men Fran Kranz heeft weten over te halen om de hoofdrol te spelen in deze piece of crap is mij een raadsel.
Even om te beginnen: de film word gepresenteerd door en is mede geschreven door iemand die zichzelf "Dr. God" noemt.
Veel van de grappen zijn nogal flauw. Daarnaast worden heel veel grappen dusdanig vaak herhaald dat ze eerder ergerlijk worden. Vooral de grappen over de relatieperikelen van het personage van Kranz en Fitzpatrick's personage. Volgens mij word er minimaal om de vijf minuten een grap over gemaakt...
Daarnaast heeft de film ondanks zijn korte speelduur behoorlijke opstartproblemen. Zo komt na 45 minuten pas de eerste fatsoenlijke vampier (geen wit geschminkt persoon) voorbij. Ook lag de bodycount toen nog maar op 3 en hadden we niet meer gezien dan een met bloed bedekte Joel Murray.
Dit in combinatie met personages die pijnlijk slechte grappen tot het uiterste uitmelken zorgt gewoon voor geen plezierige kijkervaring.
De poster en de tagline is grappiger dan de hele film. Ieder moet het voor zichzelf bepalen, maar wat mij betreft kan deze gepast worden. Een film die werkelijk geen enkele meerwaarde heeft, zelfs niet binnen het al beperkte horror-komedie subgenre.

Ik heb eigenlijk als enige aanmerkingen dat de film wel wat meer gore had kunnen gebruiken en dat de soundtrack soms wel iets teveel van het goeie is. Er komen soms van die overdreven bombastische composities voorbij die naar mijn mening nergens voor nodig was.

De jaren '80 sfeer is verder lekker aanwezig en het acteerwerk is wel te pruimen. Ook ik moet mijn lof aan de kinderen geven, want die speelden hun rollen wel erg sterk. Al vond ik het licht blonde ventje nogal tegen de achtergrond wegvallen door het meisje en de jongen met de bril.

Ik snap de bovenstaande vergelijkingen met Halloween dan weer niet helemaal. Ja, we hebben weer te maken met een aantal kwaadaardige kinderen, zoals de jonge Michael Myers in het begin van Halloween. Verder kan ik echter geen vergelijkingen trekken.

Over het algemeen best een geinige film.

Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar ik moet zeggen dat ik deze 'Body Bags' nog best tof vind. Het eerste verhaal is gelijk ook het sfeervolste. De sfeer is lekker creepy en de setting is geweldig. Het tweede verhaal is een beetje bizar, maar blijft mede door de foute muziek helaas nogal clownesk. Het laatste verhaal mag er ook wel zijn. Wat toffe gore en een aantal sterke personages. De tussenstukken met Carpenter zelf zijn lekker cheesy. Geen hoogvlieger in het genre, maar zeker wel vermakelijk genoeg voor 3*.

Persoonlijk heb ik erg genoten van Ferrara's versie van deze boekverfilming.
De jonge cast, waaronder Gabrielle Anwar, Billy Wirth en Reilly Murphy, doet het nog best goed. Vooral het lekker puberale karakter van Anwar zorgt hier en daar nog wel voor toffe momenten. Daarnaast weet Ferrara het voor elkaar te krijgen om hier en daar toch voor wat enge of "vieze" momenten te zorgen. Zo ging er bij mij een rilling over de rug wanneer Carol Malone (sterk gespeeld door Meg Tilly) implodeerde en vervangen werd voor haar buitenaardse zelf. Ook het moment waarop zij de waarschuwingskreet uitkermt zorgde bij mij voor kippenvel.
De vieze momenten zijn vooral de momenten waarbij de parasieten toeslaan en er "vervangers geboren worden". Dat laatste zorgt trouwens voor nog wat extra apartheid, want doordat ze naakt geboren worden en er ook nog eens een soort baarmoederscene voorbij komt, neigt de film soms wat naar (s)exploitation. Deze zaken zorgen ervoor dat de film toch een beetje zijn "eigen draai" krijgt en geen kopie is van de voorgaande verfilming.
Ook wist Ferrara mij nog te bedotten met de Jenn (gespeeld door Christine Elise) gag waarin uiteindelijk bleek dat zij ook al veranderd was. Mede hierdoor weet het vervolg met Andy dan weer niet te verassen, al breekt Ferrara met deze scene wel de ongeschreven filmregel door een "onschuldig kind" te laten sterven.
Leuk om nog een aantal bekende koppen als Forest Whitaker en R. Lee Ermey hierin terug te zien. Grappig dat Ferrara Ermey een rolletje gaf die toch iets doet denken aan zijn bekendste rol uit Full Metal Jacket.
Als laatste vind ik het eens tof dat deze film een gitzwart einde heeft waarin alle hoop voor de hoofdpersonages verloren lijkt. Je moet er soms maar net voor in de stemming zijn, maar deze keer kon ik een dergelijke afsluiting wel waarderen. Wederom trouwens niet op een traditionele horror manier, maar gewoon afstandelijk en bijna zakelijk gebracht.
Meningen verschillen, maar persoonlijk vind ik dit een sterke, onderschatte film.

Voor mij toch wel het grootste probleem van deze film: het tempo is uiterst langzaam. De castleden acteren nog best aardig, maar helaas bieden de dialogen over het algemeen te weinig inhoud om het interessant te houden. Daarnaast heb ik met betrekking tot westerns altijd meer de voorkeur gehad aan woestijn/steppe landschappen. De locatiekeuze zou voor mij dus niet de eerste keuze zijn geweest, maar goed dat is gewoon een kwestie van verschillen in smaak.
Verder stoorde ik me er wat aan dat die kreupele overal met zo relatief weinig moeite doorheen lijkt te komen, maar goed ook dat is wat meer mijn probleem.
In het kort kan ik eigenlijk gewoon concluderen dat de stijl van de film niet helemaal mijn smaak is.

Nog een best redelijke '80s horror hoor. De eerste helft weet nog wel redelijk te boeien. Vooral de locatie keuzes zijn sterk, want zowel de oude mijn als het huisje van de hoofdpersonen en de lokale bar zijn best sfeervolle locaties.

De intro duurt echter wel behoorlijk lang. Nu zijn met name de twee mannelijke hoofdpersonen nog wel vermakelijke personages, waardoor je als kijker je niet verveeld. Toch heb ik het idee dat men de spanning wat hoger had kunnen houden door wat meer POV shots en een wat suspensevollere soundtrack.

Wat een film als deze ook wat geholpen had was een wat hogere bodycount, maar ik kan mezelf voorstellen dat men dit niet kon met het beschikbare budget.

'The Boogens' zelf zijn een magere verschijning, vooral nadat je als kijker best lang hebt moeten wachten op de onthulling.

Omdat ik nou eenmaal een zwak heb voor jaren '80 kaas heb ik me hier toch nog wel aardig mee vermaakt.

Na beide "Tales of the Crypt Present" films te hebben gezien moet ik eerlijk toegeven dat ik een kleine voorkeur heb voor Demon Knight, toch mag deze "Bordello of Blood" er ook wel zijn.
De film begint leuk met wat flauwe humor: Corey Feldman en zijn prettig gestoorde vrienden zorgen gelijk voor wat gelach.
Daarna weet Dennis Miller de boel wel vermakelijk te houden. De tweede helft van het begin/eerste helft van het einde vind ik persoonlijk het minst geslaagd. Dit komt, omdat niet alle grappen even goed overkomen. Toch weet met name Miller hier en daar wel een leuke one-liner te plaatsen. Vooral die opmerking It feels like I'm in a bad Tales of the Crypt episode is door de zelfspot erg leuk.
Verder laat men behoorlijk wat bloot zien en zijn er een aantal mooie dames om van te genieten. Zo weet Angie Everhart wel een erg sexy vampier te zijn, maar ook Erika Eleniak is een fraaie verschijning als de tegenpool. Het acteerwerk van beide dames vind ik wel draaglijk genoeg voor een dergelijke film.
Daarnaast weten met name Aubrey Morris en Chris Sarandon hier en daar lekker fout te zijn. Zo is het lekker bizar wanneer Morris zijn necrofiele kant laat zien wanneer hij een lijk gaat opensnijden. Sarandon is voornamelijk in de stukken waarin hij de tv-priester moet uithangen best grappig.
Net als in Demon Knight zijn in deze film de gore fx en de make-up van een verrassend sterke kwaliteit. Ook hier is het met name tijdens de "bordeel opruiming" en tijdens de Lilith finale genieten.
Het einde was dan wel weer wat aan de flauwe kant. Iets waar men met de humor soms ook de mist in gaat. Zo vond ik het begin met de Cryptkeeper wel erg flauw.
Maar goed, men kan nou eenmaal niet alles hebben. Over het algemeen heb ik me hier nog best aardig mee vermaakt.

Niet geheel mijn ding. Het concept is wel interessant, maar niet heel erg bijzonder of origineel. Het huis hoppen is nog het interessantste, zeker door de naargeestige settings.
Helaas weet de film verder niet enorm veel te bieden. Goed, er komt flink wat expliciet geweld voorbij, maar niet iets dat we niet al eerder in een dergelijke film hebben gezien.
Verder probeert men d.m.v. de flashbacks volgens mij de morele kwestie nog even aan het daglicht te brengen, maar hier slaagt men helaas niet in. Het zorgt er ook niet voor dat je als kijker meer affiniteit krijgt met het hoofdpersonage.
Zonde dus. Is hier een uncut versie van of klopt de tijdsaanduiding hier gewoon niet? De film klokte bij mij af op iets meer dan 79 minuten en men heeft het op imdb ook afgerond naar 80.
Ik zal wel even een correctie indienen.

Dergelijke poppen vind ik meestal angstaanjagend en de pop van Brahms is daar geen uitzondering op. Die koude ogen geven mij de rillingen over het lijf.

Voor mij ook de eerste keer dat ik Lauren Cohan onafhankelijk van The Walking Dead een grote rol zie spelen. Ze doet het dan ook niet slecht en speelt beter dan de gemiddelde 'scream queen'.

Het is alleen het einde met de aparte twist die de film voor mij ook wat nekt. Jammer, want als ze dat beter hadden afgewerkt had dit een veel betere film kunnen zijn.

Ook het camerawerk word naar het einde toe wat rommeliger, terwijl ze in het begin mooie en sfeervolle shots weten te nemen.

Wat mij betreft een gemiste kans, maar al met al nog een redelijke film.

Het suggestieve karakter van de film stoorde me niet zo. Dit had duidelijk een budgettaire reden + ze waren anno 1958 nog niet zo grafisch ingesteld.
Deze film is in NL uitgebracht onder de Arkoff Collection en de DVD hoes bleef mijn aandacht maar trekken.
Daarnaast leek het plot in de eerste instantie wel interessant. Helaas is de uitwerking een stuk minder interessant. Wat zelfs anno 1958 al gedateerd was en niet meer kon was de voice-over/narratie van de hoofdrolspeler.
Verder is de schaarse actie die de parasieten veroorzaakten nogal aan de trage en saaie kant. Neem daar nog eens bij dat de toegevoegde dramatiek niet overkomt door matig acteer werk en een zeer overdreven soundtrack.
Er blijft hierdoor maar bar weinig over om je als kijker zelfs voor dit kleine uur mee te vermaken.
Wat ik wel nog origineel vond was dat de parasieten uiteindelijk niet buitenaards bleken te zijn, want volgens mij heb ik dat nog nooit in een dergelijke film gezien.
Jaren '50 B-materiaal dat de kijkers gewoon niet veel te bieden heeft.

Een aantal op het eerste oog stereotype personages komen op de zaterdag bij elkaar om na te blijven. Vooral in het begin moeten ze maar weinig van elkaar hebben, maar naarmate ze meer aan de praat raken beginnen ze te merken dat ze meer gemeen hebben dan ze ooit gedacht hadden.
Een redelijk interessant concept dat hier en daar best goed uitgewerkt is. Het eerste stuk van de film wil vooral wat op de komische noot richten. Paul Gleason weet te vermaken als een verbitterde leraar en Judd Nelson weet wel te vermaken in zijn rol als de herrieschopper.
Wanneer men met de wat meer diepgaande gesprekken begint zijn het vooral de verhalen van Emilio Estevez en Anthony Michael Hall die overtuigend overkomen. Realistische informatie over hun personages die ze beiden gewoon goed over weten te brengen.
Verder is Ally Sheedy's personage nog wel leuk door haar onberekenbaarheid. Een personage dat alles zou kunnen doen en zeggen en die hier en daar dus nog voor wat verassingen weet te zorgen.
Wat dat betreft blijft het personage van Molly Ringwald wel het platst, maar dat is meer een probleem van de schrijvers dan van de actrice zelf. Zij blijft een beetje dat standaar prom queen popje. Iets waar Nelson's personage in de film nog een aantal rake opmerkingen over geeft.
Het hele liefdegebeuren op het einde had men dan weer achterwege mogen laten. Goed, Nelson en Ringwald zat er vanaf het begin al wat aan te komen, maar Sheedy's personage nog even een metamorfose geven om haar aan Estevez' personage te koppelen... Dat vind ik dan weer wat onrealistisch en vergezocht.
Verder is de hele film door hun kledij, de typetjes en de muziek lekker doorspekt met de jaren '80 en dat kan ik wel waarderen. Zo deed Gleason mij een paar keer denken aan een personage uit een van de Twisted Sister jaren '80 video's. Daarnaast is Nelson's personage het toonbeeld van de gevreesde "losbandige jeugd" waar veel van de Amerikaanse huishoudens zich in die tijd druk over maakten.
Door de redelijk minimalistische setting, enz. waarschijnlijk niet een film die voor iedereen weggelegd is, maar ik vond hem best leuk.

Precies wat ik me zojuist ook afvroeg net na het bekijken van deze film.

De film is nog maar net begonnen wanneer de eerste ontblote borsten voorbij komen... de toon is gezet!

Het acteerwerk is echt te bedroevend voor woorden. Dit zorgt regelmatig voor een aantal hilarische momenten waarop de personages wel heel houterig overkomen of ze wel heel erg domme beslissingen nemen.

Van een verhaal is hier maar weinig sprake en de regisseur lijkt het enkel als excuus te gebruiken om zoveel mogelijk borsten en hier en daar wat bloed en gore te laten zien.

De make-up effects zien er voor een film als deze weer behoorlijk goed uit. Het is alleen dan weer een beetje jammer dat het monster wel erg overduidelijk iemand met een latex pakje/masker aan is.

Noem het wansmaak, maar eens in de zoveel tijd heb ik gewoon weer zin om dit soort lowbudget meuk te bekijken. Breeders is weer zo'n filmpje die de titel "zo slecht dat het weer leuk word" zeker mag dragen.

Een vermakelijke film voor de liefhebbers van dit soort films.

Brewster's Millions is voor mij dé Richard Pryor film die me altijd bijgebleven is. Vroeger wel meerdere keren gekeken. Ik vond dit altijd wel een leuke en luchtige komedie waarin Pryor soms lekker gestoord overkomt. John Candy speelt nog wel een degelijke, ondersteunende bijrol.

Voor de 'jeugd van tegenwoordig' misschien wel weer wat gedateerd, omdat het een 80's komedie is, maar voor mij leuke nostalgie.

Een tegenvaller van jewelste wat mij betreft, vooral in vergelijking met de andere Universal classics. Karloff blijkt makkelijk over te halen met drank en de bruid heeft maar een zeer minimale bijdrage. Die gestoorde opa van Peter Cushing (die andere professor) was dan nog wel tof.

Deze film gaat verder waar het origineel ophield en ontpopte zich tot een aardig vermakelijke Frankenstein spoof.
Jeffrey Combs schittert weer in zijn rol als de krankzinnige dokter West en de rest van de cast weet hem nog best goed te ondersteunen. Het plot is een beetje voorspelbaar door de titel en het concept, maar hier en daar komen er toch wel een paar aangename verassingen voorbij, zoalsde gereanimeerde Meg die haar hart uit haar borstkas scheurt.
De film kan niet tippen aan het origineel, maar al met al vind ik dit nog een best vermakelijk vervolg.

Peter Cushing tilt deze film zeker een leveltje hoger. Geweldig hoe hij vol overgave zijn rol als Van Helsing neerzet. Baron Meinster (David Peel) is helaas niet zo'n indrukwekkende verschijning als Dracula uit de voorgaande film. David Peel weet wel meer charme in zijn karakter te brengen, maar is nergens echt beangstigend. Persoonlijk vond ik dat Lee's Dracula dat wel was.

Verder weet de zeer charmante Yvonne Monlaur de film ook wel wat op te fleuren.

Het budget voor deze Hammer film was duidelijk wat hoger dan de voorgaande vampierfilm van Fisher. De cast is groter, het aantal sets is diverser en er is in het begin een zeer sfeervolle scene waarin er met een koets gereden word. De muziek is iets minder aanwezig dan in de eerste Dracula (gerelateerde) film en ik moet zeggen dat hierdoor het effect groter is. De muziek is er vaker 'op het juiste moment'.

Een zeer degelijke en sfeervolle Hammer film. Helaas worden vooral een aantal bijrollen wat mager neergezet en is de bevalt David Peel mij gewoon minder dan Christopher Lee. Daardoor is mijn waardering voor deze film net iets minder dan zijn voorganger, maar het blijft een zeer aangename film.

Het concept is al eens in menig film of politieserie gebruikt, maar dit vind ik nog een best aardig tv drama.

Claire Danes is bij mij het bekendst van de Homeland serie, maar tijdens deze film zitten we een stuk vroeger in haar carrière. Ze is een stuk jonger, maar laat in deze film ook al zien dat ze degelijk kan acteren. Daarnaast weet de nog erg jong ogende Kate Beckinsale haar wel aardig te ondersteunen.

Al vanaf het begin is het duidelijk dat de dames bedondert zijn door de gladde praatjes van Nick Parcks, ook wel Scip K. Carn of iets dergelijks.

Dan krijgen ze de hulp van iemand die eerst een wat schimmige advocaat lijkt, maar later toch het beste voor de dames wenst.

Verder is het vooral wel tof om te zien op welke verschillende manieren men uit de Thaise gevangenis zou kunnen komen.

De gemene Thaise medegevangene die overal aanwezig lijkt te zijn, komt wat minder goed over.

Over het algemeen een redelijke film en een niet al te zwaar drama (dus ook goed te doen voor zij die hier niet zo van houden).

Na Borat is dit typetje van Baron Cohen toch een stuk minder grappig als je het mij vraagt. Wat mij betreft de minste van de Larry Charles films met hem.

Een redelijke film met Rondo Hatton, een gezicht die je niet snel vergeet. Hoe hij aan die features kwam is tragisch (als het verhaal hierboven klopt).

De storyline is voor tegenwoordige begrippen wel wat voorspelbaar en het einde al helemaal. Toch heb ik mede door de korte speel duur me weinig verveeld, al werden die krantenkoppen op het laatste wel een beetje irritant (maar dat deden ze wel vaker in die tijd).

Verwacht geen grootse gruwelen, want dat heeft de film niet te bieden. Wel een aardige thriller/drama rondom 'The Creeper'.

Susan Tyrrell zet hier een knap gestoorde vrouw neer. Ze is zó gestoord dat ik me afvraag hoe Billy die 17 jaar overleefd had.

Daarnaast moeten de schrijvers toch zéér homofobisch zijn, want zelden heb ik een film gezien waarin zo veel haat geuit werd naar homoseksuelen als in deze film. Bo Svenson zet hier een rol neer als de meest homofobe rechercheur ooit. Zijn personage is minstens net zo geschift als die van Tyrrell. Ook de soundtrack weet een goed steentje bij te dragen aan de sfeer en spanning van de film.

Onbegrijpelijk dat deze film nooit een DVD release heeft gekregen, want er zijn heel wat slechtere films al wel op DVD verschenen. Maar goed, wat mij betreft is deze film een klein vergeten pareltje.