Opinions

Geinig filmpje over een oppervlakkige snob die zwart veinst te zijn om een studiebeurs te krijgen. Zou anno 2010 vanwege de 'political correctness' natuurlijk allemaal niet meer mogelijk zijn, Spike Lee zou er waarschijnlijk een tweede Million Man March tegen organiseren.

Het begint allemaal erg leuk en gevat, maar zoals gebruikelijk bij dit soort films vervalt het naar het einde toe in zeemzoete, moralistische nonsens.

Een wat een eigenaardige Gabin-Grangier samenwerking gelet op de thematiek. Tegen het einde van zijn carrière verwachten we Gabin eerder als uitgerangeerde gangster, Pigalle pooier, valsmunter of paardengokker , niet als compromisloos raketwetenschapper. Eigenlijk is het een genot om te zien hoe miscast hij is: in plaats van over te komen als een wat excentrieke sul, speelt hij wederom volgens de Gabin codes, laconieke stijl, sappige argot-toespelingen, boerenwijsheden en een neus voor vervlogen decadentie. Zo mijmert zijn scharreltje over hoe hij haar destijds 'in zijn Bugatti kwam oppikken'. Wetenschappers hadden blijkbaar niet te klagen in het naoorlogs Frankrijk. Wat ook verbaast is de wat meanderende stijl, alsof de cinéma de papa naar het einde van de jaren '60 ook bereid was om Antonioni-achtige oorden op te zoeken. De door Klara genoemde scène met de lifter is in die zin exemplarisch: Gabin die met melancholiek de nieuwe generatie gadeslaat. De film voelt bijna als een zwanenzang van dit 'genre', met ouwe Gabin die nog eens een stapje in de wereld zet. De geografie van de film is erg uitgesproken, met vermelding van adressen en veel locatieshots (o.a. het fraaie station van Rouen). Het is allemaal wat onbeholpen, maar kent toch een bescheiden poëzie, zoals een haiku opgesteld door een dilettante huisvrouw.

Degelijke sf-film die nogal standaardgewijs de malaise van een dystopie aankaart: de wereld wordt voorgesteld als een politiestaat met overbevolking, voedseltekort en natuurlijk schandalig machtige multi-nationals. De vormgeving sprak echter weinig tot m'n verbeelding en ook de hele 'vroeger was alles simpeler en beter'-thematiek liet me koud. Zelfs als was het laatste grassprietje op aarde uitgeroeid, zou ik toch nog wat meer nodig hebben om ontroerd te geraken dan wat clichématige natuurplaatjes van herten en bloemetjes.

Fijne 'oude zakken' prent die eigenlijk vooral vermakelijk weet te zijn door het constant gekibbel (of zeg maar gegrom) tussen de vier senioren. Naar de climax toe wordt het allemaal helaas nogal saai, langdradig en ook ruimtebeelden zijn cinematografisch niet bepaald denderend. Ouwe Clint kan tenslotte natuurlijk nooit weerstaan aan een overdreven 'schmaltzy' einde.

Ha, la Maison du Docteur Edwardes. Momenteel vertoont de Brusselse Cinematek een nagenoeg integraal Alfred Hitchcock retrospectieve. Kan je geloven dat ik er warempel in geslaagd ben om alle vertoningen van de films uit zijn David O. Selznick periode te missen? Het zijn er wel degelijk vier en niet drie, zoals hierboven verkeerdelijk beweerd wordt. Dan maar beroep doen op de Franse Carlotta box set - what's in a name? Er zijn bepaalde films van Hitchcock die haast uitsluitend in Franse kringen geapprecieerd worden, waardoor je gerust kunt stellen dat de Fransen een gedeelte van de mans oeuvre gekoloniseerd hebben en ze nu enkel nog onder Franstalige titel mogen bestaan. La Maison du Docteur Edwardes. Dat is toch veel poëtischer dan dat suffe 'Spellbound'? Dat we nooit Dr. Edwardes, laat staan zijn 'maison' ooit te zien krijgen, draagt enkel bij aan de mystiek. Spellbound? Connais pas! Het valt mij op dat Hitchcock door een angelsaksisch/internationaal publiek in een nogal nauw keurslijf gedwongen wordt. Vaak neemt men Psycho of zo als maatstaf, alles dat niet even spannend of griezelig is, is dan bij voorbaat zogezegd minder goed. Gelukkig weten de Franse cinefielen nog weg te dromen bij de geneugten van klassiek Hollywood van weleer. Ik droom gezellig met hen mee. Spellbound is zowat het summum van een traditioneel Hollywood melodrama, waar de hele intrige en het Freudiaanse verhaaltje maar een pretext is om twee aantrekkelijke sterren te laten zwijmelen. Wat zonde dat er anno 2025 zo weinig hopeloze romantici overblijven. De notie dat Bergman verliefd wordt op een man die ze enkel bij zijn initialen kent, dat is toch weergaloos? Hoe ze zich in de drukke lobby van het 'Empire State Hotel' stort in de hoop van haar anonieme geliefde te treffen. En vervolgens een gewaagde ontspanning per trein door de New Yorkse periferie. De dynamiek tussen Bergman en Peck, waar zij zich erg moederlijk ontfermt over Peck, die zich eerder stuntelig en jongensachtig gedraagt, zou ik zelfs vrij gedurfd en modern durven noemen. In het Italiaans heet de film trouwens 'Io ti salverò'. Ik zou eeuwig met je wegglijden op de skipiste van een 'o' met un accento grave.

Splice zou je het best kunnen omschrijven als 'body horror' in de Cronenberg-traditie, wat wellicht meteen de reden is waarom de film nogal misbegrepen wordt. Veel mensen hoopten volgens mij op Alien vs. Predator-achtige toestanden. En toch is de kritiek ook enigszins begrijpelijk, want het is nu eenmaal geen geweldige film. De thematiek is interessant en op bepaalde momenten zeker bizar genoeg uitgewerkt. Het feit dat Dren zoveel op een mens lijkt en zich ook zo gedraagt, vind ik juist iets naargeestig hebben. Ook de manier waarop de twee hoofdpersonages niet weten welke rol ze zich moeten aanmeten tegen het wezen, is interessant.

Helaas zijn de personages an sich clichématige, bordkartonnen typetjes en acteert Sarah Polley echt erbarmelijk. Bovendien ontaardt de film in een nogal protocollaire climax met allerhande stunts en moorden, wat eigenlijk totaal niet bij de sfeer van de film past. Mooi geprobeerd van Natali, maar hij durfde duidelijk niet all the way te gaan.

Dit vond ik toch maar een teleurstellende film. Oogt in de eerste plaats al enorm lelijk, maar goed, het budget was waarschijnlijk niets om naar huis over te schrijven, dus daar ga ik de film niet op afrekenen.

Het mysterie echter wist me niet te vatten. Er wordt geprobeerd suspense op te bouwen door erg veel in het ongewisse te laten. Dat zorgt er voornamelijk voor dat ik weinig geboeid naar de film zat te kijken. De subplot met de moordenaar als devote echtgenoot en vader levert echter wel een paar sinistere momenten op, maar het had toch meer surreëel en bizar gemogen. De zowat hopeloze zoektocht naar de vrouw wist op zich niet te overtuigen, mede door het houterige acteerwerk van Gene Berevoets.

Helaas gaat het daarna van kwaad naar erger. Ik weet dat de 'normale' interactie tussen de moordenaar en het hoofdpersonage op het einde heel luguber moet zijn, maar het werkt niet voor mij. Ik hou niet van dat soort stille, lichtjes briljante seriemoordenaars die zomaar eventjes al hun motieven uit de doeken doen in het kader van 'dat het allemaal maar een spel is'. In flashbacks worden de verwoede pogingen van de moordenaar om vrouwen te kidnappen echter wel subliem geïllustreerd. Ook het beruchte einde is op een beklemmende wijze gefilmd, maar toch wel enigszins teleurstellend. Maar dat laatste zal waarschijnlijk eerder aan mijn hoge verwachtingen gelegen hebben.

De film begon me na een halfuur eigenlijk al grondig tegen te steken: de eindeloze springbreak toestanden, de videoclip visuals, de o zo sletterige bimbo's, de misplaatste melancholiek van de hele affaire die als het ware aan de kijker opgedrongen wordt..

Toegeven, naar het einde wordt het beter en de film heeft enkele onmiskenbare kwaliteiten. De al veel genoemde Britney Spears scène bijvoorbeeld creëert precies de ambiguïteit en weirdness die ik verwacht van iemand als Korine. Maar al bij al deed het mij toch weinig. De kerngedachte van de film is ook te nadrukkelijk aanwezig: het contrast tussen de glossy uitstraling en het donkere fatalisme van de plot.. nogal voor de hand liggend en ongeïnspireerd wat mij betreft.

Voor mij is het een leeg, artificieel product. Kids vond ik al een redelijk eentonig statement over jongerencultuur, maar daar achtte ik in de eerste plaats Larry Clark verantwoordelijk voor (Korine's Gummo vind ik namelijk wél een meesterwerk). Maar zelfs Kids had nog een zekere voeling met de personages en hun leefwereld. Dat ontbreekt hier volledig.

Hitch maakt het deze keer wel heel erg bont met die valse flashback waaruit blijkt dat de hele premisse van de film op een leugen gebaseerd is. Toch bleek het te werken voor mij. Het personage Jonathan Cooper maakt van meet af aan al een onoprechte indruk, waardoor het onbetrouwbare verteller perspectief toch niet helemaal uit de lucht moet komen vallen. Bovendien is het openen van het toneelgordijn aan het begin waarschuwing genoeg dat we de film niet té au sérieux moeten nemen.

Verder ligt de nadruk weer erg op Britse koddigheid met enkele personages die voor Hitch wellicht uit het leven gegrepen waren: zo is er de oude viezerik (die zelfs veel uiterlijke gelijkenissen vertoont met the master himself) die zich opdringt bij een jong meisje en natuurlijk de tuttige moeder. Altijd een onmisbaar personage bij Hitchcock. Toch is er tussen alle luchtigheid nog wel plaats voor wat suspense. De slotscène bv. is akelig en bijzonder effectief in beeld gebracht.

Ook het acteerwerk is bovengemiddeld. Dietrich is natuurlijk een echte diva, maar een nogal eendimensionaal personage dat qua invulling erg aansluit bij onze verwachtingen. Wyman is daarin veel dubbelzinniger. Ik kan begrijpen dat sommige haar nogal een 'grijze mus' vinden, maar tegelijkertijd speelt ze ook een beetje met dat imago: "You don't look like an actress." stelt haar love interest. "I don't ??? Oh.. I thought I did.." Teleurstelling alom!

Lang geleden als twaalfjarige op school bekeken. Toen was de consesus: slechte film! Te oubollig, gebeurt te weinig in, niet 'cool' genoeg..

Nu, jaren later, heeft de film diepe indruk op me gemaakt. En het is bittere ironie om vast te stellen dat Stand By Me een prachtige ode is aan die jonge jaren en de 'vibe' van een heel specifieke leeftijd perfect weet vast te leggen. Maar dat besef je op het moment zelf natuurlijk nog niet.

Velen schijnen het satirische aspect van Starship Troopers niet gevat te hebben. Niet eens zo bizar, aangezien de film bij zijn release ook op wat onbegrip van de critici kon rekenen. Roger Ebert onder andere noemde dit "the most violent kiddie movie ever made" en verweet de film zelfs van rechtse sympathieën. Ronduit absurd, aangezien dit één van de meest subversie blockbusters ooit is die juist als aanklacht dient tegen de imperialistische houding van Amerika.

Dat blijkt al uit de opzet. In de toekomst bestaat de aarde namelijk niet meer uit landen, maar enkel uit 'The Federation', wat gewoon een voortzetting van de Verenigde Staten lijkt. Er wordt dan ook geïnsinueerd dat ze met hun dominante veroveringsdrang de hele wereld eigen hebben gemaakt. Wat blijft er dan nog over om te veroveren? Juist ja, het heelal. Want hoe vies de bugs er ook mogen uitzien, we weten niet eens of ze een bedreiging vormen, laat staan hoe het conflict begonnen is. De principiële gedachte is "ze anders zijn dan ons en daarom gevaarlijk!" Does it ring a bell?

Het verhaal is ook duidelijk een soort parodie op de Amerikaanse oorlogsfilm à la Born on the Fourth of July. We zien hoe enkele net afstuderende jongeren, uitblinkend in onschuldigheid en naïviteit, worden klaargestoomd voor de oorlog. Natuurlijk worden ze door hun Amerikaans superioriteitsgevoel Vietnamgewijs in de val gelokt en vindt er zich een ware slachting plaats. Er wordt zeer handig gebruik gemaakt van enkele uitvergrote clichés. Zo zijn de infantristen wel erg schreeuwerig en snoevend (Abu Ghraib lijkt nooit ver weg) en ook de methodes van de onmisbare 'drill sergeant' zijn wel erg extreem hier. De twee hoofdrolspelers zijn ironisch genoeg twee soapsterren, wat alleen nog maar bijdraagt aan het gevoel dat je naar een slechte propagandafilm aan het kijken bent. Casper Van Dien is dan ook niet toevallig een rasechte Ariër en moet een soort 'posterboy' van de oorlog voorstellen. Haast in elke scène neemt hij een poseerhouding aan al zijn dialogen lijken op ideologische 'catch phrases'.

Naast dit geweldig maatschappijkritisch kantje, blijft er ook gewoon een zeer degelijke actiefilm over met voor een keer zelfs overtuigende CGI. Helaas neigt de film naar het einde toe eentoniger te worden en verliest hij zijn scherpe, satirische insteek. Enkel de scène wanneer er luid wordt gejuicht als het blijkt dat de 'Brainbug' bang is van de Amerikanen, vond ik nog een zeer rake sneer. Alsof ze het daar allemaal voor gedaan hebben.

Kortom, totaal onbegrepen en ergens zeer ironisch hoe het grote publiek met deze film omspringt.

Ik vind het nochtans helemaal geen atypische keuze voor Stallone. (die anno 1983 nog helemaal niet zo gevestigd als actieheld was) Met de triomfantelijke underdog charme van Rocky had Stallone hier een sterk vervolg van kunnen maken, maar de film schiet op alle vlakken tekort. Het mist de diepgang, de personage ontwikkeling en de wervelende cinematografie van Saturday Night Fever.

Gluiperige hotelmagnaat (wie anders dan hufterkoning Peter Gallagher?) wil een luxe resort droppen op een bruisende multi cultiwijk aan de haven van Miami en wordt tegengewerkt door zijn eigen dochter die niet kan weerstaan aan de licht intimiderende ghetto-chic charmes van 'The Mob', een danscrew die met ludieke flashmobs maatschappijkritiek hoopt te leveren. Step Up 4 maakt duidelijk dat 'de dans als vorm van expressie' wel degelijk zijn limieten heeft (typische dansfilm trope: tijdens een eerste auditie voor een prestigieuze academie wordt een kandidate een gebrek aan bezieling verweten, tijdens de tweede auditie doet ze exact dezelfde danspasjes met een ietwat moeilijk hoofd, met staande ovaties van de jury tot gevolg) en de film is tevens ontsluisterend over het soort Facebook activisme waar we de laatste jaren mee geconfronteerd worden, sociaal verzet als Pinterest badge of honor (denk maar aan de Kony 2012 hype toen deze film uitkwam): het streefdoel van The Mob lijkt erin te bestaan om shoutouts te verzamelen op inhoudsloze 'schreew zoveel mogelijk catchy promopraat in 50 minuten' talkshows genre Ellen en in YouTube hitlijsten te verschijnen (al doen hun baldadige politiek geladen jazz dance routines qua views toch net onder voor een dubstep remix van een schattig poesje). Naar het einde toe ontaardt het helemaal in satire: nadat onze krumpende Gandhi's met hun anti-gentrification choreografie de sympathieke oude hispanic burgemeester hebben kunnen overtuigen de wijk niet te slopen , verschijnt er plots een gladde marketingmanager uit de menigte (iedereen is altijd handig aanwezig tijdens dit soort massascènes) om The Mob een contract bij Nike aan te bieden:"where do we sign???" (misschien moeten de slavenarbeiders in Chinese Nike sweatshops ook maar eens een coole flashmob bedenken?). Ondanks een mantel van lacherig cynisme waar ik me bij dit soort films in verschuil, heb ik erg genoten van Step Up 4. De eindeloze panoramashots (hommage aan Scarface?) portreteren Miami als een narcistische Bacardi Mojito™ -en-standstoelenhel en de personages lijken zich voortdurend in een soort plastieken Instagram bubble te bevinden. Alsof Michael Bay werd gevraagd een LMFAO videoclip te schieten. Soundtrack klinkt lekker vulgair en is een aandoenlijke tijdscapsule van dat ene jaar dat dubstep heel eventjes populair was.

Deze film drijft het wel erg ver in zijn suburbia haat: de stiefvader is een soort parasiet die zich in schijnbaar perfecte gezinnetjes in inwisselbare dorpjes (die hij uit een '10 best American towns' brochure haalt, let ook op die herhaalde crane shot in het herfstig panorama) nestelt. Een huis heeft toch een vader nodig? Wie zal er anders de bladeren in de voortuin harken? Alle Amerikaanse rituelen als schommelen, de Thanksgiving kalkoen snijden en melige speeches houden op buurtfeesten worden als angstopwekkend voorgesteld en de onderbuikgevoelens die de tienerdochter tegen moeders nieuwe geluk koestert, lijken ook uitsluitend te maken te hebben met een afkeer van oubolligheid (een loutere aanblik op een streng uitziende nieuwe psychiater is genoeg om dat arme mens geen enkele kans te geven). Ondertussen doet één of andere levisdragende slacker in z'n camaro een race tegen de klok om de dames uit hun voorstedelijke nachtmerrie te redden. Het omhakken van het vogelhuis (met een kettingzaag!!!) lijkt dan ook het ultieme pleidooi voor chaos en decadentie. Jedoch: slechts één scène eerder zien we een schuimbekkende NRA-mom in volle ornaat een pistool afvuren en zo haar dochter redden. I don't know, Second Amendment, people..

Aardig stukje zelfspot van onze geliefde Mexicaanse pot heads. De opzet van de film is geweldig (hoe ze als vrijbuiters een luxeleventje leiden in het hotel en die megalomane droom van Chong, prachtig ). Helaas vervalt de film na nog geen halfuur in een opeenstapeling van aparte sketches die erg wisselvallig zijn qua humor.

Een sketchmatige, 45 miljoen kostende klucht waar Stallone zich laat kleineren door een overbeschermende matriarch? Laat maar komen! Dit kan heus niet zo slecht zijn als de haters beweren, de snobs die dit in de flop 100 stemden, hebben waarschijnlijk natte dromen van Frank Darabont.

O wrede ironie! Believe the infamy, deze film is pijnlijk onleuk. Om te beginnen is de moeder veel te lief, hooguit wat bemoeiziek. Ik verwachtte een kruising van Irene Ryan en Mother Bates. Daarnaast is het bijna aandoenlijk om Stallone te zien sukkelen met komische timing en delivery, een wanhoopspoging om te bewijzen dat hij net als aartsrivaal Schwarzenegger de ster van een Ivan Reitman productie kan zijn.

Snuggere Arnie had trouwens een gerucht verspreid dat hij erg veel interesse had in deze film, waarna naïeve goedzak Stallone er blindelings is opgesprongen, in de hoop zijn concurrent voor te zijn. Als je het zo bekijkt, is de film nog wel hilarisch.

Prachtig 'poëtisch' neo-realisme. Net als bij Le Notte di Cabiria, is de gebruikelijke socio-economische achtergrond ondergeschikt aan de zoektocht naar liefde en compassie van een individu. (of in dit geval van 2 individuen)

Giulietta Masina speelt wederom een ontzettend ambigu personage: naïef, misschien zelfs licht verstandelijk gehandicapt en daardoor kinderlijk onschuldig, grenzend aan het heilige. Ze is haast een clowneske versie van de maagd Maria.

De religieuze ondertoon is er alleszins, dat blijkt uit de scènes in het klooster en de parabel over de steentjes die verteld wordt door 'de Gek'. Het centrale thema is op de koop toe verlossing. De film viel bijgevolg niet in de smaak binnen links-marxistische kringen.

Anthony Quinn moet overigens helemaal niet onderdoen aan Massina. Hij weet met subtiele finesses een menselijk kantje te geven aan zijn personage van brute spierbundel, zonder zich ooit schuldig te maken ongeloofwaardige karakterschommelingen. De typische personage-structuur van protagonist vs. antagonist vs. tritagonist wordt helemaal overhoop gehaald, aangezien zelfs de irritante 'De Gek' bij momenten oprecht sympathiek overkomt.

De plot is zeer fabelachtig, kent een ontroerende ontkoping en vertoont gelijkenissen met boeken als 'Belle en het Beest' en 'Alleen op de Wereld'. Het tijdsbeeld komt authentiek over en geeft de indruk dat Fellini met veel nostalgie terug dacht aan straatartiesten uit zijn kindertijd. De bitterzoete deuntjes van Nino Rota passen er tenslotte als gegoten bij en hebben net als de film (terecht) een klassieke status verworven.

Props to F. Gary Gray, voor een regisseur met een toch niet al te overtuigend palmares trekt hij alle registers open om begin jaren '90 L.A. tot leven te laten komen, incluis archiefbeelden van gelikte nieuwsankers die laconiek over Rodney King rapporteren. O'Shea Jackson Jr. is net z'n vader! Indrukwekkend zeg. Kreeg zo zin om Amerikkka's Most Wanted vanonder het stof te halen. Blijft echter wel een tikkeltje ironisch dat het verhaal van zelfverklaarde anti-establishment figuren in zo een 'inspirerende biopic'-eenheidsworst gedraaid wordt, Oscar-bait tot en met: gezwollen dramatiek met eindeloos veel toneelmatige ruziescènes (tof cliché uit de Amerikaanse prestigefilm: twee kemphaantjes steken elkaar de loef af in machogedrag en ontwikkelen hierdoor wederzijds respect), gimmicky bijrollen (Hé daar heb je 2pac! Die lange slungel moet vast Snoop Doggy Dogg voorstellen) en een über-sentimenteel slot vol traantjes, broederschap, verzoeningen, monogamie (because behind every great man there's a woman) en een wijze zedenles over de gevaren van onbeschermd vrijen (of om het met de woorden van Eazy E te zeggen: u know I like afterschool specials ). Bovendien werd Straight Outta Compton gemaakt over het goedkeurend oog van the compton boys themselves (met eeuwige patser Dre die het niet kon laten om tijdens de credits even reclame te maken voor zijn koptelefoons en nieuw album) en niet door grijpgrage Joodse mannetjes - zoals met hun muziek blijkbaar wel het geval was - dus hebben ze helemaal geen excuus. Misschien is dat establishment zo slecht nog niet?

Het eerste halfuur van deze giallo is visueel overdonderend, vol van suggestieve droomsequenties die inderdaad erg poëtisch aanvoelen. De seksscènes zijn sensueel in beeld gebracht en krijgen door de eigenzinnige soundtrack van Nora Orlandi zelfs iets extatisch. Edwige Fenech heeft een mysterieuze uitstraling die erg goed past bij de algemene toon van de film.

Maar zoals bij veel giallo's wel het geval is, zakt de film naar het einde toch wat in. De ontknoping vond ik nogal flets en te voor de hand liggend eigenlijk.

La Strategia del Ragno is een interessante film die de kijker geboeid weet te houden door zijn abstracte sfeer en warme, pittoreske fotografie. Op visueel vlak werkelijk een pareltje, qua omkadering e.d. duidelijk zeer verwant aan het werk van Pasolini. Ondanks een totaal gebrek aan opbouw blijft de film intrigerend door een soort latente dreiging en onbegrijpelijk mysterie.

Het einde komt dan ook als een totale anti-climax. De ontknoping is veel te eenvoudig en voor de hand liggend, het past niet bij het surrealisme en de vaagheid die de film uitstraalt. Bepaalde personages, zoals Draifa, blijken uiteindelijk ook helemaal niks aan het geheel bij te dragen. Deze overduidelijke stijlbreuk ligt aan het feit dat Bertolucci zich liet inspireren door een kortverhaal van Borges, misschien niet ideaal om een langspeelfilm rond te maken. Daarnaast draait Bertolucci ook weer helemaal door in zijn ideologische standpunten en heeft het einde iets weg van een hypocriete politieke statement à la The Life of David Gale.

Beklemmend psychologisch portret over een man die tot het uiterste gedreven wordt.

Geen moment is Straw Dogs clichématig of voor de hand liggend. De hoofdpersonages worden allesbehalve als helden of slachtoffers voorgesteld. Hoffman is een beetje een laffe workaholic die elke confrontatie uit de weg gaat . Zijn vrouw is een kinderachtig mens met teveel tijd om haar handen, die geniet van de aandacht die ze krijgt van de lokale mannen.

Het einde zie ik trouwens allesbehalve als wraak. Dat vind ik ook zo mooi aan de film, het zou maar al te typisch zijn moest Hoffman de verkrachting van zijn vrouw gaan wreken. Zijn verzet begint pas wanneer hij een pedofiel weigert over te leveren aan de dorpelingen! Is dat dan uit liefde of respect voor die pedofiel? Allesbehalve, hij is het gewoon beu om zich telkens weer te laten doen. Het is net als in het echte leven, soms kan alles door iets heel onbenullig ineens escaleren.

De laatste woorden vind ik ook prachtig en diepzinnig, waarschijnlijk één van m'n favoriete eindes van een film.

Ondanks het vlotte tempo kon ik geen moment mijn aandacht houden bij dit embarmelijke actiefilmpje. De gevechtscènes zijn nogal rommelig en Zagarino als niet overtuigend als blonde Rambo.

Sire, il n'y a plus de flics. Dit jaren '90 pareltje mag zowat de laatste der flikken films heten, dat is te zeggen, flik van het hard-boiled type: een smerige klabak, cynisch tot op het bot, drankverslaafd, grenzend aan de psychose, altijd bereid om dwarsliggende collega's of verdachten op hun smoel te timmeren en looking for love in all the wrong places. Willis speelt de ultieme pechvogel, in een kwartier speeltijd worden zijn vader en ex-vrouw vermoord en pleegt zijn partner zelfmoord. Striking Distance lijkt dan ook een bewuste hyperbool van genreconventies, een filmisch universum waar iedereen flik is. Actiescènes of subplots zijn spaars, de film is vooral één lange aaneenschakeling van tierende driftkikkers die beter wat aan hun bloeddruk zouden moeten denken, "you're off the case!" "you're outta your jurisdiction!". Heel mooi doorspekt met beelden van Pittsburgh en atypisch brutaal qua gewelduitbarstingen - de vergelijking met italo crime van Insignificance hierboven is lang zo gek nog niet.

Onsamenhangende troep die slecht gefilmd en irritant gemonteerd is.

Schandalig onderschatte film van Spielberg. Sterk geschreven dialogen, een meeslepend verloop en een broeierige Texaanse charme. Er wordt een zeer effectieve mix van drama, komedie en spanning gecreëerd en perfect bijgestaan door de ontroerende score van John Williams. Maar ik was voornamelijk erg verrast van Goldie Hawn. Zowel van haar natuurlijke schoonheid, als van haar fijngevoelige acteerprestatie!

Het eerste halfuur is een post-modern huzarenstukje: vintage Godard gemixt met allerlei Vine / Snapchat / Instagram invloeden (het personage Harley Quinn is zo heerlijk fake, alsof de makers in elke handeling, elke pose, elke geste een potentiële gif zagen). Gaat aardig de meta tour op aangezien de traditionele jingoistische War Room taferelen – waar humorloze militairen met allerlei havikspraat ('Not on my watch!') de missie (#squadgoals) aankondigen – hier niet enkel dienen als een inleiding van de plot, maar tevens als een soort 'sales pitch' van radeloze producers die met (later toegevoegde, zoals we allemaal weten) flitsend gemonteerde skeches, beeldgrapjes en een overdreven nadrukkelijke soundtrack (die samengesteld lijkt door een wijsneuserige 16-jarige die zijn vrienden eens wil laten horen wat 'echte' muziek is – maar uiteindelijk niet verder komt dan zodanig grijsgedraaide nummers die over de jaren heen zijn gereduceerd tot symbooldeuntjes: Sympathy for the Devil, House of Rising Sun, Bohemian Rapsody..) de ADHD generatie probeert te overtuigen dat deze film heus niet zo somber wordt als Superman v Batman. Ondanks hun stompzinnigheid werken deze vignettes erg goed (de scene waar de Joker met z'n grills aan in de VIP zit te loungen alleen al is beter dan het eindeloze geschmier van Ledger en Nicholson gecobmineerd) en als deze toon verder was doorgedreven, had de film gerust een Sovjet style gemonteerd videoclip meesterwerkje kunnen zijn (typisch ook dat conservatieve gelul over het feit dat de film geen plot zou hebben en teveel post-factum ge-edit is)

Maar eigenlijk is het een hol verkoopspraatje en lijkt de rest van de film intact te zijn gebleven in zijn gravitas. Verwacht je dus maar aan onophoudelijke regen, grijze shots van wolkenkrabbers en mythologische eindbattles die iedereen stiekem oersaai vindt (het idee dat blockbusters het vooral zouden moeten hebben van hun 'actie' en 'spektakel' is alomverspreid zelfbedrog). Misschien trap ik hiermee een open deur in bij een PG-13 festijntje, maar toch een verdere ergernis: om in het huidige politieke klimaat een groep 'supervillains' samen te brengen en er een bende lieverdjes (die geen vrouwen of kinderen doden, onafscheidelijk worden na 5 minuten bonding, gezellig samen een borrel drinken) van te maken voelt wat wrang (Trump is bv. toch al kwaadaardiger?). Robie bv straalt dan wel een soort sociaal aanvaarde Miley Cyrus / Lady Gaga rebellie uit en heeft af en toe eens een holle kwinkslag ('normaal is een setting op een wasmachine' is zowat de millenial variant van die gortdroge administratieve medewerkers met kaartjes 'je moet niet GEK zijn om hier te werken, maar het helpt wel!' op hun bureau), maar heeft als grootste droom een Ann Romney achtige huismoeder te worden. Dieptepunt is toch wel Smith: die man heeft macht in Hollywood en dat is duidelijk. Sinds vaderschap hem een fatsoenlijke burger heeft gemaakt, lijkt hij in elke rol te insisteren op sentimentele intermezzo's waar hij de strenge patriarch uithangt tegen kids die het moeilijk hebben (hij zou beter die rokjesdragende, Kardashian datende zoon van hem in het gareel houden). Of moet ik deze compleet nietszeggende stukjes met 'daddy's little girl' interpreteren als een diepe minachting van de makers jegens de Hollywood conventie van 'de backstory'? Het cynisme druipt er immers van af. Zo krijgen we in één luttele scène de achtergrond van een vuurspuwende halfgod te zien en moeten we vaststellen dat zelfs dit larger-than-life figuur ergens in de slums woonde en verdoemd was tot een clichématig melodrama 'East LA chicano' leventje (shawty dreigt de kinderen naar momz mee te nemen omdat ze een paar .45's in een oude schoendoos vond). Want ja, het is verbazend hoe de film wegkomt met allerlei raciale stereotypen. Niet dat ik daar wakker van lig (ik heb wel wat beters te doen), maar je zou denken dat in deze tijden van #oscarssowhite en empowering lady ghostbusters zaken als een gemuteerde krokodil die slowmo gromt als Rick Ross en een Aussie met permanent een blik Fosters in z'n handen tot een (Twitter) relletje zouden kunnen leiden. Moralist Smith (daar is ie weer) zag het zo niet en vond het een verademing om samen te kunnen werken met verschillende etniciteiten. Opvallende afwezigen in dit melting pot avontuurtje: de native americans. Alhoewel, je zou kunnen opperen dat het booswicht iets weg heeft van een Azteekse godin (en Smith & z'n cowboys dit monster terug het reservaat in dwingen, waar het thuishoort). Maar ehh.. vooral die oscar ceremonie blijven boycotten, Big Willie Style

Wederom een vertelling op mensenmaat van Eastwood, over een getormenteerd individu dat altijd gaat joggen om zijn leed te verzachten. Een stukje nietigheid tussen de flikkerende reclamepanelen van Times Square. Gelukkig is er altijd een bruine kroeg in de buurt om even te onthaasten. Verder ligt de nadruk erg op het procedurele (bureaucratisch geharrewar, luchtvaartprotocol, hoorzittingen, flight simulators..), omdat Eastwood heel goed beseft dat een gemediatiseerde gebeurtenis als 'the miracle of the Hudson' altijd de illusie van een absolute waarheid met zich meebrengt. Maar paradoxaal genoeg heeft de technologische vooruitgang er juist voor gezorgd dat de waarheid moeilijker te achterhalen wordt (experts die mekaar tegenspreken, flight simulators met duizend verschillende parameters, geënsceneerde publieke optredens, profileringsdrang van nieuwsankers en de nood om voor elk persoonlijk slagen / falen een simpele psychologische verklaring te zoeken). Om die onduidelijkheid op te lossen, heeft Eastwood – altijd voltairien van inslag – een simpel antwoord klaar: hou je snavel, doe je werk en heb een beetje vertrouwen in de medemens. Ja, zelfs een simpele duif als Sully (glansrol van beroepsautist Tom Hanks) verdient het voordeel van de twijfel en wordt ongewild een post-911 volksheld bij een Indische gerant, een Egyptische taxichauffeur en een Ierse cafébaas. Droog je tranen, NYC, ouwe Clint betaalt nog een rondje: die bruine kroeg heeft er nog nooit zo mooi bijgelegen.

Prachtige sfeerschets waarin Spike Lee wederom de ontluikende massahysterie en lynch mob mentaliteit in een broeierig, dichtbevolkt klimaat aankaart. Ook al zijn de personages, de thematiek en het tijdsbeeld allemaal op z'n minst bovengemiddeld te noemen, is Summer of Sam toch een film die het meeste kracht uit zijn regie put: er zijn bijzonder weinig films met zo'n lange speelduur die over de hele lijn even wervelend, speels en inventief blijven.