Opinions

Coppola is niet per se een cineast die me nauw aan het hart ligt en ik heb me dan ook nooit verdiept in de mans beginselen. Wat kan mij het schelen hoe die oetlul aan zijn carrière begonnen is? Ik wist wel vaagweg dat hij, net als Bogdanovich, Scorsese en vele anderen, afkomstig was van de Corman-stal en dat leek mij wel te volstaan als origin story. Het is maar recent, in het licht van een Cinematek retrospectieve, dat ik heb ontdekt dat Coppola in de jaren '60 nog allerlei swingende erotische films van bedenkelijk allooi heeft geregisseerd! Zijn echte 'nudie cuties' worden helaas niet vertoond door de Cinematek, maar wel deze You're a Big Boy Now, een bronstige post-tienerkomedie. Hetzelfde overkwam mij als bij een vertoning van 'Take the Money and Run' destijds, ik zit warempel als enige als een krankzinnige te lachen in de zaal. Voor de geïnteresseerde jongedames: jawel, ik was die adonis met zijn maatpak en Hermès das op de tweede rij. Ik denk dat deze grove en maffe humor van de late jaren '60 te cynisch is voor de minzame Brusselaars. Bovendien grossiert You're a Big Boy Now in drukke sightgags en woordgrapjes, als je zoals onze gemiddelde francofone vriend beperkt bent tot de ondertitels (of 'voettitels', zoals men dat vroeger blijkbaar noemde), zal de humor volledig aan je voorbij gaan. You're a Big Boy Now is een welkome aanslag op het zenuwstelsel, met een dermate nadrukkelijke decoupage die ergerlijke estheten 'slecht montagewerk' zullen noemen, maar qua stilistiek eigenlijk prima bijdraagt aan de cartooneske vormgeving van de film. Dit is geen film voor contemplatieve watjes, maar voor zij die houden van eindeloos vigoureuze uitbarstingen van hilariteit. Een haan die enkel jonge vrouwen aanvalt, vooral als ze aantrekkelijk zijn! Een smerige klabak aan het rondhossen met zijn blaffer in aanslag, klaar om de LSD-trippende beatniks er van langs te geven! Dwaasheid, plezier, kortademigheid, een valpartij, BOEM PAUKESLAG! Jerry Lewis is een betere acteur dan Dustin Hoffman! In heel de beeldenchaos gaat Coppola ook wel al inventief te werk met allerlei speelse knipoogjes, zoals het laatste shot van de Pretzel-machine.

In al zijn baldadigheid vond ik de film ook zowaar ontroerend en hier trek ik opnieuw de parallel met Take the Money and Run. Op basis van louter deze twee films kom ik tot de conclusie dat de late jaren '60 werkelijk het hoogtepunt van de westerse beschaving was. Er heerst een tomeloos enthousiasme en optismisme dat we noch voordien, laat staan nadien hebben gekend. Met een swingende beeldvoering zien we een kaleidoscopisch portret van Times Square van weleer. "Vroeger kon je nog pretzelfs aan 5 cent krijgen, nu kosten ze 15 cent" weerklinkt een mijmering. Hoelang nog voordat de archetypische 99c pizza slizes uit het straatbeeld verdwijnen? De romantiek in deze film is niet te versmaden. Net als in Take the Money and Run krijgen we werkelijk de indruk dat al onze idyllische noties van verliefdheid pas ontstaan zijn in de 1966 en de jonge Bernard zowat de allure van een ontdekkingsreiziger krijgt. Zelden voelde een liefdesvlucht zo tastbaar: uiteraard laat hij zich aanvankelijk gek maken door een onbereikbare nimf, om vervolgens bij een degelijk meisje te eindigen - Karen Black in haar eerste rol. "Ik vond een plek waar ze nog pretzels aan 5 cent aanbieden."

Eerst had ik de film 4 sterren gegeven, maar toch met een halfje verhoogd om dat hij maar blijft nazinderen.

Young Mr. Lincoln is Ford op z'n puurst: een prachtig, authentiek voelend stukje 'Americana' over een ware legende. Natuurlijk kan je stellen dat het hoofdpersonage net iets té feilloos is: Abraham Lincoln wordt voorgesteld als een nobele, intelligente boerenjongen met een gouden hart en enorme verbale mogendheden. Maar door de ongelofelijke acteerprestatie van Fonda weet hij z'n personage toch als overtuigend menselijk en down-to-earth te laten overkomen. Ford doet er bovendien goed aan om dit eerbetoon eerder over een persoonlijke triomf van Lincoln te laten handelen, dan te focussen op zijn latere, grootschalige politieke overwinningen.

In plaats van het als droog historisch drama voor te stellen, is Young Mr. Lincoln meer een soort betoverende parabel vol van oubollige humor en nostalgische charme. Door de relaxte sfeer van het geheel lijken de daden van het hoofdpersonage bovendien nooit al te hoogdravend of betekenisvol, terwijl ze dat in zuivere essentie wel zijn.

De film bestaat hoofdzakelijk uit rechtbank -en andere massascènes, maar het is vooral in de meer serene scènes dat die typische 'Ford magic' naar boven komt.. Ik denk bv. aan de openingsscène bij de rivier, waar Honest Abe zijn roeping leert kennen. Mijn favoriete scène is echter waar hij zijn oprechte liefde uitspreekt voor de Clay-familie en daardoor meteen een soort sociaal statement inneemt:

"You folks are just like my folks. I said that to myself the minute I laid eyes on you. My mother would feel right at home with you, Mrs. Clay. I know she would.

Sarah, I bet you didn't know I had a sister once, just about your age. Only, she died when her baby was born.

And I knew a girl like you Carrie Sue, named Anne. Anne died too.."

Ontroerende monoloog, weergaloos gebracht door Fonda in misschien zelfs zijn beste rol.