Log

Blue Moon begint met twee schijnbaar zeer tegenstrijdige citaten over songwriter Lorenz Hart: volgens de ene was hij een dynamisch en aimabel, voor de andere de grootste zielenpoot. Ik zit in dezelfde manier gewrongen over Richard Linklater als regisseur: is het iemand die zijn tegenstrijdigheden aan de hand van cinema probeert te verzoenen of een totaal begoocheld individu? Zijn keuzes als filmmakers lijken soms lijnrecht in te druisen tegen de morele kern van zijn protagonisten.
Hart en Rodgers worden als twee tegenspolen gezien: de eerste wil giftige satire maken, en gebruikt humor om zich van zijn eigen demonen af te leiden, de laatste wil gewoon pleasen. "Het publiek vandaag wil een lach en een traan." verklaart Rodgers over het succes van Oklahoma! Maar is Linklater niet op dezelfde manier behaagziek? Met Blue Moon heeft hij alvast een film gemaakt die geheel 'inoffensive' (een doodzonde voor kunst, volgens Hart in de film) is en het reciet van een gekweld individu veelal sentimentaliseert. In de eerste minuten probeert Hart al een gay subtext te geven aan Casablanca. "Maar dat mag je natuurlijk niet aan het publiek tonen." voegt hij eraan toe. Maar wat moeten we dan met de artistieke keuze om Hart plots biseksueel te maken, terwijl er eigenlijk niets bekend is over amoureuze verwikkelingen met vrouwen in zijn leven en hij naar alle waarschijnlijkheid gewoon een (zij het verdoken) exclusieve homoseksueel was? Is Linklater echt zo heteronormatief dat hij zich zelfs niets kan inbeelden bij een homoseksuele verliefdheid en dan maar één of andere 20-jarige blonde muze moet uitvinden die zogezegd Harts ultieme zoektocht naar 'schoonheid' belichaamt? Ik denk dat ik Linklater teveel eer aan doe om te stellen dat dit allemaal een bewuste zelfreflectie is en dat hij gewoon vast zit in dezelfde clichématige schema's, eender welke periode of welk personage hij ook verfilmt.
Hoewel ik de toneelmatige premisse van premiere night bij Sardi's echt een geweldig uitgangspunt vind, komt de setting nooit tot leven. Vooral de dynamiek tussen Hart en de barman is tenenkrullend. Voor Linklater is een barman maar een soort klankbord van gevatheden. Een soort sparring partner, zij het eentje die wel altijd het onderspit moet delven omdat hij geen intellectueel is. Voor Linklater is 'de intellectueel' het hoogste goed, iemand die moeilijke woorden gebruikt, die wat pathetisch kan lopen doen over literatuur en poëzie. Dat een barman over een uniek soort psychologie beschikt, mensen kan lezen, stiltes kan opvullen, een perfecte timing heeft, daar lijkt Linklater allemaal geen inzicht in te (willen) hebben. Ik denk niet dat de beste man ooit al aan een cafetoog heeft gezeten.
Met Ethan Hawke heeft hij, for better and for worse, zijn ultieme alterego gevonden. Maar het is bijna aanstootgevend hoe een male bimbo als Hawke (die wellicht heel erg van de 'beat poets' houdt en dat soort dingen) hier een oprecht excentrieke neuroot moet spelen. Hawke denkt dat excentriciteit betekent dat je jezelf graag hoort praten. Wat hij niet snapt, is dat mensen als Hart excentriek werden uit pure zelfbescherming. Hun humor is geen affectatie, maar littekenweefsel. De meeste grote komieken — denk aan Peter Sellers, Groucho Marx — waren half verminkt door schaamte. Dat maakt hen onweerstaanbaar. Hawke speelt Hart als een man die zichzelf onweerstaanbaar vindt.
En dan de romance. Die hele verhaallijn tussen Hart en Elizabeth is alsof Linklater per ongeluk een 'fedora guy' meme heeft verfilmd. Hart die over haar stamelt — “Elizabeth! Elizabeth! My irreplaceable!” — is pure mmm m’lady, if I may? avant la lettre. Uiteraard gaat Rodgers op het einde nog eens met haar lopen, alsof het een 90s romantische komedie is. Het enige menselijk leed waar Richard Linklater zich iets bij kan voorstellen, is de nerd die het moet afleggen van de coole kerel in high school. Wanneer gaat hij nu eindelijk eens verwerken dat Becky van Townes Van Zandt Memorial High hem in 1977 heeft afgewezen?

vote posted

vote posted

In 1989 zat Menahem Golan aan de grond. Cannon Films had een Chapter 11 ingediend, zijn zakenpartner Yoram Globus was vertrokken en zijn verdere toekomst als producent was precair. Elke weldenkende mogul had hem toen afgeschreven, maar Golan kaatste steeds terug tegen alle verwachtingen in, de straatkat uit Tel Aviv met negen levens. Hij richtte '21th Century Film' op, wat een soort Asylum tegenhanger van 20th Century Fox klinkt. Volgens Wikipedia zou de firma gekend blijken voor haar lage budgetten en teleurstellende box office resultaten.
Eén van de paradepaardjes van 21th Century Film moest de vijfde Death Wish worden. Golan wist er niet beter op dan de Death Wish franchise nogmaals leven in te roepen, ondanks de eerste bezwaren van Bronson. Laatstgenoemde vond – met recht en reden – dat de reeks sinds het dwaze vierde deel onherroepelijk onthecht van zijn premisse was geraakt. De originele Death Wish van 1974 had nog een soort semi-naturalistische insteek: wat als een burgermannetje van middelbare leeftijd plots eens terugvecht tegen het 'tuig'? In Death Wish V moeten we – twintig jaar later – dan maar aannemen dat de ondertussen 72 jaar oude Bronson een nietsontziende vechtmachine is die wegspringt voor razende wagens, volwassen heren met een losse polsslag meters ver weg smijt en mitraillettesalvo's kan ontlopen. Het klinkt een beetje als the roadrunner en op de koop toe hebben ze Bronson in deze instalment om totaal onduidelijke redenen allerlei booby traps laten prepareren, met als orgelpunt een detonerende voetbal. Natuurlijk is dat deel van de evolutie in de reeks, van eenzame vigilante in deel 1 en 2 naar one man army in 3 en 4 – wat natuurlijk ook gewoon overeenstemt met de modes binnen het actiegenre. In de postmoderne ruis van de jaren '90 is hij een soort schimmige entiteit geworden, zonder verleden, zonder toekomst, zichzelf hullend in een vorm van zelf mythologisering waar hij zelfs niet in lijkt te geloven ("if you need my help, call me!" zegt hij aan het einde terwijl hij in een goddelijke mist wegstapt). Maar was het niet beter geweest als Bronson gewoon het uneventful kantje van de jaren 90 actiefilm volledig had omarmd en Death Wish V een soort lijzige procedurele tv-thriller was geworden à la Family of Cops en Donatello and Daughter? De film voelt in plaats daarvan volstrekt onsamenhangend, met kolderieke momenten, plotse martelingen en schmierende booswichten.
Dit alles valt te verklaren als de productiegeschiedenis van de film erop naleest en dat is bijna amusanter dan de film zelf. Elke romantische illusie over filmmaken wordt hierdoor genadeloos de kop in gedrukt, Death Wish V klinkt meer als een soort louche internationale holdingtransactie – met eindeloos veel financiële operaties van verschillende investeringsvehikels. Er volgde hierbij een kettingreactie van financiële opdoffers en het budget moest steeds ingeperkt worden. Omdat het salaris van Bronson zo op de kosten woog, moest de opname op een gegeven moment zelfs naar Canada verkrassen, terwijl de film zich behoort in New York af te spelen. Dat is altijd zo vernederend wanneer een New Yorkse film eigenlijk in Canada is opgenomen, dat zie je meteen. De achtergrond van Death Wish V is inderdaad meer pastoraal platteland, houten cottages etc... Gelukkig hebben ze wel een stukje in New York gefilmd, we zien weemoedig de laatste dagen van de garment district als manufacturing hub en toen Little Italy nog vaagweg Italiaans was. Ik herkende het bord van Umberto's Clam House in Mulberry Street, dat hebben ze niet nagetekend op een set veronderstel ik. Om in aanmerking te komen voor Canadase tax cuts hebben ze last minute ook nog een heleboel Canadezen in de crew moeten aanwerven. Het viel mij al op dat de eindgeneriek zo 'exotisch' las. Er gebeurde o.m. een regisseurswissel, uitiendelijk bleef een zekere 'Allan A. Goldstein' – wat mij echt een soort absurd 'steenrijke Jood' pseudoniem leek waarmee één of andere suffe Canadees Golan wilde epateren. Golan en Bronson waren overigens niet meer on speaking terms, waardoor ze via 'Goldstein' als intermediair moesten communiceren. Niet dat het veel uitmaakte, Golan was toch nauwelijks op de set, die zat zijn menahemolaan passieproject Crime and Punishment in Rusland te filmen.
De film bleek een box office fiasco and 21th Century Film ging nadien failliet. Het lijkt het enige deel van de reeks zonder fan following – en terecht. Golan liet zich echter niet kisten en was van plan om nog een zesde deel in te blikken, The Last Vigilante. Je kan toch ergens maar bewondering hebben voor zijn koppig doorzettingsvermogen. Ergens van daarboven kijkt hij toe, hoe Kazachse producers een actiefilm met Malcolm McDowell, Ving Rhames en Bolo Yeung op poten proberen te zetten. "If you need any help, call me!"

vote posted

Het jaren 2000 studiosysteem was toch iets magisch. Kan je je de boardroom meeting inbeelden waar ze een peperdure remake voorstellen van een Britse cultfilm uit de jaren '60 die misschien vijf mensen zich nog herinneren? En er dan op de koop toe nog een getrouwe hommage aan maken, met hernomen dialogen en zelfs een terugkeer van originele Carter Michael Caine? Uiteindelijk kostte Get Carter 63 miljoen. Ter analogie, dat is ongeveer evenveel als het budget van Saving Private Ryan van dezelfde periode. Rond de eeuwwissel heeft lamme goedzak Stallone zich ook wel een aantal keer ingelaten met die sjacheraar Elie Samahan – die ervoor gekend was om budgetten te inflaten om zo distributeurs te lokken. Hij draaide de film voor nog geen 5 miljoen, maar vekocht 'm als een productie van 50 miljoen – om zo interessantere distributiedeals te fixen. Het erge is, bij Get Carter vrees ik dat het gewoon totale incompetentie is en dat niemand er rijker van geworden is. Je vraagt je toch oprecht af waar dat budget naartoe is gegaan. Er zijn misschien twee car chases, voor de rest is er geen actie. Vooral grijze shots van mannen die foyers binnenwandelen. In Seattle, de minst filmbare plek op aarde. Stallone straalt ook echt een soort wanhoop uit in deze film, het lijkt echt een kneusje. Ik weet niet of hij een pijnstillerverslaving had of iets dergelijks, maar zijn gewicht lijkt enorm te fluctureren tijdens de shoot, hij komt bloated, log, drowsy over. Het is zelfs bijna niet geloofwaardig dat hij mensen kan overmeesteren. En nochtans, op één of andere manier bleek hij toch super lean te zijn tijdens tenminste een gedeelte van de shoot, er zijn een paar scènes waar we zijn blote armen te zien krijgen, eigenlijk geen grammetje vet te bekennen. Het is bijna tragikomisch om Stallone ondanks zijn inzet en motivatie zo te zien falen. Misschien is het dat ringbaardje? Of nee, dat pak, dat vreselijk pak. Ik snap echt niet hoe ze binnen dat 63 miljoen budget zelfs geen goed zittend maatpak konden voorzien. De vest is te lang, de broekspijpen zitten niet goed. Stallone's das ziet van abominabele kwaliteit uit en hangt zelfs lager dan die van Trump. Het is allemaal gewoon goedkope confectie. In een worsteling in de lift zien we ook dat de stof van het pak totaal niet meegeeft, het blijft als een inert blok rond Stallone's rug hangen. Ik vermoed dat het niet eens wol is, meer een soort Vietnamese vycose. Ik zou eens naar de audiocommentaar (!) met regisseur Stephen Kay moeten luisteren – haha, ja, dat is dus daadwerkelijk beschikbaar op de Warner DVD! Later maakte Kay ook nog een Natalee Holloway tv-film en één van de slechtste horrorfilms die ik ooit zag.
Ergens heb je wel zo het gevoel dat ze een soort schlemiel hebben willen maken met deze Carter met altijd zijn zelfde pak. Maar toch zeggen mensen te pas en te onpas hoe stijlvol Carter er wel niet uitziet, quod certe non. Ook in de originele Get Carter was er een contrast tussen 'fijngeklede Carter uit Londen in Newcastle, waar zijn grootstedelijke maniertjes met wantrouw bekeken worden.' In deze nieuwe Get Carter zou het moeten zijn 'gladde Carter uit Las Vegas strijkt neer in het unheimliche Seattle', maar het komt totaal niet uit de verf.
De DVD-hoes ligt voor mij, eigenlijk is Get Carter een aangekondigd fiasco. Bekijk die poster nu eens, Stallone ziet er uit alsof hij net op a three day bender is gegaan en ze dan maar een wazige overbelichte shoot hebben gedaan om z'n houten kop toch wat te maskeren. Met dan een nietszeggende tagline DA TRUTH HURTS. Toch ben ik om collectionistische redenen erg blij dat ik deze DVD op de kop heb kunnen tikken voor 2 euro. Het is zo'n old school Warner model, met een kartonnen hoesje dat je kunt vastklikken. Hoe ik de DVD ging ophalen in Wannecouter, een buitenwijk van Laeken, in een IDF-steunend appartementsblok, is een verhaaltje voor volgende keer.

vote posted

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted