Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Zou ik die druilerige maandagavond dan eindelijk het geheim van Khéops mogen ontdeken? Het was ontontbeerlijk dat ik de film tijdens zijn eerste verschijningsweek zou kijken, die eerste week is immers allesbepalend voor de verdere continuïteit van de rolprent. Ik hoop dat Luchini deze steun waardeert en moge de avance sur les recettes tijdens de eerste week al dubbel en dik terugverdiend zijn, sapristi! Samen met mij in zaal 11 van UGC De Brouckère, een vijftal andere zonderlingen die eruit zien alsof ze net enkele tweedehands Rooie Oortjes strips waren gaan kopen bij Evasions.
Het is mij nooit echt duidelijk geweest waarom de Fransen zo geobsedeerd zijn door farao 'Khéops', het lijkt wel hun Toetanchamon. Er is een misdaadfilm uit 2002 'Total Khéops' die slechts één stem krijgt op Moviemeter, wel meteen een vijf, van een zekere 'mafiosi'. Vanop de trein zie ik bovendien elke dag kebabzaak 'Khéops' ergens in Schaerbeek. Dat de zaak ondertussen een librairie is geworden, kan de pret niet drukken.
Verwacht niet teveel beelden van Egypte in deze film, met uitzondering van de openingsscène van 5min speelt nagenoeg de hele film zich in Parijs af. We gaan het geheim van Khéops ontdekken en hoeven hiervoor zelfs niet ons teergeliefde 7de arrondissement te verlaten. Luchini in de rol van avontuurlijke archeoloog is ook een wat eigenaardige keuze, verwacht ook niet dat je de man in safaribroek zult zien verschijnen. Alle archeologen in de film dragen voortdurend geruite foulards, geruite vestons, soms zelfs een geruite ascot op een geruite vestonsmet een geruite foulard over. Toch doet Luchini iets heel dynamisch met zijn vertolking, raar genoeg lijkt hij de laatste tien jaar een steeds energiekere présence te hebben. Dat had ik die halfzachte intellectuele blaaskaak Luchini uit het Rohmer-tijdperk nog niet zien doen. Op het einde citeert hij zelfs Kuifje.
Het verhaaltje is wat kinderlijk, maar gelukkig is er toch een leuk booswicht. Sam Louwyck als een lugubure Belgische kustrover - die overkomt als een soort Albanese variant van Christopher Lee. Grappig is dat men in de Franse film steeds denkt 'l'accent belge' te kunnen nabootsen, maar ik heb warempel nog nooit iemand gehoord in België die zo praat. Sam Louwyck is notabene een Belg, het lijkt alsof hij zich voornamelijk op andere 'Belgen' in Franse films gebaseerd heeft.
Het universum van Le Secret de Khéops speelt wel in op een kinderlijk plezier, met zijn geheime gangen in musea, verborgen kamertjes waarvoor je het juiste boek moet verplaatsen om binnen te geraken, een dubbele laag in een graftombe. Na een halfuurtje voel ik plots een craving voor enkele pralines glacées. Terwijl ik mij naar het UGC snoepwinkeltje probeer te begeven, neem ik per vergissing de branduitgang en bevind ik mij in de ingewanden van het gebouw. De deur valt achter mij dicht en er is geen handvat. Enkel door enorm vernuft weet ik te ontsnappen uit deze Khéops escape room en toch nog het laatste deel van de film mee te pikken.

'Rien à Foutre' of 'Zero Fucks Given'. Wat een uitstekende titelvertaling voor een keer. De film kwam op mijn radar tijdens een Cinevox spotje. Cinevox was een initiatief van korte duur waarbij men vaderlandse cinema trachtte te promoten. Een opkomende Belgische regisseur of acteur kon tijdens een ontspannen gesprek zijn nieuwe film promoten en ondertussen enkele 'cinefiele' vraagjes beantwoorden over hun favoriete cinema. In één van de spotjes zien we Mara Taquin, co-ster van Rien à Foutre. Uiteraard geeft ze de Cinevox ploeg afspraak in Brasserie Verschueren, zoals het een goede parvis-bobo betaamt. Tijdens het interview momentje geeft mevr. Taquin een paar vreemde antwoorden. De film die haar het meest doet lachen is blijkbaar 'RRRrrr' (2004). De film die haar het meest schrik aanjaagt is dan weer Lord of the Rings, omdat ze erg bang zou zijn van Gollum. Het fragment van Rien à Foutre dat we in het Cinevox spotje te zien krijgen, doet ook de wenkbrauwen fronsen. We zien Taquin, Exarchopoulos en een derde actrice slalommen over straat terwijl ze een man buiten beeld kleingeld aanbieden. Vervolgens roepen ze dat hij er erg akelig uitziet! Contextloos kon ik deze scène erg moeilijk plaatsen, maar het kwam als enorm entitled gedrag over, zo maar één of andere dakloze die niets kwaad doet misbruiken als rekwisiet voor een avondje baldadigheid. Echt een gevalletje van art imitating life, want je kunt je zo voorstellen hoe een bende dronken upper middle class meiden één of andere onschuldige Poolse schooier op de Parvis zouden schofferen. "Verdwijn eens uit onze trendy bubbel, stuk vreten." Enkele maanden daarna heeft Taquin echter Nederlandse les gevolgd bij een vriendin van mij (voor haar voorbereiding van rol als brutale Gentse in La Petite) en bleek het gelukkig een alleraardigst meisje te zijn.
De hilariteit wil dat de gewraakte scène ook in de gehele film contextloos blijkt te zijn, het is effectief gewoon een elliptische flits van een avondje uit. Niettemin heb ik toch heel wat humanisme kunnen ontwaren in Rien à Foutre. Het is een film die een ironieloze poëzie der alledaagsheid predikt, let wel, het enige povere substituut van poëzie waartoe wij in de 21ste eeuw nog toegang hebben. Het je hele levensdoel maken om ooit eens een tacky fonteinshow in Dubai te kunnen kijken. The Emirate Dream. De blik van het regisseursduo is echter nergens spottend, alsof zij beseffen dat ook vulgaire banaliteit bij gebrek aan iets beters wel kan ontroeren. Bovendien, wat een genot om Exarchopoulos in allerlei nauwaansluitende hotessenpakjes te zien rond paraderen. Ik vond het behoorlijk sexy wat voor een emotioneel wrak dat ze was, een besluitenloze millenial die ten onder gaat aan binge drinking en hook up culture.
Over binge drinking gesproken: tot mijn grootste verbazing heeft zelfs de dronken communistische cowboy van café l'Archipel in Brussel (aan de Beurs) een rolletje in deze film! Hij speelt de anti-Ryanair vakondsman. Dit heerschap bood mij ooit aan om coke te snuiven samen met hem en een bende Venezolanen en naar The Big Lebowski te kijken. Misschien volgende keer toch maar best aan de Parvis gaan rondhangen!

vote posted

Coppola is niet per se een cineast die me nauw aan het hart ligt en ik heb me dan ook nooit verdiept in de mans beginselen. Wat kan mij het schelen hoe die oetlul aan zijn carrière begonnen is? Ik wist wel vaagweg dat hij, net als Bogdanovich, Scorsese en vele anderen, afkomstig was van de Corman-stal en dat leek mij wel te volstaan als origin story. Het is maar recent, in het licht van een Cinematek retrospectieve, dat ik heb ontdekt dat Coppola in de jaren '60 nog allerlei swingende erotische films van bedenkelijk allooi heeft geregisseerd! Zijn echte 'nudie cuties' worden helaas niet vertoond door de Cinematek, maar wel deze You're a Big Boy Now, een bronstige post-tienerkomedie. Hetzelfde overkwam mij als bij een vertoning van 'Take the Money and Run' destijds, ik zit warempel als enige als een krankzinnige te lachen in de zaal. Voor de geïnteresseerde jongedames: jawel, ik was die adonis met zijn maatpak en Hermès das op de tweede rij. Ik denk dat deze grove en maffe humor van de late jaren '60 te cynisch is voor de minzame Brusselaars. Bovendien grossiert You're a Big Boy Now in drukke sightgags en woordgrapjes, als je zoals onze gemiddelde francofone vriend beperkt bent tot de ondertitels (of 'voettitels', zoals men dat vroeger blijkbaar noemde), zal de humor volledig aan je voorbij gaan. You're a Big Boy Now is een welkome aanslag op het zenuwstelsel, met een dermate nadrukkelijke decoupage die ergerlijke estheten 'slecht montagewerk' zullen noemen, maar qua stilistiek eigenlijk prima bijdraagt aan de cartooneske vormgeving van de film. Dit is geen film voor contemplatieve watjes, maar voor zij die houden van eindeloos vigoureuze uitbarstingen van hilariteit. Een haan die enkel jonge vrouwen aanvalt, vooral als ze aantrekkelijk zijn! Een smerige klabak aan het rondhossen met zijn blaffer in aanslag, klaar om de LSD-trippende beatniks er van langs te geven! Dwaasheid, plezier, kortademigheid, een valpartij, BOEM PAUKESLAG! Jerry Lewis is een betere acteur dan Dustin Hoffman! In heel de beeldenchaos gaat Coppola ook wel al inventief te werk met allerlei speelse knipoogjes, zoals het laatste shot van de Pretzel-machine.
In al zijn baldadigheid vond ik de film ook zowaar ontroerend en hier trek ik opnieuw de parallel met Take the Money and Run. Op basis van louter deze twee films kom ik tot de conclusie dat de late jaren '60 werkelijk het hoogtepunt van de westerse beschaving was. Er heerst een tomeloos enthousiasme en optismisme dat we noch voordien, laat staan nadien hebben gekend. Met een swingende beeldvoering zien we een kaleidoscopisch portret van Times Square van weleer. "Vroeger kon je nog pretzelfs aan 5 cent krijgen, nu kosten ze 15 cent" weerklinkt een mijmering. Hoelang nog voordat de archetypische 99c pizza slizes uit het straatbeeld verdwijnen? De romantiek in deze film is niet te versmaden. Net als in Take the Money and Run krijgen we werkelijk de indruk dat al onze idyllische noties van verliefdheid pas ontstaan zijn in de 1966 en de jonge Bernard zowat de allure van een ontdekkingsreiziger krijgt. Zelden voelde een liefdesvlucht zo tastbaar: uiteraard laat hij zich aanvankelijk gek maken door een onbereikbare nimf, om vervolgens bij een degelijk meisje te eindigen - Karen Black in haar eerste rol. "Ik vond een plek waar ze nog pretzels aan 5 cent aanbieden."

'Une Vie Rêvée' werd geregisseerd door de voor mij onbekende 'Morgan Simon'. Wat een flauwe naam voor een regisseur. Het lijken wel twee voornamen. Bovendien ziet dhr. Simon er als een 12-jarige minkukel uit. Het behoeft geen betoog dat ik derhalve aangenaam verrast was door deze film. Ik verwachtte een druilerig sociaal drama, maar kreeg heel wat meer. Nochtans is er vanalles dat niet 'werkt' aan deze film. Het hoofdpersonage begint haar kleren uit te trekken bij de bank. Ze was zo verstrooid dat ze zich bij de dokter waande. Ik snap wel dat dit haar gepreocupeerde toestand moet uitdrukken, maar zoiets is toch helemaal niet plausibel? Dat ze eens struikelt of iets dommig eruit flapt zou al voldoende zijn denk ik dan. Zo zijn er nog wel momenten in de film: ik denk aan het kerstcadeau, of de eindscène waar we opgelucht moeten zijn dat ze door intimidatie toch een job krijgt die men haar eerst geweigerd had. Dat zal een gezellige eerste dag worden.
Ondanks al deze mankementen heeft Une Vie Rêvée iets magisch. Dit is voornamelijk te danken aan Valeria Bruni Tedeschi. Wat is zij toch een grandioze actrice, samen met Isabelle Huppert duidelijk de beste van haar generatie. Bruni Tedeschi opereerde al lang binnen de marge van de Franse filmindustrie, speelde in de jaren '90 wel eens een onopvallende bijrol. Het is alsof zij pas vanaf de middelbare leeftijd volledig tot haar recht is gekomen en haar ideale persona heeft gevonden, deze van de wanhopige oude vrijster of alleenstaande moeder. "Een catastrofe op poten" wordt ze liefkozend genoemd. Ze heeft telkens iets aimabel in de manier waarop haar leven een totale puinhoop is en ze toch een sprankelende joie de vivre blijft uitstralen. Haar bruisende mimiek en oppepende levensvreugde lijken paradoxaal genoeg het best tot hun recht te komen wanneer ze zich in totale mistroostigheid bevindt. De ontberingen van het armzalige leven ergens in een cité op het ellelange traject van RER D verhinderen haar niet om nog met liefde over de dingen des levens te spreken. "Soms is het poëtisch." verklaart ze over het liefdesspel. Iets later ontstaat er een onverwachte romance in haar leven. Deze subplot voelt helemaal niet obligatoir of bij de haren gesleept zoals je zou verwachten. De rol van Lubna Azabal is een krachtig personage, een magnetische verschijning en net zozeer een reële van Bruni-Tedeschi zelf.
Tot slot ook nog een woordje lof voor de cinematografie. Hoewel het acteerwerk veruit de sterkste troef van de film is, wil ik de regie toch ook niet volledig te kort doen. Ik heb al spijt dat ik regisseur Morgan daarnet een minkukel heb genoemd. De beeldvoering van de film is onverwachts warm. Het is nergens grauw of grijs, zoals je zou verwachten van het genre, maar de setting van het appartement van Bruni Tedeschi en haar zoon is een stralende achtergrond. Ik denk dat je gerust een willekeurige still van de film zou kunnen nemen en genieten van de beeldenpracht, wat me toch een behoorlijk compliment lijkt voor zo'n run of the mill Franse tragikomedie.

Ha, het namiddagsmelodrama. In Frankrijk behoort dit soort veredelde tv-film nog tot het nec plus ultra van de box office, terwijl men in Hollywood enkel nog teert op overgebudgeteerde nonsens zoals Bridget Jones' menopauze of een musical met een groen geverfde meth junk. Jouer avec le Feu speelt met een idee dat de Franse intelligensia al decennia begeestert: de opkomst van extreem-rechts. Als we deze prent mogen geloven, is het Franse hinterland ondertussen verworden tot een soort Mad Max universum, waar dolende bendes skinheads naar lievelust kleurlingen bijeentuigen. Er is een scène waar Lindon zijn geradicaliseerde zoon volgt naar één of andere hangar waar een hele meute kaalkoppen een free fight spektakel aan het bewonderen zijn. Als een roedel primaten staan ze de vechtlustigen aan te moedigen. BLOED! GEWELD! VERDERF! Hun raaskallend schuim spat haast op de camera. En dat terwijl er zoveel constructievere manieren zijn om je masculiniteit te uiten, hoor je oud soixtante huitard Lindon zeggen. Zoals bijvoorbeeld, voetbal spelen. Of euhm... voetbal kijken!
Ik doe er wat lacherig over, maar punt is nu eenmaal dat Jouer avec le Feu erg schematisch is in zijn opzet. Vanaf de eerste scène waren ze mij eigenlijk al kwijt, wanneer je ziet hoe de 'rebellie' van de oudste zoon geïllustreerd wordt. Hij ligt maar gans de dag in zijn bed te suffen. Vervolgens grist hij snel een stuk baguette mee dat hij IN ZIJN MOND draagt, terwijl hij de wagen binnenstapt. Vervolgens weigert hij een jas te dragen, hoewel het erg koud is. Dit moet zowat de meest rudimentaire uitbeelding zijn van jeugdige opstandigheid, een archetype waar men in pop cultuur sinds de jaren '50 al aan vasthoudt. "Straks laten ze nog zien dat hij niet weet hoe een wasmachine werkt." Dacht ik bij mijzelf. En wonder bij wel, later is er effectief een scène waar notabene vader Lindon een hele trommel wasgoed roze heeft laten verworden. De moeder des huizes is al jaren overleden, maar dat dekselse manvolk kan nu eenmaal niet begrijpen hoe dat mysterieus instrument functioneert. Zoals ik in de eerste paragraaf al beargumenteer, is de fear mongering van de film ook iets te opzichtig. De oudste zoon heeft foute vrienden, een bende facho's. Wanneer ze elkaar ontmoeten, drukken ze hun voorhoofd bijeen en roepen ze WAZAAAA. Zoals in Scary Movie. De film voelt ook erg boomerachtig en verward op dit punt. Op een gegeven moment zit de dwalende zoon erg luide en erg 'kwade' muziek te luisteren. "Er zit niet eens een melodie, een leuk deuntje of een spetterende gitaarriff in" hoor je Lindon denken. Maar het is niet eens iets à la Rotterdam Terror Corps, meer een soort versnelde trance.
Er is ook nog een erg charmant naïve subplot waar Lindon met zijn jongere, bravere zoon naar Parijs trekt waar hij zich in de Sorbonne zal inschrijven. Na de opendeurdag eten ze samen een snack. De zoon eet een French Taco, Lindon houdt het bij een eenvoudige dürum. Dat is al gek genoeg!
Je vraagt je af waarom deze film zo nodig 110min moet duren. De plot verloopt niet echt lekker. Zo'n statement film heeft toch echt niet meer nodig dan een lean 90 minutes? In mijn cynisch geraaskaal zal ik nooit toegeven dat ik bij wijlen oprecht ontroerd was door de onvoorwaardelijke vaderliefde van Lindon.

vote posted

vote posted

vote posted