Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Nikita is zo'n film waarvan ik uitging dat ik hem al lang had gezien. Destijds op Kanaal 2 bijvoorbeeld. Toch een gedeelte. Of was dat dan de Amerikaanse remake? Bestaat er überhaupt zelfs een Amerikaanse remake? Besson is inderdaad ook zo'n naam waarvan ik veronderstel het meeste gezien te hebben, maar bij nader inzien heb ik mogelijks geen enkele film van hem gezien. The Fifth Element alvast niet. Maar oké, Léon wel en meermaals ook!
Nikita bleek volkomen onterecht genegeerd. Bekeken op de schoonheid van een krakerige 35mm print, met barstjes en al, alsof de vreselijke mutanten van de dystopische onderwereld die Besson ons schetst, uit het scherm zullen klauteren. Besson haalt in Nikita alles uit de kast op vlak van zintuiglijke en viscerale stijl. De montage is strak, pulserend, nerveus. De soundtrack van Serra, dissonant, hoekig, welkom mechanisch, grijpt je bij de keel, zij het met liefdevolle toestemming. Zelfs de stiltes klinken betekenisvol. personages fluisteren op ritmisch uitgekiende momenten, alsof Besson de kijker in trance wil brengen, een hypnotische cadans van geluid en beeld.
Besson werd destijds als baarlijke duivel afgeschilderd door de intelligentsia en dat begrijp ik ergens wel. Het is niet één of andere Philippe Garrel die de artisanale kunst van de auteurcinema opnieuw leven zal inroepen, eerder een kwalijk verschijnsel van een losgelagen tijd. Maar eerlijk gezegd, zou zo'n neo nouvelle vague filmer ook niet gewoon als een lachwekkend folkloristische bedoeling overkomen in de apocalypse endgame van de vroege jaren '90? Wie zit er te wachten op nog een Au Bout de Souffle wanneer er verdorie rijen tot aan de Bastille staan aan te schuiven voor het pas geopende Quick Hamburger Restaurant? Je moet het hem nageven, for better and for worse, bleek Besson een profeet van le nouvel chic, een soort cyberpunk metamorfose van the French touch. De decors zijn dezelfde gebleven: Place Vendôme, le Train Bleu, de hotel bar van le George V, enkel de bewoners zijn veranderd. Geen Catherine Deneuve klonen meer, wel dartelende anime Lolita's uit Levallois-Perret.
Want ja, je merkt in Nikita wel al Bessons latente voorkeur doorschemeren voor de vrouw als ontembare 'enfant sauvage', een soort nobele wilde die gestuwd wordt door primaire seksuele driften en wiens gebrek aan etiquette haar net o zo onweerstaanbaar maakt. Kwatongen beweren dat Besson nogal een predator is, omwille van zijn romance destijds met 13-jarige Maïwenn toen hij in de dertig was (hoewel zij hem tot op de dag van vandaag bij hoog en laag blijft verdedigen). Ach ja, het liefdesspel in de hoge Parijse kringen is nu eenmaal zodanig subtiel en complex, dat ik kan begrijpen dat één of andere mentaal gehandicapte piratendochter wel een aanlokkelijk fantasietje kan zijn. Ben benieuwd hoe Besson zijn huidige vlam, de rechtse stokebrand Maître Saldmann, wel kan temmen. Al deze aantijgingen ten spijt, is het toch opvallend dat Besson tenminste nog een zinnenprikkelende sekwens weet te schieten, in tegenstelling tot die Arte watjes van Tous les Garçons et les Filles de Leur Âge. Tijdens de scène waar Parillaud, in bolletjesondergoed, haar geliefde bespringt in een Venetiaanse hotelkamer, won ik zowaar mijn libido terug.

Ha, Gérard Darmon. Nu die andere Gérard definitief gecancelled, alsook strafrechtelijk veroordeeld, is, wordt het tijd om een ander tonton gégé op het schild te hijsen. Gérard Darmon bijvoorbeeld, die intussen ook al in een mini MeToo schandaaltje verwikkeld zit. Uit principe steun ik enkel nog artiesten die van seksueel wangedrag beschuldigd worden. Darmon heeft ook echt zo'n goede pokdalige tronie, alsof hij een soort stripboekschurk variant is van jouw reactionnaire oude oom op het familiefeest. Een puntige montvorm die wel eens vergif zou kunnen spuwen. Dat doet Gérard Darmon dan ook veelvuldig, in de pers is hij gekend als stokebrand die steeds ondubbelzinnig de daden van het IDF aan het ophemelen is. Bovendien durfde hij te spotten met de conversie van rapper Diams. Een genocide vergoelijken tot daaraan toe, maar met de identiteiscrisis van verwaande sterretjes uit de banlieue spotten, dat is werkelijk een brug te ver.
In Aimons-nous vivants speelt Darmon een chansonnier met het volstrekt onverkoopbare en oncatchy pseudoniem 'Antoine Toussaint'. Ooit had hij een grandioze hit met de zoveelste cover van 'Mambo Italiano' - waar de film mee opent. Darmon kan zoals elke Franse acteur een aardig potje zingen.
Darmon is gedurende de gehele film gekleed zoals we hem op de poster zien, echt stijl vieux nabab en vacances. Zalmroze blazer boven een geklede witte polo, beige broek, een stel zomerse loafers. Een rijk rechts heerschap dat je aan de côte azur verwacht. De film speelt zich echter af in Génève, waar 'Antoine Toussait' euthanasie wil plegen. Zou de film ook euthanasie awareness willen creëren, aangezien dit onderwerp momenteel in Frankrijk een heet hangijzer is? Tijdens de tournage waren er niet bepaald tropische temperaturen op te meten in Zwitserland, dat heb je als filmmaker nu eenmaal niet zo in de hand. Het resultaat is dat we Darmon vaak in ongepaste kledingdracht zien rondhossen in het grijse weer, alsof hij een onfatsoenlijke zomerse vlek op het hersftpanorama uitmaakt. Het voelt bijna als een bijkomende provocatie van die jingoistische potentaat Darmon en deed me denken aan hoe schrijver Tom Wolfe aan een potje trolling the libs avant la lettre deed om tijdens de New Yorkse winter zich plots als een confederate plantage eigenaar te kleden, waarna een wit kostuum zijn vaste uniform werd. Dit geeft de film bovendien het gevoel van een permanente transit zone, alsof het leven van Antoine Toussaient gevangen zit een voortdurende existentiële terminal. Er is ook effectief een scène in een luchthaven, waar de love interest van Toussaient hem een rood-kleurig Zwitsers toeristenpetje opzet, en Darmon er plots een vadsige MAGA koning van Mar-o-lago uitziet. In een ander scène trekt hij impromptu naar een huwelijk. Zijn das is behoorlijk gekreukt, maar eigenlijk geeft hem dat net een dominant aura in plaats van de andere gasten met hun kraaknet gestreken outfits. Van spezzatura gesproken. Om Darmons voorbeeld te volgen heb ik al mijn Hermès stropdassen op een hoge temperatuur in de droogtrommel gegooid, in de hoop dat ze er net zo faux nonchalant uitzien hierna.
Mijn recensie kan laatdunkend overkomen, dat is nu eenmaal omdat ik mij met cynisch gebral probeer te leiden van de chronische pijn van mijn bestaan, vooral dan mijn spaakgelopen affaire met de exotische danseres Chérie, maar geloof me vrij dat deze Franse boomer feel good films mij met oprecht genoegen vervullen. In tegenstelling tot de Amerikanen zijn de Fransen de kunst van de screwball komedie nog niet verloren en weten zij door het ongelofelijk vernuft van hun in het Parijs boulevard theatre geschoolde acteurs steeds opbeurende romantische komedies af te leveren. De formule is simpel, je zet gewoon twee schijnbaar tegengestelde personages bij elkaar op één of andere vage queeste en laat ze naar elkaar toe groeien. Opgemonterd als Mia Farrow in The Purple Rose of Caïro wandel ik uit de UGC Toison D'Or en spring ik een luxeboetiek binnen om mij een paar baby blauwe loafers van Santoni aan. Perfect om tijdens het kwakkelweer de in vintage gehulde progessieve goegemeente van Brussel mee te schofferen!

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted