Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Met 'Los Bastardos' heeft Amat Escalante een antwoord trachten te bieden op het eeuwenoude vraagstuk: "is geweld soms gewelddadig?" Destijds vond ik deze film een ware sof, maar koppig als ik ben, wilde ik 'm herontdekken in het kader van een Reygadas mini-retrospectieve. Veelzeggend dat je als copycap gewoon in andermans retrospectieve vertoond wordt. Nou ja, koppigheid is het misschien zelfs niet van mijn kant, het verstrijken van de tijd vergeeft immers alle zonden. Een goede vijftien jaar na zijn release heeft Los Bastardos intussen weer al iets van een aandoenlijk tijdsdocument. Herinneren jullie je nog deze hele 'New Violence' non-beweging, die furore maakte op alle grote festivals? Ik dacht naïefweg dat dit een blijvertje was, een beetje zoals nu-metal in mijn kindertijd, maar achteraf bekeken bleek het slechts een kortstondige hype, zo van die contemplatieve shitfilms waar onder het mom van vervreemding lekker genaaid en gemoord wordt. Alles natuurlijk geschoten onder het goedluikend oog van de Fransen, die grote budgetten pompen in derde wereld cinema om het soort films op Cannes geserveerd te krijgen die voldoen aan de modegril van het moment, en dan allemaal maar in de collectieve leugen verkeren alsof er zich één of ander wonderkind gemanifesteerd heeft vanuit een cinematografisch niemandsland. Ja, luitjes, het heeft wel degelijk iets pervers, dit aan de lopende band invoeren van produits cannois, zoals Cahiers du Cinéma ze betitelt. In de nomenclatuur is Los Bastardos het typevoorbeeld van 'les films des salauds'. Wat dacht je misschien, de film heet verdorie 'bastards'! Wat had ik graag aanwezig geweest op de première in Cannes in 2008. Escalante, piekfijn gekleed met een transparante Oliver Peoples zonnebril en Loro Piana loafers, veroert geen vin tijdens de orgie van zinloos geweld. Tijdens de persconferentie maakt hij een zichtbare verveelde indruk. Laten we hierna op een terrasje op la Croisette lekker blasé lopen te doen, een glasje Perrier van 20 euro drinken en mijmeren over 'kunst', 'geweld' en andere mondaine bekomernissen.
De poster van de film maakt ook zo'n lachwekkende nep-gesofisticeerde indruk, het ziet er een soort Z-grade Danny Trejo/Damian Chapo vato loco-porn uit, maar dan onverwachts versierd met het Cannes-lauriertje, als ultieme ironie, het Cannes-logo neemt hier werkelijk Pepe the Frog hoogtes van provocatie in. Duidelijk heeft Escalante een update willen bieden van het gekende aforisme van Godard, uiteindelijk heb je maar een Mexicaanse dagarbeider en een pump shotgun nodig om een film te maken. Ik heb geen flauw idee wat Escalante hier nu juist precies mee wilde zeggen. Dat de Amerikaanse suburbia cultuur verderfelijk is? Bovendien heeft hij dan nog de arrogantie om zijn suburbian huishouden te filmen zonder enige culturele sensibliteit. Die moeder en zoon die zowat het toonbeeld van door opoïd crisis ontwrichte middenklasse families moeten uitbeelden, worden duidelijk niet eens vertolkt door Amerikaanse acteurs! Ik ben ervan overtuigd dat ze gewoon Franse day layborers zijn, betaald met overvloedige CCN euro's. Ik beeld mij in dat Thierry Frémaux ze in een pick-up truck gaan ophalen is aan La Fémis. Zelfs het meubiliair ziet er eerder Europees uit. De personages lopen heel de tijd met een fles Dr Pepper te pronken, maar daar hou je mij niet mee voor de gek hoor, Amat. Wanneer de Mexicanen de moeder gijzelen, is het eerste wat ze vragen ook een glas Dr Pepper. Is dat een kritiek op integratie en de American Dream? Dat inwijkelingen uiteindelijk ook verderfelijke imperialistische varkens zullen worden? Of misschien is het een zoektocht van migranten naar een haast religieus moederfiguur, een Madonna, die tegelijkertijd ook een goedkope hoer is? Of wie weet moeten we het allemaal als een uit de hand gelopen grap zien, aangezien de twee Mexicanen bij wijlen toch wat als Beavis & Butthead overkomen. De film begint ook met luide hardrock muziek, net zoals het olijk duo kan smaken. MUCCHOOOOO METAL. Wanneer je beseft dat heavy metal en Beavis and Butthead ook de leidraad vormen in Funny Games van Michael Haneke, is alles eigenlijk gezegd.

Het was nu niet dat ik echt van plan was de Plateauzaal te trotseren met deze tropische temperaturen een donderdagavond. Rue du Pied de Grue. Een nogal nietszeggende titel. Over de film valt er op het internet dan weer niets te vinden. Slechts twaalf stemmen op IMDB, ik ben al verbaasd dat iemand hem überhaupt toevoegde op Moviemeter. Geen enkel bericht op Letterboxd, dat stemt me dan weer gunstig. Wanneer die LGBT-bende zich ergens op stort, is de pret al lang verknald. Dan toch maar eens dit totaal vergeten curiosum een kans geven? Volgens een rubriek op CNews leer ik dat de uitdrukking 'pied de grue' oorspronkelijk naar prostitutie verwees. Laten we er gemakshalve maar vanuit gaan dat ongeveer 90% van ons vocabularium zijn oorsprong te danken heeft aan hoereloperij. Ik nip eens minzaam van mijn cola zero en kijk naar de oranje mastodont van AG Insurance aan de overkant van de Jacqmainlaan. Het zal er niet gauw koeler op worden met dit soort temperaturen.
Uiteraard is het geen stormloop gebleken in de Plateauzaal. Meerdere van de 29 zitjes zijn nog vrij. Paula is natuurlijk op post. "Waarom zou je in godsnaam in Gent willen studeren? Ga toch eens naar een grotere stad, waar je beroofd wordt, verdomme!" hoor ik net voordat de lichten gedimd worden.
Ik had niet bepaald grote verwachtingen van deze film, maar was al lang blij om een dronken lallende Noiret te horen fulmineren. Het waanzinnig absurdistisch plotelement dat dronken lor Noiret ervan overtuigd is dat zijn zoon een muzikaal genie is en in zijn dronken delirium deze wil doordrijft, heeft iets voortreffelijk rabelaisien. Ik hoopte dan ook dat Noiret in de goede traditie van Michel Simon en Jean Gabin, zwalpend, Pernod morsend, op zichzelf kwijlend de ene omfloerste tirade na de andere zou afsteken. Dat kolderieke is wel degelijk aanwezig, zullen de running gag waarbij Noriet en Tonton de zoveelste muziekleraar de rivier inkieperen, Noiret meermaals per week dezelfde dorpshoer Lulu gaat naaien... Nantes wordt bovendien gefilmd als de meest deprimerende plek ter wereld, het lijkt net België wel. Ooit heb ik een kerel uit Nantes gekend, een 72-jarige tabaksmokkelaar die zijn handeltje tussen Luxemburg en Frankrijk traffikeerde en in een aftands hotel op de Adolphe Maxlaan woonde. Met de winst trakteerde hij zich op Brusselse hotels, restaurant en meisjes. Dit soort olijke vrijbuitersmentaliteit vinden we zeker terug in Rue du Pied de Grue. Toch heb ik de film voornamelijk als een beproeving ervaren. Misschien was het de hitte, maar het geheel is nogal structuurloos, bepaalde grappen en grollen werken niet en worden eindeloos uitgespeeld, de film wordt toch wel gekenmerkt door een dadaïstisch dédain om lekker helemaal niets zinvol te filmen door die langharige grapjurk van een 'Jean-Jacques Grand-Jouan', alsof hij goed leek te beseffen dat het een wrede ironie was dat de menselijke beschaving in 1979 nog altijd niet volledig uitgeroeid was. "Il pleut sur Nantes, donne-moi ta main."

Nikita is zo'n film waarvan ik uitging dat ik hem al lang had gezien. Destijds op Kanaal 2 bijvoorbeeld. Toch een gedeelte. Of was dat dan de Amerikaanse remake? Bestaat er überhaupt zelfs een Amerikaanse remake? Besson is inderdaad ook zo'n naam waarvan ik veronderstel het meeste gezien te hebben, maar bij nader inzien heb ik mogelijks geen enkele film van hem gezien. The Fifth Element alvast niet. Maar oké, Léon wel en meermaals ook!
Nikita bleek volkomen onterecht genegeerd. Bekeken op de schoonheid van een krakerige 35mm print, met barstjes en al, alsof de vreselijke mutanten van de dystopische onderwereld die Besson ons schetst, uit het scherm zullen klauteren. Besson haalt in Nikita alles uit de kast op vlak van zintuiglijke en viscerale stijl. De montage is strak, pulserend, nerveus. De soundtrack van Serra, dissonant, hoekig, welkom mechanisch, grijpt je bij de keel, zij het met liefdevolle toestemming. Zelfs de stiltes klinken betekenisvol. personages fluisteren op ritmisch uitgekiende momenten, alsof Besson de kijker in trance wil brengen, een hypnotische cadans van geluid en beeld.
Besson werd destijds als baarlijke duivel afgeschilderd door de intelligentsia en dat begrijp ik ergens wel. Het is niet één of andere Philippe Garrel die de artisanale kunst van de auteurcinema opnieuw leven zal inroepen, eerder een kwalijk verschijnsel van een losgelagen tijd. Maar eerlijk gezegd, zou zo'n neo nouvelle vague filmer ook niet gewoon als een lachwekkend folkloristische bedoeling overkomen in de apocalypse endgame van de vroege jaren '90? Wie zit er te wachten op nog een Au Bout de Souffle wanneer er verdorie rijen tot aan de Bastille staan aan te schuiven voor het pas geopende Quick Hamburger Restaurant? Je moet het hem nageven, for better and for worse, bleek Besson een profeet van le nouvel chic, een soort cyberpunk metamorfose van the French touch. De decors zijn dezelfde gebleven: Place Vendôme, le Train Bleu, de hotel bar van le George V, enkel de bewoners zijn veranderd. Geen Catherine Deneuve klonen meer, wel dartelende anime Lolita's uit Levallois-Perret.
Want ja, je merkt in Nikita wel al Bessons latente voorkeur doorschemeren voor de vrouw als ontembare 'enfant sauvage', een soort nobele wilde die gestuwd wordt door primaire seksuele driften en wiens gebrek aan etiquette haar net o zo onweerstaanbaar maakt. Kwatongen beweren dat Besson nogal een predator is, omwille van zijn romance destijds met 13-jarige Maïwenn toen hij in de dertig was (hoewel zij hem tot op de dag van vandaag bij hoog en laag blijft verdedigen). Ach ja, het liefdesspel in de hoge Parijse kringen is nu eenmaal zodanig subtiel en complex, dat ik kan begrijpen dat één of andere mentaal gehandicapte piratendochter wel een aanlokkelijk fantasietje kan zijn. Ben benieuwd hoe Besson zijn huidige vlam, de rechtse stokebrand Maître Saldmann, wel kan temmen. Al deze aantijgingen ten spijt, is het toch opvallend dat Besson tenminste nog een zinnenprikkelende sekwens weet te schieten, in tegenstelling tot die Arte watjes van Tous les Garçons et les Filles de Leur Âge. Tijdens de scène waar Parillaud, in bolletjesondergoed, haar geliefde bespringt in een Venetiaanse hotelkamer, won ik zowaar mijn libido terug.

Vanaf de openingsmonoloog waren ze mij eigenlijk al kwijt. Nicholson die vertelt hoe hij en zijn broertje ooit een ouder familielid in een visgraatje hebben laten stikken. De plastische beschrijving van het gebeuren reveleert een vorm van sadistisch genoegen, een mannelijk autoriteitsfiguur dat volledig zijn waardigheid verliest en al spartelend ten onder gaat. Sinds de jaren '70 is weldenkend Amerika in de ban geraakt van de symboliek van de patricide: er dient tabula rasa gemaakt te worden met de vorige generatie, die per definitie verwerpelijk is, alsook al hun tradities en gewoontes. En dan maar verbaasd zijn dat de silent majority Richard Nixon datzelfde jaar met een landslide herverkoos.
Bob Rafelson zal ons eens het failliet van de American Dream illustreren en doet dit op een vrij gemakzuchtige manier. Een miss America pageant wordt in één of andere rare gigantische hangar gesimuleerd. Het enige nut van deze setting is dat de leegte van de personages voelbaar wordt voor de kijkers. Wat voelen we ons toch gesofisticeerd vervreemd van de samenleving. Dit zelfgenoegzaam gewentel in neurose is mij een bedje ziek.
Het is mij een wonder hoe Rafelson er zelfs niet in slaagt om iets interessant te doen met de setting van vergane glorie Atlantic City. Hij lijkt te vooringenomen om de schoonheid en rust en meditatie die een dergelijke plek kan oproepen te laten spreken. De zichtbare minachting die Rafelson vertoont tegen de bezoekers van dit soort beach resorts (de bebrilde matronnen met permanent die door Nicholson en Dern met huishuidapparatuur opgelicht worden) werkt ook eerder afstotelijk.
Met Rafelson lijk ik wat hetzelfde bezwaar te hebben als cineasten als Cassavates, de Coen broers, Jarmush, de Safdies. Ze willen allemaal per se kleurrijke figuren aan de zelfkant van de samenleving filmen, maar lijken uitsluitend geobsedeerd door social awkwardness - wellicht omdat hun eigen milieu uitsluitend bevolkt wordt door introverte nerds en eigenlijk echt geen voeling hebben met het geldbelust machismo van de onderwereld.
Eigenlijk had ik met namen als Nicholson, Dern en Burstyn moeten beseffen dat ik niet aan het goede adres zat, dit is een bohémienbende die meestal geen indruk op me maakt. De beperkingen van Nicholson als acteur komen echt naar boven in deze film, hij vervalt gewoon opnieuw in dezelfde trucjes qua intonatie en mimiek wanneer hij plots een understated personage moet spelen. Je kunt de Antonioni stank op zijn lijf bijna proeven. Neen, geef mij dan maar liever die opgefokte Nicholson van Anger Management of zo.
Welgeteld één scène kon me bekoren, de confrontatie tussen Nicholson en Lewis, omdat hier tenminste een zekere dreiging, suspense en intensiteit vanuit gaat. Voor het overige is The King of Marvin Gardens het soort film die mij een Ivy League univestiteit zou willen laten defunden.

Ha, Gérard Darmon. Nu die andere Gérard definitief gecancelled, alsook strafrechtelijk veroordeeld, is, wordt het tijd om een ander tonton gégé op het schild te hijsen. Gérard Darmon bijvoorbeeld, die intussen ook al in een mini MeToo schandaaltje verwikkeld zit. Uit principe steun ik enkel nog artiesten die van seksueel wangedrag beschuldigd worden. Darmon heeft ook echt zo'n goede pokdalige tronie, alsof hij een soort stripboekschurk variant is van jouw reactionnaire oude oom op het familiefeest. Een puntige montvorm die wel eens vergif zou kunnen spuwen. Dat doet Gérard Darmon dan ook veelvuldig, in de pers is hij gekend als stokebrand die steeds ondubbelzinnig de daden van het IDF aan het ophemelen is. Bovendien durfde hij te spotten met de conversie van rapper Diams. Een genocide vergoelijken tot daaraan toe, maar met de identiteiscrisis van verwaande sterretjes uit de banlieue spotten, dat is werkelijk een brug te ver.
In Aimons-nous vivants speelt Darmon een chansonnier met het volstrekt onverkoopbare en oncatchy pseudoniem 'Antoine Toussaint'. Ooit had hij een grandioze hit met de zoveelste cover van 'Mambo Italiano' - waar de film mee opent. Darmon kan zoals elke Franse acteur een aardig potje zingen.
Darmon is gedurende de gehele film gekleed zoals we hem op de poster zien, echt stijl vieux nabab en vacances. Zalmroze blazer boven een geklede witte polo, beige broek, een stel zomerse loafers. Een rijk rechts heerschap dat je aan de côte azur verwacht. De film speelt zich echter af in Génève, waar 'Antoine Toussait' euthanasie wil plegen. Zou de film ook euthanasie awareness willen creëren, aangezien dit onderwerp momenteel in Frankrijk een heet hangijzer is? Tijdens de tournage waren er niet bepaald tropische temperaturen op te meten in Zwitserland, dat heb je als filmmaker nu eenmaal niet zo in de hand. Het resultaat is dat we Darmon vaak in ongepaste kledingdracht zien rondhossen in het grijse weer, alsof hij een onfatsoenlijke zomerse vlek op het hersftpanorama uitmaakt. Het voelt bijna als een bijkomende provocatie van die jingoistische potentaat Darmon en deed me denken aan hoe schrijver Tom Wolfe aan een potje trolling the libs avant la lettre deed om tijdens de New Yorkse winter zich plots als een confederate plantage eigenaar te kleden, waarna een wit kostuum zijn vaste uniform werd. Dit geeft de film bovendien het gevoel van een permanente transit zone, alsof het leven van Antoine Toussaient gevangen zit een voortdurende existentiële terminal. Er is ook effectief een scène in een luchthaven, waar de love interest van Toussaient hem een rood-kleurig Zwitsers toeristenpetje opzet, en Darmon er plots een vadsige MAGA koning van Mar-o-lago uitziet. In een ander scène trekt hij impromptu naar een huwelijk. Zijn das is behoorlijk gekreukt, maar eigenlijk geeft hem dat net een dominant aura in plaats van de andere gasten met hun kraaknet gestreken outfits. Van spezzatura gesproken. Om Darmons voorbeeld te volgen heb ik al mijn Hermès stropdassen op een hoge temperatuur in de droogtrommel gegooid, in de hoop dat ze er net zo faux nonchalant uitzien hierna.
Mijn recensie kan laatdunkend overkomen, dat is nu eenmaal omdat ik mij met cynisch gebral probeer te leiden van de chronische pijn van mijn bestaan, vooral dan mijn spaakgelopen affaire met de exotische danseres Chérie, maar geloof me vrij dat deze Franse boomer feel good films mij met oprecht genoegen vervullen. In tegenstelling tot de Amerikanen zijn de Fransen de kunst van de screwball komedie nog niet verloren en weten zij door het ongelofelijk vernuft van hun in het Parijs boulevard theatre geschoolde acteurs steeds opbeurende romantische komedies af te leveren. De formule is simpel, je zet gewoon twee schijnbaar tegengestelde personages bij elkaar op één of andere vage queeste en laat ze naar elkaar toe groeien. Opgemonterd als Mia Farrow in The Purple Rose of Caïro wandel ik uit de UGC Toison D'Or en spring ik een luxeboetiek binnen om mij een paar baby blauwe loafers van Santoni aan. Perfect om tijdens het kwakkelweer de in vintage gehulde progessieve goegemeente van Brussel mee te schofferen!

vote posted

vote posted

Ha, wat zou ik graag als Pool arriveren in het Antwerps Statiekwartier van de jaren '70, er verwelkomd worden door de verloren zielen van de Statiestraat, daar aldaar anno nu nog steeds aanwezig en voorts mijzelf verliezen in een nagenoeg comateuze alcoholroes, veelal gestuwd door een eigenzinnige mix van gin en witte wijn. Die combo kende ik nog niet, in de Wacamba Bar op 8th Avenue beperk ik mij meestal tot een Budweiser en een shot Jameson. We lopen er een jonge Jan Decleir tegen het lijf, in een vroege rol. Oud-koloniaal bij wie je met gemak een mes kunt matsen. Het heeft iets absurdistisch, de queeste van het hoofdpersonage, die hoegenaamd geen enkele poging onderneemt om zijn geliefde Lena terug te vinden, met uitzondering af en toe eens stomdronken een autobus achternazitten op een chaotisch kruispunt of een willekeurige pooier neersteken. Zijn zoektocht is inderdaad obesssief en maniakaal. Bestaan vrouwen eigenlijk echt of zijn ze gewoon ingebeelde projecties van mannelijke razernij? De vroege jaren '70 zijn proefbaar in dit vergeten Vlaamse werkje, er heerst een sfeer van totale uitzichtloosheid en no future. Nietsontziend gitaargeweld op de soundtrack. Ik ontwaarde een zelfde vibe in 'Les Tueurs Fous', eveneens recent ter herontdekking te bewonderen. Stilletjesaan denk ik dat we opnieuw in zo'n tijdperk aanbeland zijn. Pokkeherrie!

vote posted