Opinions

Ok, welke mafketels zijn verantwoordelijk voor dit torenhoge gemiddelde? Het is allemaal best wel geinig, maar wat een tergend saaie non-cinema, ongelofelijk statisch, zonder de minste dynamiek of eloquentie. Het doet een beetje denken aan die snertepiloog van Little Ceasar, maar dan uitgesponnen over een langspeelfilm. Edward G. Robinson die heel erg druk doet en zijn beklag doet over alles: "ze denken dat ze me kunnen kisten, maar ik zal ze nog eens wat laten zien !!!" etc... En dan die boy scouts zoon van 'm, hahaha. Leek meer een mentaal gehandicapte 17-jarige dan een kind. Meest kleurloze rol ooit van Jimmy Stewart. Ik begin zo langzaamaan te vermoeden dat Edward Ludwig toch niet zo een groots auteur is als altijd beweerd wordt...

Het filmisch equivalent van op de metro beroofd worden. Ik zag de film vorig weekend pas en hoewel het een zeer intense ervaring was, ben ik er nu alles van vergeten. Er blijft slechts een waas over, impressies, geluiden, vage associaties als na extreme oververmoeidheid of een trauma. John Carpenter zei dat een geslaagde horrorfilm steeds moet leiden tot een perfecte nachtrust, wat het aristoteliaans louterend effect van het genre onderstreept. In die zin is The Last House on Dead End Street echt avant-garde, een postmoderne horrorfilm waar de catharsis zo hevig is, dat het je geestvermogen aantast. Of is het louter de absolute onkunde van het werkje dat tot de verbeelding spreekt, een soort sacrale 'The Room' ervaring voor zij die zich te elitair voelen om mee te heulen met de YouTube cultus rond Tommy Wiseau? Meesteroplichter Watkins haalt de poen uit je zakken en lacht je vierkant uit. De film transpireert zijn cynisme en opportunisme: Watkins zag dit project maar als een excuus om grieten te neuken en geld in te zamelen voor zijn speedverslaving. Als een hustler à la Dee Dee Ramone sjachert hij door desolate loodsen, op zoek naar cheap thrills en ultraviolence. De film terroriseert zijn kijker, is anti-cinema, nodeloos destructief à la Isidore Isou, maar nestelt zich op penetrante wijze in je onderbewustzijn. Oh lieve Last House, you have this strange effect on me... and I like it!!!

“Je vous parle d’un temps que les moins de vingt ans ne peuvent pas connaître”: de jaren zestig.

Niet die van bloemen in het haar, maar van scheuren in het beton.

Met Liberty Belle maakte Pascal Kané een uitzonderlijk persoonlijk tijdsdocument over een periode die zelden zo is verfilmd in de Franse cinema. De jaren zestig worden steevast herleid tot beatniks, hippies en — natuurlijk — het vermaledijde mei ’68, dat achteraf tot Parigi Anno Zero werd uitgeroepen: tabula rasa, alles ervoor verdacht, alles erna noodzakelijk. Maar de echte aardverschuiving voltrok zich eerder, rond 1960, toen de Franse cultuur — en vooral de cinefilie — van binnenuit werd herschikt.

Cultuur, althans, is niet het juiste woord voor het personage van Gilles. Schoonheid komt dichterbij. Een gevaarlijke, reactionaire, maar onweerstaanbare schoonheid.

Kané kijkt onmiskenbaar subjectief terug. Wie zijn eigen éducation sentimentale verfilmt, verheft haar onvermijdelijk tot kosmos. Vingt ans en soixante: exact de leeftijd die Kané zelf had. Zijn alter ego Julien — gespeeld door Jérôme Zucca — is een weemoedige jongeman die net zijn vader verloor en zijn hypokhâgne begint in Parijs. De klas is verdeeld over Algerije; Julien niet. Hij zwerft, gehuld in een iets te grote visgraatjas waar zijn handen nauwelijks onderuit komen. Hij sluit zich aan bij de communistische jongeren, zonder overtuiging. Liever slijt hij zijn dagen bij de Liberty Belle-flipperkast of in het kielzog van meisjes — vooral Elise, de volkse serveuse.

Gaandeweg raakt Julien in de ban van Gilles: arendsblik, marmeren kaaklijn, rode cabriolet, dezelfde elegante doodsdrift als Roger Nimier. Gilles zou zonder aarzelen elke Antonioni en Bergman inruilen voor “un plan de Raoul Walsh”. Hij belichaamt de mac-mahonien-splinterbeweging, die zich afkeerde van de hitchco-hawksiens van Cahiers du Cinéma en haar carré d’as vond in Walsh, Losey, Preminger en Lang. Zelfs zijn clandestiene pokerclub draagt die naam.

Wanneer Julien verstrikt raakt in een politieke intrige, weigert Kané dit als activisme te filmen. Het engagement is geen overtuiging maar een jeugdig paroxysme: de adolescente drift om voortvluchtig te zijn. Vluchten met je geliefde richting Zwitserse grens. Onderduiken in een smoezelig hôtel de passe. De laatste trein missen om opnieuw in elkaars armen te vallen op het perron. Politiek als alibi voor erotiek — en geef hem eens ongelijk.

Kwatongen beweren dat Zucca zonder brio speelt: zijn gestes niet eloquent, zijn tekst lijzig. Ze missen dat zijn spel een expliciete hommage is aan Gary Cooper in Sergeant York: die aarzelende traagheid waarin existentiële twijfel uiteindelijk helderheid wordt. Ook een jonge André Dussollier duikt op — al is hij hier al mentorfiguur, zo oud dat hij zelfs in een film uit 1983 over 1960 geen leeftijdsgenoot meer kan spelen.

Want Liberty Belle is meer dan nostalgie. De film staat in symbiose met 1983. De desillusie van de personages vermengt zich met de leegte van het heden. Auteurs waren verdwenen. Jean Eustache had twee jaar eerder zelfmoord gepleegd. Een jaar later zou Le Père Noël est une ordure het grootste Franse kassucces ooit worden. Wat restte, waren post-post-Nouvelle-Vague-figuren — Luc Béraud, Pascal Bonitzer — die in de marge broddelden, vaak bevolkt door personages met een romantisch-suïcidale drift à la Patrick Dewaere.

De film eindigt met een genadeloze spiegeling. Julien en Gilles ontmoeten elkaar jaren later bij een vertoning van Pierrot le Fou.

“C’est du Nicholas Ray avec de la culture en plus."

Wat zij op hun twintigste visceraal beleefden — erotiek, politieke terreur, banditisme — is nu voor eeuwig gereduceerd tot een nerdy intellectuele pose.

Er wordt teveel gehold in deze film. Ja ok, ik zou naar alle waarschijnlijkheid ook beginnen lopen indien ik net op een commissariaat ten onrechte van moord beschuldigd werd. En tijdens de oliecrisis was de benenwagen het enige transportmiddel. Maar dat eindeloze gehol is voor mij exemplarisch voor de onmacht van Anderson om zijn film tot iets majestueus te willen verheffen. Ondanks een setting en tijdsbeeld dat zich hiertoe leent, blijft deze Licorice Pizza een lege huls. Geen interessante evocatie van zijn tijdperk, geen meeslepend gevoel voor geografie, geen boeiende digressies. De hoofdpersonages zijn antipathiek, maar de zijsprongetjes naar bekende figuren (Lucille Ball, William Holden) zijn al helemaal nietszeggend, met als dieptepunt het aanstellerig, pijnlijk onleuk personage van Cooper. Ik begrijp niet waarom Anderson zijn personages altijd als afsotetelijke wezens in beeld brengt. Het is echt net Stanley Kubrick die een Robert Altman film probeert te remaken. Normaal gezien heb ik een zwak voor coming of age films over kalverliefde, maar bij Licorice Pizza voelde ik een enorme kloof tussen mijzelf en de bevreemdende concoctie op het scherm.

Oh, die hippe Delpy toch! Je moet niet zomaar denken dat haar sex drive zal verminderen gewoon omdat ze nu 45 is en een maatje meer heeft. Daar heeft het patriarchaat het vast niet van terug! Nee maar, effe serieus, ondanks haar wat 'arty' aspiraties soms, is Delpy in haar rol van lichtjes onthechte bobo moeder eigenlijk een flauw doorslagje van mainstream komedie godin Sandrine Kiberlain - die dit archetype steevast met brio en zelfspot vertolkt. Het erg lichtvoetige karakter van deze 'Lolo' kon me dan weer wel bekoren, een gebrek aan artistieke ambitie valt enkel toe te juichen. Delpy maakt het niet al te bont (even een bescheiden Psycho evocatie natuurlijk, we zijn per slot van rekening Frans), al lijkt ze mij wel een vreselijk wijf om films mee te kijken. Uiteindelijk heb ik toch ook wel een zwak voor romantische komedies waar een klasseverschil centraal staat (zie bv. ook 'Pas son genre' (2014)). Dany Boon is verrassend innemend als 'plouc' Jean-René, het hautaine parijse wereldje wordt toch wel overtuigend te kakken gezet. Naar het einde toe dreigt de film te ontsporen met een incestueuze plot twist, maar de toon wordt nergens zwaarmoedig en Delpy sluit integendeel de film af als ware het met een speelse pirouette.

Ik ben al jaren gefascineerd door de ongewone beschikbaarheid van Lord of the Flies (1990). Het lijkt zo'n film die telkens onderdeel uitmaakt van package deals en zo op alle digitale catalogi verzeilt geraakt. Eenderwelk miserabel à la carte aanbod, hoe beperkt ook, lijkt toch altijd Lord of the Flies in de aanbieding te hebben. Toch heb ik 'm nooit gekeken. Ik heb nochtans kansen genoeg gehad. Ten eerste was ik mogelijks in de waan dat ik 'm al had gezien, omdat ik mij altijd de gelijkaardige Simpsons aflevering herinner. Maar vooral heb ik lange tijd het aura van Lord of the Flies gekoesterd. DIe film, zo omnipresent en toch zo mysterieus. Een geheimzinnig voorwerp uit de vroege jaren '90. Een wit doek waarop we al onze verwachtingen, hoe absurd ze ook mogen zijn, op kunnen projecteren. Zo zie je maar, ook door een overdaad aan beschikbaarheid kan een film een cult object worden!

Nu ik Lord of the Flies na al die jaren eindelijk bekeken heb, kom ik tot de conclusie dat het niet echt een goede film is. Het mist het feestelijk-avontuurlijk kantje van het tijdperk, met dergelijke thematiek lag een Chris Columbus aanpak echter voor de hand. Regisseur Harry Hook (wie? wat een idiote naam! en het is nog eens een Brit op de koop toe!) leek echt niet te weten waar hij mee bezig was. Blikt mooie tropische plaatjes in, die in schril contrast staan met de insisterende en genadeloze toon van de film. De pesterijen beginnen nagenoeg meteen en de film biedt geen ademruimte, laat staan ambiguïteit. Niet dat dat laatste echt noodzakelijk was, maar kom. Er was niet door te dringen tot de leefwereld van de jongens. Wie zijn ze? Wat houdt hen bezig wanneer ze elkaar niet op een onbewoond eiland aan het uitmoorden zijn? Eén jongetje heeft het op een gegeven moment over ALF, maar daar wordt dan verdorie niets mee gedaan. Varkens mollen en stenen gooien kunnen ze wel, maar een wat grondigere uiteenzetting over ALF, ho maar!. Het is in die optiek ook opvallend hoe de enige personages met wie je tijd wilt doorbrengen de brave kinderen zijn. De lokroep van het kwaad is hier allesbehalve oorverdovend. Liefst had ik een meer gemoedelijke film gezien, met enkel rustige personages zoals Piggy en Ralph. Die boomhutjes maken, hun kleren wassen, fruit verzamelen. De mooiste scène van de film is wanneer Piggy en Ralph lopen te dollen over Russische onderzeeërs. Een ontwapenend moment, dat aantoont dat de film beter had gewerkt als een soort Stand by me. Of een aflevering van ALF.

Was indertijd een enorm succes in Brazilië, vierde best bezochte film ooit of iets van die aard, maar wereldwijd nooit doorgebroken blijkbaar. Eén van de eerste films die de corruptie binnen het Braziliaans politieapparaat openlijk aankaarte (al is Lucio Flavio i.t.t. wat hier en daar beweerd wordt wel degelijk een fictief personage), met als gevolg doodsbedreigingen aan het adres van regisseur Babenco. Heel typische jaren '70 misdaadfilm met hetzelfde kleurgebruik en bruske montage als Pixote. Verder duidelijk dat Babenco zijn fantasietjes weer maar eens niet voor zichzelf kon houden: het hoofdpersonage loopt 90% van de tijd in bloot bovenlijf rond en wordt ter wijze van 'marteling' op een gegeven moment gedwongen zijn kompaan een pijpbeurt te geven.