Opinions

Het is maar door gisteren toevallig op de treurbuis een stukje mee te pikken van het tweede deel, dat ik besef hoe goed ik deze nieuwe film vind. Waar Bay's Bad Boys II nog grossiert in antipathie (irritante, schreeuwende personages) en gefilmd en belicht lijkt als een nu-metal videoclip, is dit derde deel toch heel wat zachtaardiger van toon. Het voelt niet eens aan als een echte actiefilm, eerder een soort lang uitgesponnen Afro-Amerikaanse barbecue. Will Smith, sinds het vaderschap een soort akelige, strenge christen geworden, vindt hier opnieuw zijn élan van lolbroek uit de jaren '90 terug. Zoals hij daar patserig loopt te joggen over Ocean Terrace, of wanneer hij met veel pathos uit zijn rolstoel opstaat tijdens de trouw van Marcus' dochter, dat is toch Big Willie Style grand cru? Ik begon haast van ontroering Amazing Grace te balken in de cinemazaal! Het helpt ook dat de bad boys wat ouder zijn geworden, ze zijn op slag een pak sympathieker dan die twee sportschool kemphaantjes uit deel twee. Ik heb gebiologeerd zitten staren naar de hamsterwangen van Lawrence, de speknek van Smith en natuurlijk de overdreven rechthoekig afgesneden baardjes van de helden en hun haarlijnen die met een potlood op hun voorhoofd getekend lijken. De kijker voelt de doorleefde geschiedenis van deze bekvechters, die zich haast als een oud getrouwd koppel gedragen, wat de film bij wijlen de melancholiek geeft van... Before Midnight. Ja ja, Bad Boys met Linklater vergelijken, ik doe het zomaar even en zonder de minste schroom! Ook cinematografisch valt er wel wat te genieten: de kille look en matte kleuren van Bay worden verlaten voor een kleurrijk universum dat qua palet enigszins doet denken aan het ballenbad in een fastfoodrestaurant. Op deze manier evoceert de film Afro-Amerikaanse klassiekers zoals Honey (2003) en Romeo Must Die (2000). Ik vond het bij wijlen spijtig dat het inherent anachronisme van deze stijloefening niet doorgedreven wordt: het naïeve zelfbedrog dat de helden tot het einde der tijden in een wereld kunnen leven die zowat een freeze frame is van de 'Miami' videoclip van Will Smith, wordt af en toe helaas onderbroken om plaats te maken voor 'de nieuwe garde' (personages die nu al geïntroduceerd worden om de franchise op de lange termijn veilig te stellen). Maar dat neemt niet weg dat ik erg trots ben op Adil el Abri en Billal Fallah. Hun inbreng kan geminimaliseerd worden, ik geloof toch dat ze met hun hyperkinetisch enthousiasme het uitgesproken buddy-element van deze Lethal Weapon 4-achtige walk down memory lane hebben gestimuleerd. En weet je wat, als mijmering over ouderdom vind ik Bad Boys 3 gewoon veel meer geslaagd dan dat flauwe sentiment in... The Irishman. Here's looking at you, kids!

Veel beter dan verwacht, aangezien ik geen hoge pet op heb van Curtis Hanson (alhoewel, The River Wild vroeger wel grijsgedraaid – tot m’n vader de cassette afpakte na een uit de hand gelopen scoutsweekend). Bad Influence onderscheidt zich van de zovele glossy jaren '90 thrillers door een compleet lak te hebben aan interne logica (iets waar de Hollywood thriller meestal hoe dan ook niet in excelleert): in plaats van wanhopig artistieke legitimiteit proberen te halen uit semi-uitgewerkte personages, enigszins plausibele dialogen en niet al te veel plotgaten, functioneert de film op meta-niveau en kan hij geïnterpreteerd worden als een uit de hand gelopen wensdroom, in de traditie van de betere noir: het besef dat de yuppie-symbolen van het hoofdpersonage (videorecorder, antwoordapparaat, golfclubs die hij nooit gebruikt..) als marteltuigen kunnen dienen, werkt liberatoir en zorgt voor een vlucht van het kantoorpikbestaan naar een leven zonder remmingen. Alarmerend aan deze zogenaamde ‘cautionary tale’ is echter niet dat de bacchanalen ontaarden in zware criminaliteit, maar dat ze elke link met de realiteit (zelfs de verwaterde Hollywood realiteit) ontberen. Neem nu de scène met de sex tape: functioneel lijkt dit in de narratieve structuur te passen als een eerste ‘breuk’ in de vertrouwensband tussen Alex en Michael en ook bij de kijker gaat allicht een alarmbelletje af (‘die gozer is niet te vertrouwen’). Maar eigenlijk reveleert de scène vooral Michael’s diep onderdrukte verlangen: de drang om die elitaire schoonouders en die saaie miep van een vriendin eindelijk eens op hun plaats te zetten (willen we niet allemaal liever zo een goedlachs eurotrash snolletje?). Dat deze onnoemelijke transgressie louter een irreëel fantasietje is blijkt tevens uit de vormgeving van de scène (overdreven dramatisch, achtervolgd worden rond de hapjestafel door een joelende patriarch) en het uitblijven van enige consequentie. Als filmische conventie zou je misschien verwachten dat Michael op een gegeven moment geconfronteerd wordt met zijn wandaad en dat zijn vriendin hem (en de kijker) uit zijn roes haalt, maar niets is minder waar: het arme ding verdwijnt naar de achtergrond en Michael’s manie blijft voortduren tot het unheimliche slot (een bruuske terugkeer naar de 'normale' wereld) dat mij deed denken aan de mix van verwarring en schaamte die ik voelde toen ik die noodlottige zondagochtend op scoutsweekend wakker werd in het wrak van de vernielde roeiboot.

Hij bestaat nog steeds, de Drugstore op de Champs-Elysées... Het is echter helemaal geen nachtclub - zoals verkeerdelijk aangegeven in de synopsis - maar een 'convenience store' op de Amerikaanse leest geschroeid. In het Frankrijk van de jaren '60 was dat revolutionair, een winkel waar je 's avonds laat nog levensmiddelen kunt komen. Les 'minets' zul je er heden ten dage allicht niet meer aantreffen, eerder Saudische prinsen, middenklasse city trippende koppels, Chinese vrouwen in Catherine Deneuve travestie en racaille uit de voorsteden. Je zou haast nostalgisch worden van 'la bande du drugstore', een beetje het Franse antwoord op de mods uit Engeland: preppy, arrogant, steeds piekfijn gekleed met een mooi paar schoenen (bij voorkeur des mocs de chez Weston - ça vaut bien 10 sacs!). Kledij speelt een belangrijke rol in de film, je hoort de personages voortdurend elkaar de loef afsteken met dergelijk dandyisme. Het is moeilijk om in te beelden dat een jeugd subcultuur (in zoverre dat zelfs nog bestaat) zo'n oog voor verfijning en detail zou hebben. Dat de jongelui graag voor 'voyou' spelen met verhaaltjes van casses en michetons, is al helemaal admirabel. We smachten inderdaad naar de tijd dat de zijstraatjes van de champs nog bevolkt waren met schimmige Corsicanen en hun afzuipbars, toen le milieu nog alom vertegenwoordigd was in Parijs. Ondanks deze overduidelijke kwaliteiten voel je ook wel de oppervlakkige leegheid van de 'drugstore' beweging. Het mist de intellectuele onderbouwing van de iets eerdere groepering 'hussards noirs', waar men op erudiete wijze het gevoel van vrijheid verdedigde. Zelfs als dat betekende je dood rijden in een Aston Martin zoals spilfiguur Nimier en zijn liefelijke Sunsiaré. Des minets daarentegen hebben helemaal geen nobele idealen zoals een queeste naar vrijheid of die ergerlijke zuipschuit van een Sartre het zwijgen opleggen. Ze zijn gedreven door een verwend gevoel van 'ennui', iets wat evengoed de volgende generaties zou markeren. Hun raison d'être lijkt er dan ook in te bestaan om met banale wreedheid anderen te kwellen, met voorkeur leden van het andere geslacht. Veel sequenties uit la bande du drugstore doen denken aan de typische adolescentenfilms uit de jaren '60/'70: arrogante ventjes die er plezier in scheppen om jonge vrouwen te manipuleren en te vernederen, gewoon voor de kick. Maar zichzelf wel allemaal als progressief beschouwen en hard van leer trekken tegen het extreem-rechts pispaaltje van dienst, een timide bebrilde snuiter. Frappant is wel dat de regisseur dit als iets glorieus voorstelt. Wat mij betreft zeer geënt in zijn tijdsgeest dus, al merkte een IMDB-commentator op dat jongeren in de jaren '60 helemaal niet zo zelfzeker spraken als 21ste eeuwse jongeren. Er zit wat in. Ander schijnbaar anachrosnisme is dat een vrouwelijk personage op een gegeven moment haar minnaar demonstreert hoe hij een clitoris moet masseren. Van de 'orgasmekloof' had men in de vroege jaren '60 (gelukkig) nog niet gehoord!

Wat is er aan de hand met de Franse jeugd? Ooit voorstanders van vrije liefde, vandaag stemmen ze op Le Pen en nemen ze moralistisch emogedrag van de VS over. Neem nu 'Bang Gang', een film die ondanks zijn thematiek verre van Frans aanvoelt. De film volgt exact de structuur van huilerige Amerikaanse pubers-in-nood films als Thirteen en Havoc over tieners die zwaar gestraft worden omdat ze hun veilige suburbia-kooi durven te verlaten. De personages zijn te categoriseren volgens gekende After School Special-schema’s: het stoute blonde meisje dat enkel de slet uithangt om liefdesverdriet te verwerken, het brave brunette meisje dat eerst dient als weergalming van het moreel geweten van de kijker ("hoezo? hebben je ouders je zomaar een maand alleen thuis gelaten?" vraagt ze de scrupuleloze drageur verontwaardigd), maar uiteindelijk ook op het slechte pad terecht komt (of beter nog: ONTSPOORT, aangezien het verhaal zich afspeelt tegen de achtergrond van de Brétigny-sur-Orge treinramp - GET IT) en natuurlijk de American Beauty-achtige aantrekkelijke weirdo buurjongen die zelfs op zijn Facebook profielfoto verscholen onder een hoodie staat en die je begroet door als een echte Generation X'er zijn arm zombieachtig uit te steken en vervolgens lijzig de vingers te strekken (iedereen die meer dan 1 film van Gus van Sant zag weet waar ik het over heb). De ergerlijke sensationele stijl (let op de tabloidfascinatie waarin de bacchanalen aan het begin van de film in beeld worden gebracht, alsof de regisseuse je vooral geen enkel sappig detail wil laten missen: KIJK DAAR, jongeren die naakt tafelvoetbal spelen!!!) ontaardt in een Lifetime zedenles over soa’s. 100% cautionary tale à l’amerique, met één kleine uitzondering: enkel in Franse arthouse zou zo’n rosse kikkersmoel meisjes kunnen krijgen.

Met 'Los Bastardos' heeft Amat Escalante een antwoord trachten te bieden op het eeuwenoude vraagstuk: "is geweld soms gewelddadig?" Destijds vond ik deze film een ware sof, maar koppig als ik ben, wilde ik 'm herontdekken in het kader van een Reygadas mini-retrospectieve. Veelzeggend dat je als copycap gewoon in andermans retrospectieve vertoond wordt. Nou ja, koppigheid is het misschien zelfs niet van mijn kant, het verstrijken van de tijd vergeeft immers alle zonden. Een goede vijftien jaar na zijn release heeft Los Bastardos intussen weer al iets van een aandoenlijk tijdsdocument. Herinneren jullie je nog deze hele 'New Violence' non-beweging, die furore maakte op alle grote festivals? Ik dacht naïefweg dat dit een blijvertje was, een beetje zoals nu-metal in mijn kindertijd, maar achteraf bekeken bleek het slechts een kortstondige hype, zo van die contemplatieve shitfilms waar onder het mom van vervreemding lekker genaaid en gemoord wordt. Alles natuurlijk geschoten onder het goedluikend oog van de Fransen, die grote budgetten pompen in derde wereld cinema om het soort films op Cannes geserveerd te krijgen die voldoen aan de modegril van het moment, en dan allemaal maar in de collectieve leugen verkeren alsof er zich één of ander wonderkind gemanifesteerd heeft vanuit een cinematografisch niemandsland. Ja, luitjes, het heeft wel degelijk iets pervers, dit aan de lopende band invoeren van produits cannois, zoals Cahiers du Cinéma ze betitelt. In de nomenclatuur is Los Bastardos het typevoorbeeld van 'les films des salauds'. Wat dacht je misschien, de film heet verdorie 'bastards'! Wat had ik graag aanwezig geweest op de première in Cannes in 2008. Escalante, piekfijn gekleed met een transparante Oliver Peoples zonnebril en Loro Piana loafers, veroert geen vin tijdens de orgie van zinloos geweld. Tijdens de persconferentie maakt hij een zichtbare verveelde indruk. Laten we hierna op een terrasje op la Croisette lekker blasé lopen te doen, een glasje Perrier van 20 euro drinken en mijmeren over 'kunst', 'geweld' en andere mondaine bekomernissen.

De poster van de film maakt ook zo'n lachwekkende nep-gesofisticeerde indruk, het ziet er een soort Z-grade Danny Trejo/Damian Chapo vato loco-porn uit, maar dan onverwachts versierd met het Cannes-lauriertje, als ultieme ironie, het Cannes-logo neemt hier werkelijk Pepe the Frog hoogtes van provocatie in. Duidelijk heeft Escalante een update willen bieden van het gekende aforisme van Godard, uiteindelijk heb je maar een Mexicaanse dagarbeider en een pump shotgun nodig om een film te maken. Ik heb geen flauw idee wat Escalante hier nu juist precies mee wilde zeggen. Dat de Amerikaanse suburbia cultuur verderfelijk is? Bovendien heeft hij dan nog de arrogantie om zijn suburbian huishouden te filmen zonder enige culturele sensibliteit. Die moeder en zoon die zowat het toonbeeld van door opoïd crisis ontwrichte middenklasse families moeten uitbeelden, worden duidelijk niet eens vertolkt door Amerikaanse acteurs! Ik ben ervan overtuigd dat ze gewoon Franse day layborers zijn, betaald met overvloedige CCN euro's. Ik beeld mij in dat Thierry Frémaux ze in een pick-up truck gaan ophalen is aan La Fémis. Zelfs het meubiliair ziet er eerder Europees uit. De personages lopen heel de tijd met een fles Dr Pepper te pronken, maar daar hou je mij niet mee voor de gek hoor, Amat. Wanneer de Mexicanen de moeder gijzelen, is het eerste wat ze vragen ook een glas Dr Pepper. Is dat een kritiek op integratie en de American Dream? Dat inwijkelingen uiteindelijk ook verderfelijke imperialistische varkens zullen worden? Of misschien is het een zoektocht van migranten naar een haast religieus moederfiguur, een Madonna, die tegelijkertijd ook een goedkope hoer is? Of wie weet moeten we het allemaal als een uit de hand gelopen grap zien, aangezien de twee Mexicanen bij wijlen toch wat als Beavis & Butthead overkomen. De film begint ook met luide hardrock muziek, net zoals het olijk duo kan smaken. MUCCHOOOOO METAL. Wanneer je beseft dat heavy metal en Beavis and Butthead ook de leidraad vormen in Funny Games van Michael Haneke, is alles eigenlijk gezegd.

Bale vers van de American Psycho faam was geknipt voor de ijzeren yuppie in Nolan's visie, Affleck vult de rol van Bruce Wayne eerder in als die van een vergane glorie, een zielige zuipschuit die aan de bar van dure cocktailparties het telefoonnummer van Wonder Woman probeert te bemachtigen en de eerste twee uur van de film eigenlijk bitter weinig om handen heeft. Ondertussen houdt messiasfiguur Superman zich bezig met allerlei nobele daden, kinderen van daken redden in overstroomde gebieden en zo (in de verte hoor ik een eenzame Amerikaanse criticus ZEITGEIST schreeuwen). Ik kon wel lachen om eindredacteur Fishburne die Clark Kent heel de tijd gebiedt om over sportwedstrijden te berichten terwijl de stad in vuur en vlam staat, toch is het Holly Hunter die in de rol van plichtbewuste senator uit Kentucky de show steelt en aan de basis ligt van de enige echt goeie scène: plots wordt de zwaarmoedigheid onderbroken voor een absurd Miracle on 34th Street-momentje waar Superman zich moet komen verantwoorden in de rechtbank en Snyder de climax speels opbouwt met een venijnig trage montage die niet zou misstaan in een De Palma film.

Heel mooie film, maar ik stel me toch vragen bij het zogenaamde realisme waar deze films altijd voor geprezen worden. Natuurlijk is de ‘Before’ reeks veel realistischer dan Amerikaanse rom coms (nogal een open deur in heel wat recensies), maar wat is dat dan ook voor maatstaf? Het punt is dat ik Jesse en Céline nauwelijks als ‘echte’ personen kan zien en ze eerder als literaire constructen beschouw. Dat hoeft op zich echter geen probleem te zijn, want ik heb de indruk dat Linklater daar ook bewust mee speelt. Een interessant onderdeel van deze film is hoe Céline Jesse er steeds van verwijt dat hij hun ontmoetingen in zijn boeken overdreven romantiseert. Eigenlijk doet Linklater hetzelfde. Het overweldigende gevoel dat je van verliefdheid kunt krijgen projecteert Linklater op de hele werkelijkheid waarin Céline en Jesse zich in bevinden: elk moment is magisch, perfect, belangrijk en de personages zijn zich daar ook maar al te goed van bewust. Zelfs de minder aangename onderdelen van hun leven lijken ‘perfect’ in hun imperfectie. Neem nu bijvoorbeeld de uitwerking van het personage Jesse: in mijn ogen is het vooral een idyllische voorstelling van hoe Linklater (en veel andere mannen van een gelijkaardige achtergrond) zichzelf graag zouden zien: intelligent en belezen, maar tegelijkertijd toch zeker macho genoeg. Een goed voorkomen, maar allesbehalve gepreocuppeerd door uiterlijk.. Met als enige slechte eigenschappen dat hij een tikkeltje pompeus is en zich bij momenten nog teveel als een puber gedraagt. Het personage Céline heeft mij verder altijd een soort ultieme natte droom voor jonge Amerikaanse intellectuelen geleken: een vurige française die je op de trein ontmoet (vinden Amerikanen volgens mij een super romantisch voertuig) en waarmee je over kunst en literatuur kunt praten. De vele pittoreske settings in de drie films maken het geheel voor mij al helemaal eerder een escapistische fantasie dan een 'slice of life' voorstelling van romantiek.

Maar toch weet Before Midnight mij enorm in het verhaal te betrekken. Misschien ligt het aan de interactie tussen Delpy en Hawke, die over de jaren heen nog beter op elkaar ingespeeld lijken. In tegenstelling tot de vorige twee films moeten ze in Before Midnight impliciet de suggestie geven een doorgeleefde geschiedenis met elkaar te hebben, en daar slagen ze wonderwel in. Belangrijker nog lijkt me de sterke regie van Linklater. In zo’n een meanderende film als deze kan het cinematografische op de achtergrond geraken, maar wat mij betreft is het grotendeels aan Linklater te danken dat Before Midnight ‘werkt’. Zijn meticuleuze timing voor de opbouw van scènes, de perfecte keuze van locaties en de manier waarop er nadruk op details gelegd wordt, geven blijk van een filmisch genie. Al helemaal admirabel vind ik hoe Linklater altijd bescheiden blijft in zijn filmstijl en zichzelf weet te relativeren. “You’re no Henry Miller” zegt Céline op een gegeven moment tegen Jesse. Ik hoor vooral Linklater die er zichzelf aan doet herinneren “Richie, you’re no Roberto Rossellini”.

Bestaat er een aimabeler acteur dan Frédéric Diefenthal? Hij overleefde toch maar mooi 3,5 taxi film met die enge driftkop van een Samy Nacéri, dat zie ik jullie poulain Adam Driver nog niet meteen doen! De carrière van Diefenthal is ondertussen wat in het slop geraakt, wat zelfs ik als liefhebber van het eerste uur wel kan begrijpen, hij heeft immers echt een kop en allures die enkel passen bij het tijdsfragment 1998-2004. Tijdens die periode heeft hij echter een fascinerende filmografie achtergelaten van, zonder één uitzondering, volstrekt matige genrefilms. Ze dateren van het tijdperk toen Frankrijk voor het eerst - zij het op zeer onbeholpen wijze - de strijd met Hollywood aanging, vaak door kopieën te maken van films die oorspronkelijk al niet zo geweldig waren. We zagen Diefenthal reeds in de Franse Bone Collector (Six-Pack), daarna mocht hij ook nog eens de Franse The Mummy doen met deze Belphégor. De film is totaal vergeetbaar, Sophie Marceau vond ik hier niet op haar sterkst (voortdurend met dezelfde esthetisch-verwarde kop, alsof één of andere voix off haar net een geweldig huidproduct zal voorstellen), maar Diefentahl is toch weer een meerwaarde. Net zoals in Six-Pack, doet zijn personage een nobele poging om de aandacht af te leiden van de nietszeggende intrige, om een structuurloos, Hawksiaans rondgehang voor te stellen. Tenslotte had ik graag ook wat meer villeine cultuurkritiek gehoord van hoe de Parijse intelligensia het project 'Grand Louvre' van megalomane zonnekoning Mitterand verguisden. We horen wel eventjes een oud heerschap "on dirait Disnèlaaaaande" mompelen wanneer hij de roltrap afdaalt, maar na deze Zemmouriaanse amuse gueule, blijft de reactionaire kijker op zijn honger zitten!

Lang leek niet zo gediend van de Angelsaksische pleittraditie, waar het kruisverhoor het strafproces reduceert tot sofistisch steekspel. Juridische waarde nihil, de wet van de (retorisch) sterkste primeert. Zelfs buiten de contouren van de rechtbank spreekt met niet langer in dialoog, elk woord is het begin van een volgende grief. En alles moet onderbouwd moeten natuurlijk, liefst nog met materieel bewijs: wat beters dan een gouden aansteker om een liefdesrelatie te bestendigen? Flapper eventjes met die geldbundel, zo weten de dames dat je ter goeder trouw bent. Maar wat als onze schuld bepaald wordt door gedetermineerde handelingen? Wanneer twee fijnzinnige intellectuelen een cynisch plannetje beramen, hoort dat volgens de regels van de fictie samen te gaan met het roken van een pijp. Uitgerekend die pijp zal een incriminerend stuk blijken. Ook de foto's die je onschuld bewijzen zullen in rook opgaan... behoudens het optreden van een notaris-ex-machina. Voldoet onze held in kwestie tenminste aan de norm van de goede huisvader? Bekijk de januskop van Dana Andrews en oordeel zelf

Ray gebruikte de toenemende interesse in medische literatuur / neurologische wetenschappen bij het grote publiek om zogezegd een spannende Reefer Madness thriller over cortisone te maken, maar was, net als in Rebel without a Cause, eigenlijk meer geïnteresseerd in disfunctionele rolpatronen in de 50s nucelar family. Zoals eerder vermeld blijkt uit de film dat Avery's karaktertrekken al vroeg merkbaar zijn, zij het nog gemoedelijk gepresenteerd, van autoritair (het kneusje dat moet nablijven tot hij op z'n minst 1 van de 5 grote Amerikaanse rivieren kan opnoemen) tot zelf-overschattend ("everybody's dull!"). Aanvankelijk probeert hij nog te voldoen aan maatschappelijke eisen: vrouw krijgt een duur mantelpakje van Dior, zoonlief een nieuwe fiets met maar liefst DRIE versnellingen en thuis wordt de football gretig heen en weer gesmeten. Maar stilaan begint Avery de bridge avond bekrompenheid steeds meer te verfoeien: hij haat de overdreven nadruk op het forelseizoen, zijn vernederende bijbaan in de taxicentrale en, ja, zelfs de manier waarop die dekselse melkboer (melk: hét symbool van de kleinburgerlijkheid) steeds met de lege flessen klangelt. Onze Ubermensch zoekt zijn heil in het Darwisne, maar verlaat het wanneer hij merkt dat die inferieure zoon van hem niet eens fatsoenlijk een lange bal kan opvangen. Dan maar het Oude Testament, maar ook dat kan geen soelaas bieden wanneer vrouwtje een niet te onderschatten aanvulling doet op Avery's interpretatie van het verhaal van Abraham en Isaac. Ik denk dat Ray er geloof bijhaalt om Avery's toenemende megalomanie te tonen door zich boven het hoogst mogelijke kader te plaatsen ("god was wrong") en niet zozeer om de link te leggen met religieus fanatisme (sommigen hebben hier wat teveel Stephen King boeken gelezen me dunkt). Het feit dat Avery zich in de laatste scène bovendien nog eens gelijkstelt met Abraham Lincoln, de 'god' van Amerika, geeft een wel heel bittere nasmaak aan de stroperige 'reunited and it feels so good' finale.

Dat verheerlijken van bendecultuur ligt misschien aan de holle videoclipesthetiek van Hans Herbots (scenarist van Black, maar had als ervaren regisseur sowieso wat in de pap te brokken), zie ook onbedoelde exploitationfilm Bo over tienerhoertjes in nood. Beide trouwens verfilmingen van Dirk Bracke: nu plots in de recensies / promopraat verheven tot compromisloos jeugdauteur, vroeger werd hij gezien als het laatste redmiddel voor lastige pubers die écht niet wilden lezen, onder het mom van: die sensationele troep van Bracke houdt ze tenminste weer een paar uur koest. Zo ook Black, een bloemlezing van door de media opgeblazen faits divers uit het Brusselse, met als triest dieptepunt de voorstelling van groepsverkrachtingen als 'straf-ritueel'. Modus operandi van de bende: ze zetten steeds hetzelfde rapnummer op tijdens de daad (meiden molesteren op verplaatsing? Geen nood, daar hebben we de boombox al!). De sentimentele Hollywood trucjes zijn dan weer het handelsmerk van regisseursduo El Arbi en Falah, denk maar aan het onwerkelijk pathetische, volledig ironieloze slot (een carbon copy van het al even abominabele einde van Broeders - worden we nu al zelf-referentieel, jongens?) of de betekenisvolle manier waarop Marwan het kettinkje van zijn ebbenhouten prinses terugvindt op het plaats delict (Charles Brosnon heeft zo ook veel sieraden mogen oprapen in zijn carrière). Nu ja, we mogen niet te kritisch zijn: ik heb me best vermaakt met dit urban filmpje.

Na wekenlang mij beperkt te hebben tot Britse cinema, bleek Black Rainbow een openbaring. Ik zag 'm nota bene in het BFI. Hoewel de Britse cinema als folklore best koddig kan zijn, is de Amerikaanse cinema een 'taal'. Ze noemen Hollywood niet voor niets de droomfabriek. Zelfs een schijnbaar genrefilmpje als Black Rainbow biedt middels een opeenvolging van betekenisvolle beelden een cultureel compendium. Het stelt ons in staat om de hedendaagse werkelijkheid met mysterie en verbeeldingskracht te vatten. De fles bourbon van de alcoholische vader, de coupés van de treinen, het gelaat van de sinistere huurmoordenaar en de hotels met hun art deco charme (magische plekken waar je tot in het einde der tijden zou willen kunnen rondwalen) het zijn allemaal attributen van een soort droomwereld die hun louter fysieke materialiteit overstijgen. Door een vernuftig spel met codes heeft de Amerikaanse cinema een soort web geweven, dat een potentieel van eindeloze fascinatie biedt. Zelfs het hele waarzeggersfenomeen, totale larie natuurlijk voor de gemiddelde BFI bezoeker, wordt in zijn waarde gelaten. Hodgens beeldt dit op een dusdanige manier uit dat ook waarzeggerij als een expressievorm wordt gezien, een taal met codes en verwachtingspatronen, die bijgevolg ook een zekere schoonheid uitdraagt. Het is dan ook met een droef hart dat ik moet vaststellen dat Hodges de film naar eigen zeggen maakte om brave kijkertjes te 'waarschuwen' tegen de uitwassen van dergelijke kwakzalverij en volgens The Guardian zou hij zelfs Trump & The Evengalical Right 'voorspeld' hebben. Ach kijk, niemand is perfect.

Je zou misschien denken dat de 'klunzige dikzak pijnigt zichzelf en schreeuwt het uit' shtick na een dertigtal keer zou gaan vervelen.. wel dan misken je het genie van Chris Farley! Zijn energie verheft het bronmateriaal van wat anders een matige komedie zou zijn en Farley weet bovendien de quintessentiële 90s mid western white boy slacker nagenoeg perfect te evoceren (na Farley's dood rest er ons enkel Jack Black, een teleurstellende herinnering aan wat had kunnen zijn): lang haar, incoherent gebrabbel en FOOTBALL. (hoe hij die minderjarigen gaat aanmoedigen in hun drank -en drugsmisbruik is onvergetelijk) Ook subcultuur specialiste Spheeris zal wel haar duit in het zakje hebben gedaan (fijn, dat gastoptreden van Mudhoney) en als regisseur weet ze eveneens op een ironische wijze de opgezwollen grandeur van de Amerikaanse (politieke) elite te beschimpen (een beetje à la Landis in Trading Places)

PS: beetje kansloos hoe er altijd gemekkerd wordt bij dit soort komedies (en bovendien niet zo geloofwaardig komende van mensen die in de waan zijn naar een Nieuw-Zeelandse horrorkomedie over moordende schapen te kijken). Ooit zullen de Farleys, de Carreys en de Sandlers in ere hersteld worden (zoals ook Jerry Lewis nu plots - ook buiten Frankrijk - herontdekt wordt)

Weer zo'n typisch Amerikaanse docu die gemakkelijk denkt te kunnen scoren en daar blijkbaar nog in slaagt ook. Overgeëmotioneerd, op een ergerlijk sentimentele manier neigend naar antropomorfisme, met allerlei balddadige beschuldigingen naar evil corporations en de gebruikelijke platte Discovery Channel achtige montagestijl.

Dat dit voor Amerikanen, waar de platte Sea World commercie blijkbaar veel meer ingebegd is in de cultuur, een eye-opener is tot daaraan toe. Maar gaan wij weldenkende Europeanen ons ook laten vangen door een waardeloos geregiseerde documentaire die ons oordeel gewoon bevestigt? Toch nog maar eens Grizzly Man opzetten!

Spike Lee is weer eens 'lekker boos' als we het journaille mogen geloven. Sterker nog, 'hoe kwader hij is, hoe beter zijn films' beweert de criticus van een niet nader genoemd Vlaams rioolblad. Wat een larie. Dit is de meest makke, dociele film die ik ooit van Lee zag. Zijn onnavolgbare, esoterische stijl heeft hij ingeruild voor een flauwe satire voor pubers, niveau Comedy Central, waar open deuren ingetrapt worden (spot de parallellen met het huidig bestuur en voel je lekker slim) en onwaarheden worden verkondigd - nee, president Hoover noemde 'Birth with a Nation' helemaal nooit een "geschiedenisles met belichting". Zijn we zeker dat Jordan Peele de film niet regisseerde?

Zet de budweisers maar koud, we gaan een dagje aanmeren bij Old Clintport. Hoe beter een zondagnamiddag spenderen dan dobberend op de sloep van kapitein Clint? Een welwillende, zonovergoten sfeer van dolce far niente, met enkele bevattelijke latina's om het feestje compleet te maken. Een kratje goeie donuts voor de smerissen, wie kan daar aan weerstaan bij Jupiter? De sublieme sfeer van zorgeloos rondhangen, die ik hier onbeholpen tracht te evoceren, is het ankerpunt van Blood Work en ligt aan de basis van menig Eastwood. Het is dan ook precies net hierdoor dat ik - met pijn in het hart - moet bekennen dat de plottwist op het einde de film bijna voor mij verpest. Niet omdat ik het implausibel en vergezocht zou vinden. Ik VIND het natuurlijk implausibel en vergezocht, maar daar draait het heus niet om. Ik vind dat altijd erg kleinburgerlijk en bekrompen, mensen die klagen over een ongeloofwaardig scenario. Maar in dit geval is de ontknoping nefast voor de eerdere male bonding, die aan het hart ligt van het Hawksiaans rondgehang. Als 'Buddy' eigenlijk de seriemoordenaar is, en alles listig heeft beraamd, dan is het hele rooskleurige universum van de film toch gestoeld op een leugen? Wat dan met dat trademark Clint inclusief 'rechten en plichten en vooral niet zeuren' humanisme? Een wereld waar blank hand in hand gaat met zwarten, Aziaten en latina's - vooral als er wat lekkere wijven tussen zitten.
Ik probeer toch het glas halfvol te zien, zo zou Clint het immers willen. Bourbon, straight up. En liefst erna nog eentje. Om mijn lichte teleurstelling te sussen, wend ik mij tot de 'special features' van de WarnerBros.™ special edition dvd, meer bepaald de 'making of' 'featurette', eigenlijk de enige reden dat ik de DVD kocht. De 'featurette' - waar Wanda De Jesus, Paul Rordiguez én Eastwood zelf aan deelnemen - zou immers Spaans gesproken zijn. Eastwood, die Spaans spreekt? Dat belooft een dijenkletser te worden! Maar helaas, Clint spreekt eigenlijk gewoon Engels tijdens het interview en hanteert slechts twee Spaanse woorden. 'Gordo' en 'conundre'. Dat laatste zou Spaans zijn voor 'conundrum', maar uit nadere opzoeking blijkt dat zo'n woord helemaal niet bestaat in het Spaans. Toch heb ik me aardig vermaakt met het interview, het draagt bij aan de leuke hangout sfeer. De Jesus probeert eerst op een nodeloos diepgaande wijze de emotionele achtergrond van haar personage te beschrijven. Daarna zegt Clint, over het personage van detective Arrango: "hij is jaloers op mijn personage. Omdat ik alle lekkere wijven krijg. Lekkere wijven!"

Depp-a-thon / Sjonniespectieve

Deel drie van het Sjonniespectieve. Een decennium geleden heb ik Blow op deze website de grond ingeboord met een wat flauw schoolopstelletje. Alhoewel mijn argumenten misschien hout snijden, ben ik blij dat ik met de jaren milder en gezapiger geworden ben. Ik heb best kunnen genieten van dit licht verteerbaar discomisdaadfilmpje, zonder plot, intrige, spanning of suspense en dat veelal als een excuus dient voor Depp om in allerlei blitse outfits te mogen paraderen. De zwaarmoedige en overdreven aanwezige voiceover botst met wat we op het scherm te zien krijgen (de eerste veertig minuten bestaan bijna uitsluitend uit zwembadpret) en ergens zat ik me toch wat cynisch te verkneukelen over de mislukte ambities van dit werkje. Jedoch, kan ik ergens de gemoedelijke sfeer wel appreciëren en dat Ted Demme ook het uitstekende Life (1999) regisseerde, houdt eigenlijk wel steek: net als in die film, vindt hij hier een eigenzinnige toon tussen volkskomedie, misdaadfilm en melodrama. Bovendien, in de huidige tijden waar we zelfs in de meest flauwe mainstreamproducties om de oren worden gesmeten met allerlei moordzuchtige narcos, nietsontziende siciaro's (and, I assume, some of them are good people) was het eigenlijk een verademing om eens een geheel geweldloze cartelfilm te zien - met een Pablo Escobar als ontwapenende, lichtelijk autistische clown.

Blue Moon begint met twee schijnbaar zeer tegenstrijdige citaten over songwriter Lorenz Hart: volgens de ene was hij een dynamisch en aimabel, voor de andere de grootste zielenpoot. Ik zit in dezelfde manier gewrongen over Richard Linklater als regisseur: is het iemand die zijn tegenstrijdigheden aan de hand van cinema probeert te verzoenen of een totaal begoocheld individu? Zijn keuzes als filmmakers lijken soms lijnrecht in te druisen tegen de morele kern van zijn protagonisten.

Hart en Rodgers worden als twee tegenspolen gezien: de eerste wil giftige satire maken, en gebruikt humor om zich van zijn eigen demonen af te leiden, de laatste wil gewoon pleasen. "Het publiek vandaag wil een lach en een traan." verklaart Rodgers over het succes van Oklahoma! Maar is Linklater niet op dezelfde manier behaagziek? Met Blue Moon heeft hij alvast een film gemaakt die geheel 'inoffensive' (een doodzonde voor kunst, volgens Hart in de film) is en het reciet van een gekweld individu veelal sentimentaliseert. In de eerste minuten probeert Hart al een gay subtext te geven aan Casablanca. "Maar dat mag je natuurlijk niet aan het publiek tonen." voegt hij eraan toe. Maar wat moeten we dan met de artistieke keuze om Hart plots biseksueel te maken, terwijl er eigenlijk niets bekend is over amoureuze verwikkelingen met vrouwen in zijn leven en hij naar alle waarschijnlijkheid gewoon een (zij het verdoken) exclusieve homoseksueel was? Is Linklater echt zo heteronormatief dat hij zich zelfs niets kan inbeelden bij een homoseksuele verliefdheid en dan maar één of andere 20-jarige blonde muze moet uitvinden die zogezegd Harts ultieme zoektocht naar 'schoonheid' belichaamt? Ik denk dat ik Linklater teveel eer aan doe om te stellen dat dit allemaal een bewuste zelfreflectie is en dat hij gewoon vast zit in dezelfde clichématige schema's, eender welke periode of welk personage hij ook verfilmt.

Hoewel ik de toneelmatige premisse van premiere night bij Sardi's echt een geweldig uitgangspunt vind, komt de setting nooit tot leven. Vooral de dynamiek tussen Hart en de barman is tenenkrullend. Voor Linklater is een barman maar een soort klankbord van gevatheden. Een soort sparring partner, zij het eentje die wel altijd het onderspit moet delven omdat hij geen intellectueel is. Voor Linklater is 'de intellectueel' het hoogste goed, iemand die moeilijke woorden gebruikt, die wat pathetisch kan lopen doen over literatuur en poëzie. Dat een barman over een uniek soort psychologie beschikt, mensen kan lezen, stiltes kan opvullen, een perfecte timing heeft, daar lijkt Linklater allemaal geen inzicht in te (willen) hebben. Ik denk niet dat de beste man ooit al aan een cafetoog heeft gezeten.

Met Ethan Hawke heeft hij, for better and for worse, zijn ultieme alterego gevonden. Maar het is bijna aanstootgevend hoe een male bimbo als Hawke (die wellicht heel erg van de 'beat poets' houdt en dat soort dingen) hier een oprecht excentrieke neuroot moet spelen. Hawke denkt dat excentriciteit betekent dat je jezelf graag hoort praten. Wat hij niet snapt, is dat mensen als Hart excentriek werden uit pure zelfbescherming. Hun humor is geen affectatie, maar littekenweefsel. De meeste grote komieken — denk aan Peter Sellers, Groucho Marx — waren half verminkt door schaamte. Dat maakt hen onweerstaanbaar. Hawke speelt Hart als een man die zichzelf onweerstaanbaar vindt.

En dan de romance. Die hele verhaallijn tussen Hart en Elizabeth is alsof Linklater per ongeluk een 'fedora guy' meme heeft verfilmd. Hart die over haar stamelt — “Elizabeth! Elizabeth! My irreplaceable!” — is pure mmm m’lady, if I may? avant la lettre. Uiteraard gaat Rodgers op het einde nog eens met haar lopen, alsof het een 90s romantische komedie is. Het enige menselijk leed waar Richard Linklater zich iets bij kan voorstellen, is de nerd die het moet afleggen van de coole kerel in high school. Wanneer gaat hij nu eindelijk eens verwerken dat Becky van Townes Van Zandt Memorial High hem in 1977 heeft afgewezen?

In een zekere zin een triest relaas van een ouder wordende gokverslaafde gangster, die nog één laatste klus wil doen alvorens hij op pensioen gaat. De plot ruikt naar een oertypische heist movie, maar niets is minder waar. De film moet het vooral hebben van de heerlijke sfeerschepping, het romantische Parijse nachtleven wordt prachtig weergegeven.

De titelrol 'Bob le Flambeur' is magistraal neergezet door Roger Duchesne: een gentleman van de oude stempel, stijlvol in zowat alles wat hij doet. Maar ook Isabelle Corey mag er zeker wezen als vurige Parisienne, enorm spijtig hiernaast nooit echte grote rollen heeft gehad. Een minpuntje is Daniel Cauchy, die bij momenten als een nogal onuitstaanbaar ventje overkomt. Gelukkig is 'éminence grise' Bob er om dat joch een paar keer ferm op z'n plaats te zetten.

Ondanks de overduidelijke film noir-invloeden, is dit natuurlijk een film die de Franse charme volledig belichaamt. Melville noemde het dan ook niets voor niets zijn liefdesbrief aan Parijs.

Body Double, De Palma's welgemeende 'fuck you' naar critici en publiek, is een enorm excessieve en bovenal misbegrepen pastiche. De opzet lijkt die van de gemiddelde thriller, maar de film beoogt iets heel anders. In plaats van de kijker in de toeschouwersrol te houden, betrekt de film zijn publiek in een zelf-reflexieve observatie van het medium. Elke scène is zo aangedikt en in het belachelijke getrokken dat zaken als spanning en geloofwaardigheid bijna irrelevant worden. Denk maar aan de Hitchcockiaanse 360 spins bij de overemotionele kus, de lang uitgesponnen opbouw tijdens de beruchte drilboor-scène of de manier waarop Gloria Revelle uitbundig in haar lingerie staat te dansen, begeleid door de dromerige soundtrack van Donaggio. Ongeveer elk filmisch cliché wordt uitvergroot en bijgevolg geridiculiseerd. De film doorbreekt ook meermaals de vierde muur door het 'film in film effect' te hanteren en lapt op het einde zelfs de hele suspension of disbelief aan zijn laars door de kijker nadrukkelijk duidelijk te maken "it's only a movie."

Daarnaast is dit ook een amalgaam van de meest decadente, ordinaire pop culture uit de jaren '80: riante villa's op stelten met kitscherig interieur, de sleazy porno industrie en zelfs een videoclip van Frankie Goes to Hollywood komt aan bod. (let ook vooral op Norma Desmond die de trappen afdaalt!)

Craig Wasson, in feite niet bepaald een getalenteerd acteur, is dan vanwege zijn nuchterheid en down-to-earthness dan ook perfect gecast en kan de nodige distantie behouden van de eigenlijke intenties in dit cinematisch spelletje.

Is er een betere manier om een maandlange film hiatus te doorbreken dan met een vergeten kaskraker? The Bodyguard, het lijkt wel een eeuw geleden dat deze film de zeitgeist beroerde. Wat een genant relikwie uit het verleden. Gelukkig hebben we Netflix te danken om ons dit soort vergeten parels weer onder de aandacht te brengen. Het valt me op dat ik nooit zelfs maar een flard beeldmateriaal van deze film opving, muv de mysterieuze cover van de videocassette die destijds in het huis van mijn grootvader lag. Ik had toen meer interesse in die van Independence Day. Recentelijk zag ik voor het eerst bewegende beelden van The Bodyguard. In een moment tussen droom en werkelijkheid, slaapdronken, zie Costner onbehouwen rondhossen met zijn slechte postuur. Zijn aanwezigheid is bijna een transgressie. Zijn personage is a dying breed, de laatste stuiptrekking van het Reagan regime. Hij houdt van koude biertjes en country muziek. Zij is een zelfbewuste zwarte vrouw, onderdeel van de nieuwe culturele elite. "Tuesday morning brunch, where did you find this guy?" Waren dit anno 1992 de grootste tegenpolen in de VS? The Bodyguard is niet bepaald een meesterwerk om anno nu te ontdekken, maar de zwelgende romantiek en het overdreven pathos zijn toch mooi meegenomen. Met de jaren heb ik de wijsheid van mijn grootvader verkregen, overdreven romantiek is inderdaad meeslepender dan één of ander overheidsgebouw dat explodeert. Ik zie opnieuw de cover van de videocassette voor me. Een grimmigheid, als een fiche uit het JFK dossier. De duisternis. En geld! Miljoenen, eindeloze miljoenen.

Zo bleek The Bodyguard kijken achteraf één van mijn beste beslissingen van 2024. De film zal voor eeuwig staan prijken als eenzame totem van de maand februari.

Het bestaansrecht van deze film is mij onduidelijk, aangezien The Rise of the Footsoldier nog maar twee jaar oud is. Op de koop toe is die film op elk vlak superieur.

Terry Stone zegt in een interview dat de concrete plannen voor de film er maar in april waren. Het is er alleszins aan te zien: het scenario rammelt aan alle kanten en is ontzettend incoherent. Het is onduidelijk uit welk perspectief de film nu juist verteld wordt. De dialogen en acteerprestaties voelen allesbehalve authentiek aan en missen een rauw, compromisloos karakter. Tamer Hassan speelt Pat Tate allesbehalve even overtuigend als Craig Fairbrass dat deed. Van Adam Deacon ben ik sinds Kidulthood wel een fan, maar hij is spijtig genoeg miscast. Zelfs Terry Stone speelt ondermaats en heeft een gebrek aan uitstraling, ook al vertolkt hij gewoon dezelfde rol als in Rise of the Footsoldier.

Tenslotte mist ook de regie visuele flair om het geheel boeiend te houden. De cinematografie oogt meer als een snel ineen geflanst tv-drama.

Langs de ene kant verdient The Bonfire of Vanities zijn beruchte status niet helemaal. De satirische humor over politieke machtsspelletjes is bij momenten scherp (die Al Sharpton lookalike ) en ook de kluchtige vormgeving van De Palma kon ik waarderen. Toch vallen bepaalde mankementen van de film niet te ontkennen. Het scenario voelt nogal rommelig aan en slaagt er niet in naar een sterke climax te leiden. Maar het grootste minpunt van de film is ongetwijfeld de casting. Bruce Willis speelt een vaag, slecht uitgewerkt personage en Tom Hanks is volledig miscast als gladde Wall Street executive. Naar verluid is de aanwezigheid van Hanks te verklaren doordat de studio een hoofdpersonage met een sympathieke uitstraling eiste. De Palma betreut deze keuze alleszins en meent dat John Lightow wellicht beter zou gepast hebben bij de cynische toon van de film. Ik ben het roerend met hem eens.

'Grondlegger' van de New Hollywood beweging en tevens een enorm dubbelzinnige film: het argeloze, goedlachse gedrag van de personages zorgt samen met de upbeat banjo soundtrack voor een zekere luchtigheid. Die illusie wordt dan weer doorprikt door plotse opflakkeringen van hard, realistisch geweld. Ondanks het gejaagde tempo wordt er ook voldoende tijd gespendeerd aan weinig nadrukkelijke, maar daarom eens zo interessante karakterontwikkeling. Het einde is meesterlijk: de overvliegende vogels (inspiratie voor Leone?) de vlotte editing van verbaasde en daarna betekenisvolle gelaatsuitdrukkingen, gevolgd door een nietsontziend salvo kogels.

Verwacht geen subtiel misdaadepos à la The Godfather, Blood in Blood out is meer een vermakelijke 'guilty pleasure' (voor mij althans). De film oogt bij momenten erg kitscherig en rommelig, maar is toch leuk vanwege de overdreven theatrale vertolkingen, de aanstekelijke Mexicaanse 'slang', een heel resem aan gekke personages en de opzwepende score van Bill Conti. Ondanks de erg lange speelduur best onderhoudend en meeslepend, op een soapachtige manier weliswaar.

Iedereen heeft het altijd over het ongeziene van zo'n 12-jarige filmtijd omdat je de acteurs ziet ouder worden etc.. ik vond vooral dat de structuur er enorm onder leed. Linklater bekende dat hij Boyhood tijdens het filmen opgevat heeft als een aaneenschakeling van kortfilms en dat is echt aan het eindresultaat te merken. We krijgen een soort van losse vignettes te zien waar Linklater op exhaustieve wijze de perikelen van het opgroeien wil aankaarten in een checklist van alle obligate mijlpalen uit onze jeugd. Elke scène lijkt een soort statement te zijn. Hierdoor komt de film nooit tot leven en terwijl Boyhood juist voortdurend wordt geprezen om zijn ongedwongenheid, is de film dus eigenlijk bijzonder geforceerd (ik zal dan nog maar zwijgen over hoe Linklater je voortdurend in de ribben zit te porren met allerlei opzichtige nostalgische referenties: “hè hè kijk eens! een GAMEBOY! Herinneren jullie je dat nog? Dat was toch LEUK!”)

Er wordt dan wel eens gezegd dat Linklater zorgvuldig de aangezwollen Hollywood clichés vermijdt (al leek de scène met die ‘rags to riches’ loodgieter weggelopen uit één of andere über-sentimentele Amerikaanse talkshow), maar zijn werkwijze bestaat hier evenzeer uit gemakkelijke trucjes. Grote symbolen gebruikt hij misschien niet, maar de manier waarop elke scène zo kleinschalig en uneventful mogelijk wordt gehouden heeft evenzeer iets onnatuurlijk. Denk bijvoorbeeld maar aan het abrupte einde (gelijkaardig met dat van Before Sunset), echt zo een opzichtige stilistische keuze om cinema zo levensecht te laten overkomen. Maar aan mij gaat al die zogezegde subtiliteit voorbij. Ik doorzie het. Boyhood voelt allesbehalve als een verrukkelijke tranche de vie aan, maar alsof iemand 3 uur aan een stuk tegen je zit te schreeuwen “Je beseft het misschien niet! Maar het zijn deze kleine, maar O ZO BETEKENISVOLLE momenten die je voor altijd bij zullen blijven!!!" Niet eens zo een absurd gegeven, aangezien de wijze levenslessen van de film meestal toch expliciet door de personages geponeerd worden.

Tot overmaat van ramp mist Boyhood een eigen smoelwerk. De Texaanse couleur locale is uitgesproken en echt aangenaam zoals altijd bij Linklater (chapeau trouwens dat hij zijn schietgrage biblebelt grootouders ook een warm hart toedraagt), maar de fundamentele thema’s worden hier wel heel veilig behandeld. Alsof de film zo universeel en herkenbaar mogelijk wou zijn en vooral niemand van de doelgroep wou vervreemden. Het personage Mason alleen al is zo weinig markant en ik had alleszins totaal geen voeling met hem: een soort verstokte generation x’er met lang sluikhaar waaronder zo af en toe eens een gemompeld ‘whatever’ of ‘cool man’ vandaan komt. Want ja, die dekselse jongeren zijn toch onverschillig! Maar natuurlijk bloeien ze helemaal open wanneer ze de ‘awkward age’ passeren en op de universiteit hun gelijken ontmoeten. Gemakkelijke clichés of diepe inzichten? Zoek het zelf maar uit.

Dit is echt de ‘blockbuster’ van de coming of age film. Een thema dat ik normaal een warm hart toedraag. Ik denk nu even met smart terug aan het open einde van Les 400 Coups. Of wanneer het hoofdpersonage in The Tree of Life in een huis met een beha aan de haal gaat als teken van zijn seksuele ontwaken. Dat is nu eens een scène die de essentie van het jong zijn goed aantoont: stuurloos, ongrijpbaar en niet te categoriseren. Hoe wordt een gelijkaardig thema in Boyhood behandeld? Op een gegeven moment zit Mason met een vriendje te gniffelen bij een lingerieboekje, Herinner je je dat nog, je eerste PLAYBOY??? En daar is weer Linklater die je in de ribben port. Ik begin me stilaan oprecht af te vragen of de man zelf ooit jong is geweest.

Uiterst sfeervol geregisseerde debuutfilm van de toen 23 jarige John Singleton. Boyz n the Hood is misschien geen diepgravende sociologische analyse van het leven in armoedige wijken, maar slaagt er niettemin in ontroerend en levensecht te zijn door de oprecht overkomende dramatiek. Daarnaast wordt het gevoelige thema nooit overdreven aangedikt en wordt het criminele leven ook niet opgehemeld (i.t.t. dat vreselijke Menace II Society). De personages hier zijn geenszins steenharde, gewiekste bendeleden , maar worden voorgesteld als onwetend, naïef, en tegelijkertijd onschuldig. Het is dan ook opmerkelijk dat de 'antagonist' van het verhaal (Doughboy - schitterend gespeeld door Ice Cube) geen sadistische geweldenaar of zwarte Tony Montana is, maar een apathische sukkelaar.

De enige minpunten zijn de zwakke, onovertuigende acteerprestatie van Cuba Gooding Jr. en het rommelig verhaal. Zeker bepaalde subplots (bv. de voogdij problematiek en Tre's girlfriend) zijn niet zo sterk en voegen weinig toe.

Ongelofelijk goedkoop B-filmpje met lachwekkend slechte dialogen en een uiterst bizarre plot. Bill Pullman acteert erg onovertuigend.

BRATZ Natuurlijk is dit een snertfilm, maar tegelijkertijd ook wel een treffende verheerlijking van de bimbocultuur. Zelfs de generieke soft rock soundtrack dient om te benadrukken dat 'fame & fashion' nu eenmaal essentieel zijn in het leven. Speelduur is gelukkig maar een kleine 100 minuten (i.t.t. wat hier aangegeven, misschien gaat dit over een director's cut waarvan ik niet op de hoogte ben?), maar is nog altijd minstens 20min te lang. Knip al die onnodige liedjes eruit en je hebt een vlot filmpje dat ik misschien zelfs nog een voldoende had gegeven.

The Breakfast Club ontspringt van een inspiratievol concept, maar kan zijn potentieel niet waarmaken door de hopeloos simplistische uitwerking.

De film handelt over 5 totaal verschillende jongere die tijdens het nablijven ontdekken dat de vooroordelen die ze tegen elkaar koesteren, onterecht zijn. De transformatie die ze tijdens de film doormaken komt erg doeltreffend over, maar enkel en alleen omdat de personages in het begin gewoon karikaturaal worden voorgesteld: de nerd, de jock, de rebel, de weirdo en de snob. Hughes probeert vervolgens de verschillende facetten van hun persoonlijkheid te doorgronden, maar komt alleen met nog meer clichés voor de dag: de rebel heeft het moeilijk thuis, de jock heeft een prestatiegerichte pa en de weirdo blijkt het gelukkigst van iedereen te zijn. Dit wordt gebracht met enkele boeiende dialogen, maar ook met heel wat geforceerde 'laten we eens leuk doen' momenten: een totaal ongeloofwaardige voorstelling van druggebruik (de stonede nerd bloeit natuurlijk helemaal open) en een onbegrijpelijk misplaatst dans-intermezzo.

Naar het einde toe worden er natuurlijk nog twee (onovertuigende) romances bijgesleurd en Hughes probeert op een nogal ontoepasselijke manier gevoelens als nostalgie en samenhorigheid op te roepen. Erg raar allemaal, is er nu echt zo een sterke band ontstaan tussen de jongeren door die paar uurtjes? De laatste shot blijkt van een overduidelijke drang om van deze film een soort iconische 'instant classic' te maken met Bender als cultpersonage. John Hughes lijkt helaas volgens velen in zijn opzet geslaagd te zijn.