Opinions

De ongewone MGM-opening maakt al duidelijk dat dit een film wordt om tegen het establishment te schoppen, wat inderdaad erg begon op te komen eind jaren '60, begin jaren '70. Brewster McCloud is iets minder 'free-wheeling' en dynamisch dan MASH, maar minstens even anarchistisch en gek. Het scenario is uitermate goed geschreven en zit vol van humoristische scherpzinnigheden. Het narratieve verloop is vooral eigenaardig te noemen door de voice-over, waarin een ornitholoog menselijke gedragingen voortdurend met vogels vergelijkt. Maar ook de keuze van protagonist is atypisch: het personage Brewster valt nauwelijks te doorgronden.

Erg leuk trouwens dat Altman al een soort parodie maakte op de politie / car chase film, nog voor het genre echt gepopulariseerd was.

Een nogal cartoonesk vervolgt dat aantoont hoe zelfs in 1935 tongue-in-cheeck horror al. bestond Dat de film humoristisch van inslag is, wordt duidelijk van het begin waar we auteur Mary Shelley te zien krijgen. Nog een fundamenteel verschil met zijn voorganger, is dat er nog meer wordt gepoogd om medelijden voor het monster op te roepen. Dat gebeurt net iets te nadrukkelijk bij momenten, waardoor de klassieke horrorcharme lichtjes verloren gaat.

Gepriviligeerde blonde queen bee moet haar preppy bestaan plots inruilen voor.. het harde leven op een Dangerous Minds-achtige school. Daar zal ze het vertrouwen moeten leren winnen van de gebruikelijke personages: het dominante meisje die haar ongelofelijke kwetsbaarheid beschermt onder een façade van stoere praat, de volledig in gebroeders Wayans-slang pratende sassy black girl genaamd Krinisha die eigenhandig de Afro-Amerikaanse emancipatie met minstens 50 jaar terugstelt en de ghetto love-interest met onduidelijke etniciteit-we zouden natuurlijk niet willen dat onze All American Girl met een échte Hispanic of zo ligt te flikflooien. De film draait rond een soort danswedstrijd georganiseerd door Rihanna en ik zat me heel de tijd af te vragen hoe ze Riri's aanwezigheid gingen truceren-bleek ze er warempel nog in te komen ook. Tip voor een artistiek verantwoorde "tripe bill" samen met Wild Child en Legally Blondes.

Deze klassieker wordt hier nogal streng bekritiseerd, maar langs de andere kant zou het natuurlijk al te gek zijn de film puur vanwege historisch belang hoog te waarderen. Gelukkig heb ik Bronenosets Potyomkin heel anders ervaren. In tegenstelling tot het langdradige, nogal fragmentarische Stachka van Eisenstein is dit een meeslepende, schitterend gestructureerde vertelling. Ik zou zelfs zover gaan de film een heus spektakelstuk te noemen: door de befaamde montage zijn de virtuoos geregisseerde actie / massascènes ongeëvenaard dynamisch en intens. Naast de Odessa trappenscène springen voor mij persoonlijk de executie en het einde vooral in het oog.

Matig regiedebuut van De Niro.

A Bronx Tale begint zeer sterk en overtuigend. Ik denk met name aan de scène waar we zien hoe de jonge Calogero weigert toe te geven aan de politie dat hij weet wie een moord pleegde. Een boeiend begin van een verhaal met potentieel.

De film verliest echter zijn vaart wanneer het verhaal een tijdsprong maakt naar wanneer Calogero volwassen is. Ik vind hem maar een kleurloos en oninteressant personage. Palminteri weet wel te overtuigen als invloedrijke maffiabaas (typecasting alom), maar kan de boel niet redden. De clichématige Romeo & Julia-achtige romance tussen Calogero en een zwart meisje helpt dit eentonige filmpje tenslotte helemaal om zeep.

De plot bracht nare herinneringen op bij mij, herinneringen naar de miskleun van de eeuw Pearl Harbor. Maar laat je niet misleiden, alleen qua verhaal is Brothers enigszins vergelijkbaar.

De film is an sich niet bijzonder of grensverleggend, maar weet zich toch te onderscheiden van genregenoten. Voor een Amerikaanse film met toch wel enkele gevoelige thema's (rouwende kinderen, krankzinnigheid, terroristen) blijft de toon toch eerder subtiel en ingetogen. Christelijke propaganda, bombastische heroïek, overdreven sentiment en andere clichés worden dan weer zorgvuldig gemeden. Ook de dialogen zijn sterk: ze handelen over allesdaagse zaken, niet alles hoort in het teken te staan van het groter geheel. Daardoor wordt het realisme behouden.

Verder is dit in een films die vooral in details erg uitblinkt. Om een voorbeeld te geven: wanneer twee officieren Nathalie Portman komen inlichten over de dood van haar man, begint ze al te huilen van zodra ze hen ziet. Als echtgenote van een militair weet je dan inderdaad meteen hoe laat het is. Maar in film werkt dat blijkbaar meestal anders, want hoeveel gelijkaardige scènes heb ik niet al gezien waar de vrouw met één of ander idyllisch tafereel bezig is en dan totaal uit de lucht komt vallen wanneer ze het slechte nieuws hoort.

Overdreven drama wordt gemeden, wat niet evident is bij dergelijke thematiek. In sommige emotionele scènes dreigt het uit de hand te lopen, maar toch wordt de menselijke/realistische toon behouden. De acteerprestaties dragen daar ook wel toe bij. Maguire toont enorm overtuigend en veelzijdig te kunnen zijn. Gyllenhaal als ex-con klinkt niet bepaald geloofwaardig, maar acteert naar behoren en zet een geloofwaardig personage neer. Ook de kinderen acteren verrassend sterk en zijn niet eens irritant. Het feit dat ze met twee zijn, maakt de interactie trouwens complexer, weer maar iets wat gelijkaardige films uit voorzorg liever mijden. Enkel Portman weet haar rol niet veel kracht bij te zetten en komt zo toch eerder over als the goodie housewife, wat duidelijk niet zo bedoeld was.

Na het overweldigend succes van Borat kon een film over Brüno, Cohen's minst interessante typetje, natuurlijk niet uitblijven . Al kun je deze onsamenhangende reeks van sketches nauwelijks een film noemen.

De leidraad in de film is een complete herkauwing van het "verhaal" in Borat (excentriekeling gaat naar Amerika, stuit daar op onbegrip, krijgt ruzie met zijn reisgezel en maakt het vervolgens weer goed). Ook qua aanpak valt Cohen enorm in herhaling, waardoor hij op een one-trick pony begint te lijken. Bovendien had hij moeten weten dat je met een personage als Brüno niet veel kanten uit kunt: hij kan enkel inspelen op homofobie, terwijl Borat zoveel andere vlakken van Amerikaanse bekrompenheid kan blootleggen.

Natuurlijk zijn er wel grappige stukken (zijn geadopteerd kind, die opmerking over het voorkomen van Bin Laden ), Cohen blijft een komisch genie. Maar de originaliteit is ver zoek en ik vind dat de man dringend eens met iets nieuws op de proppen moet komen. Borat was al maar een flauw doorslagje van de serie, maar die film was tenminste nog grappig. Brüno daarentegen, is ranzig en nodeloos provocatief.

Door slechts één statische openingsshot weet Brussels By Night meteen een sombere sfeer neer te zetten. Dit is een prent die op een zeer deprimerende wijze handelt over het nihilisme van het bestaan. Een hele film lang zijn we toeschouwer van 4 verschoppelingen, blakend van de troosteloosheid. Het toppunt hiervan komt er wanneer er aan Louis, een armzalige gepensioneerde die zijn dagen (en nachten) op straat slijt, wordt gevraagd wat de mooiste bezienswaardigheid in Brussel is. Hij neemt zijn lotgenoten mee naar één of ander miezerig monument in een totaal desolate omgeving. De film is bovendien zodanig in scène gezet, dat het lijkt alsof de personages helemaal alleen ronddwalen in de hoofdstad. Zo eenzaam zijn ze. De grauwe fotografie is dan ook zeker op zijn plaats.

Maar.. de film kent ook zijn nadelen. Er zijn scènes die in plaats van afstandelijk, gewoon erg oppervlakkig aandoen. Ook het hoofdpersonage, an sich een fascinerend geval, is zodanig houterig en onsympathiek neergezet door François Beukelaers, dat het bij momenten geen pretje is om een hele film opgescheept te zitten met zo een oninteressante vent. De vertelde tijd had ik liever anders gezien. De film zou veel effectiever overkomen, moest alles tijdens één nacht plaatsvinden. Door het fragmentarische karakter, verspreid over enkele dagen, is het niet evident om als kijker echt 'in' dat pessimistische wereldje te geraken.

De bittere, vreselijk zwartgallige climax werpt dan weer een heel ander licht op enkele aanvankelijk nietszeggende gebeurtenissen. Daarom is de film toch nog goed voor 3,5*

Heerlijk groteske kroniek die afrekent met het postkaart beeld van Rome en met het romantische waanidee van 'die temperamentvolle Italianen' tout court. Zag de naam Fellini wel eens opduiken als vergelijking, vind ik onterecht. Hoewel het groteske Fellini ook niet vreemd is, heeft het pauperbestaan toch nog iets magisch in zijn films. Dat is hier dus niet aan de orde en Manfredi is (gelukkig) geen guitige anti-held met een hart op de juiste plaats, maar gewoon een ordinaire schoft. Film begint compleet absurdistisch met veel 'blink and you miss it' momentjes (zoals het kind dat meegetrokken wordt door een geitje), maar wordt naar het einde toe wrang en pijnlijk, met als hoogtepunt natuurlijk dat onwezenlijk tragische laatste shot.

Aanvankelijk kon ik het amateurisme van deze prent wel door de vingers zien vanwege de 70's sleaziness en de extravagante personage. Helaas ontaardt het scenario reeds na een halfuur in een dergelijke warboel dat er weinig meer te genieten valt.

Woorden schieten tekort om mijn verwondering te omschrijven. Hoe is het mogelijk dat ik slechts een aantal dagen geleden het bestaan van 'Bullet' ontdekte? Nochtans was ik van mijn 14de tot mijn 19de geobsedeerd door 2pac - zeker toen ik ontdekte dat de 'Thug Life' levensstijl inclusief en toegankelijk is - en zo uitgebreid is de beste man zijn filmografie nu ook weer niet. Dat ik deze titel jarenlang over het hoofd zag, lijkt mij kosmisch onmogelijk, wat mij noopt tot het aristoteliaans inzicht dat er misschien nog wel dergelijke films bestaan in een niet-waarneembare werkelijkheid, dewelke zich ooit zullen manifesteren, bijvoorbeeld een heel resem aan Drew Barrymore jailbait films - die andere tienerobsessie van mij.

Door de synopsis verwachtte ik een generische misdaadthriller à la Gang Related, maar wanneer een losgeslagen Mickey Rourke dreigt om twee melkmuiltjes te verkrachten, wist ik dat ik in andere koek aanbeland was. Bullet is geen typische misdaadfilm, meer een soort incel avant-la-lettre achtige studie van mannelijkheid in crisis. Drie broers, dertigers, die nog steeds bij hun ouders inwonen. De ene is een nep-kunstenaar, de tweede een heroïneverslaafde en de derde een paranoîde war-monger die Sun Tzu citeert aan de buurtkinderen. Dan is er nog het zeer interessante personage van Lester, die zich zodanig bezondigt aan post-machismo (haargel, fitness, strakke outfits) dat het totaal verwijfd en narcistisch wordt. De film drijft op overtuigende wijze de spot met party anthems als 'I'm too sexy' en 'I like to move it', nummers die puur tekstueel misschien als haantjesgedrag klinken, maar die op stilistisch vlak mannen reduceren tot gecastreerde furby's. Of een chipmunk met diarree, zoals Rourke het zo treffend zegt. Je zou voor minder een spuit in je arm jagen, luisterend naar een permanente loop van Never Never Gonna Give You Up van Barry White.

Gezien op het BIFFF, ingeleid door mister John Landis himself. Spijtig dat zijn interessante opmerkingen steeds onderbroken werden door stompzinnig gejoel.

De film is min of meer wat ik ervan verwachtte: allesbehalve een hoogvlieger, maar wel vermakelijk. Naar Landis' normen is de humor behoorlijk flauw, voorspelbaar en weinig subtiel. Vooral de meer zwartgallige grappen missen hun doel door het hoge slapstick-gehalte. Het morbide onderwerp buiten beschouwing gelaten, wijkt de film op vlak van structuur zelfs weinig af van de gemiddelde komedie. Gelukkig is er hier en daar wel 'ns een scherp moment, met name het zeer cynische einde.

Wat de film voornamelijk kan redden is het veelzijdige komische talent in de cast: Simon Pegg, Andy Serkins, Tim Curry en Ronnie Corbett weten hun eerder vlak geschreven personages erg vermakelijk te brengen.

The Burning is een nogal routineus slasherfilmpje dat nergens echt bijzonder wordt. De manier waarop de setting is beeld gebracht is zeker een pluspunt, iets waar gelijkaardige films vaak minder sterk is zijn. Ook makeup artiest Tom Savini verdient een pluim, de talrijke gore effecten zijn heerlijk ranzig. De soundtrack is behoorlijk dreigend, maar kan het gebrek aan spanning niet redden: de kijker wordt tot vervelens toe op het verkeerde been gezet en de moorden zijn wel érg voorspelbaar (zelfs voor een film in dit genre).

De moordenaar wordt gedurende een lange tijd suggestief in beeld gebracht en dit levert een paar aardige momenten op: de scène waar hij verstopt ligt in de kano, vind ik sowieso de beste. Vooral dan het shot waar we de moordenaar in silhouette zien, in dezelfde pose als op de cover. Maar wanneer we op het einde dan voor het eerst de moordenaar zijn gelaat te zien krijgen, is dit een echte anti-climax: ik vond hem er namelijk lachwekkend uitzien.

Hoe zou het heden eruit zien als men gebeurtenissen uit het verleden kon veranderen? Het is een vraag die veel mensen bezighoudt en meteen een zeer strategisch uitgangspunt om de kinderlijke simpelheid van een prent als The Butterfly Effect te verdoezelen.

Dit overschat onding is niets meer dan waardeloze aaneenschakeling van (povere) wtf-momenten zonder enige leidraad. Men probeert de kijker geboeid te houden door op een goedkope manier de meest sensationele thema's aan te kaarten: zo komen pedofilie, prostitutie, (zelf)moord, zowel geestelijke als fysieke handicaps en het harde gevangenisleven aan bod. De verschillende realiteiten zijn scenariogewijs natuurlijk poepsimpel te bedenken, compleet inwisselbaar en bovendien nog eens doorspekt van onlogischheden en plotholes. De personages zijn dan weer stuk voor stuk onnozele, voorspelbare typetjes en hoofdrolspeler Ashton Kutcher loopt er maar verdwaasd bij, alsof hij schijnt te beseffen dat hij de lat als derderangs komisch acteur hier wel erg hoog legt.

Vanwege zijn totale eenvoud is deze rollercoaster rit soms vermakelijk, maar de status van 'ingenieuze science fiction film' is allerminst verdiend. Neen, The Butterfly Effect heeft meer weg van een ordinaire 'high school' film met een fantasy element. Voor de fans van echte 'mindfucks': gelieve u te richten op In The Mouth of Madness, Videodrome en consorten.