Soul Man (1986)

Heb deze gekeken nadat ik erover hoorde in een lijstje van films die tegenwoordig niet meer zouden kunnen wegens de 'woke' onzin die we vandaag kennen. Met het imiteren van gelijk welk ras heb ik totaal geen probleem, dat moet gewoon kunnen. In een interview uit die tijd met Spike Lee ga ik er wel mee akkoord dat het nogal lullig is dat de andere (zwarte) personages er gewoon intuinen dat Mark ook een zwarte is, terwijl hij eruit ziet als een blanke die Michael Jackson nadoet voor een playback show ofzoiets. Hier wordt dus wel een beetje het idee gecreëerd dat ze een hoop idioten zijn die dat niet zien. Was mss niet de bedoeling van de makers, geen idee. De film zelf dan. Hij was wel eens leuk om te zien maar in een deuk van het lachen lag ik nooit, terwijl het hier toch om een komedie gaat. Geen hoogvlieger dus deze Soul Man, maar zeker kijken als je eens wat wil zien wat de dag van vandaag nooit meer gemaakt zou kunnen worden (en dat is op zich erg triest). 2,5 sterren

De humor is echt wel speciaal vond ik, helemaal niet zoals de meeste standaard 80s komedies. Vond de raciale humor niet cru en dat viel mij wel in de smaak bvb die shades of grey / shades of pink mop van Whitney. Helaas laat het verhaal ook een kans liggen om de Afro-amerikaanse stereotiepen een kopje kleiner te maken. Of te gebruiken. Daar zat meer in. En Howell ziet er volstrekt belachelijk uit als zwarte. Erg ongeloofwaardig dat niemand hem herkent als een vermomde blanke bijvoorbeeld zijn eigen ouders in die lange (onhandig aangepakte) scène waarin zowel zijn ouders, dat sletje Whitney als zijn medestudente bij hem thuis langskomen en hij een bivakmuts over zijn kop trekt. Dit zou de climax moeten zijn van de film maar het is een totaal verprutste en mislukte scène. Een redelijke komedie die deels om zeep geholpen wordt door het irritante hoofdpersonage. En zo fout dat de wokisten er van wakker gaan van liggen is het niet. Net een 3*