Opinions

Aardige misdaadfilm maar echt bijzonder vond ik het niet allemaal. Verhaal is best aardig en Jack Nicholson en Jessica Lange speelden goed maar meer ook niet. De liefdes scene op de keukentafel, welke legendarisch zou zijn, vond ik weinig voorstellen (ophef om niets). Er viel ook weinig te zien bij die scene en lang duurde het ook niet. Dan vond ik de vrijscènes op het einde toch iets beter o.a. die met Anjelica Huston met haar kleine borstjes. De opbouw van de film was wel goed en de film was ook redelijk boeiend (was soms wel wat saai). Het einde daarentegen was abrupt en erg slecht.

Interessante en boeiende film met een mooi verhaal. Mooi gespeeld door Kevin Costner.

Deze Horror / Komedie film wordt op diverse websites genoemd als een film waarin veel gore te zien is. En dat klopt ook (o.a. veel bloed en andere vloeistoffen), maar dat betekent niet dat ik het een goede film vond. En ik kon het eigenlijk ook wel van te voren weten, want dit is een "Troma" film, geregisseerd en geschreven door shockmeister Lloyd Kaufman, die zelf ook in de film te zien is. "Troma" films (zoals o.a. de "The Toxic Avenger" films) zijn zeker niet mijn soort Horror / Komedie films, want de humor daarin is voor mij veel te flauw en dat geldt zeker ook voor deze "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead", waarin ook nog eens veel gezongen wordt en daar ben ik ook geen fan van in films.

Wanneer de "American Chicken Bunker", een fastfoodrestaurant met militair thema, zijn nieuwste ketenrestaurant bouwt op de plek van een oude Indiaanse begraafplaats, nemen de ontheemde geesten wraak op nietsvermoedende klanten en veranderen ze in reuzen kippenzombies! Het is het aan de domme tiener Arbie (Jason Yachanin), zijn lesbische ex-vriendin Wendy (Kate Graham), de moslim en boerka-dragende kokkin Humus (Rose Ghavami) en de Mexicaanse kok Jose Paco Bell (Khalid Rivera) om een einde te maken aan deze dreiging.

Regisseur Lloyd Kaufman begint de film op een kerkhof, waar Arbie en Wendy net bezig zijn om flink te gaan rollebollen (Arbie heeft daarbij moeite om de BH van Wendy te openen) tussen de graven, als ze ruw gestoord worden door zombie-armen (ééntje stopt o.a. een vinger in Arbie's kont) uit de grond en een opgewonden en masturberende begrafenisbewaarder met een bijl. Mocht je na de eerste vijf minuten al denken “waar ben ik aan begonnen”, het wordt nog veel erger. Of hilarischer. Het is natuurlijk net hoe je het bekijkt. Tijdens deze opening zien we ook gelijk wat naaktheid (de borstjes van Kate Graham) en gore. En dat laatste als een zombie-arm in de kont van de begrafenisbewaarder gaat en daarna weer uit zijn mond komt, om vervolgens in tegengestelde richting weer terug te gaan, met daarbij enkele darmen op zijn weg naar buiten meesleurend.

Daarna komen we gelijk aan bij het fastfoodrestaurant "American Chicken Bunker", waar een menigte tegen demonstreert. Ze schreeuwen dat ze te dik worden door ongezond eten en ook dierenrechten komen ter sprake. Eén van deze demonstranten is Wendy, die inmiddels lesbisch is geworden en je ziet haar dan ook haar vriendin Micki (Allyson Sereboff, waarvan we ook de borstjes zien) kussen en Arbie is daar niet blij mee. Arbie is namelijk zwaar gedesillusioneerd en wil haar terugpakken. Hij gaat aan de slag bij het fastfoodrestaurant, met als plan Wendy weer voor zich te winnen en dan te dumpen. Dat zal haar namelijk leren

Vanaf dan vond ik het ook slechter en flauwer worden, want dan krijg je ook het eerste liedje te horen, gezongen door Arbie. En bij dat liedje blijft het helaas niet, want daarna krijg je nog vier anderen liedjes te horen, waardoor "Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" ook wat weg heeft van een musical. Ondanks dat de liedjes opzicht nog wel leuk waren en je daarbij soms ook wat naaktheid ziet (in de vorm van borsten), heb ik al de liedjes toch vooral vooruit zitten te spoelen op 1,5x en 2,0x snelheid. Hierdoor kon ik het geluid wel nog horen, maar waren de liedjes gelukkig ook sneller afgelopen.

Natuurlijk is het fastfoodrestaurant gebouwd op een indianenbegraafplaats en zoals iedereen weet is dat vragen om problemen. Er duiken dan in het fastfoodrestaurant mysterieuze eieren op, die per ongeluk worden mee geserveerd bij de bestellingen. Elk ei staat daarbij garant voor zware maagklachten en transformatie tot een reuzen kippenzombie. Natuurlijk laat regisseur Kaufman die maagklachten tot in detail in beeld zien, waardoor we verschillende personen (o.a. een zwaarlijvige man) het toilet helemaal zien onderschijten. En ook de transformaties naar reuzen kippenzombies worden gedetailleerd in beeld gebracht. Ook zien we hoe de Mexicaanse kok Jose Paco Bell masturbeert op het kippenvlees, waarna hij wordt geduwd in een vleesmolen (een maler), we zien dan veel bloed, en verandert in een pratend broodje vlees.

Ook is er nog een redneck personeelslid, te weten Carl Jr. (Caleb Emerson), met wel erg veel liefde voor kippen. Hij neukt namelijk een diepvrieskip, waarbij de diepvrieskip zijn leuter vastgrijpt en we weer veel bloed zien spuiten. Carl Jr. krijgt de diepvrieskip niet van zijn leuter af, waardoor Humus een bezemstok in zijn kont ramt, waardoor de diepvrieskip eraf vliegt. Terwijl chaos uitbreekt, doet Arbie zijn best om bij Wendy een wit voetje te halen en de demonstranten uit het restaurant te weren.

In het restaurant zien we ook even de bekende en vadsige pornoacteur Ron Jeremy als een klant en ook maken we kennis met Lloyd Kaufman, als de oudere uitvoering van Arbie, wiens neus wordt afgebeten waardoor hij verandert in een reuzen kippenzombie en ook zien we de eigenaar van het fastfoodrestaurant, namelijk General Lee Roy (Robin L. Watkins). Oftewel de tegenhanger van Colonel Sanders van de bekende fastfoodketen "Kentucky Fried Chicken", die ook in verband wordt gebracht met de "KKK" als hij zegt:

It’s just as my old grandpapa used to say: “Hey junior, get over here with them matches! This cross ain’t gonna burn itself!”

Hij eet ook besmet kippenvlees en verandert uiteindelijk daardoor ook in een reuzen kippenzombie en dat geldt ook voor Carl Jr., Micki en de manager van het fastfoodrestaurant, namelijk Denny (Joshua Olatunde). De laatste verandert overigens in een reuzen kippenzombie, doordat General Lee Roy zijn hoofd eraf bijt.

We belanden dan in de circa 68e minuut van de film, waarin we een circa vier minuten durende scène zien vol met gore (zeer fraai in beeld gebracht) en waarbij de kippenzombies zich storten op de klanten in het fastfoodrestaurant. Die scène deed me denken aan de eindscène uit de Horror / Komedie film "Braindead (1992)" en i.p.v. een elektrische grasmaaier, gebruikt de oudere uitvoering van Arbie dan een machinegeweer op de reuzen kippenzombies. Daarna hoop je dan dat de film is afgelopen (daar maakt men ook een grapje over), maar dan volgt er nog een achterlijk plot (waardoor de film nog 15 minuten duurt), waarbij men opzoek gaat naar een kind (Faith Sheehan) en ook moet er nog definitief worden afgerekend met de reuzen kippenzombies. Dat laatste gebeurt uiteindelijk met alcohol (bier), waar de reuzen kippenzombies niet tegen kunnen, en doordat moslim Humus het fastfoodrestaurant opblaast, de enige Arabische vrouw in de film is natuurlijk zeer clichématig een terroriste.

Daarna zien we Arbie, Wendy en het kind nog in een auto rijden en het kind drinkt daarbij dan een blikje fris op de achterbank, waardoor ze misselijk wordt. Ze perst er dan een enorm groot kippenei uit en als ze die laat zien aan Arbie en Wendy, schrikken ze ervan, waardoor ze crashen met de auto en de auto ontploft ook. Daarna is de film na circa 96 minuten afgelopen en zien we tijdens de aftiteling nog een videoclip met dansende reuzen kippenzombies die erg doet denken aan de jaren 80 videoclip "Thriller" van Michael Jackson.

"Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" stamt uit 2006, maar zou er een jaren 90 datum bij hebben gestaan, dan zou me dat niet verbaasd hebben, want ik vond de film meer lijken op een film uit de jaren 90 dan uit deze eeuw. Zeker qua special effecten (die zagen er best aardig uit), waarbij er namelijk geen CGI gebruikt is. Het zijn gewoon dezelfde effecten zoals de bekende regisseur Peter Jackson deze gebruikte in zijn jaren 90 film "Braindead". De cast bestaat eigenlijk allemaal uit onbekende personen en de meeste daarvan waren ook niet moeders mooiste. Dat is zeker ook van toepassing op de vrouwen en omdat verschillende van hun uit de kleren gaan, zoals Kate Graham en Allyson Sereboff, is dat natuurlijk wel jammer.

"Poultrygeist: Night of the Chicken Dead" is alles waar regisseur Lloyd Kaufman voor staat. Je houdt ervan of je vindt er niets aan (dat was bij mij van toepassing). De film is hilarisch (het is echt een kwestie van perspectief), walgelijk, gruwelijk, zit vol clichés, er valt wat naaktheid (borsten) te zien en ook zie je dus reuzen kippenzombies. Niets en niemand wordt gespaard en de film zelf wordt ook belachelijk gemaakt en regisseur Lloyd Kaufman zelf komt nog even langs in een absurde cameo.

Beetje een doorsnee film die eigenlijk nergens in uitblinkt maar ook weer nergens verveelt. De cast deed het best aardig (met name Vincent Lindon) en op het einde wordt de film zelfs iets spannend maar ook niet meer dan dat. Leuk om eens gezien te hebben.

"Pourris Gâtés" (wat zoveel betekent als verwende nesten) is een Franse komedie welke ik toevallig voorbij zag komen op "Film1". Het is een typische Franse formulekomedie, die anderhalf uur lang op de voorspelbare knopjes drukt. Wel wordt er met veel lol gespeeld, maar het plot is niet heel verrassend.

In "Pourris gâtés" maakt de in Monaco wonende zakenman en miljonair Francis Bartek (Gérard Jugnot) zich zorgen om zijn tot op het bot verwende drie kinderen, te weten Stella (Camille Lou), Philippe (Artus) en Alexandre (Louka Meliava). Hij besluit dat het eens tijd wordt dat zij op eigen benen leren staan en laat hun geloven dat zij hun fortuin kwijt zijn en naar Marseille moeten vluchten en zelf voor hun inkomen moeten gaan werken. Maar hoe doe je dat, werken?

Allereerst is daar Stella, een omhooggevallen bitch, die in de eerste scène haar chauffeur afsnauwt, terwijl ze haar volgers op social media laat weten dat ze onderweg is voor een ouderwets middagje shoppen bij Gucci. De volgende kennismaking is met de nog schoolgaande Alexandre, die door iemands echtgenoot betrapt wordt en half aangekleed het terrein verlaat. Philippe lijkt in eerste instantie nog daadwerkelijk werkzaam in het bedrijf van zijn vader, maar blijkt slechts compleet geschifte ideeën te spuien die alleen maar klauwen met geld kosten en niets opleveren dan plaatsvervangende schaamte. Zijn laatste “briljante” idee: iemand een week lang betalen om nieuwe schoenen voor je in te laten lopen om pijnlijke voeten tegen te gaan.

Tijdens Stella’s extravagante verjaardagsfeest (ze is 24 geworden) gaat het mis. Tegen Francis wens in kondigt ze aan dat ze gaat trouwen met de Argentijnse Juan Carlos (Tom Leeb). Francis is ervan overtuigd dat de aalgladde man alleen op het familiefortuin uit is. En ondanks zijn belofte een belangrijke levering (namelijk een belangrijke brief naar Avignon brengen) te doen voor zijn vader, blijkt Philippe elders het op een zuipen te zijn gaan zetten (en hij mist daardoor het partijtje van zuslief). Alexandre wordt op het feest door de schooldirecteur betrapt met zijn vrouw en hij heeft ook nog de dochters van de schooldirecteur verleid. Francis krijgt door de opeenstapeling van tegenslagen een hartaanval en belandt in het ziekenhuis. Zelfs daar blijven de kinderen zich gedragen als super verwende etterbakjes.

Dan is het genoeg voor Francis. Samen met zijn businesspartner Ferrucio (François Morel) bedenkt hij een plan om zijn kinderen een lesje te leren. Ze spelen dat de belastingdienst achter hem aan zit vanwege fraude en doen alsof alle rekeningen bevroren zijn. Hun villa wordt bestormd voor een huiszoeking en Francis vlucht dan met zijn kinderen naar een vervallen huis in de buurt van Marseille. Creditkaarten werken niet meer en ze hebben geen eten. Brood met olijfolie als avondmaal. Er zit maar één ding op, het drietal moet voor het eerst in hun leven iets doen wat ze nooit eerder deden, namelijk gaan werken. Elk kind gaat hier op hun manier mee om. Alexandre wordt bouwvakker, Stella gaat als serveerster werken en Philippe gaat op pad met een fietstaxi. Maar wie leert wie nu eigenlijk een lesje?

Hoewel veel van de personages in "Pourris gâtés" stuk voor stuk wandelende clichés zijn, zijn er nog wel wat menselijke, herkenbare trekjes te ontdekken, met Francis voorop. Het verhaal verloopt precies zoals je verwacht en er worden dan ook regelmatig niet al te subtiele hints gegeven. Die voorspelbaarheid is niet erg, de filmmakers ambiëren duidelijk niet meer af te leveren dan een amusante familiekomedie. Zelfs de twist op het eind is niet al te verrassend en stelt Francis voor een keuze, die bij voorbaat al gemaakt is. Niet alle grappen zijn geslaagd of origineel, maar een paar keer kan er zeker een glimlach vanaf. Om optimaal van deze film te genieten, moet je voor lief nemen dat het voor de kinderen Bartek een eitje is om hun jarenlang gegroeide dure levensstijl en gemakzuchtige houding binnen no time te veranderen is.

Van de cast had ik nog nooit gehoord, maar ze deden het wel allemaal leuk en verdienstelijk en ik moest ook soms om hun (glim)lachen, zoals wanneer Philippe een zoveelste idioot idee uit de doeken doet of de rode loper voor Stella wordt uitgerold terwijl ze erop aan het lopen is. Maar de personages blijven wel ten allen tijde van bordkarton. Camille Lou vond ik opzicht ook een mooie vrouw en hetgeen wat ook mooi in deze film is, zijn de mooie omgevingsbeelden (vooral die van Monaco in het eerste gedeelte van de film). Tel daarbij dat de film met circa 90 minuten niet lang duurt en je hebt een aardige familiekomedie met een paar goede grappen.

P.S. Blijf even kijken tot de aftiteling net begonnen is, want dan volgt er nog een grappige scène.

Jezus wat een deprimerende film was dat. Er spelen best veel bekende acteurs (de meeste daarvan overigens B-acteurs) maar de meeste daarvan stellen teleur, met name Forest Whitaker. Ray Liotta maar vooral Jessica Biel deden het nog goed, de laatste zag er overigens ook zeer aardig uit. De rol van Patrick Swayze was overigens belachelijk, vond het wel grappig dat zijn broer Don er ook effen in meespeelde. Het is in ieder geval geen vrolijke film maar op het einde is er toch nog een lichtpuntje.

Deze Horror film, of beter gezegd Horror / Thriller film, zag ik laatst voorbijkomen op "Spotnet" en omdat ik films over spookhuizen vaak wel leuk vindt om te kijken (meestal door de sfeer), leek me "The Power" wel het aankijken waard

Het verhaal speelt zich af in 1974 in Londen. Terwijl Groot-Brittannië zich tijdens de energiecrisis voorbereidt op elektrische stroomuitval die door het land zal razen, arriveert verpleegster in opleiding Valerie (Rose Williams) voor haar eerste dag in een oud ziekenhuis in East London. Nu de meeste patiënten en personeel naar een ander ziekenhuis zijn geëvacueerd, wordt Valerie door de vroedvrouw (Diveen Henry) gestraft om in de nachtploeg te werken en bevindt ze zich in een donker, bijna leeg ziekenhuis. Binnen deze muren schuilt een dodelijk geheim, dat Valerie dwingt om zowel haar eigen traumatische verleden als haar diepste angsten onder ogen te zien en het hoofd te bieden aan de kwaadaardige kracht die alles om haar heen wil vernietigen.

Zolang het horrorgenre bestaat zullen er altijd films over spookhuizen gemaakt worden. Krakende deuren, verlaten gangen en donkere ruimtes zorgen immers voor een ongemakkelijke sfeer. "The Power" is zo’n film die braaf alle vakjes afvinkt en deze clichés op de kijkers afvuurt. Voor de bijzondere plotwendingen of slimme vondsten moet je deze film dan ook niet kijken. Heb je echter zin in een smaakvolle spookhuis film, dan kan je deze film gerust kijken.

Hoewel de opbouw van "The Power" weinig origineel en traag is, werkt het spel met duisternis en enge geluiden goed en dat komt vooral natuurlijk omdat het hele verhaal zich afspeelt binnen de muren van het ziekenhuis. En in een verlaten ziekenhuis zijn meestal creepy scènes te zien en dat komt in deze film dus vooral op conto van de beheersing van de verlichting. Daarbij weet regisseur Corinna Faith elke schaduw en vorm die in de duisternis beweegt te maximaliseren. Hoewel de film een efficiënte en sfeervolle uitstraling heeft, wordt het wel nergens echt spannend of eng, ontbreekt het ook aan echte schrikmomenten en is de ontknoping niet bepaald origineel.

Corinna Faith zet de verpleegsters op fraaie wijze neer en vooral heldin Valerie, met haar expressieve ogen, gespeeld door hoofdrolspeelster Rose Williams. Valerie (die graag Val genoemd wilt worden) komt over als een aardig en sympathiek mens en je volgt haar graag als ze door de donkere gangen loopt en enge geluiden hoort. Een scène waarin haar personage bezeten lijkt te worden, is een echt verontrustende weergave van intense lichamelijkheid.

De overige cast heeft vooral een ondersteunende rol en krijgt weinig kans om indruk te maken. Daarbij is
Theo Barklem-Biggs wel effectief griezelig als de wellustige ziekenhuismedewerker Neville en de jongere Shakira Rahman is juist charmant als het weggelopen Indiase kind Saba, met wie Valerie een emotionele band vormt. Charlie Carrick in de rol van Dr. Franklyn lijkt in eerste instantie sympathiek, maar blijkt na de ontknoping van het verhaal toch niet echt sympathiek te zien omdat hij namelijk een patiënt heeft verkracht en vermoord. Deze patiënt, te weten het kind Gail (Clara Read), zwerft nu als geest door het ziekenhuis en neemt regelmatig het lichaam van Valeria over om zodoende wraak te kunnen nemen op bepaalde verpleegsters, Dr. Franklyn en ander personeel.

Hoewel de "The Power" weinig origineel is, is het toch een redelijke Horror film en zeker als je van traditionele Horror films houdt. Het verhaal zit best aardig in elkaar en maakt goed gebruikt van de beheersing van de verlichting als spanning en beschikt met Rose Williams over een goede hoofdrolspeelster. Verwacht in ieder geval geen geen meesterwerk, maar juist een aardig gemaakte ouderwetse spookhuisfilm waar de dingen die je niet ziet juist enger blijken te zijn dan de getoonde gruwelijkheden.

Degelijke jaren 80 Thriller / Drama (ondanks dat er actie in voorkomt, vind ik dit niet echt een actiefilm) die draait om het IRA gebeuren in Noord-Ierland en Engeland.

Het verhaal weet op zich te boeien en ook met de uitvoering zit het wel goed, o.a. het begin van de film waar per ongeluk een schoolbus wordt opgeblazen, was wel heftig. De cast met o.a. Mickey Rourke in de hoofdrol van Martin Fallon deed het verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de vorig jaar overleden Bob Hoskins in de rol van priester Michael Da Costa. Het verloop van het verhaal is wel vrij voorspelbaar en hier en daar vond ik de film ook wat saai en langdradig. Het einde was overigens best aardig.

Deze film heb ik in het verleden als eens gezien (inderdaad o.a. tijdens Veronica's Meimaand Filmmaand) en gisteren zag ik hem toevallig voorbij komen op de televisiezender "AMC" en heb ik hem nog eens bekeken. Al met al een gewoon een degelijke Thriller / Drama.

Aardige en ook wel aangrijpende film. Verhaal is niet bepaald vrolijk vooral als je ziet en hoort wat haar gestoorde vader en moeder haar allemaal aangedaan hebben. Hoofdrolspeelster Gabourey Sidibe deed het best redelijk maar Paula Patton (best een schoonheid) als Ms. Rain en Mo'Nique als gestoorde moeder vond ik nog het beste, vooral de laatste want ze speelde haar rol perfect. Geen vrolijke of leuke film maar wel een film die de harde realiteit laat zien van personen die het stukken minder hebben als de meeste van ons. Daarom zeker een aanrader om eens te kijken.

P.S. verwacht geen vrolijk einde.

"Predator" heb ik al vele malen gezien en het blijft gewoon een sterke (een spierballenfilm) Actie / Sciencefiction film met Arnold Schwarzenegger in zijn hoogtijdagen en dit is ook één van zijn betere films. Er kwam een aantal, vaak slechtere, vervolgfilms en een jaar later maakt regisseur John McTiernan de Actie / Thriller film "Die Hard (1988)" met een andere jaren 80 actieheld, namelijk Bruce Willis.

In "Predator" draait het om een team buitengewoon stoere commando's onder leiding van Dutch (Arnold Schwarzenegger), welke op verzoek van CIA-agent Dillon (Carl Weathers) naar een Midden-Amerikaans land vliegt om gijzelaars te bevrijden. Maar het wordt een fiasco, de gijzelaars zijn dood en het team moet zich door de snikhete jungle een weg zien te banen naar de veiligheid. Dan blijkt dat een buitenaards wezen vanuit de bomen op hen jaagt.

Ondanks zijn matige acteertalent en afleidende accent is Arnold Schwarzenegger één van de meest herkenbare filmsterren ooit. Tijdens de jaren tachtig koos de Oostenrijker bewust voor rollen waarin zijn charmante, fysieke en komische kanten konden stralen. Het ideale voorbeeld hiervan is "Predator". Toch is Predator, meer dan andere Schwarzenegger titels, een ensemblefilm. Arnie springt misschien het meest in het oog, maar de overige rollen zijn kleurrijk genoeg om op te vallen als aparte personages in plaats van anoniem kanonnenvoer. Dit komt mede door het gebruik van sterke karakteracteurs, zoals Carl "Apollo Creed" Weathers en voormalig professioneel worstelaar Jesse Ventura, de andere spierbundel die de politiek in wilde. Hij overtuigt in ieder geval als de doorgedraaide veteraan die zijn mitrailleur de koosnaam "Painless" heeft gegeven

Het verhaal is zeer spannend, waarbij we een commandoteam volgen dat vrijwel stuk voor stuk uit gespierde stoere bonken bestaat en langzaam zien we ze steeds banger en banger worden. Zelden hebben we zulke stoere kerels het zo in hun broek zien doen! Daarnaast is er ook de suspense dat de klerenkasten geen idee hebben wie of wat er achter hun aanzit. Dat het uiteindelijk om een intelligent maar zeer bloeddorstig ruimte monster, een buitenaardse jager, blijkt te gaan hadden de mannen ook bepaald niet verwacht.

Ook de kijker krijgt het monster niet te zien, maar wordt extra nieuwsgierig gemaakt omdat hij soms door de ogen van de Predator mee kan kijken. De gruweldaden en onkwetsbaarheid van de onzichtbare vijand kweken hoge verwachtingen omtrent de ontknoping van de film. Hier wordt ruimschoots aan voldaan als het monster eindelijk zijn zichtbare intrede maakt in de film. Als het monster aan het eind van de film het gevecht met Arnold Schwarzenegger aangaat, mag Arnie weer een paar van zijn gortdroge oneliners droppen en dat op de bekende trage ijskoude toon met zwaar Oostenrijks accent. Zeker als hij in het heetst van de strijd “You're one ugly motherfucker" tegen het monster zegt.

Het monster is eigenlijk ook de echte ster in deze film en bestaat uit de memorabele creatie van special effects guru Stan Winston en acteur Kevin Peter Hall. De populariteit van dit wezen verklaart waarom "Predator" één van de weinige actie franchises is die levensvatbaar blijft zonder een terugkerende filmster, zoals nu te zien is in de film "Prey (2022)" (oftewel "Predator 5").

Al met al is "Predator" gewoon een sterke en zeer vermakelijke "Actie / Sciencefiction" film uit de jaren 80. De eerste helft bestaat vooral uit explosies, geoliede geweren en even geoliede spierballen en in de tweede helt wanneer de buitenaardse jager verschijnt, verandert "Predator" in een spannend kat-en-muisspel. De laatste keer dat een film volgens dit aloude concept zo succesvol uitpakte was in 1979 in de film "Alien", ook met zo’n engerd uit de ruimte en met mensen op een expeditie die als ratten in de val zitten.

Het was opzicht best een aardig vervolg op de eerste Predator film en dit verhaal speelt zich ook af in een totaal andere omgeving (het verhaal is ook anders), maar tippen aan dat niveau kon deze film niet. Daarvoor ontbrak toch spanning en een echt boeiend verhaal. Ook de cast is in deze film minder en totaal anders van vorm (geen muscle mannen meer). Deze film is zeker niet slecht en er zit ook de nodige actie in, maar echt boeiend vond ik het nooit worden en ik miste eerlijke gezegd ook wel iemand als Arnold Schwarzenegger. Danny Glover speelde goed, maar hij is natuurlijk geen Arnold Schwarzenegger. Waar ik nog graag naar de eerste Predator film kijk heb ik dat bij deze niet.

Deze zesde film in de Predator-reeks (als je twee delen "Alien vs. Predator" meerekent) is vooral een ode aan de oorspronkelijke pulpfilm uit 1987, waarnaar soms ook verwezen wordt. Er wordt namelijk wederom een groep prettig gestoorde soldaten, die sluipschutter Quinn McKenna (Boyd Holbrook) helpen in zijn strijd tegen de intergalactische jager uit de titel, opgejaagd en gestaag afgemaakt.

Regisseur Shane Black is geknipt voor deze onzin, want hij speelde een bijrol in het origineel (als de grofgebekte soldaat Hawkins zorgde hij vooral voor de humoristische noot) en hij schreef tevens diverse jaren 80 en 90 actiefilms. Hij hanteert een wat al te zelfbewuste toon, waardoor het stupide verhaal nooit echt spannend of geestig wordt, maar zeker wel vermakelijk, want de film bevat o.a. snoeihard geweld (met veel lasers, explosies en mensen die gruwelijk aan hun einde komen) en wat foute grappen. Wel is het jammer dat men de Predators ook laat strijden met andere wezens of Predators, want dit leidt af van waar het om zou moeten gaan, namelijk Predators die op mensen jagen.

De intergalactische jager ziet er wederom geweldig uit en over zijn naam ontstaat een leuke discussie tussen bioloog Casey (die een specialist is in evolutiebiologie) en slechterik Traeger:

Casey: Waarom noemt u het een Predator ?
Traeger: Uit de data blijkt dat hij z'n prooi achtervolgt.
Traeger: Hij zoekt zwakke plekken op. Hij geniet ervan. Het is een spel voor hem.
Casey: Dat heeft meer weg van een jager. Een roofdier doodt om te overleven.
Traeger: Predator klinkt gewoon cool. Toch ?

De film begint ook veelbelovend, maar helaas is het verhaal een zooitje (rommelig en ook in de actiescènes ontbreekt de helderheid) en ook valt de film in de typische clichés van een vervolg. Zo moet "The Predator" nog bombastischer en groter in schaal zijn dan zijn voorgangers. Ditmaal zelfs letterlijk, want de toevoeging van een nog grotere Predator is stompzinnig en maakt het originele monster minder angstaanjagend. Deze film staat ook bol van verwijzingen naar de eerdere "Predator" delen, zoals de de buitenaardse jachthonden uit "Predators (2010)", wapens uit de beruchte twee crossover films "Aliens vs Predator" en ook speelt Jake Busey een rolletje in het verhaal, namelijk als de zoon van het karakter dat zijn vader Gary Busey speelde in "Predator 2 (1990)".

Hoewel de hoofdrolspeler (Arnold Schwarzenegger) en de groep soldaten uit de originele Predator film natuurlijk veel beter en leuker waren (die o.a. goed op elkaar inspeelden), spelen er ook in deze film een aantal vermakelijke persoonlijkheden mee. Daarentegen is hoofdrolspeler Boyd Holbrook (als sluipschutter Quinn McKenna, die een een stuk buitenaardse technologie vindt, die hij opstuurt naar huis en waar het per ongeluk bij zijn autistische zoontje Rory, gespeeld door Jacob Tremblay, belandt) nauwelijks interessant en hetzelfde geldt min of meer voor Olivia Munn (als bioloog Casey Brackett), die heeft helaas weinig meer te doen heeft dan mooi zijn en ook kraamt ze wetenschappelijke informatie uit wanneer die relevant is voor het verhaal.

Het zijn dan ook vooral de groep prettig gestoorde soldaten (in totaal vijf stuks) die vermakelijk zijn, zoals Baxley (Thomas Jane) die "Gilles de la Tourette" heeft en dus op willekeurige momenten vloekt. Zo zegt hij op een gegeven moment "Lik je poesje" en ontstaat er een grappige discussie met Olivia Munn en Keegan-Michael Key (als Coyle):

Baxley: Lik je poesje.
Casey: Sorry, wat ?
Baxley: Hoe gaat het ?
Casey: Je zei "lik je poesje". Wat mankeert hem ?
Coyle: Hij had het niet over jouw poesje.
Casey: Zijn jullie gek of zo ?

Ook Keegan-Michael Key als de moppen tappende Coyle was wel een leuk personage en ik kan hem vooral vanwege de leuke en grappige Amerikaanse "sketch" komedie televisieserie "Key and Peele". In deze film heeft hij vooral leuke interactie met de eerder genoemde Baxley en vertelt hij o.a. de volgende moppen m.b.t. hem:

"Hé, Baxley. Als je moeders vagina een game was, dan zou iedereen hem mogen spelen."

"Wat is het verschil tussen vijf grote zwarten en een grap ? Baxley's moeder kan niet tegen een grap."

Verder was Trevante Rhodes als Nebraska Williams (die op het einde in tweeën wordt gesneden als hij samen met o.a. McKenna op het ruimteschip staat), die min of meer de leider is van de prettig gestoorde soldaten, wel een leuke toevoeging en Sterling K. Brown heeft de ondankbare taak om als de schurk Traeger het bizarre (com)plot te dragen.

Al met al kijkt "The Predator" gemakkelijk weg (leuk vermaak op een saaie avond), maar ruilt het enige vorm van spanning in met een overschot aan geweld en humor. Ik ben benieuwd wat de toekomst van deze franchise te bieden heeft, want gezien het Iron Man-achtige einde (m.b.t. het gevonden pak in de "Predator-killer") zal er zeker nog een vervolg gaan komen.

Goede ouderwetse actiefilm met een aantal vette knipogen naar de originele Predator film (er wordt in de film zelfs naar verwezen). Het verhaal is simpel maar zit best goed in elkaar (zelfs met een paar verrassende wendingen) en de verschillende karakters waren eigenlijk allemaal wel interessant. Adrien Brody met zijn schitterend geweer deed het verrassend goed in deze film en zo'n rol van hem verwacht je eigenlijk niet.

De introductie van Laurence Fishburn was best aardig en het zorgde tevens voor wat humor in de film. In de film zitten nauwelijks CGI effecten maar de paar die erin zitten zien er goed uit.

De film verveelt gelukkig niet want al direct vanaf de eerste seconde zit de vaart er goed in en die houdt aan tot het einde.

Dat Danny Trejo vermeld staat bij de hoofdrolspelers vind ik best raar want hij had (helaas) maar een korte rol.

Opzicht best een aparte maar tevens ook best een goede film (het genre Sciencefiction / Thriller is zeer gerechtvaardigd), met een vrij bizar verhaal.

Het eerste gedeelte van het verhaal is eigenlijk nog best goed door te komen, maar zodra het tijdreizen gaat beginnen (leuk bedacht overigens de manier waarop) wordt het best complex met regelmatig ook best verrassende wendingen. Zeker wat betreft het sterke einde, hoewel je die op een gegeven moment wel voelt aankomen. Het originele verhaal weet verder zeker te boeien en ook met de uitvoering zit het wel goed. Ook de cast deed het meer dan goed in de vorm van Ethan Hawke en Sarah Snook, waarbij de laatste wel de meeste credits verdient met haar verrassende sterke rol (ik heb haar recent nog zien spelen in het matige Jessabelle).

Al met al een verrassend leuke film, die zich tevens lekker wegkijkt vanwege de duur van circa 90 minuten. Dit is ook zo'n soort film die je misschien een aantal keren moet kijken om hem echt goed te begrijpen.

Deze ietwat flauwe (zeker het begin van het verhaal) en voorspelbare dertien in een dozijn vrouwen Komedie / Romantiek (met een vleugje Drama) film, heb ik vandaag gezien op de televisiezender "Film 1".

Hoewel het luchtige verhaal (draait om de 35 jarige supermarkt caissière/vakkenvuller Ruth, die speelt alsof ze zwanger is) misschien niet zoveel voorstelt en er eigenlijk ook niet veel te lachen (voornamelijk glimlachen) valt, is deze film nog best leuk en vermakelijk om naar te kijken. Het eerste gedeelte van het verhaal is vooral gericht op humor (die ik niet echt geslaagd vond en Danny Trejo is misschien nog wel het meest grappige in deze film) en langzamerhand slaat het verhaal om naar romantiek tussen Ruth en haar manager Danny, die haar eigenlijk wil ontslaan vanwege haar onprofessionele manier van doen in de supermarkt, maar daar direct van terugkomt als hij hoort dat Ruth zwanger is en vanaf dan raakt hij ook verlief op Ruth die hij steeds leuker begint te vinden en andersom geldt dat ook. Hoewel het verloop van het verhaal vrij voorspelbaar is inclusief het einde, was het einde toch nog best leuk (met name de gelatine, die Ruth o.a. gebruikt voor haar nep zwangerschap, scene) en geslaagd. De film had van mij wel iets korter mogen duren, want bijna 100 minuten voor deze Komedie / Romantiek film is net iets te langdradig.

De cast speelt niet bepaald hoogstaand, maar ze deden het wel nog verdienstelijk en vooral dan hoofdrolspeelster Sonja Bennett (in de rol van Ruth), hoofdrolspeler Paul Campbell (in de rol van Danny, die de manager is van de supermarkt waar Ruth werkt en die verliefd wordt op Ruth) en Danny Trejo (in de rol van Pedro die werkt in de supermarkt en die Ruth helpt om haar nep zwangerschap geheim te houden). De bekende James Caan (in de rol van Walter die de vader is van Ruth) speelt ook mee in deze film, maar zijn rol stelt niet zoveel voor. Hoewel ze maar een korte rol heeft, vond ik Sandy Sidhu (in de rol van supermarktketen manager Linda) wel een fraaie verschijning om naar te kijken en dat geldt in mindere maten voor Lisa Durupt (in de rol van Hillary die de zus is van Ruth en die niet gelooft dat Ruth zwanger is) en Laura Harris (in de rol van Shannon die een kritische vriendin is van Ruth, ze kreeg van Ruth ook een leuk verjaardagscadeau tijdens de opening van het verhaal, namelijk een blauwe dildo die ze niet echt kon waarderen ). De laatste vond ik overigens wel wat weghebben van Kirsten Dunst.

Ondanks dat deze luchtige Komedie / Romantiek film nergens bijzonder is, weet hij wel nog redelijk te vermaken en kijkt hij opzicht ook nog wel lekker weg (mede door het vrouwelijke schoon).

Geweldig toen de dokter op het einde vroeg of hij dezelfde naam had als de acteur Robert Duvall (ik heb 1 "L" minder zei Jacques Gamblin droogjes ). Daarna gaat de dokter de hele legendarische scene van Robert Duvall als Lieutenant Colonel Bill Kilgore in Apocalypse Now nadoen

Mooie drama trouwens.

Best een aardig vermakelijk filmpje welke nergens in uitblinkt maar ook nergens slecht is. Het simpele verhaal (alles wordt heel helder uitgelegd) is best leuk gevonden en weet ook wel te boeien en hetzelfde geldt voor de vlotte uitvoering. Omdat de vaart best hoog is verveeld de film eigenlijk nergens. Visueel mocht de film er ook wezen en de beelden van New York waren regelmatig best fraai en het fietsen zag er ook geregeld spectaculair uit. Er zit soms ook wat humor in wat het geheel luchtig maakt. De cast deed het wel aardig met als hoogtepunt Michael Shannon die ik best kon waarderen. Al met al een leuk tussendoortje.

Aardige thriller met best een aardig einde maar tevens een dom einde want het einde had makkelijk voorkomen kunnen worden. Ben normaal geen Sandra Bullock fan maar in deze film vond ik haar best aardig spelen. Het is geen top film maar hij weet wel vanaf het begin tot het einde te boeien.

Omdat ik gistermiddag al een Western / Komedie film had gezien met Terence Hill in de hoofdrol, te weten "E Poi lo Chiamarono Il Magnifico (1972)", had ik gisteravond weer zin om een film te bekijken met Terence Hill in de hoofdrol en dus kwam ik uit op deze vermakelijke en harde spaghetti Western / Actie film, waarin Terence Hill dit keer inderdaad een serieuze rol speelt en ook zelfs een harde, waarbij hij ook flink moet incasseren. Normaal gesproken vecht Terence Hill vooral met zijn vuisten (in deze film alleen tijdens de opening van het verhaal) in films, maar in deze film is het juist vooral met revolvers, geweren en zelfs een machinegeweer en dat laatste op het best aparte einde, waarbij hij afrekent met zijn oude vriend en diens hele bende.

In dit verhaal moet Django (Terence Hill) een goudtransport begeleiden, welke wordt aangevallen door pistolero's met aan het hoofd zijn oude vriend David Barry (Horst Frank), die inmiddels gouverneur is geworden. Zijn vrouw Lucy (Angela Minervini) komt bij die strijd om het leven en om haar te wreken wordt hij rechter, jury en beul tegelijk. Voor deze wraakactie rekruteert hij een bende van ter dood veroordeelde personen, waaronder een verrader zit.

Het eenvoudige rechttoe rechtaan verhaal waarbij het draait om wraak en goud, zit best aardig in elkaar (met hier en daar ook wat wendingen) en weet zeker ook te vermaken en zit boordevol actie, welke ook geregeld best hard is. De climax van het verhaal zit hem in de laatste paar minuten van het verhaal, waarbij Django een machinegeweer uit een opgegraven doodskist pakt en daarmee in circa 15 seconden de hele bende van David Barry afslacht, waarna hij ook David Barry neermaaid met het machinegeweer. Visueel gezien werd alles best aardig in beeld gebracht (door Enzo Barboni, die ook een aantal films als regisseur heeft gemaakt, waaronder de eerder genoemde film "E Poi lo Chiamarono Il Magnifico (1972)") en dat werd ook regelmatig begeleidt met fraaie muziek van Gianfranco Reverberi.

De cast speelt best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Terence Hill, maar zeker ook Horst Frank, George Eastman (in de rol van slechterik Lucas, die de vrouw van Django heeft vermoord en die uiteindelijk door vuur in een saloon om het leven komt) en José Torres (in de rol van indiaan Garcia, die een verrader blijkt te zijn en die al het goud voor zichzelf wilt hebben).

Bruna Simionato (in de rol van Mercedes, die de vrouw is van Garcia) zorgt overigens voor wat vrouwelijk schoon in het verhaal en ik vond het wel geinig hoe ze daarmee twee personen in de val lokte, die daarna worden neergeslagen met een schop. De laatste wordt overigens gedaan door Pinuccio Ardia (in de rol van de oude Orazio, waar Django mee bevriend is en die werkt voor de post) en hij zorgt voor een klein beetje humor in het verhaal en hetzelfde geldt voor zijn vogels (weliswaar te zien tijdens één scène).

Al met al een vermakelijke en harde spaghetti Western / Actie film welke zich lekker wegkijkt en welke met circa 90 minuten ook niet al te lang duurt.

Bagger van de bovenste plank. Past wel precies in het straatje van bagger films van Chuck Norris.

Beetje een 13 in een dozijn jaren 80 Actie / Thriller. Het verhaal is niet echt bijzonder maar de film kijkt zich wel aardig weg (ook soms fraaie beelden van San Francisco) en wist soms ook te boeien. Alhoewel Sean Connery en Meg Ryan erin meespelen was de cast niet echt hoogstaand en beiden zullen deze film wel als een soort schnabbel gebruikt hebben. Mark Harmon vond ik nog het leukst spelen en dat zegt al genoeg. Slecht is de film zeker niet maar het woord "standaard" is inderdaad van toepassing voor deze film.

Nadat ik gisteravond thuiskwam (rond 24:00) van de tegengevallen bioscoopfilm "The Revenant (2015)", moest ik mijn wrange nasmaak wegspoelen (o.a. gedaan met een herfstbokbier ) en heb ik thuis gelijk een andere film bekeken. Omdat ik echter thuis niets meer op de plank had liggen, heb ik deze Thriller film bekeken via de televisiezender Film 1 (via de handige "On Demand" mogelijkheid).

Hoewel deze film met beperkte middelen is gemaakt en ook best goedkoop oogt, weet het verhaal toch te boeien en te vermaken en is deze film als een tussendoortje best goed te doen. In deze film, welke zich in zijn geheel afspeelt in de Indische Oceaan (op en vooral onder water) in de buurt van Kenia (waar veel piraten rondvaren), draait het om vier diepzeeduikers (waaronder twee zeer ervaren personen met een verleden en ook een jong persoon zonder ervaring) die opgesloten raken in hun duikkist waarmee ze vanaf een schip op de bodem (op circa 650 meter diepte) van de oceaan zijn getakeld om las-reparaties uit te voeren aan een pijpleiding. Ze zijn daar opgesloten geraakt omdat hun schip tijdens een storm is vergaan en hun duikkist dus ook niet meer omhoog getakeld kan worden. Omdat de tijd begint te tellen (vanwege de aanwezige zuurstof) en er geen redding in de buurt is (het bedrijf waarvoor ze werken, laat hun min of meer letterlijk en figuurlijk stikken in hun situatie), moeten ze zien te overleven en te ontsnappen aan hun penibele situatie en daar draait het dan om in deze film.

Opzicht weet het verhaal wel te boeien en te vermaken en zit het met de beklemmende/opgesloten sfeer ook wel goed. Ondanks dat verhaal zich vrijwel alleen afspeelt in een kleine duikkist, zit het met de uitvoering ook wel goed en oogde het ook best realistisch en levert het soms zelfs wat spannende momenten op. Visueel zag het er ook nog wel aardig uit, met als hoogtepunt de fantasie/droom van Joe Cole (als de jonge ervaren duiker Jones) waarbij hij uit de duikkist zwemt en zijn vriendin Lisa (gespeeld door Gemita Samarra) hem volledig naakt (waarbij ook alles te zien is) onderwater tegemoet zwemt Het verloop van het verhaal is wel vrij voorspelbaar en het is eigenlijk ook makkelijk te raden, wie het gaat overleven en in welke volgorde personen overlijden. Maar toch vond ik het einde nog wel aardig en tragisch. Ondanks de beperkte cast, deed de cast het wel verdienstelijk en vooral dan Danny Huston in de rol van de ervaren diepzeeduiker Engel en Matthew Goode als leider Mitchell van het duikteam.

Al met al gewoon een vermakelijke en lekker wegkijkende goedkope Thriller film, die met amper 90 minuten ook niet lang duurt.

Prachtige film met een geweldig einde. Hugh Jackman en Christian Bale spelen fantastisch.

De Predator is één van de coolste filmmonsters ooit, maar hij heeft nogal wat pech gehad met de vervolgfilms waarin hij beland is sinds zijn debuut in de film "Predator" uit 1987 met actieheld Arnold Schwarzenegger. Met "Prey", welke te zien is op Disney+ en je kunt hem ook gewoon pindakazen , gaat men terug naar de basis, namelijk mens tegen monster en zelf jagen of opgejaagd worden. Oftewel een verhaal zonder poespas over de krachtmeting tussen een mens en een veel sterkere bezoeker uit de ruimte, die komt voor een trofeeën jacht. De film heeft overeenkomsten met de Actie / Avontuur film "Apocalypto (2006)" maar die film is nog een stuk beter.

Het verhaal begint zo’n driehonderd jaar terug in de tijd in het gedeelte van Noord-Amerika waar de Comanche-stam woont. Naru (Amber Midthunder) is een jonge vrouw die erop gebrand is zich te bewijzen als jager tegenover haar broer Taabe (Dakota Beavers). Maar haar familie en haar stamgenoten houden er nogal traditionele ideeën op na over de rollen van man en vrouw. Toch is Naru de eerste die in de gaten heeft dat er een levensgevaarlijk wezen rondsluipt in de buurt van hun dorp. Deze hoogontwikkelde buitenaardse bezoeker, oftewel de Predator, oefent zijn dodelijke kunsten in eerste instantie op de lokale fauna, maar krijgt al snel door dat de echte uitdaging schuilt in de jacht op Comanche-strijders, wat uiteindelijk resulteert in een wrede en angstaanjagende krachtmeting tussen de twee tegenstanders en met name Naru.

De film introduceert ons langzaam (de eerste 30 minuten) aan het tijdperk en hoe de Comanche-stam aan het werk gaat. Het mysterie omtrent de Predator wordt misschien iets te lang aangehouden, aangezien je als kijker allang weet hoe het wezen eruit ziet en wat het hier komt doen, namelijk jagen en moorden. De wat trage opbouw verdwijnt al snel uit het geheugen wanneer de Predator zijn gang mag gaan. Het scherm kleurt dan rood van al het bloedvergieten en de diverse "kills" zijn creatief bedacht. Dit is de reden waarom je kijkt en het stelt niet teleur. "Prey" werkt effectief door het terug schalen van de actie en het wederom neer te laten komen op een spannend één tegen één gevecht tussen mens en Predator. Het feit dat "Naru" door niemand wordt gezien als een bedreiging speelt ook een belangrijke rol. Hoe dit wordt toegepast in haar strijd tegen het monster is leuk gevonden.

Hoofdrolspeelster Amber Midthunder, van wie ik nog nooit gehoord heb, deed het uitstekend als jager Naru en haar confrontaties met de Predator werken als spektakel, zonder dat deze ongeoefende jager opeens in een halve superheld verandert. Amber Midthunder is ook een aangename verschijning en een geloofwaardig personage om te volgen. Dat kun je helaas niet van ieder ander personage zeggen in "Prey". Zo is Dakota Beavers, als haar broer Taabe, een stuk minder geloofwaardig en ook de Franse soldaten, die later in het verhaal opduiken, zijn meer karikaturen dan echte, interessante personages. De hond van Naru, te weten Sarii, die haar steeds vergezeld, vond ik overigens een leuke toevoeging en hij / zij gaat ook niet dood.

"Prey" is gemaakt met een aardig budget, want het ziet er allemaal gelikt uit. Misschien wel iets te gelikt. Alhoewel met name de wilde dieren (o.a. een beer, wolf en slang) er prachtig en realistisch uitzien, voel en zie je ook wel erg goed dat het uit de computer komt. De Predator zelf, die door acteur Dane DiLiegro gespeeld wordt, komt geholpen door CGI ook geloofwaardig over. En voordat hij zich gaat meten met Naru en de Comanche-stam, heeft hij al aardig wat dierenslachtoffers aan zijn vlijmscherpe messen geregen.

Hoewel "Prey" niet perse een meesterwerk is, laat regisseur Dan Trachtenberg (o.a. bekend van de Thriller / Sciencefiction film "10 Cloverfield Lane (2016)" hier wel zien dat je met een eenvoudige invalshoek een nieuwe wending kan geven aan een franchise. "Prey" bevat geen over-gecompliceerd plot zoals een aantal van de andere vervolgen, maar focust zich op de spanning van elke situatie. Hierdoor komt deze film dichtbij de sfeer uit het origineel. Het verhaal van "Prey" is verder rechttoe rechtaan en volgt een bekend stramien maar houdt je wel de volledige speelduur geboeid. In "Prey" draait om actie, om jagen en opgejaagd worden. Niet meer en niet minder en dat met in de hoofdrol een heldin die niet van ophouden weet.

Dit is de Komedie / Horror uitvoering op de film "Pride and Prejudice" (naar het klassieke 18e eeuwse verhaal van schrijfster Jane Austens) die al diverse keren is verfilmd, maar die ik echter nog nooit heb gezien en waarschijnlijk ook nooit zal zien (Romantiek is niet bepaald mijn favoriete genre). Hoewel deze horrorparodie leuk begon en het er visueel (landschappen, decors, aankleding en zombies) wel allemaal aardig uitzag, was het in het algemeen toch best een saaie en flauwe bedoeling en het dertien in een dozijn verhaal wist me ook nauwelijks te boeien en regelmatig kon ik dan ook mijn aandacht er niet bijhouden.

Net zoals bij het originele "Pride and Prejudice" verhaal, draait het in dit 19e eeuwse verhaal ook weer om de vijf zussen Bennet, waaronder de vastberaden Elizabeth en Jane, die door hun moeder opgevoed worden met één enkel doel voor ogen, namelijk een geschikte rijke man vinden en trouwen. Echter de omstandigheden zijn niet echt ideaal omdat er in Engeland (Londen) een ware zombie plaag heerst en waarbij de zussen door hun vader worden opgeleid tot ware zombiejagers.

Zoals eerder gezegd was de opening van het verhaal best aardig en ook de introductie (waarbij de zombie plaag wordt uitgelegd) van het verhaal na de opening was aardig (zeker visueel gezien en de manier waarop, middels tekeningen), maar daarna gaat het helaas heel snel bergafwaarts en krijg je te maken met een totaal niet boeiend dertien in een dozijn verhaal, welke ook nog eens behoorlijk flauw, saai en zelfs langdradig is. De zombies zagen er wel aardig uit, maar met horror hadden ze eigenlijk weinig te maken (ze gedroegen zich min of meer als mensen, mengde zich ook onopvallend onder mensen, en konden ook gewoon praten) en ze waren eigenlijk ook niet echt dreigend. Ze werden overigens wel regelmatig op een fraaie manier uitgeschakeld door de vijf zussen, die opgeleid zijn als zombiejagers, en ook door Mr. Darcy. Buiten dat deze film eigenlijk weinig te doen heeft met Horror, was dat ook van toepassing op Komedie, want ik heb nergens om moeten lachen. Wat dat betreft is dit meer een Actie / Fantasy film die je kunt vergelijken met "Hansel and Gretel (2013)", die ik persoonlijk leuker en vermakelijker vond. Het einde van het verhaal was wel aardig, maar gezien de flauwe scene na de aftiteling zal er ongetwijfeld nog een vervolg op komen en daar sta ik eerlijk gezegd niet op te wachten.

Visueel (inclusief de speciale effecten) zag alles er wel aardig uit en ook de cast deed het nog enigszins verdienstelijk en vooral hoofdrolspeelster Lily James in de rol van Elizabeth Bennet, die er ook mocht wezen en dat geldt ook voor Bella Heathcote in de rol van Jane Bennet, Ellie Bamber in de rol van Ellie Bamber, Emma Greenwell in de rol van Caroline Bingley en ook de rijpe Lena Headey (voorzien van ooglapje) in de rol Lady Catherine de Bourgh. Mede door het vele vrouwelijk schoon (helaas wel niemand bloot te bewonderen), kijkt deze film zich nog lekker weg. De mannelijk hoofdrolspeler Sam Riley in de rol van Mr. Darcy, speelde als een draak en vond ik ook maar een saaie persoonlijkheid (wel het flesje met bromvliegen, wat hij bij zich had om zombies te detecteren onder mensen, was wel leuk).

Al met al gewoon een matige Actie / Fantasy film, waarvan het verhaal zelf als de uitvoering ervan nauwelijks wist te boeien of te vermaken. Gelukkig duurt de film met circa 100 minuten niet al te lang, waardoor hij zich nog redelijk lekker wegkijkt. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien (ik heb hem daar wel als voorfilm gezien en toen had ik al zoiets van "wat een onzin").

Kon me helaas niet boeien. Er zaten een maar aardige scènes bij maar dat was het dan ook. Krokodil zag er trouwens erg nep uit.

Nee voor een goede, spannende en realistische krokodillen film kun je beter "Black Water" kijken.

Aardige avonturenfilm met een leuk verhaal waarin af en toe leuke (en soms verrassende) wendingen zitten. De cast doet het best goed (vooral Jake Gyllenhaal), alleen Gemma Arterton (met dat vreselijke Engelse accent) is vrij irritant. De beelden van de diverse locaties zien er overigens fraai uit en er zit ook redelijk veel actie (wel bijna geen bloed want we hebben te maken met een Walt Disney productie) in. Ook heeft men geprobeerd om er wat humor in te stoppen maar dat vond ik niet echt geslaagd. De film mocht van mij wel wat korter duren want bijna 2 uur is wel aan de lange kant voor dit soort films.

De plot van deze Actie / Thriller lijkt regelrecht gekopieerd van andere "vader redt dochter" films als "Taken (2008)" en "Stolen (2012)" en voor Bruce Willis en John Cusack was dit overduidelijk een "cash and run" project.

Ex-crimineel Paul Garcia (Jason Patric) leidt een rustig bestaan als automonteur, maar als hij vermoedt dat zijn dochter Beth (Gia Mantegna) vastgehouden wordt, gaat hij er op af. Zijn oude maten helpen hem op weg, maar seinen ook zijn aartsvijand Omar (Bruce Willis) in.

Laat je niet voor de gek houden, de grootste namen hebben in deze film de kleinste rollen en doen het alleen voor de schnabbel. Jason Patric probeert Liam Neeson's rol in "Taken" na te doen en verbruikt daarbij veel meer kogels zonder enige indruk te maken. Kortom een dertien in een dozijn Actie / Thriller film.

Vrolijke, moderne versie van het beroemde sprookje "De Prinses op de Erwt", met veel BN'ers.

Koningin Aurelia (Loes Luca) en koning Balthazar (Peter Bolhuis) van Luxenstein zitten in zak en as, want de populariteit van de monarchie neemt sterk af. Adviseurs wijzen hen erop dat een koninklijk huwelijke de boel flink zou oppeppen. Maar waar halen ze op stel en sprong een geschikte prinses voor hun zoon Manuel (Teun Luijkx) vandaan ? Televisieproducent Leo de Boer (Jan Kooijman) komt met een oplossing, een realityshow waarin Manuel op zoek gaat naar zijn grote liefde. Aanvankelijk is Manuel sceptisch, totdat zijn vader hem erop wijst dat het programma misschien wel de manier is om het meisje Julia (Sigrid ten Napel) terug te vinden met wie hij lang geleden een zomermiddag doorbracht.

De cast en crew tillen deze komedie naar een acceptabel niveau, maar veel stelt het natuurlijk niet voor. Het is vooral leuk om veel bekende BN'ers te zien, zoals (ik richt me even op het vrouwelijke schoon) Jennifer Hoffman, Kim Feenstra, Maryam Hassouni en Ricky Koole.

Het genre "Women in Prison" (was met name in de jaren 70 populair) vind ik vermakelijk om naar te kijken en veel films daarover heb ik inmiddels al gezien (hopelijk kom ik nog een paar films tegen tijdens de aankomende "De 70s challenge" die ik nog niet gezien heb). Dat was echter nog niet het geval voor deze slonzige Braziliaanse exploitatiefilm "Bare Behind Bars", die vol zit met naaktheid en seks (soms zelfs ook porno) en die ook soms bizar is en dan doel ik o.a. op de krankzinnige lesbische verpleegster Barbara, een tweetal castraties en jonge jongen die aangerand wordt door drie ontsnapte gevangenen.

Ik denk niet dat iemand films als deze opzoekt voor het plot, wat een goede zaak is in het geval van "Bare Behind Bars", aangezien er helemaal geen plot is. Het is gewoon seks, naaktheid, seks, naaktheid en seks.
Er valt daarom ook weinig te zeggen over de verhaallijn van "Bare Behind Bars". Er is een gevangenis vol wellustige lesbische gevangenen en een aantal van hun krijgt te maken met seksueel gefrustreerde lesbische bewakers en de eigenaardige aan etherverslaafde verpleegster Barbara (Marta Anderson) en dat allemaal onder het toeziend oog van gevangenisdirecteur Sylvia (Maria Stella Splendore), die de gevangenen martelt en verkoopt op de seksslavenmarkt. Ondanks dat de gevangenen letterlijk en figuurlijk aan hun trekken komen, ontsnappen er een drietal, die daarna moeten vluchten voor de politie.

"Bare Behind Bars" duurt circa 95 minuten en ik zou zeggen dat 90% van die speelduur gevuld is met
naaktheid en seks en dat laatste omvat vooral lesbische actie, maar ook zitten er een paar seks scenes in met mannen die er niet bepaald fraai uitzagen (o.a. flink behaard over hun hele lichaam). De eerste keer dat een man in beeld verschijnt is na circa 37 minuten en daarbij heeft een mannelijke bezorger seks (beffen, pijpen en neuken) met één van de vrouwelijke bewakers. Dat is overigens ook de enige keer dat iemand in de gevangenis seks heeft met een man, want voor de rest hebben ze enkel seks met elkaar.

De gevangenen onderling lusten er wel pap van (o.a. in de douche en ze wisselen ook via een katrolsysteem, tussen de cellen, een dildo met elkaar) en dat geldt zeker ook voor het gevangenispersoneel. Zo heeft directeur Sylvia regelmatig lesbische seks met een gevangene in haar kantoor, ontfermd de eigenaardige verpleegster (wat ze ook nog niet eens is, want op een gegeven moment wilt ze de bloeddruk meten van de directeur Sylvia en i.p.v. die te meten om de arm doet ze band om de hals van Sylvia) Barbara zich maar al te graag om de gevangenen (onderzoekt ze o.a. in een gynaecologenstoel, waarbij ze o.a. steekwapens vindt in de twee openingen van de gevangenen die in de stoel liggen) en kleedt ze zich ook maar al te graag uit, hebben de andere vrouwelijke bewakers regelmatig lesbische seks met de gevangenen en heeft ook een vrouwelijke eigenaar (Meiry Vieira) lesbische seks met een gekochte gevangene (Nadia Destro), die ze naderhand verdrinkt in de zee.

Meestal zijn de lesbische scènes vrij braafjes (je ziet wel altijd de personen in kwestie volledig naakt) en blijft het vooral wat bij zoenen, vrijen, borsten aanraken, tepels zuigen, standje 69 en wat vingeren. Echter bij een enkele scène tussen twee vrouwen, wordt ook een dildo gebruikt en daarbij kan je zien dat deze ook echt wordt gebruikt (wordt dus bij één van de vrouwen in de schaamstreek geduwd). Verpleegster Barbara is overigens best creatief m.b.t. seksuele voorwerpen die ze gebruikt tijdens de lesbische seks met gevangenen (doet dan o.a. ook paardjerijden), want ze gebruikt daarbij fruit (is ze ook verzot op) en dit keer geen bananen, maar juist een watermeloen en een grappig gevormde ananas in de vorm van een enorme dildo.

Buiten dat de vrouwen (gevangenen als het gevangenispersoneel) vooral veel aan seks doen, worden de gevangen natuurlijk ook soms gestraft (met name als ze een andere gevangene iets aangedaan hebben) en gemarteld. Het is niet echt veel, maar het is wel een aantal keren te zien. Dat eerste is al gelijk tijdens de opening van de film, waarbij de gevangen op de buitenplaats een balspelletje zitten te spelen en waarbij één van de gevangenen wordt neergestoken in de rug. De bewakers halen daarna een waterslang en richten die op de gevangenen (daarbij zie je dan ook voor het eerst wat naaktheid). Een aantal vrouwen wordt daarna ook gemarteld (altijd door directeur Sylvia) en dat o.a. met een zweep (waarbij het zweepgeluid niet synchroon loopt met de zweepslagen) en een waterdouche en ook moet een gevangene volledig naakt in de volle zon op de buitenplaats staan (wordt uiteraard daarna liefdevol verzorgd door verpleegster Barbara, die dan ook toont hoe ze kunnen ontsnappen).

De gevangenen zijn overigens niet de mooiste vrouwen (echt lelijk zijn ze ook niet), terwijl het gevangenispersoneel een aantal mooie exemplaren bevat. Zo vond ik Maria Stella Splendore als gevangenis directeur Sylvia er best wezen en hetzelfde geldt voor Marta Anderson als de krankzinnige verpleegster Barbara met haar blonde haren en vrij grote borsten. Ze is overigens ook de bekendste actrice in deze film, want ze heeft al eens vaker meegespeeld in (s)exploitation films en dat o.a. in de kannibalenfilm "Nudo e Selvaggio (1985)", die ik twee jaar geleden heb gezien. Veder vond ik Neide Ribeiro als Sandra de assistent van directeur Sylvia ook best een mooie vrouw. Ze is ook de enige vrouw in deze film die geen seks heeft, maar desondanks zie je haar een keer volledig naakt als ze zich op haar kamer aan het verzorgen is.

Ondergoed is taboe in de gevangenis, want dat is zelden of nooit te zien en al zeker niet bij de gevangenen die alleen rondlopen in een groene kiel (met daarop hun gevangenisnummer, waar ze steeds naar genoemd worden en vooral de nummers 341, 578 en 261 passeren regelmatig de revue) die aan de voorkant wordt vastgemaakt (maar meestal is de voorkant geopend). Het gevangenispersoneel loopt alleen rond in een rok en een witte blouse en de laatste is vaak geopend tot aan de taille (dus je ziet geregeld wat van de borsten in de witte blouse en soms vallen ze er ook uit en dat o.a. als Sandra een flauwte krijgt).

Tot circa de 70e minuut speelt het verhaal zich in de gevangenis af en daarna erbuiten en dat heeft te maken met een ontsnapping van een drietal gevangenen (341, 578 en 261) tijdens een kerkdienst in de gevangenis, waarbij ze geholpen worden door verpleegster Barbara, die ze o.a. een revolver geeft. Deze drie ontsnapte gevangenen komen in eerste instantie terecht op de parade van het Braziliaanse carnaval, waar ze wat dansen met mannen. Ze kloppen daarna bij een huis van een gezin aan voor zogenaamd hulp en vanaf dan wordt het verhaal best grof.

Want eenmaal binnen in het huis vallen ze de vader en moeder aan en schieten ze deze ook dood. De vader wordt daarna gecastreerd en zijn geslachtsdeel wordt dan aan de hond gevoerd om te voorkomen dat hij blaft. Daarna vallen ze de jonge zoon (die in shock komt kijken wat er aan de hand is) van het gezin aan, die ze ook met zijn drieën verkrachten (dat krijg je wel niet te zien en dat is maar goed ook). Ze kleden zich daarna om en vertrekken dan, waarna we ook voor het eerst de politie in beeld zien die jacht op hun gaat maken.

Daarna zien we nog gevangene 261 met een harige en besnorde man die ze aan het pijpen is en ook deze man wordt gecastreerd, waarna ze het geslachtsdeel in zijn mond duwt.. Schijnbaar had 261 een hekel aan mannen. Ze wordt daarna ook vrij snel opgepakt door de politie en dat op aanwijzing van de jonge zoon van het vermoorde gezin. Gevangene 341 heeft ook nog seks met een man en daarbij is best veel porno (pijpen en neuken) te zien. Nadat ze met de man geneukt heeft, wordt ze doodgeschoten door een woedende, dronken en jaloerse man van wie het huis is en waar ze ook een soort van relatie mee had. Net zoals gevangene 261, wordt ook gevangene 578 opgepakt door de politie, die namelijk verbleef in het huis van een oudere vrouw (waarschijnlijk haar moeder) welke geobserveerd werd door de politie (zo bekijkt een agent het huis met een verrekijker en ziet hij een aantal keren gevangene 578 naakt).

In de gevangenis krijgen we dan nog te horen dat directeur Sylvia ontslagen is en dat ze vervangen wordt door Sandra (die was ook niet blij met het beleid van Sylvia) en ook verpleegster Barbara wordt ontslagen en ze mag ook nooit meer haar vak als verpleegster uitoefenen, wat ze toch al eigenlijk niet was

Al met al is "Bare Behind Bars" een dwaze maar vermakelijke "Women in Prison" film met heel veel naaktheid (borsten en schaamstreken en meestal behaard) en seks en ook met wat hardcore actie (zowel porno als geweld). Hoewel de gevangenen niet bepaald van het type Pam Grier (was in de jaren 70 regelmatig te zien in "Women in Prison" films) zijn, zien ze er fatsoenlijk genoeg uit (het is ook twijfelachtig als iemand zich echt op hun gezichten concentreert) en dat geldt zeker voor het gevangenispersoneel en vooral natuurlijk Maria Stella Splendore (als directeur Sylvia) en Marta Anderson (als de krankzinnige verpleegster Barbara) en de laatste was eigenlijk ook het leukste personage in deze film (ze is op een leuke manier hysterisch en al haar scènes zijn leuk en ze mocht er qua figuur en uiterlijk ook best wezen) en ik vond haar wel wat weghebben van de Duitse blonde actrice Ingrid Steeger (misschien wel het meest bekend van de jaren 70 komische televisieserie "Klimbim (TV Series 1973–1979)"), die in jaren 70 een Duits sekssymbool was en toen ook regelmatig te zien was in Erotiek films.