Opinions

Opzicht was dit wel een leuke thriller met een eenvoudig verhaal, want het draait eigenlijk maar om twee personen en speelt zich ook continue af in één gebouw en dan met name in de parkeergarage (vandaar de titel P2 welke natuurlijk refereert naar parkeerdek 2) daarvan.

Maar ondanks dat het allemaal vrij eenvoudig is, wist deze film me zeker te boeien en zat het met de uitvoering ook goed. Dat laatste komt vooral op conto van de gestoorde beveiligingsagent Thomas die geweldig en zeer overtuigend werd gespeeld door Wes Bentley. Hoewel hij soms lekker grof (zeker de scene met de auto en de man vastgebonden op de bureaustoel) tekeer ging beschikte hij ook over de nodige humor en gladde praat. De rol van het slachtoffer Angela werd goed gespeeld door de fraaie Rachel Nichols, die op het begin na vrijwel continue rondliep in een wit onderjurkje waarbij haar decolleté zeer goed te zien was (er werd bewust ook regelmatig de camera op gericht). Het einde was overigens sterk en lekker grof, maar wel uiteraard verdiend.

Omdat deze film maar eigenlijk draait om twee personen en zich ook continue afspeelt in één gebouw, is het op een gegeven moment wel wat langdradig. Dat had men kunnen voorkomen door de film maar op circa 80 minuten te houden, want dat is meer dan genoeg voor een film als deze. Maar ondanks dat heb ik me gewoon prima vermaakt met deze leuke thriller.

P.S. de scene met het onderwater zetten van de lift was geinig bedacht.

Inderdaad pure nostalgie en vroeger keek ik er zeer graag naar. Het verhaal vond je als kind zijnde altijd boeiend en leuk en soms ook een beetje spannend. De special effecten zagen er best vaak zeer nep en goedkoop uit maar dat drukte de pret niet. Een aflevering van Pippi was gewoon altijd een leuk avontuur.

Opzicht best een fraaie bombastische spektakelfilm en zowel visueel als ook de uitvoering waren gewoon goed maar het hele verhaal eromheen stelde weinig voor en zat ook vol met clichés en typische sentimentele onzin waar de Amerikanen zo van smullen. Ook de cast vond ik eigenlijk povertjes met als dieptepunten Rinko Kikuchi en de twee achterlijke wetenschappers die totaal niet grappig waren (wat dat betreft was Ron Perlman nog het leukst). Maar slecht is deze film zeker niet want buiten het fraaie visuele gedeelte bevat de film ook best veel aardige actie en kijkt de film zeg lekker weg. De film had wel iets weg van Transformers meets Independence Day.

Vanwege het meespelen van kinderen is het verhaal natuurlijk wat kinderachtig, maar visueel (inclusief de speciale effecten die er soms wel iets te computer-achtig uitzagen) gezien zag het er allemaal best fraai uit en hetzelfde geldt voor de actie die regelmatig spectaculair in beeld werd gebracht (o.a. het Jaeger gevecht in Sydney, het Jaeger duel op een ijsvlakte en natuurlijk het zeer fraaie eindgevecht tussen de Jaegers en de monsterlijke Kaiju creatie, die het voorzien heeft op de berg Fuji in Japan) en waardoor ik me er nog best mee vermaakt heb.

In dit verhaal draait het om Jake Pentecost (John Boyega), die in de voetstappen van zijn gedode vader Stacker Pentecost (Idris Elba) moet treden, als de gevreesde Kaiju zeemonsters terugkeren. Hij voert een nieuwe generatie jonge piloten aan, waaronder de talentvolle Amara Namani (Cailee Spaeny) die zelf al een kleine Jaeger-robot heeft gemaakt met als naam Scrapper, die in kolossale Jaeger-robots deze monsters moeten zien te verslaan.

Bij het zien van deze Actie / Sciencefiction film moest ik regelmatig denken aan bepaalde films zoals "Transformers" (met name de laatste film "The Last Knight (2017)", omdat daarin ook een kind in meespeelt en een belangrijke rol heeft), "Godzilla" en "Power Rangers", waardoor deze film zeker niet de originaliteitsprijs verdient. Maar het vlotte verhaal is opzicht vermakelijk en kijkt zich ook wel lekker weg. Ook vond ik het wel geinig om Scott Eastwood (in de rol van Nate Lambert, die o.a. een piloot is van een Jaeger-robot) te zien in deze film, die het ook best verdienstelijk deed, want hem zag ik nog afgelopen vrijdag in de eveneens vermakelijke Actie / Auto film "Overdrive (2017)". Ik begin hem dus steeds meer te waarderen

Van de cast deed John Boyega (die vooral bekend is als de eerste donkere acteur in een "Star Wars" film) het ook verdienstelijk en verder vond ik Tian Jing en Rinko Kikuchi wel mooie Aziatische vrouwen. De jonge nieuwkomer Amara Namani vond ik daarentegen tenenkrommend slecht en haar vond ik vooral irritant en dat laatste geldt eigenlijk ook voor Charlie Day en Burn Gorman, die ook al te zien (geldt overigens ook voor de eerder genoemde Rinko Kikuchi) waren in het eerste deel van Pacific Rim uit 2013. De eerste genoemde is in dit verhaal ook de slechterik, die gemanipuleerd (of beter gezegd gebrainwasht) wordt door de Kaiju.

Al met al best nog een vermakelijke lekker wegkijkende Actie / Sciencefiction film, die met circa 100 minuten ook niet al te lang duurt. De "Pacific Rim reeks is met deze film zeker nog niet ten einde, want op het einde van deze film wordt al een vervolg aangekondigd door John Boyega.

Kopie van Kindergarten Cop maar dan nog eens een graatje slechter. Het verhaal heeft weinig wol en de grappen zijn helemaal niet leuk. Vin Diesel in een comedy past ook totaal niet en dat kun je goed zien in deze film.

Na het uitbrengen van deze film is het met Vin Diesel ook berg afwaarts gegaan want ik heb hem daarna niet meer in Bioscoop films gezien.

Zeer mooie (soms ontroerend) en tevens ook zeer leuke komedie. Verhaal zit zeer mooi in elkaar en Stan Laurel en Oliver Hardy spelen zeer goed. Omdat er in deze film een kind in meespeelt (de zeer aandoenlijke Jackie Lyn Dufton) is deze film soms best ontroerend en levert het ook zeer komische situaties op. Zo was het geweldig en vaak komisch om te zien hoe ze min of meer deur per deur gingen om de opa van het kind te vinden.

Niet meer of minder dan een simpele dertien in een dozijn actiefilm met twee hersenloze krachtpatsers in de hoofdrol, te weten Dolph Lundgren (ziet er eigenlijk ouder uit dan hij is) en Steve Austin. Beiden doen het eigenlijk niet eens zo slecht (ogen wel stijfjes) en zorgen ervoor dat de film zich nog lekker wegkijkt (ook omdat de film maar iets van 90 minuten duurt en de vaart best hoog is).

Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en bestaat het ook eigenlijk alleen maar uit hersenloze actie. Op het einde lijkt het duel tussen Dolph Lundgren en Steve Austin het hoogtepunt te worden van deze film, maar eerlijk gezegd stelt het niet zoveel voor. Visueel stelt het allemaal ook weinig voor en oogt het allemaal vrij sober (nauwelijks kleur) en grauw. De enige die nog een beetje voor kleur zorgen zijn Kristen Kerr en Monique Ganderton (wel te veel bedekt met donkere kleding).

Deze film heb ik toevallig gezien op Film 1 en meer als "leuk om gezien te hebben" is het niet.

Als tussendoortje op een doordeweekse dag is deze Mystery / Thriller (neigt sterkt naar Horror) nog best goed te doen. Het verhaal is misschien niet hoogstaand maar slecht was het zeker niet en ook de uitvoering was wel aardig (film duurt ook niet echt lang waardoor hij lekker wegkijkt). Het verhaal weet verder te boeien en is soms zelfs wat spannend (zeker in het begin). Ook de cast deed het wel redelijk en dan met name de fraaie Caity Lotz.. Het einde (zeg maar de laatste minuut) sloeg overigens nergens op en had men beter eruit kunnen laten.

Leuke en aandoenlijke Familie / Komedie film die geschikt is voor alle leeftijden en zelfs voor mij

Het verhaal (inclusief de leuke zwart/wit introductie in Peru) omtrent de jonge Peruaanse beer "Paddington" die vertrekt naar Londen vanwege omstandigheden (aardbeving), om daar een nieuwe woning te zoeken, zit leuk in elkaar en dat geldt al zeker voor de fraaie en kleurrijke uitvoering ervan, die ook nog eens vol zit met komische scenes. Behalve dat er meer dan voldoende valt te lachen, is het verhaal op bepaalde momenten ook wat aandoenlijk. Ook weet het verhaal te vermaken vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt ook maar circa 90 minuten) en spat visueel gezien deze film ook van het scherm en met name natuurlijk de beer "Paddington" die heel mooi en realistisch verwezen zit in het verhaal en dat ondanks dat hij maar een animatie is. Maar ook de kleurrijke decors, aankleding (o.a. de rode schoenen die Agatha Clyde continue draagt) en locaties spatten van het scherm.

De beer "Paddington" (de naam is overigens afkomstig van een stationsnaam in Londen, waar de beer terecht komt) steelt natuurlijk de show in deze film, maar ook de overige cast deed het leuk en vooral dan Madeleine Worrall in de rol van Agatha Clyde, die de warme, lieve en zorgzame moeder is van het gezin Brown die zich liefdevol ontfermt over beer "Paddington", hoewel de vader van het gezin (leuk gespeeld door Hugh Bonneville) in eerste instantie nog sceptisch is. Nicole Kidman in de rol van slechterik Millicent, die van plan is om beer "Paddington" te laten opzetten (prepareren), deed het verdienstelijk en ze zag er ook best leuk uit. Het einde van het verhaal was best goed en mooi en dat hoort natuurlijk ook bij een familiefilm.

Gewoon een leuke familiefilm welke visueel gezien van het scherm spat en waarvan het verhaal ook nog eens weet te vermaken. Normaal gesproken ben ik geen fan van dit soort films, maar met deze film heb ik me gewoon goed me vermaakt (zeker in de eerste 30 minuten) en ik heb ik er ook regelmatig om moeten lachen.

Aangrijpend of ontroerend vond ik deze Drama film (was gisteren te zien op "Film 1") nergens, maar wel is het leuk om te zien dat er best veel bekende acteurs in meespelen zoals Tim Roth, Nick Nolte (die bijna 80 jaar is en soms ook wat moeilijk te verstaan is) en Luis Guzmán en die ook allemaal een hoofdrol hebben en het ook wel verdienstelijk doen. Maar de echte hoofdrolspeelster in deze film is natuurlijk Valeria Henríquez, die de 16-jarige Lena speelt en in het echt al 24 jaar is. Ondanks dat deze film eigenlijk niet zoveel voorstelt, vond ik hem wel nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en dat komt mede ook door de luchtige humor van Luis Guzmán.

Dit is dus de allereerste film waarin kannibalisme centraal staat. Maar ‘"Man from Deep River’" valt in feite precies tussen de wal en het schip, want voor de liefhebbers van heftige kannibalen-horror zal de film te weinig gore bieden en voor kijkers die hopen op een boeiend avonturenverhaal ligt de nadruk teveel op de ranzigheid aan het einde. En die ranzigheid draait dan ook nog niet eens om kannibalisme, want dat is maar één keer te zien in deze film (na circa 65 minuten), waarbij kannibalen een inheemse vrouw eerst uitkleden en verkrachten en daarna opeten. Je zit dan één kannibaal een arm van de vrouw opeten en een andere kannibaal neemt dan een stukje van een borst.

Dit keer overkomt dat niet Me Me Lai (in de rol van Maraya), zoals dat wel gebeurde in "Mangiati Vivi! (1980)" en "Ultimo Mondo Cannibale (1977)", maar een andere inheemse vrouw. Me Me Lai (die later nog een paar keer zal opduiken in andere kannibalenfilms) is eigenlijk ook het enige leuke in deze film, want ze is gewoon een mooie vrouw en ze is ook regelmatig bloot (voor het eerst na circa 24 minuten) te bewonderen. Dit o.a. als ze wordt uitgehuwelijkt, waarbij ze naakt en geblinddoekt in een hut wordt gezet en waarbij mannen (die haar niet kunnen zien) haar dan met één hand mogen betasten (een aantal grijpen dan natuurlijk gelijk naar haar borsten). Ze is ook min of meer gelijk verliefd op John Bradley en op een gegeven moment zegt ze tegen haar vader Tuan (Tuan Tevan), die John Bradley gevangen heeft genomen:

"Tuan Tuan ! Make him work in the water ! Naked !

In deze film draait het dus om John Bradley (Ivan Rassimov), die in Thailand als fotograaf werkt. Hij verblijft in Bangkok, maar wanneer hij op een dag in een bar betrokken raakt bij een gevecht en zijn belager dodelijk verwond, besluit hij de binnenlanden in te trekken. Samen met een gids reist hij noordwaarts over een rivier, steeds verder de rimboe is. Lange tijd gaat het goed, totdat John op een ochtend wakker wordt en zijn gids dood aantreft. Hij is aangevallen door een primitieve stam en John zelf is door deze inboorlingen gevangen genomen.

Aanvankelijk wordt hij slecht behandeld, maar met een beetje hulp van de dochter van het stamhoofd, te weten Maraya (Me Me Lai), en haar moeder Taima (Prasitsak Singhara), een oudere vrouw die een beetje Engels spreekt, weet hij hun vertrouwen te winnen. Dit geeft hem de kans om te ontsnappen, maar wanneer hij gepakt wordt en terugkomt in het dorp wordt hij zwaar gestraft. John legt zich vervolgens neer bij een verblijf tussen de inboorlingen en wordt zelfs verliefd op Maraya. Hij rekent echter niet op de tegenstand van de agressieve medicijnman (Song Suanhad) en de dreiging van een naburige stam vol kannibalen.

Deze film mag dan te boek staan als de eerste echte kannibalenfilm, maar vergeleken bij het latere werk van regisseur Umberto Lenzi, is deze film nog redelijk mild. Vooral het eerste gedeelte lijkt meer op een avonturenfilm, waarin een geciviliseerde westerling, te weten John Bradley (Ivan Rassimov), zijn intrede doet in de primitieve wereld van de inboorlingen. Het meest schokkende daarin is nog het afsnijden van de tongen van twee kannibalen. Pas tegen het einde van de film worden de meeste gruwelijkheden getoond, waarbij mens (o.a. kannibalisme, het afsnijden van een tong en het afhaken van een arm (van moeder Taima) noch dier (o.a. een aapje en een geit) gespaard wordt.

Hoewel de focus van de film aanvankelijk ligt bij de rituelen en het leven van de inboorlingen, komt regisseur Umberto Lenzi niet verder dan een clichématig en weinig overtuigende weergave. Daaruit kun je al merken dat hij met slechts één doel deze beelden toont, namelijk als opbouw naar de gruwelijke finale. De stamleden worden overigens ook erg eendimensionaal neergezet. Zo is er een vriendelijk oud stamhoofd (Tuan), zijn beeldschone dochter (Maraya) en zelfs een slechterik in de vorm van de medicijnman.

Het is allemaal net iets teveel bij elkaar gezocht om echt te overtuigen. Het acteerwerk is ook weinig bijzonders, al probeert Ivan Rassimov (die een vertrouwd gezicht is in de films van Umberto Lenzi) er nog iets van te maken en opzicht is het wel leuk dat de inboorlingen denken dat hij een vis-man (vanwege het dragen van een wetsuit) is. En Me Me Lai (die zwanger, blind en dood gaat en dat laatste na de bevalling) is zoals eerder gezegd gewoon een mooie vrouw om naar te kijken.

Behalve haar spelen er natuurlijk ook nog andere vrouwen (die meestal ook bloot te bewonderen zijn) mee in deze film en van een vrouw overlijdt de man na een ongelijk, waarna de man wordt gecremeerd en de vrouw wordt dan daarna ontbloot en geneukt door meerdere mannen. Ze vindt het zichtbaar niet leuk. Zo'n scene is overigens ook te zien in de al eerder genoemde film "Mangiati Vivi! (1980)" (die overigens wel een aanrader is om te kijken) en daarin overkomt Me Me Lai het.

Al met al een matige kannibalenfilm, zoals de meeste kannibalenfilms dat eigenlijk zijn. Ik heb de laatste tijd er ook de nodige van gezien (alleen "Mangiati Vivi! (1980)" heeft een nipte voldoende gekregen) en dit is waarschijnlijk mijn laatste.

Na vorige week het aardige en sfeervolle (vanwege de locatie waar het verhaal zich afspeelt) vervolg op deze film gezien te hebben, te weten "Turks & Caicos (2014)", was het nu dus de beurt aan het eerste deel. Opzicht was ook deze film wel redelijk, maar persoonlijk vond ik hem wel minder en dat kwam voornamelijk door de omgeving (Engeland vind ik persoonlijk wat saai) waar het verhaal zich afspeelt en ook door de minder bekende cast (daar pakte men in het vervolg best groot mee uit). Ook is het allemaal te stijf terwijl het vervolg nog best losjes was en ook hier en daar wat humor bevatte.

Het politieke verhaal weet redelijk te boeien en draait net zoals het vervolg om de vele dialogen en de verschillende personages. Daardoor moet je goed bij de les blijven om het allemaal goed te volgen. Het verhaal verloopt traag en is verder behoorlijk langdradig en omdat er ook weinig gebeurt, is het relatief ook best saai. Wat dat betreft kan ik het me goed voorstellen dat men deze film als "slaapverwekkend" ervaart. Hoofdrolspeler Bill Nighy in de rol van MI5-officier Johnny Worricker doet het verdienstelijk en hetzelfde geldt voor hoofdrolspeelster Rachel Weisz in de rol van Nancy Pierpan, die er natuurlijk ook leuk uitziet. Hoewel Ralph Fiennes wederom een kleine rol had als premier Alec Beasley, deed hij het wel verdienstelijk.

Al met al is dit zeer stijve eerste deel me wat tegengevallen en had ik moeite om het allemaal goed te volgen. Dat heeft mede te maken omdat ik niet altijd gefocust was op het verhaal. Ondanks dat ik deze film minder vond, ga ik zeker nog naar het derde deel "Salting the Battlefield (2014)" kijken.

Deze aparte, originele en sfeervolle horrorsprookjesfilm uit Finland, van de beginnende regisseur Hanna Bergholm, zag ik laatst voorbijkomen via een pindakaas-winkel en leek me wel interessant.

Nadat de veeleisende en bloggende moeder (Sophia Heikkilä) een binnengevlogen kraai de nek heeft omgedraaid in hun huis, vindt 12-jarige dochter en turnster Tinja (Siiri Solalinna) in het bos een verlaten nest met een ei. Dat neemt ze mee naar huis en broedt ze uit in haar lievelingsknuffel. Maar het ei blijft groeien, gevoed door Tinja’s tranen, en is al snel zowat even groot als Tinja zelf, totdat het openbreekt en er een vreemd wezen uitgekropen komt. Dat kan niet zomaar een vogeltje zijn!

Dit is vooral een portret van een opgroeiend en doodsbang meisje, die niet zozeer bang is voor het enge wezen, maar voor haar veeleisende moeder, voor wie Tinja het nooit goed genoeg kan doen. Voor haar moeder volstaat niets minder dan perfectie. Tinja en haar jongere broertje Matias (Oiva Ollila), die ze volkomen negeert, lijken in haar ogen vooral rekwisieten in haar dagelijkse en grenzeloze optimistische vlog "Heerlijk Dagelijks Leven". Het hele leven is klaar voor opname, het huis is altijd spic en span en niet ingericht op kindercomfort maar met een oog op de camera, dus met veel wit, veel glas en veel bloemenprints in pasteltinten. Tinja’s talent voor turnen wordt door moeder gretig aangegrepen om haar eigen mislukte sportverleden te verwerken. Dus dochter Tinja, qua uiterlijk een kopie van haar, moet maar excelleren voor haar.

Bergholm's film handelt over de horror in het alledaagse gezinsleven, dat buiten moeder, dochter en zoontje nog bestaat uit een vader (Jani Volanen), en de zaken die het daglicht niet verdragen en toch onder onze ogen plaatsvinden. In de film overheerst dan ook fel Ikea-licht, zelfs overdag, witter dan wit, en is dit in kraakhelder digitaal formaat opgenomen zoals een andere aparte Scandinavische horrorfilm, te weten "Midsommar (2019)". Het lampje op het nachtkastje van Tinja doet in dit geval niets tegen het nachtelijk gebroed, de donkerste hersensspinsels. Is horror in het daglicht eigenlijk niet beangstigender dan in de nacht, lijken deze films zich af te vragen.

De horror staat haaks op het grootste gedeelte van de esthetiek van de film. Het huis is lieflijk, de dagen zijn licht en zonnig en de kleding van de personages past precies bij het perfecte plaatje dat de moeder schetst. De meeste horrormomenten (met hier en daar ook wat goor momenten zoals het eten van het braaksel door het vogelgebroed welke Tinja uitkotst) vinden wel in het donker plaats, in een mistig bos of in Tinja's slaapkamer. Omdat alles wel behoorlijk voorspelbaar is, is het nooit echt schrikken of eng, maar het design van het monster ziet er goed uit en roept een ongemakkelijk gevoel op.

Het vogelgebroed wat de naam Alli (wat ook een liedje is welke Tinja en haar moeder steeds zingen om iemand in slaap te krijgen) krijgt van Tinja lijkt op een kruising tussen de snavel gebekte creaturen in de Fantasy / Avontuur film "The Dark Crystal (1982)", de vrouw met het niet bepaald prettige gezicht in "Jenifer (2005)" en de transformeerde professor Seth Brundle in de Horror / Sciencefiction film "The Fly (1986)". Net als in de horrorklassieker van regisseur David Cronenberg, manifesteert het lichamelijke trauma van Tinja zich volgens een akelig precies metrum en kun je de klok gelijkzetten op de gruwelen. Niettemin kruipt haar lot onverwacht ver onder de huid.

Tenslotte bezit "Pahanhautoja" een stevige snuf aan galgenhumor die aanschurkt tegen satire op het perfecte plaatje van sociale media. De zucht van Tinja’s moeder naar online perfectie leidt namelijk tot een pijnlijk ironische catharsis voor het gezin, eentje die niet vooral leunt op het horroreffect zelf maar op het onderliggend familietrauma. De moeder, die ook een affaire heeft met een andere man, richt zich vooral op Tinja en heeft verder weinig op met haar man en haar zoontje Matias.

De cast doet het prima en vooral Siiri Solalinna en Sophia Heikkilä schitteren in deze film. Het acteerwerk van de jonge actrice Siiri Solalinna als Tinja is keurig verzorgd en ze toont heel wat verschillende gezichten. Ze speelt zelfs een dubbelrol, die van Tinja en Alli, en zorgt ervoor dat je als kijker betrokken blijft bij haar personage. In haar rol van Tinja is ze tevens gedoemd de fouten van haar moeder te herhalen en het nieuwgeboren wezentje in het keurslijf van haar eigen zwaktes te persen.

Sophia Heikkilä (ik vond haar wel wat weg hebben van onze Tooske Ragas) als de moeder overtuigt iets minder, maar tegelijkertijd past het gemaakte wel uitstekend bij haar personage. Andere personages worden bijna niet uitgewerkt, maar doen het verder ook goed in hun rol zoals Oiva Ollila en Reino Nordin en de laatste speelt de rol van Tero, de man waarmee de moeder een affaire heeft. Het vogelgebroed, oftewel het monster in de film, werd overigens gemaakt door de Nederlandse animatronics-ontwerper Gustav Hoegen, die recent meewerkte aan films in de "Star Wars" en "Jurassic Park" franchises.

Het einde van de film is wel enigszins abrupt en laat ook veel vragen onbeantwoord. Het geeft echter wel ook de mogelijkheid tot een eventueel vervolg. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met "Pahanhautoja" en de film biedt ook genoeg stof tot nadenken en laat je sowieso een paar keer goed sidderen.

"This place belongs to innocent people. They have rights here. And if this island's full of shit, I'll help them clean it up."

Deze "Video nasty" van de Griekse regisseur Nico Mastorakis wilde ik eigenlijk al bekijken tijdens de afgelopen "Horrorfilm Challenge" (toen had ik hem ook al gepindakaasd), maar toen is het er door andere films niet van gekomen. Deze film staat schijnbaar bekend als één van de meest verbannen films ter wereld en dat kan ik me wel enigszins voorstellen (zeker voor die tijd), want in deze film krijg je o.a. moord, verkrachting, godslastering, homofobie, lesbofobie, geestesziekte, golden showers (oftewel plasseks), bestialiteit (die arme geit) en incest te zien. Nou ja te zien, het meeste wordt wel netjes buiten beeld gehouden en wordt niet echt expliciet getoond. Voor de meeste onder ons is dat misschien ook wel het beste.

Dit verhaal draait om een Brits stel, te weten Celia (Jane Lyle) en Christopher (Bob Behling) Lambert (opzicht wel grappig, want mijn middelnaam is ook Lambert), dat op vakantie is op het kleine Griekse eiland Mykonos en die zich voordoen als pasgetrouwden. Christopher houdt van fotograferen, maar ook van moorden. Want eenmaal op het eiland, beginnen ze iedereen te vermoorden waarvan ze denken dat ze zondig of pervers zijn. Slechts af en toe stoppen ze, om dan alles wat beweegt te neuken, of het nu een vrouw, een man of een dier is. Maar zullen ze ongestraft blijven, of zal de inspecteur uit Londen, te weten Foster (Gerard Gonalons), een einde kunnen maken aan hun moordpartijen?

De film opent met een aantal seconden van het einde en daarna zien we Christopher en Celia op een bootje aankomen op het Griekse eiland Mykonos (een rots met witte huizen, smalle straatjes en heel veel kerken). Daar huren ze met de hulp van de Amerikaanse homofiel Paul (Ray Richardson), een man van middelbare leeftijd, een huis van de lesbische Anna (Efi Banny) voor hun vermeende huwelijksreis en de lokale bevolking denkt dat ze een normaal pasgetrouwd stel zijn. Christopher en Celia zijn echter in feite seksuele sadisten en moordenaars en ze hebben Londen verlaten om zich op een moordpartij in het buitenland te wagen.

Eén van de eerste dingen die ze doen op het eiland is de moeder van Christopher bellen en dat doen ze samen in een telefooncel, waarbij ze seks met elkaar hebben en waarbij hij aan de telefoon is met zijn moeder. Daarna gaan ze naar een restaurant, waar ze kennis maken met de zekere Franse schilder Jean-Claude (Jeremy Rousseau), die daar in zijn eentje zit en zich aangetrokken voelt tot Celia. Als ze het restaurant verlaten, zien ze door een raam een stel seks hebben met elkaar en de ochtend erna als ze samen in bed liggen, wilt Christopher seks hebben met Celia. Maar omdat Celia niet wilt (ze is nog te moe), staat Christopher op en loopt hij door de tuin. Hij ziet dan een geitje en raakt erdoor opgewonden. Hij verkracht het geitje (wordt niet expliciet getoond, maar je hoort het geitje wel mekkeren) en doodt het vervolgens met een mes. Ik weet niet of het geitje ook echt gedood is geworden (zo zag het er wel naar uit), maar in die tijd zag je dat nog wel eens in films (o.a. in kannibalenfilms) en nu gelukkig niet meer.

Daarna gaat Celia naar Jean-Claude die een kerkje / kapel aan het schilderen is en Christopher maakt daarbij foto's op afstand zonder dat Jean-Claude het weet. Celia helpt hem met het schilderen en samen hebben ze ook plezier en spelen ze met elkaar (beschilderen elkaar) en dat resulteert uiteindelijk dat ze uit de kleren gaan en met elkaar vrijen en neuken. Christopher blijft dan foto's maken, maar grijpt uiteindelijk in met een touw, waarmee hij Jean-Claude grijpt en daarna schopt. Als Jean-Claude dan op de grond ligt, gaan ze op zijn armen staan en spijkeren ze hem op de grond in een kruisigingshouding en gieten ze verf in zijn keel totdat hij stikt. Vervolgens dumpen ze zijn lichaam in de zee.

Terwijl ze kennis maken met de eilandbewoners, ontmoet het stel Patricia Desmond (Jessica Dublin), een rijke nymfomane oudere vrouw, en worden ze uitgenodigd voor een homohuwelijk tussen Paul en zijn Griekse minnaar Mario (Marios Tartas). Christopher en Celia breken tijdens hun huwelijksnacht in bij het huis van het paar en slaat dan Mario bewusteloos met een zwaard welke aan de muur hangt als decoratie. Christopher jaagt dan Paul de straat op en gaat achter hem aan met het zwaard, waarmee hij hem uiteindelijk doodsteekt. Celia blijft dan achter bij Mario en als deze weer bijkomt, stopt ze een pistool in zijn mond (die hij dan begint te pijpen) en schiet ze hem in het hoofd / mond. Ze ensceneren het als een zelfmoord en dat onder de noemer van "A crime of passion".

Als ze dag erna ontbijten, ontmoeten ze weer Patricia Desmond, die geschokt is door de dood van het homostel. Ze gaan dan naar een bar waar de lesbische barkeeper Leslie (Jannice McConnell) werkt en zij voelt zich ook aangetrokken tot Celia. In de bar bestelt Christopher melk (wat Leslie verrassend, grappig en vreemd vindt) en Celia tequila. Als 's nachts Celia een nachtmerrie krijgt over een afschuwelijke man die haar verkracht en Christopher doodt, wordt Christopher wakker en staat hij op en loopt hij naar de woning van Leslie, waar hij haar bespioneerd. Hij ziet haar dan heroïne inspuiten in een arm en niet veel later komt Anna langs en hebben ze lesbische seks met elkaar.

Als de dag erna Foster landt op het eiland met een vliegtuigje en naar hun verblijf gaat, willen ze met hem afrekenen en dat doen ze door hem aan zijn vliegtuigje op te hangen met een touw en over de zee te vliegen. Foster klampt zich wel lange tijd vast aan het vliegtuigje, maar uiteindelijk moet hij toch loslaten, waardoor hij opgehangen wordt door het touw aan het vliegtuigje. Celia snijdt dan het touw los, waardoor zijn lichaam in de zee valt. Celia begint Christophers moorddadige escapades daarna een beetje beu te worden en ze aarzelt dan ook als hij Patricia als volgend doelwit heeft gekozen. Hij arriveert bij haar huis om zogenaamd iets op te halen (hij zegt dat Celia ziek is) en treft haar dan naakt in bad aan. De twee beginnen dan seks te hebben, terwijl Celia vanuit een raam toekijkt. Christopher plast (wordt niet expliciet getoond) dan op haar (wat ze niet erg vindt, maar juist verrassend en leuk vindt), waarna ze hem begint te pijpen en in zijn penis bijt. Christopher wordt dan boos en begint haar te slaan en te schoppen tot ze bewusteloos is. Hij sleept het lichaam dan naar buiten en onthoofdt haar dan met een bulldozer Hij zegt daar de dag erna ook over:

"The bulldozer did a nice job. It also helped me push Patricia in the lake. Patricia part one, and Patricia part two."

Later op de dag wilt Christopher gaan vissen, maar Celia voelt zich niet lekker en gaat dan alleen naar huis en neemt daar een bad. Twee hippies die al de hele tijd een oogje hebben op Celia breken dan bij haar in en willen haar verkrachten terwijl ze in bad zit. Christopher keert echter terug naar huis om ze op heterdaad te betrappen, waardoor hij de één vermoordt met een harpoengeweer (welke hij gehaald had om te vissen) en de ander verdrinkt hij in het toilet.

Daarna meldt de auteur Dimitri Spatos (Clay Half) zich bij hen, die in Mykonos werkt en romans schrijft en voornamelijk over mensen, toeristen en misdaad. Waarop Christopher zegt "Misdaad?" en Dimitri daarop antwoordt "Vooral dat, ja". Dimitri heeft ook een vermoeden dat het stel achter de moorden en vermissingen zit. Als Dimitri weer vertrekt, richten ze zich op de lokale lesbische barman Leslie, die romantisch geïnteresseerd is in Celia. Als Celia s' avonds naar haar toe gaat met de smoes dat ze ruzie heeft met Christopher, neemt Leslie haar mee naar haar woning, waar ze zich uitkleden en ze lesbische seks met elkaar hebben (Christopher kijkt dan stiekem toe vanuit een raam en maakt er foto's van). Leslie nodigt Celia daarna uit om heroïne te gebruiken, maar Celia is geen gebruiker, waarna Leslie het bij haar zelf inspuit en in een roes raakt. Christopher komt dan binnen en giet een fles wijn in haar mond (houdt dan ook haar neus dicht), waardoor ze min of meer bewusteloos raakt. Hij injecteert haar dan een dodelijke dosis heroïne, waardoor ze sterft. Nadat ze sterft, gebruikt hij een spuitbus en een kaars om haar gezicht te verbranden.

De volgende ochtend vindt Dimitri het lichaam van Anna en schakelt hij de politie in. En terwijl Anna dan onder de douche staat, gaat Christopher naar haar toe en pakt hij haar en zegt hij:

"I'm gonna show you what it's like to be with a man, huh! You'll like it. I know you'll like it. Bitch!"

Anna weet dan volledig naakt te ontsnappen en vlucht dan naar een kamer waar ze zich opsluit. Christopher achtervolgt haar met een sikkel en wilt haar vermoorden als hij de deur van de kamer intrapt. Maar hij ziet dan vanuit het raam de politie lopen in de straat en vertrekt weer. Anna komt met de schrik vrij en leunt dan tegen de deur, waarbij Christopher dan boos (omdat hij de politie zag) de sikkel in slaat en daar per ongeluk Anna mee doodt (de sikkel doorboort namelijk haar lichaam).

Christopher en Celia vluchten dan naar een afgelegen boerderij op het eiland om zich te verstoppen en ontmoeten een stomme schaapsherder (Nikos Tsachiridis), die de man blijkt te zijn van wie Celia gedroomd heeft. Ze krijgen onderdak (in een schuur) en eten van hem en blijven er slapen. De volgende ochtend verkracht de herder Celia in de schuur en maakt Christopher er foto's van als hij wakker wordt. De herder slaat daarna Christopher bewusteloos, waarna hij hem anaal verkracht. Vervolgens gooit hij Christopher in een loogput, plast hij daarna en gaat hij weer naar Celia toe, die gehecht raakt aan de herder. Samen hebben ze dan weer seks in de schuur en als Celia daarna naar Christopher gaat (die om hulp vraagt), wordt vervolgens onthuld dat Christopher en Celia in feite broer en zus zijn en dus een incestueuze relatie hebben! Celia helpt Christopher niet en zegt zelfs tegen hem:

"Forget it, Christopher. God doesn't help perverts."

Ze gaat daarna weer terug naar de herder, waar ze wederom seks mee heeft in de schuur. Als het dan avond wordt, komt er een regenbui aan op het eiland en schreeuwt / zegt Christopher:

"Somebody help me! Get me out of here! Celia... God! I'm burning! Celia! Help me! Help me, please!"

Christopher sterft dan in de loogput, terwijl Celia en de herder seks hebben. De film is daarna ook na precies 106 minuten afgelopen.

Hoewel de film als verhaal misschien niet veel voorstelt (het script lijkt geschreven in een week en het plot is zeer eenvoudig), heb ik me er wel mee vermaakt en dat vooral natuurlijk vanwege de vele extreme en perverse dingen die erin te zien zijn (wordt wel helaas niet expliciet getoond en m.b.t. het geitje hoefde dat voor mij ook niet). Ook zit er redelijk veel naaktheid in en dat is voor mij altijd een pluspunt in een film. Qua naaktheid zie je vooral Jane Lyle (als Celia Lambert) naakt (borsten, billen en behaarde schaamstreek) en verder ook alle andere vrouwen in de film, zoals Efi Banny (als Anne), de destijds 58 jarige Jessica Dublin (als Patricia Desmond), van haar zie je alleen de borsten, en Jannice McConnell (als Leslie). De cast vond ik het verdienstelijk doen en vooral natuurlijk beide hoofdrolspelers Bob Behling en Jane Lyle (ze zag er leuk uit en ze had ook een fraai lichaam) en dat ondanks dat ze geregeld irritant waren. Overigens worden er ook mooie plaatjes getoond van het kleine Griekse eiland Mykonos, welke er tegenwoordig heel toeristisch uitziet.

Al met al vond ik "Island of Death" een aardige Horror film (ik vind het overigens meer een Thriller film) waar ik me vanaf de eerste tot de laatste minuut mee vermaakt heb. Kijk je graag naar extreme films, dan is "Island of Death" zeker een aanrader en bepaalde moorden vond ik ook zeer creatief (met name die met het vliegtuigje en de bulldozer).

Wat een heerlijke absurde en bizarre film was dit (nota bene gebaseerd op een waargebeurd verhaal). Het verhaal was gewoon geweldig (vooral hoe gewoon alles fout loopt) en ik heb zeer regelmatig in een deuk gelegen om de achterlijke escapades van Mark Wahlberg en vooral Dwayne Johnson. Beiden zijn gewoon heerlijk op dreef in deze film. Behalve dat er gewoon enorm veel te lachen valt bevat de film ook de benodigde actie die soms best grof is. Visueel (enorm kleurrijk) spat deze film overigens van het scherm en zelfs muzikaal zit deze film goed in elkaar. De film is misschien iets aan de lange kant maar al met al heb ik me meer dan uitstekend vermaakt met deze leuke film. Overigens geinig dat Yolanthe Cabau ook een klein rolletje heeft (ze zag er fraai uit).

P.S. de aftiteling is mooi en laat ook foto's zien van het waargebeurde verhaal.

Aardige maar zeer voorspelbare film. Niet Clint Eastwood's beste film.

Ondanks de bekende cast waaronder een aantal fraaie vrouwen zoals Elisabeth Shue, Gina Gershon en Chloë Sevigny, is dit niet meer dan een nietszeggende flauwe dertien in een dozijn Thriller / Misdaad film die nauwelijks weet te boeien.

Het vrij voorspelbare verhaal verloopt traag en is ook aan de behoorlijk saaie kant (zeker het eerste uur). Ook gebeurt er relatief weinig (welgeteld één moord, waar wel overigens het verhaal omdraait) en zitten er geen leuke of verrassende wendingen in het verhaal. Het meest spannende moment was misschien nog wel de scene met de politieman, die hulp aanbiedt met het verwisselen van een autoband (terwijl er in de kofferbak een lijk ligt). Vanwege het vele bekende vrouwelijke schoon kijkt de film zich wel lekker weg en hoofdrolspeler Woody Harrelson (in de rol van Harry Barber) deed het verdienstelijk. Het einde van het verhaal was nog wel aardig en is zelfs wat grof.

Maar al met al is dit gewoon een matige thriller, die ik bij toeval gezien heb op de televisiezender HBO.

Deed me denken aan "The Descent", maar die film vond ik beter dan deze. De film is best leuk om te kijken maar is eigenlijk nooit echt spannend of boeiend. Het einde vond ik overigens best goed. Ben bang dat ik deze film snel vergeten ben.

Wat een bagger en wet een nep (special effects zijn om te lachen zo slecht) . Valt nog net in de categorie B-flims. Verhaal is opzicht leuk, maar de uitvoering zeer beroerd.

Als tussendoortje was deze film best geslaagd en zeker voor een B-film. De film had wel wat weg van "My Little Eye" en de "SAW" films. Het verhaal was best aardig en wist eigenlijk ook wel te boeien. Echt spannend was het ook weer niet maar het hele verhaal was wel mysterieus en wordt pas op het einde duidelijk. Het einde en de reden sloeg overigens nergens op. De cast deed het best aardig maar ik vond het wel irritant dat ze op welke vraag "I don't know" of "I don't remember" zeiden. Maar al met al best aardig om eens gezien te hebben.

Best wel een goede drama / thriller. Het verhaal is simpel maar is wel boeiend en soms zelfs spannend. Ook de uitvoering was dik in orde en dat is vooral te danken aan Jodie Foster en Forest Whitaker die goed spelen. De rol van de jonge Kristen Stewart (leek net een jongetje, nu nog eigenlijk) stelt overigens niet veel voor en ze is meer tot last dan dat ze nuttig is. Al met al was dit een goede film die van de eerste tot de laatste minuut wist te boeien en waarvan het einde ook best aardig was (wel cliché maar dat lag natuurlijk in de lijn van het verhaal).

P.S. de oplettende politieagent was ook best goed.

Opzicht wel een redelijk waargebeurt drama over een zwarte (leuke woordspeling bij deze film ) periode in de Amerikaanse geschiedenis.

Het verhaal is inderdaad wel behoorlijk eenzijdig belicht (alle blanken zijn slecht in deze film) en ook veel te snel afgerateld zonder echte diepgang. Voor een film die bijna twee uren duurt en zo'n verhaal, is dat toch eigenlijk een pre. Maar goed deze film is dan ook geregisseerd door de matige regisseur/acteur Mario Van Peebles. Het verhaal weet wel te boeien en met de uitvoering (o.a. veel actie, misschien wel iets teveel van het goede) zit het ook wel goed. De cast doet het ook verdienstelijk. Deze film heb ik bij toeval gezien op de leuke zender MGM.

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar dit onderwerp verdient eigenlijk een betere verfilming.

Ik ben de laatste tijd veel kannibalenfilms aan het kijken en toen stuitte ik ook op deze Horror / Erotiek film, maar dit is meer een Erotiek film dan een Horror (Kannibalen) film, want je ziet vooral veel tapijtjes, borsten en piemels voorbij komen en vooral dan van de twee mooie vrouwen Melissa Chimenti (Papaya), die iets exotisch heeft, en de blonde Sirpa Lane (Sara), die samen met Maurice Poli (Vincent) die drie hoofdrolspelers vormen in deze overigens zeer matige film.

Beide vrouwen (die een mooi lichaam hebben) zijn veelvuldig bloot te bewonderen van top tot teen en vooral Melissa Chimenti en dat gelijk al bij het begin van het verhaal als ze uit de zee komt lopen en naar een hut loopt, waarin een man ligt, die ze dan gaat neuken (het loopt overigens niet goed af voor die man). Het verhaal stelt overigens niet veel voor en is vooral saai en langdradig en veel schokkende beelden zijn er ook niet te zien. De schokkende beelden die je te zien krijgt zijn het afbijten van een penis door Papaya, een hanengevecht, twee varkens (die wel al dood zijn) die worden opengesneden, een man die levend wordt opengesneden en wens hart eruit wordt gehaald en waaraan gegeten wordt.

De laatste twee scènes zijn overigens te zien tijdens een achterlijk ritueel, waarbij op een gegeven moment iedereen zich gaat uitkleden en in zijn blootje gaat dansen De scène waarbij Sara en Vincent in bad gaan en waarbij Papaya ze een helpend handje geeft mocht er wel wezen en Sara raakt daarbij zo opgewonden, dat ze uit bad stapt en op een bed gaat liggen (op de buik) en zichzelf gaat vingeren. Dat duurt echter niet lang, want op een gegeven moment wordt ze meegenomen door twee mannen.

Papaya is bezig om van Vincent een wrak te maken (dat doet ze met alle mannen), door veelvuldig met hem te neuken Hij is op een gegeven moment zo verzwakt, dat twee mannen hem doden. Sara is inmiddels verliefd geworden op een donkere man en ze vrijen op een gegeven moment op het strand (zie ook filmposter). Papaya kijkt daarbij op een afstand jaloers toe en probeert de donkere man met een mes te steken. Als op een gegeven moment Sara poedelnaakt op een bed ligt, loopt Papaya ernaar toe, kleed ze zich helemaal uit en gaat ze met haar vrijen. Sara schrikt er eerst een beetje van, maar laat het wel toe en geniet er daarna ook van.

De ontknoping van het verhaal was eigenlijk nog best aardig, want Papaya en Sara werken namelijk samen en dat krijg je op het einde te zien bij een scène, die eerder ook al eens te zien was, namelijk als Papaya een lift krijgt van Vincent en Sara en nu gebeurt dat door Sara met een andere man, die natuurlijk het volgende slachtoffer gaat worden. Buiten de mooie Melissa Chimenti en Sirpa Lane heeft de film verder visueel niets te bieden en de omgeving waar het verhaal zich afspeelt, had veel weg van een getto.

Al met al een zeer matige Horror / Erotiek (waarbij je Horror dus met een korreltje zout moet nemen) film, die alleen vanwege het vele bloot van Melissa Chimenti en Sirpa Lane, het aankijken nog enigszins waard maakt.

Visueel zag het er best aardig uit en de cast deed het ook wel aardig maar al met al was dit toch best een saaie en langdradige film met inderdaad een vrij rommelig verhaal. Buiten een aantal aardige dialogen gebeurt er eigenlijk best weinig (m.u.v. de plasscene welke je niet vaak in normale films ziet). Zeker in het eerste uur valt er weinig te genieten, pas in de laatste 15 minuten komt de film opgang en wordt het ook enigszins interessant/boeiend. Helaas vond ik dat wat te laat om de film nog te redden. Zac Efron vond ik best een aanfluiting als hoofdrol speler daarentegen vond ik Matthew McConaughey (die werd wel effen twee keer flink te grazen genomen ) en vooral Nicole Kidman het goed doen. Trouwens John Cusack als psychopaat was ook wel aardig.

P.S. de stem van Macy Gray die het verhaal verteld was zeer vervelend en irritant.

Mooie klassieker, schitterend verhaal en ook nog eens zeer boeiend. Steve McQueen en Dustin Hoffman acteren geweldig in deze film, vooral eerst genoemde. De film is al meer dan 30 jaar oud maar de beelden zijn nog altijd prachtig en de film is eigenlijk tijdloos.

De film opent leuk en vrolijk met een fotorapportage (met passende muziek) waarbij veel bloot te zien is. Daarna komt regisseur Tinto Brass aan het woord die aangeeft dat deze film gaat over hoertjes in bordelen, maar ook over hun geluk en hun angsten. Hij zocht daarom een actrice die dit begreep en de moeilijke momenten aankon en kwam toen uit op de fraaie Deborah Caprioglio die in deze film de hoofdrol speelt als "Paprika" (oftewel de titel van de film). Om haar draait dan ook deze film waarbij heel veel bloot (soms ook licht pornografisch) te bewonderen valt en dan natuurlijk met name van Deborah Caprioglio die best een flink decolleté (wel wat hangend) heeft en ook een behoorlijk tapijtje.

Hoewel het verhaal (vaak begeleidt met vrolijke muziek) natuurlijk weinig voorstelt was de uitvoering wel leuk gedaan en viel er ook geregeld wat te lachen (wel voornamelijk glimlachen). Ook zitten er wat harde (mishandelen) en wat treurige momenten in. Omdat de film ook niet echt lang duurt en er veel bloot (dit keer best vaak in combinatie met lesbische seks) te zien was, kijkt de film zich verder lekker weg en wordt het eigenlijk ook nooit echt saai. Wel soms wat langdradig, maar dat is eigenlijk ook een typische eigenschap van dit soort films.

Overigens speelt Tinto Brass ook weer een rolletje in deze film en wel als de perverse doctor/gynaecoloog "Babarelli". Hij mocht hierbij ook Deborah Caprioglio aanraken en een eendenbek naar binnen schuiven Op het einde komt er ook nog even een bidet (vrijwel standaard bij Tinto Brass) voorbij, maar die wordt niet gebruikt maar juist verkocht met als tekst "Een bidet uit 1920, Het heeft de mooiste kutten en konten van Italië gezien"

Al met al was dit gewoon wederom weer een leuke en vermakelijke film van Tinto Brass en tevens alweer de 9e film die ik van hem heb gezien in een paar dagen tijd.

Dit is dan de derde film welke ik gezien heb van de "Paradies" films en misschien ook wel de beste en zeker de leukste. De film staat betiteld als een "Drama", maar "Zwarte Komedie" is zeker ook van toepassing op deze film. Het verhaal zit leuk (de opening zet min of meer de toon voor de rest van het verhaal) en goed in elkaar en de uitvoering is misschien zelfs beter. Zo gebeurt er enorm veel en is de vaart ook hoog, waardoor het nergens saai wordt.

Het verhaal draait om geloof en ook om lust. De combinatie van Anna Maria als volgeling van Jezus en haar man Nabil, de aan een rolstoel gekluisterde moslim, is sowieso al apart en zorgt ook voor veel geweldige hilarische scenes. Geweldig was het toen Anna Maria hem helemaal spuugzat was en hem zijn rolstoel afpakte waardoor hij zich over de vloeren moest slepen om zicht te verplaatsen De rol van Anna Maria wordt overigens geweldig vertolkt door Maria Hofstätter en ook Nabil Saleh als Nabil doet het prima.

Buiten de scenes tussen Anna Maria en Nabil zitten er meer dan genoeg andere noemenswaardige scenes in deze film. Zo was het ook geweldig dat Anna Maria met een groot Mariabeeld naar andere mensen ging om hun te proberen te bekeren. Echt lukte dat natuurlijk niet en het leverde regelmatig ook heftige en hilarische discussies op (o.a. bij die kluizenaar die in zijn onderbroek rondliep). Het was ook wel hilarisch dat Anna Maria zichzelf deed pijnigen richting een gekruisigd Jezusbeeld en zelfs de liefde deed bedrijven met het Jezusbeeld. De scene waarbij Anna Maria door een park loopt en opeens een openbare orgie ziet, sloeg eigenlijk nergens op maar was wel zeer hilarisch.

Het einde was overigens ook wel goed en al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze zeer leuke film.

Wat een saaie en sobere bedoeling (qua uitvoering) was deze film. Het verhaal speelt zich af in dieetkamp ergens in Oostenrijk, maar qua soberheid kon het zich wel afspelen ergens in een voormalig Oostblok-land. Eerlijk gezegd gebeurt er ook totaal niets in deze film en kabbelt het verhaal rustig naar het einde toe. Omdat er maar niets noemenswaardig gebeurde, ben ik op een gegeven moment maar vooruit gaan spoelen. Het enige leuke moment in deze film was toen ze allemaal buiten op een rijtje stonden en de "If You Are Happy and You Know It Clap Your Fat" song deden. Nee deze film met al die dikkerdjes was duidelijk niet aan mij besteedt.

Ik vond dit eigenlijk meer een film voor BBW liefhebbers, waar ik niet onder val.

Het is weliswaar een film maar ook enigszins verfilmd als een soort documentaire over oudere alleenstaande vrouwen die hun geluk proberen te zoeken op vakantie in Afrika (in dit geval Kenia). Zeg maar gerust het sekstoerisme voor vrouwen.

Opzicht was het best een interessante documentaire, maar was het ook schrijnend om te zien hoe onnozel de vrouwen eigenlijk waren en in ieder bedrog trapte. Ze gaan opzoek naar liefde (vooral uit het oogpunt van Margarete Tiesel), maar verder dan goedkope mannelijke gigolo's (die hun bedriegen en afzetten) met een flink wapen tussen de benen komen ze niet en dat was natuurlijk ook te verwachten.

De cast deed het overigens prima en ook overtuigend. Ook de uitvoering en het visuele aspect was aardig (geweldig waren de beelden met aan één kant de toeristen en aan de andere kant, gescheiden door een touw en een bewaker, de Kenianen die de toeristen willen lastig vallen met allerlei prullen en hun diensten, in het laatste geval vaak hun wapen tussen de benen). Hoewel het best een goed Drama / Documentaire is, vond ik het wel niet echt schokkend of aangrijpend.

P.S. de scene op het einde waarbij ze met zijn vieren een weddenschap doen wie de slang (zo noemden ze het mannelijke lid) hard kan krijgen was wel fraai

Hoewel Nederlandse films me in het algemeen vaak tegenstaan, mocht deze gedeeltelijke Nederlandse (verhaal speelt zich o.a. af in Amsterdam en de film is geregisseerd door de Nederlander Joost van Ginkel) Drama film er zeker wezen en is het verhaal op bepaalde momenten ook best heftig.

Het verhaal (beter gezegd vijf verhalen die bepaalde connecties met elkaar hebben) over de zes buitenlandse mensen (vooral afkomstig uit voormalig Joegoslavië) die al dan niet vrijwillig in Amsterdam verblijven en ook iets met elkaar gemeen hebben, zit goed in elkaar en weet zeker ook te boeien en bevat ook de nodige drama, welke soms best heftig was om te zien. En dan doel ik o.a. op de scene waarbij drie jonge vrouwen (waaronder Jenya, die gespeeld werd door de mooie hoofdrolspeelster Anjela Nedyalkova) uit voormalig Joegoslavië naar Nederland zijn gelokt voor modellenwerk, maar daar eenmaal aangekomen gelijk verkracht (heftig in beeld en geluid gebracht) worden en daarna ook ingezet worden in de prostitutie. Ook de scene waarbij echte oorlogsbeelden (neerschieten van personen) uit voormalig Joegoslavië werd getoond, was heftig om te zien.

Het eerste gedeelte van het verhaal is wel wat langdradig en het duurt ook even voordat het verhaal goed opgang komt en je weet hoe de vork in de steel zit. Maar in het eerste gedeelte van het verhaal worden de zes buitenlandse personen wel goed geïntroduceerd, zodat je weet met wie je te maken hebt en wat ze in Amsterdam doen. Naarmate het einde van het verhaal nadert, lopen alle verhaallijnen min of meer in elkaar en dat resulteert dan in een sterk einde met ook de nodige drama. Visueel mocht deze film er ook best wezen en er valt ook best veel bloot in te zien, waaronder het lichaam van de eerder genoemde hoofdrolspeelster Anjela Nedyalkova. Helaas niet het lichaam van Victoria Koblenko, die ook een kleine rol heeft in deze film als Ana, die de vrouw is van Ivica en waarvan ze ook een baby heeft. Deze Ivica handelt in vrouwen (gebruikt, of beter gezegd misbruikt, ze voor de prostitutie) en heeft vroeger oorlogsmisdaden begaan tijdens de Joegoslavië oorlog.

Degene die deze film zeker ook naar een hoog niveau tillen is de cast en die bestaan vooral uit onbekende acteurs en actrices uit voormalig Joegoslavië. Ze speelden wel goed en overtuigend en vooral de al eerder genoemden Anjela Nedyalkova (in de rol van Jenya) en Boris Isakovic (in de rol van Ivica). Maar ook Jasna Djuricic (in de rol van Seka, waarvan de man en zoon zijn vermoord door oorlogsmisdaden in voormalig Joegoslavië) en Issaka Sawadogo (in de rol van de Afrikaan Yaya, die samen met zijn gezin naar Nederland is gevlucht en daar moeilijk rondkomt). Hoewel Magnus Krepper (in de rol van de Zweedse dirigent Stig, die samen met zijn zoontje Lukas tijdelijk in Amsterdam komen wonen) en Erik Adelöw (in de rol van zoontje Lukas die een plasprobleem heeft) het zeker niet slecht deden, vond ik hun verhaal wel het minst interessante. De zonet genoemde personen zijn uiteraard ook de zes buitenlandse mensen, waar het in dit verhaal omdraait en Ivica is daarin de bindende factor.

Gewoon een goede en ook best sterke Nederlandse (althans voor een groot gedeelte) Drama film waarin overigens nauwelijks Nederlands wordt gepraat (op een paar woordjes na). Van mij mag Nederland meer van dit soort films maken i.p.v. de vele goedkope flauwe dertien in een dozijn "goodfeel" (bij mij is het dan juist vaak ergernis i.p.v. goodfeel) films zonder enig serieus verhaal.