Opinions

Na het destijds leuke eerste deel waren de verwachtingen voor dit tweede deel best hoog. Maar dat maakt dit tweede deel dus niet waar. Integendeel zelfs want het is gewoon bar slecht en te lachen valt er niets of nauwelijks. Jammer dat men na deze film nog een aantal delen heeft gemaakt, want die waren zelfs nog slechter dan deze.

De film poster was eigenlijk beter dan de film hoewel die ook al erg triest is. Ondanks dat de Police Academy films vrijwel allemaal slecht waren bleven de mensen toch deze zooi huren (in de bioscoop kwam het al niet meer uit). Dit deel was uiteraard ook behoorlijk slecht maar blijft nog net overeind (puur dankzij Bobcat Goldthwait) voor een totale vernedering namelijk een 0.5.

In de afgelopen twee weken heb ik de laatste twee slechte delen uit de Police Academy reeks gezien en vandaag was het dan de beurt aan deze vierde film welke ik schijnbaar nog nooit helemaal gezien had (soms wel stukjes via de televisie, maar meestal haakte ik al snel af). Opzicht kan ik me dat best goed voorstellen, want ook deze vierde zogenaamde Komedie film is wederom slecht en dat is eigenlijk van toepassing op alle zeven de delen van de flauwe Police Academy reeks.

Bij de laatste twee delen (vooral in het laatste deel) van de Police Academy was de Police Academy cast niet meer volledig en wat dat betreft was het dan wel weer leuk om de volledige cast weer eens terug te zien. Dit was tevens de laatste Police Academy film waarin hoofdrolspeler Steve Guttenberg (in de rol van agent Mahoney) te zien is en hetzelfde geldt voor Tim Kazurinsky (in de rol van de onhandige agent Sweetchuck) en Bobcat Goldthwait (als de irritante en vreselijke politieagent Zed, met zijn verschrikkelijke schreeuwerige en onduidelijke stem).

Jammer genoeg is het verhaal wederom slecht en flauw en dat laatste is ook van toepassing op de meeste humor in het verhaal. Ik heb eigenlijk alleen moeten glimlachen om de zwembad scene van Leslie Easterbrook (waarbij je dan haar flinke borsten door het witte T-shirt ziet doorschijnen) als agente Callahan, waarbij ze vraagt om gered te worden en waarbij dan iedereen die langs de kant van het zwembad staat in het water springt om haar zogenaamd te gaan redden, de scene in de homobar (en dan vooral om de muziek die op een gegeven moment wordt ingezet en waarbij men gaat stijldansen) met Captain Harris (gespeeld door G.W. Bailey) en Proctor (gespeeld door Lance Kinsey) waar ze door Mahoney zijn toegestuurd, maar dan met de wetenschap dat het ging om de beste saladebar in de stad en de scene waarbij Captain Harris agente Hooks (vrouw met zeer hoge stem) wegstuurt en dan tegen haar zegt:

"Pak je knabbelstemmetje en ga weg"

De film duurt met 85 minuten gelukkig niet lang en het einde met de vliegtuigen en luchtballonen was eigenlijk nog best vermakelijk en zelfs een beetje spectaculair (althans hoe het in beeld werd gebracht). Verder was het leuk om een jonge Sharon Stone (als verslaggeefster Claire Mattson waarop Mahoney natuurlijk verliefd wordt), die toen nog echt moest doorbreken vanaf de jaren 90 (vanaf "Total Recall (1990)"), en een jonge David Spade (in de rol van skater Kyle, waarbij de bekende skater Tony Hawk zijn skateboard scenes en stunts doet) te zien meespelen in deze film. Corinne Bohrer (in de rol van fotografe Laura, die verliefd wordt op politieagent Zed) is misschien niet zo bekend, maar ik vond haar qua uiterlijk wel een leuke verschijning om te zien.

Met deze film heb ik na ruim 30 jaar (zegt eigenlijk al genoeg dat ik er zolang over heb gedaan) dan eindelijk ook alle Police Academy films gezien (het eerste deel "Police Academy (1984)", heb ik destijds in 1984 zelfs in de bioscoop gezien) en dat is niet iets om bepaald trots (eerder beschamend) op te zijn, want alle films in de reeks zijn gewoon matig tot slecht (al vanaf het tweede deel) en dat laatste is helaas ook van toepassing op dit vierde deel.

Is nu op TV te zien, maar ik moet bekennen dat de film echt waardeloos is. De humor is echt intens triest en totaal niet grappig. Ze hadden het gewoon bij het 1e deel moeten houden.

Met veel schaamte deze trieste Komedie film zonet bekeken (puur uit verveling) op de televisiezender Veronica en in plaats ervan opgewekt en vrolijk te worden door veel te lachen of te glimlachen, raak je juist gedeprimeerd door deze film want er valt gewoon niets te lachen (zelf niet te glimlachen) en het is ook nog eens allemaal bar slecht, tot het beschamende af (regelmatig met het schaamrood op de kaken zitten te kijken en soms heb ik zelfs Russische roulette erbij gedaan, ik won dus wel steeds ).

Normaal gesproken kijk ik geen films op de commerciële televisiezenders i.v.m. de vele irritante reclames en vooraankondigingen van vreselijke Nederlandse programma's ertussendoor, maar bij deze film is dat juist een godsgeschenk (eigenlijk ook nog grappiger dan de film zelf), zodat je weer even kan bijkomen van deze bar slechte zogenaamde komische film, die gewoon in alle facetten slecht is en dan doel ik op het flauwe en achterlijke verhaal zelf, de uitvoering van het verhaal, de humor en de cast (ook nog eens zonder hoofdrolspeler Steve Guttenberg, in de rol van Carey Mahoney, die tenminste nog een beetje kon acteren).

Het eerste deel van Police Academy, welke ik destijds zelfs in de bioscoop heb gezien, was nog leuk (zeker als tiener van 13 jaar destijds), maar de delen erna zijn eigenlijk allemaal niet meer om aan te zien en ze worden ook met het deel slechter (mede ook door het afhaken van bepaalde leden van de cast). Na deze film werd ook nog eens het laatste van de Police Academy reeks (inderdaad een echte melkkoe reeks zoals "Vdk_Movie" dat boven mij omschrijft) uitgezonden, maar daar ben ik maar niet meer aan begonnen, want anders had ik het waarschijnlijk ook niet meer overleefd (dan was ik waarschijnlijk Russische roulette gaan spelen met meerdere kogels i.p.v. eentje).

Nadat ik vorige week nog het dramatische slechte "Police Academy 6" heb gezien en ik daarbij Russische roulette heb gespeeld om uit mijn lijden verlost te worden (wat dus niet gelukt is), ben ik bij deze Komedie film weer vrolijk verder gegaan en omdat het verhaal zich dit keer ook nog in Rusland (Moskou om precies te zijn) afspeelt, is het ook nog passend (daarom had ik dit keer i.p.v. een pistool ook maar een Kalasjnikov gebruikt).

Dit tenenkrommende slechte zevende en tevens laatste (gelukkig overigens) deel uit de Police Academy reeks kwam 5 jaar uit na het zesde deel en veel personages uit de vorige delen zien we nu ook niet meer terug m.u.v. Commandant Eric Lassard (gespeeld door George Gaynes), Sgt. Larvelle Jones (oftewel de geluiden man Michael Winslow), Sgt. Eugene Tackleberry (gespeeld door David Graf), de rondborstige en rijpe Capt. Debbie Callahan (gespeeld door Leslie Easterbrook) en Capt. Thaddeus Harris (gespeeld door G.W. Bailey). Ondanks het afhaken van veel bekende personages uit de vorige delen, was de cast toch best indrukwekkend, want in dit verhaal pakt men best groot uit met Christopher Lee (in de rol van de Russische commandant Rakov) en Ron Perlman (in de rol van de slechterik Constantine Konali, die de peetvader van de Russische maffia is) en was Claire Forlani (in de rol van de Russische agente Katia Sergeyevna) een fraai verschijning om naar te kijken. Zij en de scene in het badhuis (vanwege het beetje bloot wat daarbij te bewonderen is) waren overigens de enige twee leuke dingen in dit verhaal, want voor de rest is het verhaal wederom verschrikkelijk slecht (inclusief de uitvoering ervan) en de zeer flauwe niet grappige humor kietelde bij mij de sluitspier i.p.v. de lachspier en dat kan toch niet de bedoeling zijn van een komische film. Overigens wel helaas, want dat kost me weer een nieuw bankstel.

Er zit in dit verhaal ook een ietwat onsmakelijke scene en dat is de scene waarbij Sgt. Larvelle Jones undercover (overigens de hele Police Academy cast) is als barman op een casino boot en daarbij met zijn mond (en daarbij het geluid nadoet van een blender) een Margarita cocktail maakt (door van twee flessen wat in zijn mond te gieten) en die daarna in een cocktailglas uitspuugt en geeft aan undercover Cadet Connors (gespeeld door Charlie Schlatter die een hoofdrol heeft in dit verhaal). Omdat de film nog net geen 85 minuten duurt (en dat is inclusief de kozakken scene van de Police Academy cast na het einde), is de marteling om deze film helemaal uit te kijken gelukkig niet al te lang en zoals eerder gezegd verzacht de mooie Claire Forlani ook een heel klein beetje de pijn.

Maar veel stelt het dus weer niet voor en gelukkig is men na dit deel dan ook echt gestopt met het maken van Police Academy films. Maar goed, omdat het tegenwoordig vrij normaal is dat van vrijwel iedere oude bekende film een remake wordt gemaakt, zal het me niet verbazen als dat met Police Academy ook gaat gebeuren. Ondanks dat deze Komedie film gewoon slecht is (dat is een understatement), krijgt hij wel een iets hoger punt van mij dan Police Academy 6, welke ik dus vorige week heb gezien, en dat komt dankzij Claire Forlani en het beetje bloot in het verhaal.

Hoewel ik Terence Hill graag zie spelen in films (vooral natuurlijk samen met zijn vriend Bud Spencer), vond ik deze film een oubollige (is dan ook al 35 jaar oud), flauwe en zeker ook een kinderachtige bedoeling. Zou ik vroeger deze film als kind zijnde voor het eerst hebben gezien, dan had ik het misschien nog wel leuk gevonden. Maar nu ik hem als volwassen voor het eerst heb gezien, vond ik het gewoon een tenenkrommende bedoeling om naar te kijken.

Qua verhaal en uitvoering vond ik deze film veel weg hebben van een "Bassie en Adriaan tegen de boeven" verhaal en dan met Terence Hill en Ernest Borgnine in de hoofdrol. Er mag dan misschien de nodige humor inzitten, maar de meeste humor was niet echt aan mij besteedt (namelijk te flauw en te kinderachtig, zoals o.a. met de vis en de reuze opgeblazen kauwgombal op het einde). De film staat betiteld als een Actie / Komedie, maar de actie stelt weinig tot niets voor. De enige actie die ik leuk vond, was het gevecht (overigens ook het enige) van Terence Hill tegen een aantal boeven. De vreselijke muziek in deze film (die steeds werd afgespeeld als Terence Hill iets deed met zijn superkrachten) met steeds hetzelfde vervelende liedje, was zeer irritant en deed pijn aan mijn oren. Het enige positieve in deze film vond ik nog de beelden van Florida en misschien ook wel de luchtige sfeer van het verhaal.

Maar al met al met vond ik dit gewoon een zeer matige film met Terence Hill in de hoofdrol. Misschien was dit ook wel de slechtste film die ik ooit van Terence Hill heb gezien. Voor de echte leuke Actie / Komedie films moet je toch echt zijn bij de Bud Spencer & Terence Hill films.

Gewoon een prima film (zeker voor de jaren 80), het verhaal is prima en ook best spannend (de scene met de clown vond ik geweldig) en er wordt ook nog eens goed in geacteerd.

Deze flut remake kan nergens aan tippen aan het sterke en ook leuke origineel uit 1982.

Qua verhaal lijken deze film natuurlijk sterk op elkaar (anders zou het ook geen remake zijn), maar van deze film is gewoon de uitvoering zeer matig (de opbouw rammelt aan alle kanten en er zit ook totaal geen diepgang in, dat laatste komt misschien ook omdat deze film een stuk korter is dan het origineel) en zit er ook totaal geen spanning in het verhaal, wat toch het grootste gemis is. Zo vond ik de clown scene in het origineel (die clown zag er tenminste ook creepy uit) goed en zeer spannend (zeker m.b.t. de opbouw), terwijl het bij deze film juist zeer weinig voorstelt en ook best flauw is. Hetzelfde geldt ook eigenlijk voor de boom scene die in het origineel veel sterker en spannender was. Het origineel bevat ook best wat luchtige stukken (zeker in het eerste gedeelte waar men min of meer nog geintjes uithaalt met het verschijnsel) en heeft zelfs humor en dat ontbreekt in deze film helaas ook allemaal. Het enige waar ik in deze film om heb moeten lachen, was op het einde als ze naar een ander soortgelijk huis gaan kijken

Ook de zeer povere cast weet nergens te overtuigen en men acteert ook best belabberd en met name de jongste kinderen Kyle Catlett (in de rol van de irritante Griffin Bowen) en Kennedi Clements (in de rol van Madison Bowen, die ontvoerd wordt door de geesten). En hoewel ik Sam Rockwell altijd wel leuk vindt in films, kan hij in deze film totaal niet tippen aan Craig T. Nelson en zelfs niet qua humor. De man (gespeeld door Jared Harris) die men erbij betrekt om de poltergeist te bestrijden vond ik een aanfluiting en hetzelfde geldt voor het observatieteam. Daar werd ook veel te weinig mee gedaan (de boormachine scene met een irritant persoon van het observatieteam, was dan wel aardig), terwijl het in het origineel veel meer aandacht kreeg en er ook meer mee werd gedaan. Alle persoonlijkheden in het origineel waren sowieso beter en leuker.

Visueel zag het er wel nog allemaal aardig uit en hetzelfde geldt voor de special effecten (dat is hedendaags met alle computertechnieken ook niet meer zo moeilijk) en dat was eigenlijk ook het enige positieve aan deze voor de rest zeer matige film. Nee deze remake was in mijn ogen totaal overbodig en misschien dat iemand die nog nooit in eerste instantie het origineel heeft gezien, deze film misschien nog wel aardig vindt. Al met al krijgt deze film van mij nog een 2,0 en dan ben ik eigenlijk nog best mild.

Het eerste deel vond ik zeer goed maar dit vervolg vond ik een aanfluiting. Er zitten een paar goede momenten in maar de film weet totaal niet te boeien en wordt ook nooit spannend.

Gelukkig beter dan het 2e deel want dat vond ik maar niets. Bij deze film speelt alleen nog Heather O'Rourke mee uit de eerste 2 delen en dat werkt verfrissend want je hebt in principe een nieuwe cast.

Het verhaal vond ik best aardig en boeiend. De film wordt soms zelfs spannend.

Nadat ik de afgelopen week twee goede films van regisseur Denis Villeneuve had gezien, was ik benieuwd geraakt naar eerdere films van deze regisseur en toen kwam ik al snel uit op deze vrij onbekende film van hem, welke gebaseerd is op een ware gebeurtenis op een Technische Universiteit in het Canadese Montreal op 6 december 1989.

In dit verhaal draait het namelijk om de dodelijke schietpartij (met een semiautomatisch geweer) die in het "Ecole Polytechnique College" (oftewel de Technische Universiteit) heeft plaatsgevonden op 6 december 1989 en waarbij Marc Lepine (25 jaar oud) het heeft gemunt op vrouwen (hij heeft namelijk een hekel aan feministen) en waarbij 14 jonge vrouwen de dood vinden (tijdens de aftiteling komen ook hun namen voorbij) en 10 personen (ik weet niet of dat ook allemaal vrouwen waren, maar wel velen daarvan) gewond raken. Uiteindelijk schiet Marc Lepine dan zichzelf dood en dat was hij al van te voren plan (bij de opening van het verhaal houdt hij al het geweer tegen zijn hoofd), maar hij wilde eerst nog zoveel mogelijk vrouwen met zich meenemen

In dit volledig zwart/wit opgenomen verhaal (welke wel wat wegheeft van de film "Elephant" uit 2003) volgen we deze heftige gebeurtenis via die schutter/moordenaar Marc Lepine (best overtuigend gespeeld door Maxim Gaudette) en de twee studenten Valérie (goed gespeeld door Karine Vanasse die er ook best leuk uitzag) en Jean-François (goed gespeeld door Sébastien Huberdeau). Daarbij Valérie vooral vanuit een slachtofferrol en Jean-François vanuit een helpende/zorgzame rol (zeg maar een soort van dappere helden rol).

Het hele verhaal duurt maar circa 70 minuten maar zit goed in elkaar en is ook regelmatig heftig en schokkend. Het hele schietgebeuren werd ook indrukwekkend en realistisch in beeld gebracht en daarbij gaat het er hard aan toe. Deze film moet het vooral hebben van de beelden (ondanks dat het in zwart/wit is, werd alles visueel fraai in beeld gebracht), want echt veel wordt er niet ingepraat. Het is wel jammer dat regisseur Denis Villeneuve niet wat dieper is ingegaan in de achtergrond/verleden van de schutter/moordenaar Marc Lepine, want daardoor blijft de film een beetje vlak. Nu weet je eigenlijk alleen dat hij het op vrouwen gemunt heeft vanwege feminisme en waar hij een hekel aan heeft.

Al met al is dit wederom een indrukwekkende Drama film van regisseur Denis Villeneuve, die vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te boeien en die ook een aantal aangrijpende scenes bevat.

Qua verhaal (toch wel een beetje een dertien in een dozijn verhaal) had het weinig nieuws onder de zon, maar qua uitvoering viel het nog wel mee en dan vooral dankzij de actie en het visuele aspect. Omdat het verhaal behoorlijk inhoudsloos (flut romantisch verhaal) is, weet de film ook niet echt te boeien en wordt het helaas ook nergens spannend. Erger nog, de film was behoorlijk voorspelbaar en het enige wat nog een beetje open bleef was of Emily Browning (als Cassia) en/of Kit Harington (als Milo) de ramp zouden overleven.

De cast met toch niet de minste acteurs en actrices (o.a. Emily Browning, Carrie-Anne Moss, en Kiefer Sutherland) vond ik in het algemeen vrij povertjes en slapjes. De juist ietwat onbekendere acteurs zoals Sasha Roiz (als Proculus) en Adewale Akinnuoye-Agbaje (blijft in mijn ogen nog altijd "Simon Adebisi" uit de keiharde gevangenisserie "Oz") konden me nog het meest bekoren.

Opzicht kijkt de film zich wel nog lekker weg en de laatste 30 minuten beiden veel spektakel en zien er visueel fraai uit. Ik heb de film maar in 2D gezien, maar het laatste gedeelte zal er ongetwijfeld fraai hebben uitgezien in 3D. Al met al dus leuk om eens gezien te hebben, maar eigenlijk is de film wel een gemiste kans want met een veel beter en boeiender verhaal (i.p.v. dit flut romantisch) had ik deze film ongetwijfeld een stuk beter gevonden.

Zenden ze nu regelmatig uit op MGM. Geen hoogvlieger maar wel leuk om eens gezien te hebben. Ook leuk om een vrij jonge Mickey Rourke, Eric Roberts en Daryl Hannah te zien.

Zo te zien hebben weinigen deze film gezien wat ik me wel kan voorstellen want ik had er ook nog nooit van gehoord.

Deze Horror / Biografie film heb ik gisteren gekeken i.v.m. de "Horrorfilm Challenge", want anders had ik hem waarschijnlijk links laten liggen omdat ik er geen hoge verwachtingen van had (geldt tegenwoordig helaas voor vrijwel alle nieuwe horrorfilms die uitkomen). Het is inmiddels een halve eeuw geladen dat de dit jaar overleden regisseur William Friedkin met "The Exorcist (1973)" een nieuwe norm zette voor de bovennatuurlijke horrorfilm en daar kan deze "The Pope's Exorcist" op geen enkele wijze aan tippen. Deze film heeft ook niets te maken met de film uit 1973.

Gabriele Amorth overleed in 2016 en liet meerdere boeken achter waarin hij uitvoerig over zijn ontmoetingen met bezeten mensen schreef. De pater beweert 30.000 demonen uitgedreven te hebben, maar in de meeste gevallen ging het om slachtoffers met mentale problemen (zo'n slachtoffer zien we ook in deze film in de vorm van de vrouw Rosaria, gespeeld door Bianca Bardoe, die zelfmoord pleegde en waar Gabriele zich schuldig over voelt). In twee procent (wordt ook in de film genoemd) van de gevallen zag hij werkelijk een bewoner van de hel een mens besturen. "The Pope’s Exorcist" gaat over zo’n ontmoeting, maar helaas is dit verhaal volledig fictief.

Gabriele Amorth (Russell Crowe) is de beste exorcist van de wereld en op 4 juni 1987 voert hij in Italië een succesvolle en officieuze duiveluitdrijving uit, waarbij hij o.a. een varken gebruikt, en dat komt de pater duur te staan als hij zich voor zijn acties moet verantwoorden bij zijn superieuren in Rome en vooral tegenover kardinaal Sullivan (Ryan O'Grady). Maar Gabriele legt alleen verantwoording af bij de paus (Franco Nero) in Vaticaanstad. Zijn directe opdrachtgever die evenals hem erin gelooft dat het kwaad op Aarde ronddwaalt. De paus geeft Gabriele dan ook een nieuwe opdracht als er een bijzondere zaak zich in een bouwvallige verlaten abdij in Spanje ontvouwt.

Daar is Julia (Alex Essoe) namelijk noodgedwongen ingetrokken met haar twee kinderen, te weten de rebelse dochter Amy (Laurel Marsden) en het stille zoontje Henry (Peter DeSouza-Feighoney), na het overlijden van haar man en al gauw vertoont haar zoontje Henry vreemde trekken die veel weg hebben van een demon. Gabriele is ervan overtuigd dat hij opnieuw te maken krijgt met iemand die aan een geestesziekte lijdt, maar hij komt na zijn bezoek al snel tot de ontdekking dat hij deze keer oog in oog komt te staan met het kwaad dat zich in het kind Henry huisvest.

Russell Crowe speelde ooit in Oscar winnende films en "The Pope’s Exorcist" hoort zeker niet in dat rijtje. Ondanks dat hij in een carrière dip zit, doet hij op een leuke manier zijn best om Gabriel Amorth een warme uitstraling te geven, met een rauw randje. Zo drinkt hij alcohol voor het exorcisme en maakt hij flauwe grapjes omdat demonen schijnbaar moppen haten. Regisseur Julius Avery zag er waarschijnlijk ook de lol van in om Russell verkleed als een pater op een rode Vespa rond te laten rijden. Hij doet het regelmatig en de film laat het zelfs lijken alsof hij van Rome naar Spanje rijdt op de scooter

Er zijn al tientallen films waarin duiveluitdrijvingen centraal staan en op dat gebied heeft "The Pope’s Exorcist" dan ook helemaal niets nieuws te bieden. Dat het hoofdpersonage is gebaseerd op een echte duiveluitdrijver uit Vaticaanstad en sommige gebeurtenissen gebaseerd zijn op de verhalen die Gabriele Amorth in zijn boeken heeft geschreven, zouden de film een stuk boeiender en spannender kunnen maken. Maar het nadeel is dat de horrorfilm nooit echt onder je huid kruipt en nooit echt boeiend, spannend of eng wordt, hoewel er wel aan aantal creepy momenten (o.a. als Amy in een soort van spin verandert) inzitten. Ook moet je natuurlijk niets van de "gore" verwachten. De enige twee momenten waarbij "gore" een heel klein beetje van toepassing is als pater Esquibel (Daniel Zovatto), min of meer de sidekick van Gabriele, in zijn oor wordt gebeten door Henry en als moeder Julia door haar bezeten dochter Amy in de hand wordt gebeten.

Dit is vooral te wijten aan het verhaal dat we we inmiddels al vaker hebben gezien, maar ook aan de minder overtuigende speciale effecten (zoals groter wordende monden) die grotendeels met behulp van een computer op het scherm zijn getoverd. Wat dat betreft mis ik tegenwoordig de horroreffecten van de jaren 70, 80 en 90 films die zonder computer zijn gemaakt en die veel meer effect hebben dan degene gemaakt met een computer en het komt het realisme ook niet ten goede. Visueel (inclusief de kleuren) gezien mocht de film er overigens best wezen, want de beelden van de abdij (inclusief de catacomben) en natuurlijk van het beeldschone Rome, zijn een lust voor het oog.

"The Pope’s Exorcist" begon opzicht best aardig met het exorcisme in Italië waarbij een varken gebruikt wordt en die dan uiteindelijke doodgeschoten wordt (als de demon zich verplaatst heeft in het varken), waarna we de klassieker "She Sells Sanctuary" van de rockband "The Cult" te horen krijgen. Maar het verhaal heeft weinig subtiliteit en transformeert in de tweede helft in een regelrechte foute horrorfilm. De Spaanse abdij waar het Amerikaanse gezin intrekt is een overduidelijk spookhuis (zo verdwijnt moeder Julia bijna in een bed en krijgt dochter Amy te maken met een demon in een kast) en de demon, te weten Asmodeus die bekend staat als de koning van de hel, die Henry overneemt heeft duidelijk "The Exorcist" uit 1973 gezien.

Alle clichés (o.a. ledematen in onmogelijke posities, een rammelend bed, tegen de muur opklimmen en aan het plafond hangen) passeren de revue en zelfs zijn confrontaties met Gabriele zijn weinig overtuigend. De demon wil Gabriele overnemen en zo de katholieke kerk infiltreren. Tegelijkertijd is er een complot rond de duistere geheimen van het Vaticaan, dat zeker het dieptepunt van de film is omdat het onnodig voelt. Dat laatste geldt ook min of meer voor het verleden van Gabriele tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin hij wordt afgeschilderd als een lafaard.

De onbedoeld grappige scènes, zo zegt Gabriele regelmatig "koekoek" tegen meisjes en maakt hij een leuke opmerking over koffie (wat gevoelig ligt in Italië) en suiker als hij zich moet verantwoorden bij zijn superieuren in Rome, maken "The Pope’s Exorcist" eigenlijk nog een best vermakelijke slechte film. En vooral de scène met de koffie en suiker was geinig, waarbij er gezegd wordt:

Sister: Father Amorth, caffe latte?
Gabriele: At this time of the day? Are you crazy?
Gabriele: Double espresso, Sister.
Sullivan: Sugar?
Gabriele: Sugar is the work of the devil. No, thank you.

Ook de scène waarbij de bezeten Henry zijn moeder omhelst, en hij een borst van haar vastpakt ,vond ik wel geinig en daarbij wordt ook gezegd:

Julia: Henry, stop!
Henry: This baby's hungry, you fat cow.
Julia: What? What are you saying?
Henry: You never breastfed me, Mommy.
Julia: What?

En dat de film niet heel slecht is, is ook te danken aan Russell Crowe die de rol van Gabriele Amorth meer dan uitstekend speelt en dat zelfs met een Italiaans accent. Maar het blijft lastig om hem los te koppelen van de rollen die hij eerder heeft gespeeld.

Peter DeSouza-Feighoney als Henry deed het opzicht verdienstelijk, maar hij kon niet echt een vuist slaan als de bezeten Henry, zoals de jonge Linda Blair dat destijds in "The Exorcist" wel uitstekend kon. Verder deed Daniel Zovatto het nog verdienstelijk als pater Esquibel en de kleine grapjes en chemie tussen hem en Russell Crowe, waren best leuk en goed. Omdat hij al vroeger een relatie had met de vrouw Adella (Carrie Munro), krijgen we zelfs nog wat naaktheid (in twee scènes) te zien in de vorm van borsten. En verder is het natuurlijk leuk om de legendarische Franco Nero in de rol van paus te zien. Hij speelde in een aanzienlijk aantal spaghettiwesterns en met name in de jaren 70 was hij populair in Italië.

"The Exorcist" is nog steeds de spannendste en engste horrorfilm waarin een duiveluitdrijving centraal staat. En we weten inmiddels dat deze klassieker gewoon niet te evenaren of te overtreffen is. Wat misschien in dit geval "The Pope’s Exorcist" gelijk ook de das omdoet. "The Pope’s Exorcist" komt te vaak onbedoeld grappig uit de hoek of grijpt het naar clichés van "The Exorcist" en andere vergelijkbare horrorfilms. Russell Crowe doet zijn best en maakt deze film vooral nog het kijken waard, maar ook hij kan niet in zijn eentje deze film niet naar een voldoende tillen. Er wordt op het einde nog gehint naar een sequel, maar dat is een horde die beter niet genomen kan worden.

Gewoon leuk jeugdsentiment en alle Bud Spencer en Terence Hill waren zeer aangenaam om naar te kijken. Ze hanteerde steevast dezelfde formule van actie (vuist gevechten) en humor en dat stond gewoon altijd garant voor een leuke film. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor maar je kijkt deze films alleen enkel en alleen vanwege grappen en grollen van Bud Spencer en Terence Hill.

Heb deze film meen ik ooit voor de eerste keer gezien bij Veronica's mei maand. De film is best aardig maar niet echt een hoogvlieger. Wel leuk om een jonge Kim Cattrall te zien in deze film.

Deze film sloot wel naadloos aan op het 1e deel maar daar is ook wel alles mee gezegd. Deze film haalt het niveau (wat ook niet echt hoog was) van de 1e film nooit. Maar ja aangezien deel 1 een groot succes was moest men perse een 2e deel maken en helaas blijkt maar al te vaak dat 2e delen vaak zeer slecht zijn. En dat is bij deze film ook het geval.

Keola Racela's "Porno" is een vreemde maar een verrassend leuke Komedie / Horror film en het is niet zo smerig of slonzig als de titel suggereert. Er is echter wel redelijk veel naaktheid te zien en dat vooral van de mooie Katelyn Pearce, die vooral naakt of schaars gekleed te zien is, in de rol van succubus (oftewel neuk demon) Lilith, die het voorzien heeft op lullen

Het verhaal speelt zich af in 1992 in een kleine bioscoop en draait om een groepje van vijf tiener bioscoopmedewerkers (die toevallig ook christenen zijn) die worstelen om hun geloof en hun natuurlijke driften in evenwicht te brengen. De bioscoopmedewerkers bestaan uit Chastity (Jillian Mueller), die graag naar "The Cure" luistert en make-up draagt, filmoperateur Heavy Metal Jeff (Robbie Tann), die dus graag naar Heavy Metal luistert, beste vrienden Abe (Evan Daves) en Todd (Larry Saperstein) met opvallende voyeuristische neigingen en Ricky (Glenn Stott). En de laatste is net teruggekeerd van een kamp, gerund door bioscoopeigenaar en spirituele mentor Mr. Pike (Bill Phillips), dat zich toelegt op het genezen van tieners van homoseksualiteit.

Hun baas Mr. Pike (Bill Phillips) vertelt hen dat ze een filmavond kunnen houden, nadat ze de bioscoop hebben gesloten en schoongemaakt. Terwijl de tieners ruzie maken over welke film ze moeten kijken, namelijk "A League of Their Own" of "Encino Man", horen ze een geluid in de bioscoop. Een gekke halfblote oude man (Peter Reznikoff) rent rond bij het scherm. Ze proberen hem te laten vertrekken, maar hij rent door een dichtgetimmerde opening in de lobby. Als de tieners naar binnen turen, zien ze dat het naar een kelder leidt.

Ze besluiten samen naar beneden te gaan om de man eruit te halen in plaats van meneer Mr. Pike te bellen. Eenmaal daar beneden vinden ze een kamer gevuld met oude blikken filmrollen. Abe brengt één van de filmrollen naar boven en ze stemmen er allemaal op om hem te kijken voor de filmavond, behalve Jeff, die bang is dat de filmprojector kapot gaat omdat hij zo oud is. Hij wordt echter weggestemd en ze beginnen de film te bekijken. Het blijkt een rare pornografische film te zijn, die een succubus genaamd Lilith (Katelyn Pearce) ontketent.

Deze kwaadaardige succubus probeert zielen te claimen en lullen af ​​​​te rukken. Bovendien is ze in staat om de meest perverse verlangens van deze christenen tegen hen te gebruiken, of dat nu het roken van sigaretten is of het doen van kont dingen, om zo hun zielen op te eisen. De tieners moeten een manier vinden om de succubus te verslaan, want anders worden ze haar persoonlijke seksslaven voor de eeuwigheid.

De opening doet de filmtitel eer aan, want dan zien we namelijk Abe en Todd als voyeurs via een openstaand raam in een huis gluren, kijkend naar een stel dat seks heeft in een stoel en daarbij zijn dan borsten te zien (die van Amber Paul). En borsten is gelijk ook het eerste wat je ziet als de film begint. Hoewel er in het eerste uur eigenlijk nog geen horror te zien is, is het wel genieten van de sfeer, de opbouw van het verhaal, de Dario Argento-achtige kleurenpaletten, de bioscoopmedewerkers, de humor, de dialogen met veel oneliners, de naakte succubus (stopt o.a. een vinger van Todd in haar mond en begint erop te zuigen) die er dan nog uitziet als een vrouw en de erotische filmposters (die hints van toekomstige gebeurtenissen zijn) in de gangen van de kelder van de bioscoop, van echt bestaande (althans de meeste) films zoals:

"10 Foot Hole 10 Foot Pole", "Smoke 'Em If You Got 'Em", "Deep Throat", "Deadly Weapons" en "Orgy of the Dead".

Die laatste drie films staan ook hier op MovieMeter en "Orgy of the Dead" heb ik vorig jaar nog in december gezien en "Deadly Weapons" zelfs afgelopen april.

In de laatste circa 35 minuten van het verhaal is het vooral genieten geblazen van de absurde horror die er dan te zien is en o.a. een bloed kots scène van de succubus in het gezicht van Abe die me denken aan de eerste twee "Evil Dead" films uit de jaren 80. De eerste horror is te zien na circa 60 minuten, waarbij Mr. Pike naar de bioscoop gaat en daar verleidt wordt door de succubus. De opgesloten tieners kunnen het zien via een camera en zien dan hoe Mr. Pike van achteren genomen wordt door de succubus Daarna is er opeens veel bloed te zien en heeft de succubus de afgetrokken penis van Mr. Pike in haar hand.

De succubus verleidt vlak daarna ook Jeff en als zij hem een borst (Katelyn Pearce had overigens mooie borsten) laat zien, krijgt hij een stijve. Met telepathie scheurt ze dan zijn scrotum open en dat wordt ook expliciet in beeld gebracht als Ricky Jeff helpt en zijn broek uittrekt. Dan zie je namelijk het volledig opengescheurde scrotum van Jeff in beeld, wat niet bepaald fraai was om te zien (zal voor mannen ook pijnlijk om te zien zijn ). Ricky bindt daarna het zaakje (stopt ook zijn ballen terug) van Jeff bij elkaar met een schoenveter, waarna ze gewoon verder gaan en dat inclusief Jeff.

Daarna is nog de geweldige eerder genoemde bloed kots scène te zien, die opzicht ook wel humoristisch was en dat omdat Abe dan naar een film kijkt van het stel dat seks heeft tijdens de opening. Hij raakt daar opgewonden van, waarna de succubus (die dan het hoofd heeft van een demon en het lichaam van een vrouw) verschijnt en bloed via haar mond in zijn gezicht spuit met een gigantische straal onder hoge druk en dat langdurig.

Daarna volgt de ontknoping en zien we ook weer de gekke halfblote oude man, te weten Lord Beekman, die Todd heeft vastgebonden en die tijdens een ritueel in zichzelf snijdt (in zijn borst) en ook in Todd (eveneens in zijn borst) en Todd omdat hij namelijk nog maagd is. De man heeft namelijk maagdenbloed nodig voor zijn ritueel. Daarna gebeurt er nog meer (o.a. belandt een aantal in een soort van hel en raakt Todd bezeten) en wordt uiteindelijk de succubus verslagen door Chastity en Ricky (voert o.a. nog een striptease act uit, wat een val is voor de succubus, waarbij Chastity een muziekje opzet en hij wordt ook gepijpt door de succubus), waarbij Ricky de succubus steekt met een mes /dolk. De succubus verdwijnt dan ook weer in de oude blikken filmrol en alles is dan weer normaal, waarna men met zijn vijven de bioscoop verlaat. De film is dan ook na circa 97 minuten afgelopen.

De overwegend jonge en onbekende cast deed het leuk, vooral Evan Daves en Robbie Tann, en charmeert met hun grote enthousiasme en komische bekwaamheid. Katelyn Pearce is een fraaie verschijning en ze is ook behoorlijk effectief in haar stille optreden als de succubus, waarbij ze met haar glimlach en fysieke eigenschappen verleidt. De speciale effecten mochten er ook wezen en zijn soms extreem weerzinwekkend, zoals het al eerder genoemde opengescheurde scrotum van Jeff. De onhandige poging om reparaties uit te voeren op het verpulverde scrotum is bijna niet om aan te zien. Serieus, de schade aan Jeff's lul in deze film is buiten alle proporties.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze verrassend leuke Komedie / Horror film en dat van begin tot bloedig einde. De film deed me ook wat denken aan de Italiaanse Horror / Fantasy film "Dèmoni (1985)" van regisseur Lamberto Bava en brengt ook de onstuitbare geest van de middernachtfilms van weleer naar boven. "Porno" is uitermate geschikt om te bekijken met bier en een stel gelijkaardige verdorven zielen erbij.

Deze vermakelijke Erotiek / Horror film heb ik gisteravond bekeken en wat FatMike erover schrijft klopt helemaal, want het draait in deze film vooral om "neuken" en dan onder alle omstandigheden. Maar dat maakt deze film vooral ook leuk om te bekijken, want anders zou het gewoon een zeer flauwe en saaie film zijn geweest. Ik heb dan ook de circa 110 minuten durende versie gezien en gelukkig niet de slechts 75 minuten durende versie, want dat was anders zonde geweest van de tijd.

Hoewel het verhaal (draait om een gezelschap van wetenschappers, die afreizen naar een eiland waar vanaf 1958 atoomproeven op zijn uitgevoerd en waarna opeens de één na de andere persoon vermist begint te raken) natuurlijk bijzaak is en ook weinig voorstelt, kijkt deze film wel nog lekker weg en dat vooral vanwege de foutieve uitvoering van het verhaal, waarin vooral veel erotiek en porno te zien is en dat gedurende lange scènes en regelmatig zijn die scènes ook wel lachwekkend om te zien.

Zo gaat één van de vrouwelijke wetenschappers, te weten de zekere Contessa (Annj Goren), voordat ze naar het eiland gaan nog even langs een mannenbordeel waarbij ze door twee zwarte mannen (waarvan eentje behoorlijk geschapen) verwend wordt, wat o.a. inhoudt pijpen, beffen, neuken en klaarkomen en dat allemaal werd expliciet in beeld gebracht. Als ze daarna met een andere vrouwelijke wetenschapper, te weten Simone (Dirce Funari), op het eiland aan het strand aan het praten is, wordt er gezegd:

Simone: Your pussy still hurt ?
Contessa: More than you know. Those black bastards really busted my hole
Contessa: But what a magnificent fuck !

Nadat bovenstaande gezegd is, gaan beide vrouwen nog een lesbische scène doen op een boomstam op het strand en niet lang daarna gaan de zekere kapitein Hardee (Mark Shannon) en vrouwelijke wetenschapper Annie (Lucia Ramirez) op dezelfde boomstam nog een potje neuken, waarbij vingeren, beffen, pijpen, neuken en klaarkomen expliciet in beeld te zien is en beiden doen dat regelmatig met elkaar in deze film (hun eerste keer is na circa 30 minuten en dat ook op een strand), omdat ze verliefd op elkaar zijn geworden. Met name op het einde van het verhaal als ze beiden het eiland met een bootje ontvluchten (nadat buiten hun iedereen dood is) en daarna in dat bootje gaan neuken was wel hilarisch, want dat zie je normaal gesproken nooit in dergelijke penibele situaties.

Omdat het in dit verhaal draait om een soort van geil "monster" (half mens, half monster en dat vanwege de atoomproeven op het eiland), is er ook wat actie in te zien en deze actie houdt in geweld (doden van personen) en neuken en dat zelfs twee keren samen, want het geile "monster" (wat overigens flink geschapen is en het zal me niet verbazen als het dezelfde acteur is als uit de mannenbordeel scène) pijpt één vrouwelijke wetenschapper (Simone wordt gedwongen om het "monster" te pijpen) dood en neukt één vrouwelijke wetenschapper (het "monster" slaat Contessa neer, waarna hij haar gaat neuken) dood en de laatste zie je dan volledig ontbloot en dood op het zand liggen, met bloed uit haar openingen.

Grappig daarbij is ook als de andere wetenschappers de vrouwelijke lichamen vinden en men zich dan afvraagt of misschien een dier het gedaan heeft, waarna een mannelijke wetenschapper zegt:

"l don't know of any animal, except for a man, that would fuck a woman before killing her"

Het "monster" zag er overigens zeer goedkoop uit (gewoon een zwarte man met wat make-up) en ontvoerd op een gegeven moment ook Annie (omdat het namelijk ook een zwarte vrouw is), die hij dan meeneemt naar zijn grot. Daar vindt Annie dan een notitieboekje, waaruit blijkt dat het "monster" een man is met de naam Antoine Demaduro en deze had destijds toen de atoomproeven begonnen geen tijd meer om het eiland te verlaten, waarna hij met zijn vrouw en kind (die beiden inmiddels dood zijn) ging wonen en schuilen in een grot en waardoor hij ging muteren (veranderen in een soort van "monster"). Het "monster" neukt Annie overigens niet neuken en Annie wordt uiteindelijk door kapitein Hardee bevrijdt uit de grot, waarna ze samen vluchten.

Het einde van het verhaal is best lachwekkend slecht en bevat ook fouten, want op een gegeven moment zie je kapitein Hardee en vrouwelijke wetenschapper Annie zwaaien vanuit hun bootje (waarmee ze het eiland ontvluchten, nadat ze het "monster" gedood hebben met een harpoen) naar een andere grote boot in de verte en dan zie je opeens ook een ander hoofd uitsteken boven hun bootje en dat was natuurlijk de cameraman, die van te voren het pijpen en neuken op het bootje heeft opgenomen Een andere fout is dat het bootje zogenaamd al ver in de zee is (men zet op een gegeven moment ook de motor van het bootje aan) gevaren, maar gewoon nog ligt aan de kust van het strand en dat is o.a. goed te zien aan de typische kust golven.

De cast in deze film is natuurlijk niet hoogstaand en bestaat vooral uit porno acteurs en actrices, waarbij ik de drie vrouwen in het verhaal, te weten Dirce Funari (als bioloog Simone), Lucia Ramirez (als nucleaire wetenschapster Annie) en Annj Goren (als dierkundige wetenschapster Contessa, die zich graag laat aanspreken als Countess de San Jack, oftewel Gravin van San Jack), best mooie vrouwen vond en ze lusten er ook wel pap van (vooral Lucia Ramirez en Annj Goren) en dat zelfs met elkaar (in twee scènes te zien, waaronder de eerder genoemde boomstam scène, waarbij ze o.a. lekker schuren met hun onderstel over de boomstam).

Annj Goren (die inderdaad haren heeft onder de armen, zoals Fransman dat al aangeeft, maar ook op andere plaatsen en dat kwam t/m de jaren 80 regelmatig voor bij vrouwen, die toen nog allemaal lekker puur natuur waren) heeft vlak voordat ze wordt dood geneukt door het monster een grappige scène en dat is de scène waarbij ze in paniek raakt (om het volgende slachtoffer te worden) en dan maar besluit om met kapitein Hardee te gaan neuken, waarbij een andere wetenschapper, te weten Lemoine (George Eastman, die als enige van de hoofdrolspelers in het verhaal geen seks heeft), mag toekijken.

Ook is het wel grappig dat Simone getrouwd is met de mannelijke wetenschapper Keller (George Du Bren) die altijd heel snel klaarkomt (dat is o.a. te zien na circa 8 minuten, waarbij ook voor het eerst bloot te zien is in het verhaal) en waardoor ze haar heil zoekt bij de vrouwelijke wetenschapper Contessa, om toch aan haar trekken te komen. Ze blijft haar man tot haar dood dus trouw (gaat dus niet vreemd met een andere man) en haar man wordt vlak voordat zij wordt dood gepijpt door het "monster" onder water (hij gaat zich namelijk wassen in de zee nadat hij kortstondige seks heeft gehad met zijn vrouw) gehouden door het "monster", waardoor hij verdrinkt.

Ondanks dat dit natuurlijk een slechte, goedkope en lachwekkende Italiaanse Erotiek / Horror film is, heb ik me er best goed mee vermaakt. Regisseur Joe D'Amato is overigens vooral bekend van zijn "Emanuelle" verfilmingen (zonder Sylvia Kristel) in de jaren 70.

Redelijk drama maar wel eentje die met bijna twee uren vrij langdradig en soms ook wel saai is. Het verhaal met een interessant concept zit wel best aardig in elkaar (zeker in het eerste uur) en weet ook wel te boeien alleen is de vaart erg traag en wordt het nergens echt spannend of beklemmend. Het einde is overigens wel aardig maar zat er natuurlijk dik in. De cast deed het best goed en dan natuurlijk vooral Dirk Bogarde als Maximilian Theo Aldorfer en Charlotte Rampling als Lucia Atherton die ze eigenlijk niet allemaal op een rijtje had.

Goede remake van het origineel. De beelden zagen er zeer mooi uit. Einde was wel wat minder dan in het origineel.

Dit is natuurlijk de voorloper van het aardige "Poseidon" uit 2006. Persoonlijk vond ik dit origineel iets beter en ook iets spannender (zeker omdat ik hem destijds als klein kind heb gezien).

Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut. Vanaf dat het noodlot (fraai weergegeven) toeslaat op het luxueus schip de Poseidon wordt het zelfs spannend. Met dat laatste betreft zeker het laatste gedeelte van de film. Visueel zag het er ook aardig uit en het was ook leuk dat alle decors van het schip ondersteboven waren (het schip was dan natuurlijk ook gekapseisd). Dus het oogt best allemaal realistisch. Dat de uitvoering van dit verhaal goed was, lag ook aan de cast die goed en best overtuigend spelen. Zeker met betrekking tot Gene Hackman en Ernest Borgnine en dan vooral de laatste.

Al met al is dit gewoon een leuke klassieke typische jaren 70 rampenfilm (het tijdperk van de rampenfilms).

P.S. het was ook leuk dat de destijds fraaie en jonge Pamela Sue Martin (vooral bekend van de hitserie "Dynasty" begin jaren 80) een rol heeft in deze film.

Inderdaad een vermakelijke film en niet meer dan dat.

In deze Horror / Erotiek film van regisseur Jesús Franco komt, ondanks de titel, noch een exorcist noch een door de duivel bezetene voor (wel eentje die door Lorna bezeten is). Het gaat om een moeizame geschiedenis rond het noodlot, reïncarnatie en vrouwelijke demonen en daarbij is veel erotiek en zelfs een beetje porno te zien. Bij dat laatste moet je dan denken aan het binnenwerk van de schaamstreek wat een beetje te zien is (met name bij Lina Romay) en het gebruik van een dildo bij een ontmaagding.

In dit verhaal, welke zich afspeelt Zuid-Frankrijk, draait het om Patrick Mariel (Guy Delorme), welke een zakenman is met een mooie vrouw, te weten Marianne (Jacqueline Laurent), en een mooie dochter, te weten Linda (Lina Romay) en hij heeft heel veel geld. Zijn succes was niet te danken aan hard werken of aan geluk, maar hij sloot in een casino een pact met een kwaadaardige aanwezigheid (een soort succubus) die bekend staat als Lorna Green (Pamela Stanford). Lorna stemde ermee in om Patricks succes te verzekeren, maar dat ten koste van de ziel van zijn ongeboren kind. Nu wordt zijn dochter Linda (Lina Romay) 18-jaar en dat is de afgesproken leeftijd waarop Lorna haar ziel zou krijgen.

Wanneer Patrick zijn familie meeneemt naar hetzelfde casino waar zijn succes werd gelanceerd (overigens na een telefoontje van Lorna, want ze wilden eigenlijk naar Saint-Tropez gaan), leert hij dat Lorna het pact niet is vergeten. Maar Patrick weigert Linda over te dragen, omdat hij de overeenkomst verbreekt, hoewel Lorna het niet zo gemakkelijk zal opgeven. Zal Patrick gewoon weg kunnen lopen van zijn bovennatuurlijke overeenkomst, of heeft hij een wereld van gruwel losgelaten op zijn familie ?

Voordat het verhaal eigenlijk begint laat regisseur Jesús Franco een negen minuten durende zeer expliciete en erotische lesbische scène zien tussen Pamela Stanford (met krullig blond haar en veel ogenschaduw, zoals clown Bassie) en Lina Romay (die destijds 20 jaar was), die net geen hardcore pornografie is. Naderhand herhaald hij dat nog eens (maar dan wel veel korter) en dat als Lina Romay in bad zit en met zichzelf aan het spelen is en Pamela Stanford dan ook in bad stapt en dan met de schaamstreek van Linda begint te spelen (vingeren, openen en likken). Die twee scènes hebben geen dialoog of verhaal, maar zetten wel de toon voor het verhaal en zorgen ook voor een langere filmduur (de versie welke ik gezien heb, de "uncut" versie, duurde 98 minuten).

Daarna begint dan eindelijk het verhaal (je ziet Lina Romay in beeld die zich aan het vervelen is), een Franco-experiment dat horror, kunst (o.a. de opnames van de gebouwen die hij maakte vanuit een rijdende auto) en heel veel seks bevat en bij dat laatste laat hij duidelijk zijn fascinatie zien voor een bepaald deel van de anatomie van een vrouw, namelijk de schaamstreek (een paar keer zelfs met krabjes erop, wat dan zogenaamd horror moet voorstellen en waarbij de vrouw in kwestie, te weten moeder Marianne, het zogenaamd uitschreeuwt van de pijn).

Het verhaal wordt niet geholpen door de overvloed aan uiteenzettingen, die het achtergrondverhaal uitleggen waarbij Patrick en Lorna betrokken zijn (zo vertelt op een gegeven moment Patrick het verhaal tegen zijn vrouw en naderhand vertelt Lorna het tegen Linda). En alsof dat nog niet genoeg is, gooit Jesús Franco er zelfs na circa 58 minuten nog een bijna 15 minuten durende flashback tegenaan, die het hele verhaal tussen Patrick en Lorna laat zien (inclusief een paar seksscènes met Pamela Stanford en Jacqueline Laurent en de laatste i.v.m. het zwanger raken) dat al verteld is en waarbij Lorna o.a. zegt:

"We will make love. We will climax together. Then you return at once to your wife, waiting in that cheap hotel. You make love to her at once. In 9 months, she will bear a child. A girl, and that girl will belong to me. When she is 18, I will come for her. She will be my daughter. If you accept, in 30 days you will be immensely rich. Wealth, versus a being not even born yet. Do you accept ?"

Het verhaal wist mij in ieder geval te vermaken, en dat komt vooral natuurlijk door de mooie vrouwen Pamela Stanford (hoewel ik haar ogenschaduw vreselijk vond), Lina Romay, Jacqueline Laurent en Catherine Lafferière (speelt een opgenomen gekke vrouw in een inrichting, die bezeten is door Lorna), die regelmatig van top tot teen naakt te bewonderen zijn en waarbij Jesús Franco vooral oog had voor de behaarde (het is immers een jaren 70 film) schaamstreken. Het verhaal bevat ook een aantal opmerkelijke scènes, die betrekking hebben op incest, ontmaagding en horror (althans dat moet het voorstellen).

Qua incest zie je op een gegeven moment (vlak na de flashback) Linda aan de borst zuigen, als een pasgeboren baby die borstvoeding krijgt, van Lorna en dat komt mede omdat Lorna o.a. tegen haar zegt:

"I am Lorna, your mother. Don't be afraid of me. Don't be afraid of your mother."

Vlak daarna vindt dan de ontmaagding van Linda plaats (die je moet zien om het te geloven), waarbij Lorna een penisvormige dildo (inclusief eikel en ballen) in de schaamstreek van Linda duwt (het wordt gewoon in beeld gebracht, maar wel niet te expliciet). Lorna haalt dan op een gegeven moment de dildo weer eruit, waarop dan wat bloed zit van de ontmaagding, en stopt deze dan in haar mond (ze moet er een beetje van kokhalzen) en begint erop te zuigen, waarop er gezegd wordt:

Lorna: Oh, that's good.
Linda: Mummy, that was so good.

Onmiddellijk na die scène staat Linda onder de douche en als vader Patrick dan bloed op het bed van Linda vindt, gaat hij in de douche kijken wat er aan de hand is met Linda en wordt er gezegd:

Linda: Hello, daddy.
Patrick: Are you alright ?
Linda: I'm fine. What's up ?
Linda: Not embarrassed to see me naked, are you ?
Patrick: I was afraid. I saw blood on your sheets.
Linda: But daddy, us girls have that same problem every month.

Linda gaat dan met de douchekop langs haar borsten en schaamstreek (haar hand overigens ook), waarbij haar vader ietwat verlekkerd toekijkt. Op het einde als Linda volledig naakt (met alleen zwarte laarzen) op bed ligt met de benen wijd uit elkaar, kan vader Patrick de verleiding niet meer aan en zegt hij tegen haar (terwijl hij haar borsten aanraakt) "You're so beautiful." En op het moment dat hij op haar duikt, steekt Linda (die een transformatie heeft ondergaan) een mes in zijn nek, waarop er gezegd wordt:

Patrick: Why did you do that, my child ?
Linda: Why ? I am not your child. I am Lorna.

Daarna sterft Patrick (die voordat hij de kamer van Linda binnenkwam, Lorna heeft doodgeschoten met een revolver die hij van de hotelmanager heeft gekregen) en is de film afgelopen. Buiten Patrick, sterft ook moeder Marianne en dat op zeer lachwekkende wijze. Er zitten namelijk krabjes op haar schaamstreek, waardoor ze helemaal doordraait en het uitschreeuwt van de pijn en bezwijkt. Daarna gaat hij ook naar Lorna om met haar af te rekenen, waarbij Lorna tegen hem zegt:

"Thank you, Patrick. I could only be killed by you. It was written that I should die today. But already there is someone to take my place."

Overigens sterft ook nog de bezeten gekke vrouw (Catherine Lafferière) in een inrichting waar Jesús Franco een dokter is en dat min of meer na de erotische lesbische scène tussen haar en Lina Romay (waarbij weer het binnenwerk van de schaamstreek wat te zien is) en verder sterft ook nog het hulpje van Lorna, te weten Maurizius (Howard Vernon, die vaak te zien is in Jesús Franco films), welke ook wordt doodgeschoten door Patrick. Deze Maurizius heeft ook een keer Patrick in elkaar geslagen met een grote decoratieve zeeschelp en hem uit de woning van Lorna gegooid.

"Peake" boven mij geeft deze film maar liefst 4.5 sterren, maar dat is me toch wat te gortig voor een Jesús Franco film (die geef ik maximaal 3,5 sterren). 3,5 sterren vind ik deze Horror / Erotiek film eigenlijk ook niet waard, maar wel 3,0 sterren en dat vooral vanwege de hoeveelheid naaktheid (en seks) van de mooie vrouwen Pamela Stanford, Lina Romay (op haar hoogtepunt in "Lorna the Exorcist", een prachtig fysiek exemplaar met spookogen en een bloedstollende schreeuw), Jacqueline Laurent (voor het eerst volledig naakt te zien na circa 49 minuten als ze gaat vrijen met haar man Patrick en waar dan ook voor het eerst de krabjes te zien zijn, die dan daar Patrick kapot worden getrapt) en Catherine Lafferière (die buiten de naam "Lorna" voor de rest niets zegt).

Ben je een liefhebber van Jesús Franco films en diens vrouw Lina Romay, dan is "Lorna the Exorcist" een film die je gewoon niet mag missen.

Vorige week zag ik de psychologische Franse Thriller film "One Deadly Summer (1983)" met de beeldschone Isabelle Adjani en daarom wilde ik nog een film van haar zien en toen kwam ik al snel uit op deze Drama / Horror film, die overigens een fraaie filmposter heeft. "Possession" is een stijlvolle Frans-Duitse arthouse horrorfilm met een aantal zeer verontrustende scènes. De film is een mix tussen horror en drama.

Mark (Sam Neil) keert onverwacht eerder terug naar huis van een missie achter de Berlijnse Muur, om erachter te komen dat zijn vrouw Anna (Isabelle Adjani) hem wil verlaten. Nadat Anna hem heeft verlaten, besluit Mark uit te vinden waarom Anna hem heeft verlaten en hij besluit haar te gaan volgen en hij huurt ook een privé detective (Carl Duering) in. Eerst lijkt het alsof er een andere man in het spel is, maar al snel blijkt dat er iets veel gruwelijker aan de hand is...

"Possession" is inmiddels een tikje verouderd, maar het is nog steeds een fascinerende en verontrustende horrorfilm, welke is opgenomen in de troosteloze Berlijnse wijk Kreuzberg tijdens de "Koude Oorlog". "Possession" bevond zich jarenlang op de lijst van de "Video Nasties", een lijst met films die in Groot-Brittannië in de jaren 80 als ongepast en corrumperend werden beschouwd. De redenen achter het verbod van deze films waren vaak erg twijfelachtig. Gewelddadige en seksueel expliciete scènes leken de grote boosdoeners te zijn, maar in sommige gevallen waren zulke elementen nauwelijks aanwezig. En dat is ook het geval bij "Possession", want hoewel de film zeker schokkend is, valt de bruutheid in het niet bij andere titels uit de befaamde lijst. "Possession" is dan ook beangstigend op een geheel eigen wijze.

Tijdens de opening van "Possession", waar Mark weer thuis komt, lijkt het of de film zich zal ontwikkelen tot een chaotisch familiedrama over een uiteengevallen gezin. We krijgen o.a. een explosieve vechtscène tussen Mark en Anna voorgeschoteld, die doet vermoeden dat de Poolse regisseur Andrzej Zulawski zijn film in de richting van een onstuimig echtscheidingsdrama stuurt. Maar dan slaat "Possession" al snel een andere richting in. Zodra Mark zich in het geheime leven van Anna stort, die hem verlaten heeft, voelt er iets niet goed. Tijdens zijn speurwerk wordt de indruk gewekt dat er iets gruwelijks staat te gebeuren. We worden hierna geconfronteerd met een haast tastbaar gevoel van onbehagen en rampspoed. Er is iets gaande met Anna, maar niemand weet precies wat er in haar omgaat. Terwijl Mark zich probeert te verdiepen in zijn voormalige wederhelft, valt hij net als de kijker ten prooi aan verwarring. Ieder antwoord roept talloze nieuwe vragen op.

Zulawski construeert geleidelijk een onzekere en paranoïde atmosfeer, terwijl schijnbaar alledaagse gebeurtenissen samenvloeien tot een surrealistische nachtmerrie, waardoor het imaginaire geloofwaardiger wordt dan het gangbare. West-Berlijn is hier de ideale locatie voor. De Berlijnse muur torent te allen tijde boven alles en iedereen uit. In de schaduwen die deze opwerpt, nemen we de meest troosteloze contreien waar. Zulawski lijkt zijn karakters vooral van elkaar te willen isoleren. Donkere metro hallen, smalle gangenstelsels, smoezelige cafés, "Possession" heeft een buitengewone grimmige sfeer. De karakters wentelen zich halsstarrig in deze trieste omgeving.

De meest verontrustende scène in de film speelt zich af in de metro hal, waar Anna een miskraam beschrijft die ze had meegemaakt toen Mark weg was voor zijn werk. Haar razernij van pijn en paniek wordt geportretteerd op een manier die misschien overdreven lijkt in de context van een andere film. Als kijker kijk je getraumatiseerd mee, terwijl Anna stuiptrekt en draait in de metro hal. Uiteindelijk valt Anna op de grond en vloeien er rode en witte vloeistoffen uit elke opening van haar lichaam. Overigens mocht de scène waarbij Isabelle Adjani vlees aan het bewerken is met een elektrisch mes er ook wezen, want op een gegeven doorsnijdt ze namelijk met dat elektrisch mes haar nek en begint ze te schreeuwen. Ook de scène waarbij ze iemand doodsteekt met een kapotte wijnfles in de hals is noemenswaardig. Hoewel er niet echt veel horror scènes te zien zijn, krijg je wel o.a. een erg nat wezen bedekt met bloed en slijm te zien welke op een matras ligt, wat doet denken aan een vis of octopus. Over dat wezen zegt Isabelle Adjani op een gegeven moment ook:

"Hij is heel moe. We hebben de hele nacht gevreeën."

Naderhand zie je ze ook met elkaar vrijen in missionarishouding op het matras en mijn gedachten daarbij waren:

"Lucky wezen"

Sam Neill en Isabelle Adjani (waarvan ook wat naaktheid te zien is) spelen beide magistraal . Hun samenspel is expressief en meeslepend en draagt voor een groot deel de film. Sam Neill, hij was in 1981 nog vrij onbekend, is heerlijk onuitstaanbaar als Mark. Hij is uitermate wreed in zijn pogingen iets te weten te komen over Anna. Wanneer Mark wordt geconfronteerd met haar overspel, dreigt hij bijvoorbeeld onmiddellijk om het contact met hun zoontje Bob (Michael Hogben) te verbreken. Het welzijn van zijn bloedeigen kind laat hem volkomen koud. Mark is enkel geïnteresseerd in Anna. Het is niet moeilijk om op te maken waarom zij hem voor een ander in de steek heeft gelaten.

Maar lag de schuld omtrent hun ontspoorde huwelijk nou echt alleen bij Mark? Zo simpel kan het niet zijn. Ook Anna treft in zekere mate blaam, aangezien zij zo’n beetje elke vorm van communicatie uit de weg gaat. Er wordt vermeld dat zij vroeger gelukkig was, maar haar welstand lijkt ergens plaats te hebben gemaakt voor een monsterlijke gemoedstoestand. Anna, de vleesgeworden wanhoop, is iemand die voortdurend in conflict is met zichzelf. Haar onzekerheid neemt in de loop van de film weerzinwekkende vormen aan. De beeldschone Isabelle Adjani, die in deze film ook een dubbelrol speelt, werd op het filmfestival van Cannes uitgeroepen tot beste actrice voor haar onvergetelijke rol.

Verder zijn er ook nog verdienstelijk bijrollen van ondersteunende spelers zoals Margit Carstensen als Margit Gluckmeister die een familielid is, Heinz Bennent als de aparte Heinrich waar Anna vreemd mee gaat en die op een geweldige manier wordt vermoordt door Mark op een toilet in een cafés en Michael Hogben als zoontje Bob die goed is in het inhouden van zijn adem in bad, of heb ik gewoon een kind zelfmoord zien plegen?

Al met al is "‘Possession" best een aardige, aparte, verwarrende en bizarre (o.a. het einde) Drama / Horror film, die volledig wordt gedragen door de uitstekende acteerprestaties van Sam Neill en Isabelle Adjani. Voor wie houdt van een obscure arthousefilm is dit zeker een aanrader en ook voor fans van Isabelle Adjani.

Van dit soort type Horror films zijn er al een aantal van gemaakt, zoals inderdaad de betere film "The Autopsy of Jane Doe (2016)" (welke zich ook afspeelt in een mortuarium), waardoor deze film eigenlijk niets meer toevoegt. Desondanks is deze film nog wel redelijk sfeervol en weet hij nog net voldoende te vermaken (duurt met circa 80 minuten ook niet lang), om de aandacht erbij te houden. Hier en daar is het ook een beetje creepy (o.a. de manier hoe Hannah zich voortbeweegt), maar echt spannend of eng wordt het eigenlijk nergens. Al met al niet meer dan een dertien in dozijn clichématige Horror film.

Nog best een redelijke horror die wist te boeien (heeft inderdaad wat weg van "The Exorcist") en ook een aantal aardige momenten heeft. Een hoogvlieger is het zeker niet en ook het einde vond ik op zijn zachts gezegd niet bepaald geweldig en was ook behoorlijk cliché. De cast deed het ook redelijk en vooral beide meisjes speelden wel aardig en dan met name natuurlijk Natasha Calis als EM. De film duurt met net 90 minuten ook niet lang waardoor het nergens echt saai of vervelend wordt.

Meer een cliché romantische film annex familie film dan een komedie want wat viel er nu te lachen ? Alexis Bledel zag er overigens wonderschoon uit en deed me denken aan Zooey Deschanel.

Saaie en langdradige Biografie / Drama film, over begin jaren 70 onderzoeksjournalistiek, dat als prequel naadloos zou passen bij de Watergate-klassieker "All the President's Men (1976)", dat zich ook bij "The Washington Post" afspeelde.

In dit verhaal draait het om de beslissing om, ondanks een rechterlijk verbod, toch te publiceren uit de "Pentagon Papers", welke geheime gestolen overheidsdocumenten zijn over de Vietnamoorlog, welke het land misleid hebben. Journalist Ben Bradlee (Tom Hanks) en eerste vrouwelijke kranten uitgeefster Katharina Graham (Meryl Streep) van de krant "The Washington Post" (die op het punt staat om naar de beurs te gaan), proberen vervolgens de documenten te analyseren, waarbij Katharina uiteindelijk de knoop moet doorhakken of het wel of niet gepubliceerd mag worden.

Het verhaal weet opzicht wel te interesseren en het is ook leuk om Tom Hanks en Meryl Streep samen in één film te zien spelen, maar het is allemaal te saai met heel veel gepraat (waarbij de dialogen me nauwelijks wisten te boeien) en ook nog eens behoorlijk langdradig (duurt circa 110 minuten). Het verhaal heeft ook nadrukkelijk een feministische toon (o.a. te zien tijdens een formeel etentje, waarbij de vrouwen van tafel mogen, zodat de mannen het over echte zaken kunnen gaan hebben), waarbij Katharina Graham (wordt in het verhaal vooral "Kay" genoemd) die zich als uitgever staande moet zien te houden in een mannenwereld.

Meryl Streep ontving voor haar rol haar eenentwintigste Oscarnonimatie, die ze echter niet won en dat is misschien ook wel terecht. Want ondanks dat ze gewoon goed speelde, wist ze deze film (was overigens ook genomineerd voor een Oscar) niet naar een hoog niveau te tillen. Dat laatste geldt helaas ook voor Tom Hanks, die Meryl Streep wel prettig tegengas geeft. De momenten waarop ze samen het scherm delen, vormen wel de beste momenten van deze film.

Van de overige cast deden vooral Bob Odenkirk (als journalist Ben Bagdikian, die een groot gedeelte van de geheime overheidsdocumenten in zijn handen krijgt), Sarah Paulson (als Tony Bradlee, die de vrouw is van Ben Bradlee) en de vrij bekende Bruce Greenwood (in de rol van Robert McNamara, die de Amerikaanse minister van Defensie was van 1961 tot 1968 en die het misleide m.b.t. de Vietnamoorlog, omdat ze die nooit konden winnen, maar toch werden er nog steeds Amerikaanse strijdkrachten naar toegestuurd). Austyn Johnson (in de rol van Marina Bradlee, die de dochter is van Ben Bradlee) bezorgde bij mij het enige glimlach moment op het gezicht en dat had te maken met haar verkoop van citroenlimonade, waar ze aardig wat geld mee verdiende.

Het einde was best aardig en zou je in de ban van het verhaal zitten en meer willen weten m.b.t. de toenmalige Amerikaanse president Richard Nixon (die net als de huidige Amerikaanse president Donald Trump, een hekel had aan de media en er ook moeilijk mee kon omgaan. Wat dat betreft bevat deze film zeker ook actuele materie) en de krant "The Washington Post", dan kan je gelijk de Thriller / Drama film "All the President's Men (1976)" gaan bekijken, die namelijk naadloos overloopt met het einde van dit verhaal en welke over het Watergateschandaal gaat (zorgt voor het aftreden van Richard Nixon).

Steven Spielbergs vierendertigste speelfilm is helaas in mijn ogen vooral een saaie en langdradige bedoeling geworden, waarbij de aansprekende cast in de vorm van de veteranen Meryl Streep en Tom Hanks, dit nog enigszins weten te compenseren.