Opinions

Deze Komedie / Romantiek film is een leuke parodie op Hollywood, maar echt scherp wordt het nergens.

Acteur Eddie Thomas (John Cusack) en actrice Gwen Harrison (Catherine Zeta-Jones) zijn de lievelingen van het Amerikaanse publiek. Helaas is het echtpaar geen gelukkig koppel meer. Gwen begon een affaire met een heethoofdige Spaanse acteur en Eddie moest daardoor maanden in een inrichting bijkomen van een depressie. Probleem is alleen dat ze nog één laatste film hebben gemaakt die nog aan de man moet worden gebracht. Publiciteitsmedewerkers Lee Phillips (Billy Crystal) en Kathleen "Kiki" Harrison (Julia Robers) proberen de pers ervan te overtuigen dat alles koek en ei is tussen Gwen en Eddie.

De acteurs en actrices doen hun best, maar ze kunnen weinig maken van dit zwakke scenario. Een romantische komedie die waarschijnlijk weinigen echt aan het lachen zal krijgen en nergens echt romantisch weet te worden. Wel zijn er prettige bijrollen van Stanley Tucci en Alan Arkin.

Chaotische dertien in een dozijn Actie / Thriller film, die veel wegheeft van een B-film en die nauwelijks hoogtepunten heeft op de harde opening na dan, de fraaie Shiva Negar, één paar blote borsten van Göksun Çamen en de afgaande atoombom op het einde.

In dit verhaal draait het om Mitch Rapp (Dylan O’Brien), die vastbesloten is om wraak te nemen vanwege een tragische gebeurtenis in het verleden. Samen met Koude Oorlog veteraan Stan Hurley (Michael Keaton) wordt Rapp door de adjunct directeur van de CIA, te weten Irene Kennedy (Sanaa Lathan), aangesteld om een golf van ogenschijnlijk willekeurige aanvallen op zowel militaire als civiele doelwitten te onderzoeken. Het drietal ontdekt een patroon in het geweld en gaat op een gezamenlijke missie, namelijk het tegenhouden van een mysterieuze man met de naam "Ghost", die de intentie heeft om een wereldoorlog in het Midden-Oosten te starten.

Het verhaal begon best hard met de aanslag op het strand in Ibiza waarbij de verloofde van Mitch Rapp, te weten Katrina (Charlotte Vega) wordt gedood, maar daarna wordt het vooral een flauwe en clichematige bedoeling die vooral bestaat uit een herhaling van zetten, zoals de constante ruzie tussen Mitch Rapp en Stan Hurley, wat ik op een gegeven moment irritant begon te vinden, en de missies die steeds door omstandigheden mislukken.

Het van de tak op de tak springende clichematige verhaal wist me ook nauwelijks te boeien (laat staan dat het ergens spannend werd) of te vermaken en enkel het begin van het verhaal en het einde van het verhaal mochten er best wezen. Het begin van het verhaal zoals eerder gezegd omdat het best hard was en het einde omdat het best indrukwekkend uitzag toen de atoombom onder water afging (best fraai in beeld gebracht) en o.a. zorgde voor een enorme vloedgolf, die afraasde op de Amerikaanse 6e vloot bij Napels en daar voor flinke schade zorgde.

Van de cast deed eigenlijk alleen veteraan Michael Keaton (in de rol van veteraan Stan Hurley, die op het einde nog lekker gemarteld wordt door de "Ghost") het nog verdienstelijk en verder vond ik Shiva Negar (in de rol van Annika, die werkt voor de CIA en die uiteindelijke een Iraanse mol blijkt te zijn) wel een mooie verschijning om naar te kijken. Hoofdrolspeler Dylan O'Brien (in de rol van Mitch Rapp) wist me totaal niet te overtuigen en hetzelfde geldt min of meer voor Taylor Kitsch (in de rol van slechterik "Ghost", die een verleden heeft met Stan Hurley, omdat die hem heeft achtergelaten tijdens een missie en daarom is hij uit op wraak).

Al met niet meer dan een flauwe dertien in een dozijn Actie / Thriller film, waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb, op het begin en einde na dan en natuurlijk ook vanwege Shiva Negar. De film duurt met circa 100 minuten gelukkig niet al te lang.

Zeer goede film met een fantastisch spelende Kevin Spacey (geweldig hoe hij zijn baas chanteerd). Het verhaal zat prima in elkaar en ik heb regelmatig moeten lachen. Mena Suvari zag er trouwens appetijtelijk uit in deze film. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor Annette Bening, ook al is zij wat jaren ouder

De film boeide mij vanaf het begin tot het einde, het einde had van mij ook anders gemogen maar was wel enigszins verrassend.

Vond het niet eens zo slecht. Vond het verhaal wel leuk gevonden en ik heb er soms ook om moeten lachen (vooral om Rob Schneider). Er komen best veel net niet A acteurs voor in deze film.

Vandaag de rest van de film uitgekeken en ik moet zeggen dat ik het niet meer dan een middelmatige film vond. De film duurt gewoon veel te lang en echt boeiend of spannend vond ik het niet. Denzel Washington presteert best aardig maar Russell Crowe heb ik toch wel eens veel beter zien presteren. De film is zeker niet slecht maar echt goed vond ik hem ook niet.

Dit was weer eens een film waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat. Ik vond de film zeer boeiend en zeer spannend. Alleen het einde van de film vond ik tegenvallen, maar voor de rest boeide de film van het begin tot bijna aan het einde.

De cast deed het meer dan voortreffelijk in deze film.

Wat een waardeloze dertien in een dozijn Actie / Misdaad film is dit, waarvan het verhaal niet weet te boeien en ook nooit opgang weet te komen. Zo is het eerste uur gewoon zeer saai tot zelfs slaapverwekkend.

Qua verhaal lijkt deze film in eerste instantie (veel auto's, draait om een misdaad en natuurlijk de rol van Jordana Brewster) op een soort van "Fast and Furious" achtige film, maar dan zonder "Fast" (voor deze film is "Slow" eerder van toepassing) en "Furious" (je kan wel boos worden op jezelf, als je deze film kijkt) maar wel met "Fast and Furious" actrice Jordana Brewster (in de rol van Emily die verliefd wordt op hoofdrolspeler James en ze werkt als telefoniste op een politiebureau), die schijnbaar patent heeft op soort gelijke rollen in dit soort films. M.b.t. de eerder genoemde film "Fast and Furious", zou acteur Hayden Christensen eventueel een opvolger kunnen zijn voor wijlen Paul Walker als er nog nieuwe delen van gaan komen, maar dan moet hij wel beter acteren dan in deze film. Ik wil niet zeggen "veel beter" want Paul Walker was natuurlijk ook geen top-acteur.

In dit flauwe verhaal draait het om de broers Frankie (waardeloos gespeeld door de bekende acteur Adrien Brody) en James (matig gespeeld door Hayden Christensen) met een crimineel verleden en die ook in de gevangenis hebben gezeten, waarvan Frankie het langst en hij is ook pas vrijgelaten. Hayden werkt als een automonteur in een autogarage en probeert er het beste van het maken. Zijn geluk lijkt te keren als hij kennis maakt met Emily, die hij nog van vroeger kon en waarmee hij ook een soort van relatie had, die met haar auto (een Fiat ) langskomt om die te laten repareren en waarop hij weer verliefd wordt (zij overigens ook weer op hem). Op dat moment betrekt (min of meer onder dwang) zijn broer Frankie hem bij een noodlottige bank bankoverval geleidt door een bende gevaarlijke criminelen, die onder leiding staat van een zekere Sugar (matig gespeeld door Akon). Hierdoor wordt de loyaliteit van de broers danig op de proef gesteld en daar draait het dan om in dit verhaal en vooral tijdens de bankoverval, die niet bepaald succesvol verloopt.

Zowel het verhaal als de uitvoering ervan is beroerd en het verhaal weet ook totaal niet te boeien of te vermaken en omdat het verhaal zo saai, flauw en traag is kom je ook niet in de ban van het verhaal en voel je ook niets voor de acteurs en actrices (eigenlijk maar eentje). Qua acteurs speelt in deze film de bekende acteur Adrien Brody (in de rol van broer Frankie) mee, maar de laatste jaren gaat het flink bergafwaarts met zijn filmcarrière en in deze film moet hij zelfs huilend teksten zeggen zoals:

"Ze hebben me genaaid. Ze naaiden me in mijn reet met tandpasta"

Buiten deze beroerde tekst (lijkt wel reclame voor "Anaal-B" tandpasta), speelde hij zelf ook zeer beroerd en dat was eigenlijk ook van toepassing op de gehele cast. In de laatste 30 minuten van het verhaal komt dan eindelijk actie als de bankoverval begint, maar die actie (soms best hard) kon deze film niet meer redden en bestond eigenlijk ook alleen maar uit pief paf poef actie. De scene met de politiehelikopter daarin, is nog het meest spectaculaire. En het achterlijke einde (zeker m.b.t. wat Emily deed) was eigenlijk net zo slecht als de hele film. Ik moest wel nog even glimlachen om de scene op de bruiloft, het zal in ieder geval een bruiloft zijn om nooit te vergeten en zeker voor de bruid

Al mat al niet meer dan een waardeloze en slaapverwekkende dertien in een dozijn Actie / Misdaad film, welke het aankijken niet waard is. Er valt over deze film ook helemaal niets positiefs te vertellen, behalve dan dat ik Katie (gespeeld door Elena Sanchez) met haar streeptrui wel een mooie verschijning vond. Haar rol stelde wel niets voor, want ze is enkel een figurant tijdens de bankoverval (ze wordt wel nog even gegijzeld).

P.S. dit zal waarschijnlijk mijn laatste film in 2015 zijn, welke een review van mij krijgt. Op naar 2016 !

Mooie en boeiende film. Vooral het eerste uur was schitterend en soms ook zeer grof (stoeptegel incident). Toen Edward Norton (schitterend gespeeld trouwens) begon te veranderen vond ik het ietsje minder worden. Het einde was overigens subliem en verrassend.

Regisseur David O. Russell regisseerde Christian Bale naar een "Oscar" in de Biografie / Sport film "The Fighter (2010)" en deed het voor Jennifer Lawrence een paar jaar later met de Komedie / Drama film "Silver Linings Playbook (2012)" en nu zijn ze samen te zien in deze tegenvallende Misdaad / Drama film.

In dit verhaal speelt Christian Bale (voorzien van buik, baard en bril) de rol van oplichter Irving Rosenfeld, die in dubieuze leningen en vervalste kunst handelt. Sydney Prosser (Amy Adams met naveldiep decolleté) is daarbij zijn minnares en zijn op geld beluste hulpje. Hun zwendel verloopt goed, totdat ze gesnapt worden door FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper), die hen strafvermindering belooft als ze helpen grotere oplichters te pakken. Met als lokaas FBI-agenten verkleed als rijke sjeiks.

De muziek, de aankleding en de kapsels uit de jaren 70 zijn mooi, maar het verhaal mist helaas wat vaart en blijkt met twee uur en een kwartier veel te lang. Het is goed dat de bekende acteurs en actrices, te weten Christian Bale, Bradley Cooper, Jeremy Renner, Amy Adams en Jennifer Lawrence (ze zijn ook allemaal te zien op de filmposter), zo puik zijn, want dankzij hun is deze film nog enigszins vermakelijk.

Gezien de indrukwekkende cast had ik eerlijk gezegd wat beters verwacht, maar al met al is deze Komedie / Drama film me tegengevallen en dat was zeker niet nodig geweest.

De laatste twee a drie films waarin Tom Cruise de hoofdrol vertolkte, vond ik tegenvallen (zeker de vreselijk slechte Actie / Misdaad film "Jack Reacher: Never Go Back (2016)", die ik helaas ook nog in de bioscoop heb gezien) en toen had ik het ook wel een beetje gehad met hem. Daarom twijfelde ik ook of ik deze film zou moeten gaan bekijken, maar in deze leuke en vermakelijke Misdaad / Thriller (Drama en Komedie is ook van toepassing) film, zeker als je de jaren 80 (oftewel het president tijdperk van Ronald Reagan) hebt meegemaakt zoals ik, is hij gelukkig weer eens genietbaar.

In dit verhaal (overigens gebaseerd op een waargebeurd verhaal) draait het om Barry Seal (Tom Cruise) die een piloot is voor de vliegtuigmaatschap TWA en die af en toe wat ritselt (zoals sigaren) tijdens zijn vluchten. Hij wordt door de CIA gerekruteerd om undercover te gaan en te gaan smokkelen voor het Colombiaanse drugskartel "Medellínkartel". Op deze manier werkt hij voor zowel de CIA, de DEA en de beruchte Colombiaanse drugsbaron Pablo Escobar.

Het verhaal (begint in 1978) wist mij in ieder geval te boeien, te interesseren en te vermaken vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 105 minuten) en ook met de uitvoering van het verhaal zat het wel goed. Zo is het tempo best hoog en gebeurt er ook meer dan genoeg (zo was o.a. het opstijgen van het volgeladen vliegtuig met drugs op de eigenlijk te korte landingsbaan best spectaculair en hetzelfde geldt voor het landen van het vliegtuig in een woonwijk op straat) en geregeld is het verhaal ook best luchtig, waardoor er ook genoeg te (glim)lachen valt, zoals het opbergen van het verdiende geld. Hier en daar zit er ook een beetje actie in, zoals de scène met de bom onder de auto van JB (Caleb Landry Jones), die het irritante broertje was van Lucy Seal.

Visueel gezien mocht de film er ook best wezen (o.a. mooie locaties, omgevingsbeelden en mooi geschoten beelden vanuit de vliegtuigen) en zou er in het begin van de film niet zijn gezegd dat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, dan zou je wel eens kunnen denken dat dit verhaal verzonnen is, maar op een gegeven moment verschijnen ook bekende jaren 80 politieke personen in beeld, zoals Jimmy Carter, Ronald en Nancy Reagan, Manuel Noriega, Oliver North (bekend door de "Iran-Contra-affaire", die in dit verhaal op het einde ook even voorbij komt), Bill Clinton (weliswaar niet zichtbaar in beeld, maar hij komt voor tijdens een telefoongesprek) en George H.W. Bush en dan weet je wel dat het niet allemaal verzonnen kan zijn. Wat dat betreft deed deze film me ook denken aan de leuke Drama / Komedie film "Charlie Wilson's War (2007)", waarvan je ook zou kunnen denken dat het allemaal maar verzonnen is.

Degene die deze film vooral genietbaar maakt is natuurlijk de al eerder genoemde Tom Cruise in de rol van piloot Barry Seal, die een lefgozer is en die zichzelf regelmatig overschat. Desondanks dwingt hij respect af en komt hij met veel weg met als gevolg dat hij nog meer risico's neemt. Tom Cruise speelde zijn rol zeer leuk en dat deed hij tevens voor het laatst in de de zeer leuke en goede Actie / Sciencefiction film "Edge of Tomorrow (2014)" (welke overigens van dezelfde regisseur is). Dat Barry Seal in 1986 in zijn auto werd doodgeschoten was natuurlijk te verwachten, want als smokkelaar had hij natuurlijk behoorlijk wat vijanden gemaakt en het deed hem natuurlijk ook geen goed dat men een foto van hem samen met drugshandelaren liet zien op de televisie.

De overige cast deed het ook best verdienstelijk, waarbij ik vooral Sarah Wright (in de rol van Lucy Seal, oftewel de vrouw van Barry Seal) een mooie verschijning vond. De scène waarbij ze samen met Tom Cruise aan het neuken is in het vliegtuig (inclusief zonder zwaartekracht) vond ik best geinig in beeld gebracht. Verder vond ik Alejandro Edda (in de rol van Jorge Ochoa, die onderdeel maakt van het Colombiaanse drugskartel "Medellínkartel") het ook wel leuk doen in deze film en hij kwam zelfs sympathiek over. Degene die ik juist vond tegenvallen was de rossige Domhnall Gleeson in de rol van CIA-agent Monty Schafer, die Barry Seal heeft gerekruteerd en die hem ook opdrachten geeft.

Al met al vond ik dit een leuke en vermakelijke Misdaad / Thriller film, welke zich lekker wegkeek en waarin Tom Cruise weer eens genietbaar is en vooral als hij mag vliegen, rennen en de gesjeesde jongen mag uithangen.

Eigenlijk best een leuke en voorval vermakelijke thriller die best wist te boeien. Het verhaal was aardig gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Zeker de de eerste 75 minuten vond ik heel leuk, daarna zakt de film helaas enorm in elkaar en het einde vond ik zelfs slecht. Degene die deze film vooral leuk maakt is Katharine Isabelle die er niet alleen fraai uitzag maar ook goed en leuk speelde. Ook de rollen van Antonio Cupo en Twan Holliday waren noemenswaardig. Vooral de laatste was wel apart want hij zag eruit als een zware crimineel maar hij was wel heel zorg- en behulpzaam. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film.

De scene met de enge tweeling (oftewel de regisseurs van deze film) was best grappig, "ik voel me net Mengele"

Buiten "Adrift (2018)", zag ik ook deze onnozele typische jaren 80 Actie film tijdens mijn vakantie in Italië op een Duitse zender (ik meen "Kabel Eins") en dat soort films huurde ik tijdens mijn tienertijd in de jaren 80 en dan waren het vooral films met Chuck Norris in de hoofdrol en deze is met zijn jongere tegenhanger Michael Dudikoff.

Ergens in een Caraïbisch oord hebben Amerikaanse mariniers het aardig voor elkaar. In Hawaï shirts niksen ze wat, terwijl ze van de zon genieten. Aan dat onbezorgde bestaan komt echter een einde wanneer er om de haverklap collega's verdwijnen. Ze blijken ontvoerd te zijn door een machtige drugsbaron met de naam The Lion (Gary Conway die wel iets weghad van de eerder genoemde Chuck Norris en vooral als hij zijn zonnebril met spiegelglazen ophad). Met behulp van de gevangen geniale wetenschapper Sanborne (Ralph Draper), weet deze de mariniers genetisch te manipuleren tot willoze super ninja's en die zijn verrekte handig om in te zetten bij criminele activiteiten, zoals een heroïnetransport van 5 miljard dollar naar de Verenigde Staten die op handen staat. De Amerikaanse MP's Joe Armstrong (Michael Dudikoff), die tevens een ninja is, en zijn donkere maat Curtis Jackson (Steve James), worden naar de Caraïben gestuurd om er iets aan te doen en ze krijgen daarbij hulp van Alicia Sanborn (Michelle Botes), die de dochter is van wetenschapper Sanborne, Alicia Sanborn (Michelle Botes).

De film is zeker niet goed en het gaat ook nergens over, maar vermakelijk is het wel. Wanneer het achterlijke plot aan het licht komt, ga je namelijk geheid lachen en dat zul je tevens doen bij het aanschouwen van de belabberde slechte gevechten (inclusief een Bud Spencer en Terence Hill achtige knokpartij in een bar, maar dan met Michael Dudikoff en Steve James) die abominabel geënsceneerd zijn en waarbij het lijkt dat de actiechoreograaf lag te slapen. De zogenaamde super ninja's vallen hierbij overigens bij bosjes neer, daar ze zich makkelijker laten verslaan dan de gemiddelde peuter. Wanneer het niet de "good guys" zijn die ze naar het hiernamaals sturen, dan vermoorden ze elkaar wel per abuis.

Ook het acteerwerk is niet al te best met de bijzonder matige Michael Dudikoff (prototype jaren 80 B-actie acteur) in de hoofdrol. Persoonlijk vond ik Steve James het nog het leukst doen en dat kwam vooral vanwege zijn humor (daarmee verseert hij ook een vrouw). Maar goed, voor het acteerwerk kijk je deze film natuurlijk niet, want het draait in dit soort films om de actie en dat is volop aanwezig. Er zit voldoende tempo in en er is wat aardige humor ingestopt (zowel bedoeld als onbedoeld) en op actie is het nooit lang wachten. Ook de gekozen locaties (de film is opgenomen in Zuid-Afrika) hadden slechter gekund.

Al met al een typische jaren 80 B-actie film met een onnozel en ongeloofwaardig verhaal en veel onnozele actie. Het is allemaal zo slecht, dat het toch nog weet te vermaken en dat omdat het vaak op de lachspieren werkt.

Beetje doorsnee tiener humor film. Sommige humor is best grappig (vooral dankzij Stifler) maar het verhaal stelt zoals gewoonlijk in de meeste humor films niets voor.

Eugene Levy vond ik trouwens wel aardig in deze film (ook in andere films waarin hij meespeelt vind ik hem altijd wel apart).

Deze film was volgens mij ook min of meer het debuut van 1 bit-geheugen vrouw Terra Reid.

De leukste van de American Pie trilogie. Zeer regelmatig moeten lachen om de hilarische situaties waarin bepaalde personen belanden. Seann William Scott, Alyson Hannigan en Jason Bigg deden het meer dan goed.

Stelt qua verhaal (over cliché gesproken ) niets meer voor en te lachen valt er ook nog maar weinig. Grote pluspunt van deze film (en daar draait deze film eigenlijk alleen nog om) is echter het enorm hoog meiden gehalte en laten veel van deze meiden ook nog eens uit de kleren gaan Ik ben dan wel inmiddels 40 jaar maar toch ontstaat er nog altijd een op mijn gezicht bij zoiets fraais en zelfs een op mijn gezicht toen ze allemaal op een rijtje stonden

Zo flauw en slecht (zelden zo'n achterlijk verhaal gezien) maar dankzij de vele domme bimbo's en de vele tieten is hij nog net te bekijken. De acteurs zijn overigens zeer matig met als dieptepunt Stiffler die totaal niet grappig was. Je hebt de neiging deze film steeds na een aantal minuten af te zetten (is echt slecht) maar dan komt er weer een paar tieten in beeld en dan blijf je toch maar kijken.

Wel grappig om soms vergeten acteurs uit oude serie terug te zien zoals Screech (Dustin Diamond). Ze hadden uiteraard wel allemaal maar een minuscule kleine rol.

De eerste keer dat ik hem gezien had vond ik er niet zo veel aan, maar nadat ik hem nog eens had bekeken kon ik hem veel meer waarderen.

Het is een feite een heel aparte en goede film (zeer goed acteerwerk van Christian Bale) met een goed verhaal. Er zitten een paar prachtige dialogen in die eigenlijk over niets gaan (o.a. business kaartjes en CD van Phil Collins).

De film is soms (eigenlijk best wel vaak) zeer grof maar dat is absoluut niet hinderlijk (ik moest er zelfs vaak om lachen).

Heeft totaal niets te maken met American Psycho 1 en is ook totaal anders. Het verhaal is zeer matig (zeg maar gerust slecht) en boeit ook totaal niet. Het is dat Mila Kunis er best aardig uitziet want anders had ik de film nooit helemaal kunnen uitkijken.

1 punt voor Mila Kunis en de paar sporadische momenten die aardig zijn.

Het verhaal is compleet stupide en in zekermate ook wel belachelijk maar dankzij Seann William Scott en de best veel fraaie meiden zoals Katrina Bowden (wat een geweldig lichaam) en Ali Cobrin (fraai boezem) was deze film nog best te doen. Het idee van een reünie was best leuk gevonden alleen vond ik de oude cast ,m.u.v. Seann William Scott, een zoutloos en saai stel. Gelukkig was wel Seann William Scott weer geweldig opdreef en dankzij hem valt er meer dan genoeg te lachen. Eigenlijk redt hij in zijn eentje deze film want de rest stelt eigenlijk bitter weinig voor. De film had wat mij betreft wel een stuk korter mogen duren want bijna twee uren is toch te veel van het goede, zeker de laatste 20/30 minuten met al de cliché bullshit was totaal overbodig en ook vreselijk om naar te kijken.

Ik ben deze film volledig open in gegaan en wist daarom eigenlijk ook niet dat deze film gebaseerd was op het echte leven van de Amerikaanse sluipschutter Chris Kyle. Wat dat betreft vond ik het abrupte einde ietwat verrassend en eigenlijk ook wel jammer.

Het verhaal is misschien wel niet hoogstaand en het gedoe met zijn vrouw Taya kon me totaal niet interesseren, maar de uitvoering was wel fraai en het verhaal wist zeker ook wel te boeien (het laatste gedeelte van het verhaal vond ik zelfs spannend). Ook ziet het er allemaal zeer fraai uit (met name dan de opnames in Irak) en de actie mocht er zeker wezen en was ook fraai in beeld gebracht. Het hele verhaal draait natuurlijk hoofdzakelijk om sluipschutter Chris Kyle en die werd zeer goed vertolkt door Bradley Cooper. De overige cast deed het ook wel goed m.u.v. Sienna Miller in de vreselijke overdreven rol van de vrouw van Chris Kyle. Hoewel het er soms best grof aan toe ging (o.a. het doden en martelen van kinderen), vond ik het wel nergens echt aangrijpend of heftig. Ondanks dat het einde wat abrupt was, vond ik de echte beelden van de begrafenis en alle Amerikanen die langs de kant stonden (inclusief Amerikaanse vlag) wel indrukwekkend.

Al met al gewoon een goed oorlogsdrama, die me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut wist te vermaken en te boeien. Dat regisseur Clint Eastwood het verhaal misschien verfilmd heeft op typische Amerikaanse wijze en het hier en daar wat patriottisch heeft gemaakt gemaakt, vond ik eigenlijk niet echt storend. Gezien de indrukwekkende opkomst bij de begrafenis van Chris Kyle, moet hij toch voor veel Amerikanen een held zijn geweest omdat hij veel Amerikaanse soldaten van de dood heeft gered. En ja oorlog draait nu eenmaal om overleven of doodgaan, ongeacht waar de oorlog omdraait.

Deze vermakelijke en luchtige Actie / Komedie film, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had, heb ik toevallig gezien op de televisiezender "Film 1" en opzicht keek hij wel lekker weg (mede door de sfeer) en dat ondanks dat het verhaal maar bitter weinig voorstelt. Het beste kan je deze film bekijken als je je aan vervelen bent, je in een melige stemming bent, je de nodige alcohol hebt gedronken of je stoned bent.

Hoewel het verhaal (draait om de "sleeper agent" Mike, die opeens weer wordt geactiveerd en het doelwit is van een operatie van de regering die hem probeert te elimineren) best belachelijk is en ook aan de flauwe kant is, was de uitvoering ervan nog best leuk en zit er ook de nodige actie (ook best hard en vaak niet met de gebruikelijke voorwerpen zoals geweren en messen, maar juist met alledaagse voorwerpen zoals o.a. een lepel en blik en veger) in welke best fraai in beeld werd gebracht (mede in combinatie met de muziek) en ook moest ik soms wat glimlachen (vooral om Rose, gespeeld door John Leguizamo, die illegale dingen verkoopt zoals vuurwerk en drugs aan Mike en ook een aantal tegenstanders van Mike die hem willen elimineren zoals de vrouw Crane gespeeld door de mooie Monique Ganderton) om de droge en flauwe humor.

Omdat het tempo best hoog is en er ook veel in gebeurt en de film ook niet lang duurt (circa 90 minuten), kijkt hij best lekker weg. Dat laatste komt mede door de twee hoofdrolspelers in het verhaal, namelijk Jesse Eisenberg (in de rol van Mike Howell die een rustig en gezapig leven leidt, welke opeens verandert m.b.t. een gebeurtenis in het verleden waarvan hij niets meer weet) en Kristen Stewart (in de rol van Phoebe Larson die de vriendin is van Mike Howell en die tevens een geheim agente is zonder dat Mike dat weet), die samen een leuke combinatie vormden. Normaal gesproken kan ik Kristen Stewart niet uitstaan (dat heb ik o.a. ook met Emma Stone), maar in deze film vond ik haar best te pruimen en deed ze het ook gewoon leuk. Leuk is overigens ook van toepassing op het einde (inderdaad met o.a. het ten huwelijk vragen in een bizarre situatie) en hetzelfde geldt voor de cartoon achtige actie aftiteling met de gorilla die Mike gecreëerd heeft (toen hij nog een rustig en gezapig leven leidde) in het verhaal.

Gewoon een leuke, vermakelijke en luchtige Actie / Komedie film om eens gezien te hebben als tussendoortje. Het eenvoudige verhaal mag dan wel weinig voorstellen (understatement), maar de uitvoering was wel leuk en ook zit er best veel actie in.

De minste van de American Pie trilogie. Dankzij Seann William Scott en Eugene Levy blijft deze film nog overeind. Vooral de eerste was zeer goed met een aantal geweldige scènes. De twee hoofdrol spelers waar het verhaal eigenlijk om draait Jason Biggs en Alyson Hannigan vond ik tegenvallen.

Deze film heb ik in 1982 in Canada gezien toen ik op vakantie was bij mijn oom en tante. Toen vond ik het al een goede film alleen verstond ik er bitter weinig van omdat ik als 11 jarige de Engelse taal onmachtig was. Vandaag heb ik na 30 jaar de film weer eens weerzien en ik moet zeggen dat de film me nog steeds goed is bevallen. Eerlijk gezegd kon ik me na 30 jaar er nog maar weinig van herinneren waardoor het vrijwel allemaal nieuw leek. Het begin van de film is zeer goed en leuk (met name gedeelte in de café), daarna zakt de film iets weg en wordt het ook wat onnozel (de nazi zombie droom sloeg bijvoorbeeld nergens op). In de laatste 30-35 minuten komt de film eigenlijk pas echt goed op gang en wordt het echt genieten. Zeker de transformatie naar weerwolf was zeer fraai gedaan en ook het gedeelte in de porno bioscoop was zeer leuk en goed. Het einde was misschien wel iets te abrupt maar de muziek direct daarna was best komisch gedaan. De cast deed het trouwens best goed (en ook leuk) en dan met name David Naughton als David Kessler alias de weerwolf. Het was ook leuk om de fraaie Jenny Agutter weer eens terug te zien (ik kende haar nog van de film "Logan's Run"). Hoewel de film inmiddels wat gedateerd is blijft het nog altijd een prima horror/komedie en zag het er ook nog best fraai uit.

Ik zag deze Drama / Sport film toevallig gisteravond (of beter gezegd gisternacht) op "Film1", waarbij ik gelijk moest denken aan "The Karate Kid (1984)". Dit is overigens geen waargebeurd verhaal, maar het verhaal is bedacht door de Iraniër Ali Afshar, die deze film geproduceerd heeft en die zelf ook een rol speelt in het verhaal. Op zijn middelbare school worstelde hijzelf, nadat hij uit zijn thuisland Iran was gevlucht vanwege de politieke verontwaardiging in de jaren zeventig.

Kort door de bocht draait het in dit verhaal om een tiener, te weten Ali Jahani (George Kosturos), die ontsnapt uit het Iran van na de revolutie en in Amerika wordt geconfronteerd met vijandige discriminatie in Noord-Californië rond 1980, als gevolg van de Amerikaanse gijzelingscrisis in Iran. ondanks deze tegenslag begint hij als worstelaar op de middelbare school.

Hoewel het verhaal een zeer voorspelbaar verloop heeft en ook vol zit met clichés (o.a. wordt Ali Jahani eerst door vrijwel iedereen gehaat), is dit wel een aardige film (een "feelgood" film) om eens gezien te hebben. Er zit genoeg drama in (o.a. discriminatie, zo zie teksten voorbij komen zoals "We Don’t Serve Iranians” en “Terrorists Go Home", die nu ook weer actueel is in Amerika vanwege de dood van de donkere George Floyd) en ook krijg je wat mee van de Amerikaanse gijzelingscrisis in Iran, waardoor Ronald Reagan uiteindelijk ook president van Amerika werd. De sport komt een beetje op het tweede plan, maar je ziet wel een aantal worstelgevechten. Wil je overigens een goede film zien m.b.t. de Amerikaanse gijzelingscrisis in Iran, dan is "Argo (2012)" zeker een aanrader.

Van hoofdrolspeler George Kosturos had ik eigenlijk nog nooit van gehoord, maar hij speelt zijn rol wel verdienstelijk. Desondanks werd hij weggespeeld door Ali Afshar, die de rol van strenge oom Hafez Tabad speelt (gezien de omstandigheden is hij in eerste instantie ook anti Amerika) en die Ali Jahani de fijne kneepjes van het worstelen bijbrengt. Opzicht vond ik het wel jammer dat hij op zijn hoogtepunt (wordt o.a. assistent-trainer op de middelbare school en raakt verliefd op een Amerikaanse vrouw) verongelukt op zijn motor en dat was misschien ook het enige verrassende in deze film, hoewel ik gelijk wist dat hij zou verongelukken toen hij op de motor stapte in het donker en bij slecht weer.

De overige cast doet het ook verdienstelijk zoals de mooi en schattige Lia Marie Johnson (die me qua uiterlijk wat deed denken aan Miley Cyrus, waar ze overigens mee bevriend is, en net zoals haar is zij ook niet bepaald preuts, want er circuleren op het internet de nodige foto's en een masturbatiefilmpje, waarbij ze naakt te zien is en dat laatste is natuurlijk niet van toepassing in deze film, maar je ziet haar wel een keer met alleen een bh en een slipje aan als ze stiekem gaan zwemmen in een zwembad) als scholiere Kristi Larsen, die slecht is in Frans en bijles krijgt van Ali Jahani en verliefd wordt op hem (dat was natuurlijk zeer voorspelbaar) en daarbij krijg je ook het nummer "I Want You to Want Me" van de Amerikaanse rockband Cheap Trick te horen. En verder zien we nog de bekende acteurs Jon Voight (als de directeur van de middelbare school) en William Fichtner (als worstelcoach met een Vietnam verleden) in verdienstelijke rollen.

Net zoals in "The Karate Kid" krijgt Ali Jahani het te maken met een jongen die het op hem voorzien heeft (eigenlijk zijn het er zelfs twee, want op school wordt hij steeds geplaagd door de populaire rebelse scholier Mike Thornhill, die goed is in American football, gespeeld door Chase Mowen) en die hem wilt verslaan / vernederen op de worstelkampioenschappen (daarvoor valt hij ook bewust wat kilo's af om in dezelfde gewichtsklasse uit te kunnen komen als Ali Jahani) en die wordt in deze film gespeeld door Rowan Knox (Kevin G. Schmidt), maar die weet helaas niet te overtuigen (het enige wat je over hem weet is dat hij al meerdere keren kampioen is geweest en dat hij pro-Amerika is) en tijdens het eindgevecht vond ik hem maar een aanfluiting. Wie er wint kan je overigens lezen bij de plotomschrijving hier op MovieMeter, want die wordt inderdaad prijsgegeven Opzicht is dat bij deze film niet zo'n ramp, omdat hij namelijk zeer voorspelbaar is en er is denk ik ook niemand die iets anders zou verwachten bij het bekijken van deze film.

Al met al is dit een best een aardige "feelgood" film om eens gezien te hebben, maar meer ook niet want daarvoor was het allemaal net iets te voorspelbaar en te clichématig. Wil je een "feelgood" film van hoger niveau kijken waarbij het ook draait om sport, dan is o.a. "The Blind Side (2009)" een aanrader. Dat "American Wrestler: The Wizard" uit 2016 slechts 10 stemmen heeft (nu dus 11) is inderdaad vreemd, maar dat heeft waarschijnlijk te maken dat deze film niet in de bioscoop heeft gedraaid en dat hij nog niet op televisie is geweest (zou goed passen bij "SBS 9"). Ik heb hem op het laatste wel gezien, maar dan via de betaal filmzender "Film1".

Film is eigenlijk best saai maar in dit geval vond ik het wel prima passen bij de film. De beelden van de landschappen en het kleine dorpje waren zeer fraai (zeg maar gerust prachtig) en de natuur beelden van Violante Placido waren misschien nog fraaier. Verhaal is best aardig en ook wel boeiend en George Clooney speelde goed terwijl hij eigenlijk weinig praatte. De rol van Thekla Reuten stelde eigenlijk niet zoveel voor maar ze deed het wel goed. Het einde van de film was overigens zeer mooi, zeker toen je in het laatste schot de "butterfly" zag opstijgen. De muziek was overigens ook mooi gekozen bij deze film. Kortom een mooie reële film.

Sinds ik IPTV heb (gewoon voor erbij), kijk ik als ik in het weekend wakker wordt (tussen 10:00 - 11:00 uur) vanuit bed vaak naar de Amerikaanse filmzenders voordat ik opsta en gisterochtend zond men deze "The Amityville Horror" uit, welke ik destijds in 2008 al heb gezien (toen waren mijn recensies ook duidelijker korter ). Toen vond ik het al een wat tegenvallende en clichématige horrorfilm en dat is het nog steeds. Maar deze film heeft wel een aantal bekende acteurs en actrices die destijds nog niet bekend waren zoals Ryan Reynolds, Melissa George en Chloë Grace Moretz (maakte met deze film haar debuut op het witte doek).

Een hysterisch telefoontje, een gruwelijke ontdekking, zes afgeslachte levenloze lichamen! De verdachte Ronald DeFeo (Brendan Donaldson) bekent dat hij zijn ouders en vier andere familieleden zorgvuldig heeft vermoord en beweert dat stemmen in huis hem dat hebben opgedragen. Een jaar later trekken George (Ryan Reynolds) en zijn vrouw Kathy Lutz (Melissa George) met hun drie kinderen, te weten Billy (Jesse James), Michael (Jimmy Bennett) en Chelsea (Chloë Grace Moretz), in het huis. Het huis dat naar verwachting hun droomhuis zal worden, maar... bizarre en onverklaarbare gebeurtenissen jagen hen al snel de stuipen op het lijf. Het huis lijkt bezeten door een duivelse kracht ... Zal het noodlot ook bij hen toeslaan?

De makers van "The Amityville Horror", een remake van niet eens zo'n goede horrorfilm uit 1979, schuwen geen enkel cliché. Het gezin wordt belaagd door bovennatuurlijke verschijningen en mysterieuze stemmen, maar echt spannend wordt het nooit.

In de op waarheid (zo bracht in 1974 Ronald DeFeo inderdaad zijn familie om en een jaar later kwam de familie Lutz ook in het huis wonen. Tot ze 28 dagen later in blinde paniek wegvluchtten, om er nooit meer terug te komen door Iets kwaadaardigs in het huis, althans volgens de familie Lutz) beruste productie uit 1979, zag je hoe een doorsnee gezinnetje tot waanzin wordt gedreven wanneer er allerlei vreemde zaken gebeuren in hun nieuwe huis. Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat dit niet echt klinkt als het meest verrassende uitgangspunt voor een horrorfilm. Dat is dan ook het voornaamste probleem met deze "The Amityville Horror" remake, waarin het allemaal simpelweg veel te voorspelbaar is om eng te worden.

Een kind (Chelsea) met een kwaadaardig imaginair vriendinnetje (Isabel Conner)? Been there, done that. Schimmen die net buiten zicht door het beeld razen? Gaap. Kranen waar bloed uit komt? Klinkt bekend. Een priester (Philip Baker Hall) die een poging waagt om Het Kwaad uit het huis te verdrijven? Recht uit het boekje. En dan is er nog de “Here's Johnny”-act van hoofdrolspeler Ryan Reynolds, die eerder slaap opwekt dan angst.

Verder behoort het verhaal zich af te spelen in de jaren 70, maar afgezien van een "Kiss" verwijzing is er niks wat daar op wijst. Daar had debuterend regisseur Andrew Douglas toch wel wat meer mee kunnen doen. De cast levert in het algemeen wel goed acteerwerk en bijna alle personages zijn sympathiek, zonder overdreven of onnatuurlijk te worden. De visuele effecten zijn ook niet slecht, maar voor een horrorfilm is het allemaal niet eng en ook wordt het nergens smerig. Eigenlijk toont Andrew Douglas gewoon te weinig en dat zelfs bij een vrijscène

Al met al is "The Amityville Horror" niet meer dan een standaard, tamelijk saai horrorfilmpje.

Ik vond dit eerlijk gezegd best een goede mysterieuze Thriller, die ook wel iets weg heeft van de film "Misery (1990)". Het eerste gedeelte van het verhaal is vrij saai en traag, maar na circa 30 minuten komt het verhaal lekker opgang en gaat het er geregeld ook hard aan toe. Dat laatste komt op conto van Kate Bosworth die een kille naamloze vrouw speelt die leeft (verhaal speelt zich gewoon af in de tegenwoordige tijd, althans minimaal in de jaren 90) volgens de jaren 50/60 (auto, kleding, muziek en aankleding in huis) en een kind wilt hebben.

Kate Bosworth maakt deze film zeer genietbaar om naar te kijken en dan eigenlijk niet vanwege haar uiterlijk (ze mag er overigens zeker wezen) maar in alle manieren van haar kille doen. Zo was de scene geweldig als haar eveneens naamloze man aan haar vraagt (nadat hij iets ontdekt heeft, namelijk een lijk in een kast) "wie ben je ?" en zij dan daar op antwoord "ik ben de vrouw die van je houdt, die voor je zorgt, die je eten geeft die je in bad doet en met je vrijt" (best ideaal toch ). Ook heeft ze het geregeld over wetenschappelijk weetjes (zoals o.a. over olifanten, batterijen, muziek, doppen op flessen en schoktherapie), wat best humoristisch is en tevens leerzaam. Met zo'n wetenschappelijk feit begint ook haar marteling op haar man en wel als volgt "Lieverd, weet jij iets van elektroconvulsietherapie ? Ook bekend als schoktherapie" Sowieso was ze lekker hard (soms best fraai in beeld gebracht) en apart opdreef zoals o.a. bij het vermoorden van de postbode en de politievrouw. De laatste met een elektrisch mes/zaag en dan gekleed in een bontjas waarmee ze van te voren bezig was om het lijk van de postbode weg te werken. Haar manier om haar eigen verwondingen te behandelen was ook wel apart (met een soldeerbout) en ook vond ik het geweldig als ze zegt (later overigens nog eens) tegen haar man "Lieverd, ik breng dingen in slaap voor mijn werk, en ze worden daarna niet meer wakker. Wist je dat ?".

Het hele verhaal draait ook eigenlijk alleen om haar en haar man (bepaald niet overtuigend gespeeld door Wes Bentley), die ontwaakt uit een coma als gevolg van een auto-ongeluk waardoor hij tevens lijdt aan geheugenverlies en niet meer weet wat werkelijkheid is. Wel ziet hij soms in flitsen een meisje voorbij komen, waarvan hij denkt dat het zijn dochter (gespeeld door Olivia Rose Keegan) is. Het verhaal is lekker mysterieus en wist me zeker ook te boeien en ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed. De ontknoping op het einde mocht er zeker wezen en daar komt ook weer een wetenschappelijk weetje aanbod "Wist je dat Walter Freeman, het ijspriem-lobotomie heeft uitgevonden" Ook is het einde sterk en verrassend en vooral m.b.t. hoe het allemaal nu precies in elkaar zit en wie nu eigenlijk echt de man en vrouw zijn. Ze waren echt man en vrouw en de vrouw wilde perse koste wat kost een kind hebben, terwijl haar man onvruchtbaar was ondanks diverse dure behandelingen. Ze besloten daarna maar om een kind te ontvoeren. De vrouw eindigt overigens het verhaal met een eerder genoemde uitspraak over haarzelf, die ze toepast op haar man

Al met al gewoon een goede thriller, waarmee ik me goed heb vermaakt en dan vooral vanwege de heerlijke rol van Kate Bosworth.

Op zich was dit best een goede Mexicaanse Misdaad / Drama, maar wel eentje die behoorlijk langdradig is. Het verhaal bestaat uit drie losse verhalen die als enige raakvlak een auto-ongeluk hebben waarbij ze allemaal op een bepaalde manier betrokken zijn (de veroorzaker, het slachtoffer en de toevallige omstander).

Het eerste verhaal draait om de debuterende bekende Mexicaanse acteur Gael Garciá Bernal (in de rol van Octavio) en gaat met name om hondengevechten en een liefdesaffaire. Dat verhaal was tevens het beste verhaal van deze film en zat aardig in elkaar en wist zeker ook te boeien. Het gedoe omtrent de hondengevechten (gelukkig niet gedetailleerd in beeld gebracht) vond ik niet bepaald prettig om te zien, hoe kort ze ook waren. Op het einde van dat verhaal (na circa een uur) vindt het eerder genoemde auto-ongeluk (nadat Octavio, zijn vriend en de neergeschoten zwaar gewonde vechthond op de vlucht zijn) plaats en gaat het verhaal over op de fraaie Goya Toledo (in de rol van Valeria) die in deze film één van de grootste schoonheden van Mexico moet voorstellen (ze zit o.a. in de reclame van een parfum).

Zij is het slachtoffer van het auto-ongeluk en raakt daarbij zwaar gewond aan één van haar benen die later in het verhaal ook geamputeerd moet worden, waardoor het tevens over is met haar carrière (dat is was best fraai in beeld gebracht door het verwijderen van een enorm grote reclamebord, die ze vanuit haar appartement kon zien, waarop ze in alle schoonheid te zien was. Inclusief haar beiden fraaie benen). Het gedoe om haar en haar hondje (die verdwaald raakt onder de vloer) haalden het tempo volledig uit de film en het voegde ook niets toe aan het verhaal. Het was dan ook beter geweest als men dat verhaal uit de film had gehaald, want dan was de film tevens 30 minuten korter geweest.

Het derde en laatste verhaal draait om de zwerver Emilio Echevarría (in de rol van El Chivo) die met zijn vele honden toevallig (heel toevallig eigenlijk ook weer niet) op de plaats aanwezig is waar het auto-ongeluk plaatsvindt. Hierbij ontfermt hij zich over de zwaar gewonde vechthond en steelt hij ook het vele geld van Octavio welke hij opzak had. Wat er met zijn vele honden gebeurt in dat verhaal vond ik overigens best zielig, maar het was natuurlijk wel voorspelbaar. Dat hele verhaal (draait o.a. om een moord die hij moet plegen en ook om familieperikelen) is best redelijk en weet ook wel te boeien. In dat verhaal speelt Emilio Echevarría sterk en overtuigend.

Al met al is dit best een goede film die zich lekker wegkijkt en visueel ook aardig in elkaar zit en waarin ook goed geacteerd wordt. Doordat de film echter wel behoorlijk langdradig is (vooral door het tweede niets toevoegende verhaal) is het wel een lange zit en krijgt de film van mij ook niet meer dan een ruime voldoende.

Aardig romantisch drama met regelmatig ook fraaie beelden van de omgevingen. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor en is ook behoorlijk cliché, maar de uitvoering compenseert het een en ander. Lola Créton is een leuke meid en ze speelde ook wel aardig, maar ze was wel een behoorlijk ijskonijn in deze film.

Wat een belachelijke film was dit en wat een geweldige promotie voor Amsterdam ! En dan het einde, is die gast (Mimoun Oaïssa) soms helemaal van Amsterdam naar Marokko gerend in dezelfde gehavende kleren om de begrafenis bij te wonen ? Hoe wist hij in godsnaam dat zijn vader overleden was ?

Nee dit was een belachelijk niet realistische film waarin alleen maar de criminaliteit en homo's belicht werden in Amsterdam. De verhaal lijnen sloegen ook nergens op. Ook die Duitse familie waarvan de vrouw en de dochter gewoon Nederlandse en Belgische actrices zijn sloeg nergens op. Die Belgische actrice Marie Vinck is overigens wel een leuke meid, net zoals Katja Herbers trouwens.

Waarom Marisa Tomei zich heeft laten strikken voor deze belachelijke film is mij een raadsel.

Deze film moet inderdaad een soort Crash voorstellen maar dan wel een zeer waardeloze.

P.S. de politie in Amsterdam kwam ook erg intelligent over in deze film