Opinions

Jeugdsentiment dat toch vrij makkelijk overeind blijft. Dat is vooral te danken aan de elementen die vrijwel iedereen al noemt maar ik noem ze toch ook maar: de setting en de muziek: Ry Cooder natuurlijk maar ook die Cajunmuziek op het eind had wel wat.

Verder een paar goede acteurs en wat matige, en een personage dat ver over het randje was, nl Bowden, al zaten ook anderen als Reece en Casper “Geronimo” daar dicht tegenaan- veel ongeloofwaardige acties en dito teksten. De personages van Boothe en Carradine zijn als zo’n beetje als enigen niet helemaal uit een ei gekropen en zorgen zowaar ook voor wat redelijke dialogen.

Montage vond ik niet altijd even fraai met gebruik van double exposure -sowieso vrijwel altijd een slecht idee- en die slowmotion op het eind. De montage was eigenlijk op zijn best toen de bayou verlaten werd en ze een of andere 19e eeuwse backwater aandeden. Opluchting gevolgd door paranoia fraai in beeld gebracht.

Ik dacht overigens dat de soldaten vooral sneuvelden door boobytraps maar dat blijkt maar een enkel geval te zijn.

Tegenvallend drama over een arme familie die het hoofd boven water probeert te houden ondanks een hoop tegenslag (en een tegensputterend omaatje). Het conflict tussen de eerlijke, hardwerkende Sam en zijn jaloerse buurman Devers begon wel goed maar overtuigde mij uiteindelijk niet. Zeker tegen het eind, als Devers Sam in de rug wil schieten maar van gedachten verandert als Sam een vis vangt vond ik redelijk potsierlijk.

Scott en Field doen het niet onaardig in de hoofdrollen, al brengen ze ook weinig extra, de verteller Tim vond ik een overbodig personage als stadsjongen die opzichtig gered moet worden door de bescheiden Sam, en ook de verhaallijn met de moeder leidde tot niets (ook weer zo'n rare scène als iedereen in hysterisch/ dronken gelach uitbarst omdat er een flesje kapot valt, maar feestjes waren natuurlijk al even schaars als groente). Net als in Make Way for Tomorrow speelt Beulah Bondi een ouder personage, ze zal vast veel plezier hebben gehad met haar rol als mopperpot maar het voegde weinig toe. Ook vond ik het jammer dat er niks gedaan wordt met de grootgrondbezitter die kennelijk arme keuterboertjes braakliggend land laat ontginnen om ze er vervolgens af te gooien, dat had ik tenminste een interessantere invalshoek gevonden dan het geruzie met de buurman. Visueel heeft Renoir ook wel eens boeiender werk gemaakt. Niet slecht maar had hier toch meer van verwacht.

Gemengde gevoelens, want naast ambitieus en eigenzinnig is Southland Tales ook onsamenhangend en wisselen geslaagde en niet-geslaagde scenes elkaar voortdurend af. Af en toe laat de film ook zijn leeftijd zien met lelijke digitale stukjes die eerder in een oude game als Command & Conquer lijken te passen. Vreemd allegaartje aan acteurs ook, niet alleen in de hoofdrollen maar juist in de supporting rollen: van het kleine vrouwtje uit Poltergeist tot Jon Lovitz en van Christopher Lambert tot "Booger" uit Revenge of the Nerds. Kennelijk wilde Kelly een punt maken vooral acteurs op te trommelen die nou niet direct bekend staan om hun geweldige acteerwerk. Dat werkt bij de een beter dan bij de ander. Muziek is ook van alles wat, maar wel redelijk alternatief met o.a. Pixies, Moby, Black Rebel Motorcycle Club, het kan slechter.

Het verhaal, een politieke satire met uitstapjes naar andere genres, lijkt ingewikkelder dan het is, maar door de veelvoud aan personages en de wat chaotische wijze van vertellen liep ik toch af en toe even vast. Het zal misschien de moeite lonen ooit nog eens de film te kijken met het audiocommentaar van Kelly, om een beetje te kunnen begrijpen wat hij nou precies wilde zeggen, maar dat zal voor later zijn.

Verre van geslaagd maar omdat dit soort persoonlijke projecten veel te weinig worden gemaakt toch een voldoende. Want ondanks alles wat er op deze film valt aan te merken is dit toch een stuk interessanter dan de veilige eenheidsworst die Hollywood uitspuwt.

Waar zo'n tiplijst al niet goed voor is...

Ik had er nog nooit van gehoord en werd nieuwsgierig en het viel zeker niet tegen. Mooie film met prachtige shots, de een na de ander, mooie muziek (weet iemand van wie Guajira is, dat uit de jukebox komt?) en prima acteerwerk.

wat propaganda betreft: Batista was bepaald geen democratische hoogvlieger, deze film is vrij kort na de revolutie gemaakt. Dat dingen dan niet altijd even subtiel worden getoond is dan wel logisch. Hoe lang duurde het niet voordat Duitse soldaten in W.O. II films iets menselijks kregen? En de amerikanen waren in de Koude Oorlog een behoorlijke schurkenstaat in Latijns-Amerika; het opkopen van grond door amerikaanse bedrijven gebeurde op grote schaal en Amerikaanse multinationals zoals de United Fruit Company hadden in Latijns Amerika veel politieke macht. Dat het allemaal erg geromantiseerd wordt en de kleine nobele man wordt geportretteerd die het opneemt tegen de slechte kapitalisten, ja dat is inderdaad propaganda, net als Rocky IV, the Mancurian Candidate en Rambo propagandistisch zijn. Maakt Soy Cuba m.i. niet minder mooi.

Helaas, dit deed het hem niet voor mij. Sandler doet het op zich niet slecht, maar dat hij een goede acteur is heeft hij wel vaker bewezen. Het probleem dat ik had met deze film ligt toch wel voor 80 % bij Dano. Sowieso begrijp ik niet waarom in een dergelijke rol een acteur wordt gecast met zo'n herkenbare stem- vanaf het moment dat ik zijn stem hoorde had ik meteen Dano voor me. Zijn stem paste ook totaal niet- al kun je je afvragen welke stem wel had gepast. Ik vond de spin erg lelijk ontworpen en qua bewegingen, interactie, schaduwen vond ik het er best slecht uitzien voor een film uit 2024. Het deed me denken aan een eindboss uit een computerspel van 15 jaar geleden. Inhoudelijk vond ik het ook niet overtuigen, ik verloor vrij rap m'n interesse, eigenlijk vanaf de entree van Dano. En best leuk om vroegere gevierde actrices als Olin en Rossellini weer eens terug te zien, maar ook wel een beetje treurig dat het van die nietszeggende rolletjes zijn. De muziek vond ik nog wel redelijk geslaagd.

Mijn tweede van Mary Pickford pas, maar afgaande op de films die ik heb gezien met haar is zij een beetje het filmequivalent van het zigeunerjongetje met traan, en ook hier wordt het getranentrek weer dik aangezet. Neemt niet weg dat Sparrows een vlotte en vermakelijke combinatie van melodrama en avontuur is met wat thrillerelementen. Von Seyfertitz is een prima Fagin-achtige schurk en ook de kinderen spelen redelijk overtuigend. Alleen dat zoontje was een figuur die je eerder in de Boefjes of andere slapstick zou verwachten, al werd die naar het einde toe ook wat grimmiger.

De setting van die vervallen boerderij in het moeras was goed gekozen, datzelfde moeras speelt een grote rol in de ontsnapping, een goed geschoten en spannende scène. Ik had Grimes nog wel kopje onder willen zien gaan maar je kunt niet alles hebben. De bootscène vond ik niet zo slecht gedaan al was het wel duidelijk nep. Het einde is wat te lang uitgesponnen en vrij voorspelbaar maar over het geheel gezien toch een meer dan degelijke stomme film van behapbare speelduur.

Redelijke Bondfilm. Na een paar klassieke Bondfilms te hebben gezien nu weer eens een nieuwe, en ik zal wel nooit een fan worden. Deze Bond heeft alles wat je van 007 kan verwachten: exotische locaties, mooie vrouwen, gadgets, een autoachtervolging en natuurlijk een sinistere bad guy.

Toch ook wel wat nieuws: zo moet Monica Belluci wel de oudste Bond girl ever zijn (nog altijd een schoonheid), 007 die aanrommelt met een leeftijdsgenote, het komt niet vaak voor. Ook verrassend is dat de film teruggrijpt op eerdere films. En behoorlijk grote rollen voor wat in de meeste Bond films als James Bond behang dient: Q, M, Moneypenny.

De openingsscene was tof, het feest van de doden zag er mooi uit, maar de instorting van het gebouw was lelijk in beeld gebracht. en zo was er meer hit & miss. De dommekracht was op zich een goede schurk, en de treinscene was een mooie hommage aan de treinscene in From Russia with Love maar ik had hem nog wel terugverwacht a la Jaws- voor een James Bond schurk kwam hij toch vrij makkelijk aan zijn eind. De chemie tussen Bond en Seydoux was niet erg overtuigend, en de achtergrond info over Blofeld en James (opgegroeid als stief-broers??) was wel heel erg met de haren bijgetrokken.

James Bond biedt zoals altijd dus wel vermaak, maar de legendarische status van deze serie zal ik nooit helemaal begrijpen.

Verrassend goed bevallen, eigenlijk de eerste keer dat Larrain me écht overtuigt. Zijn aanpak voor biopics vind ik ook veel interessanter dan de obligate opsomming van belangrijke gebeurtenissen uit het leven van een beroemdheid. De cinematografie is fantastisch, en Kirsten Stewart is echt geweldig in de hoofdrol. Je ziet wel vaker dat Britse acteurs zich een Amerikaans accent aanmeten en moeiteloos voor Yankee kunnen doorgaan, andersom is dat toch een stuk minder gebruikelijk. Stewart slaagt met vlag en wimpel, en geeft Lady Di verder ook heel goed gestalte. Voor zover ik dat kan beoordelen moet ik erbij zeggen, want ik ken Diana niet zo goed, dus als mensen die er verstand van hebben zeggen dat dit of dat detail niet klopt neem ik dat voor kennisgeving aan. Maar wat de film echt naar een hoger niveau trekt is de sublieme soundtrack van Greenwood, sowieso een geweldige muzikant en ook wel een van de beste filmcomponisten van het moment.

Leuke ironie wel, waarschijnlijk niet zo bedoeld, dat ze medelijden heeft met de patrijzen die worden geschoten, om daarna een maaltijd bij de KFC als ultiem moment van vrijheid te vieren.

Een film die ik al eens gezien had, lang geleden maar die toch redelijk vers in mijn geheugen zat. Ik had alleen geen idee hoe ik de film nu zou waarderen. Het was tijd voor een herziening, en die beviel toch best goed. Het is een onderhoudend portret van drie nogal onnozele jongens die vooral bezig zijn met motorcrossen en meisjes. Ze dromen van rijkdom en succes. Het is met wat fantasie een beetje het I Vitelloni van de Lage Landen, al is die film wel een klasse beter en waren de protagonisten ook iets boeiender.

Want dat is wel het grootste euvel, geen van de drie hoofdpersonen is erg sympathiek, of ook maar een beetje interessant. Rien nog het meest, bij hem vermoedde je nog enige hersenactiviteit die wat verder reikte dan banaliteiten. Misschien hoort dat bij de leeftijd, een portret van mijn vriendengroep rond mijn 20e zou ook weinig verheffends opleveren- misschien nog steeds niet. Neemt niet weg dat het prima vermaak is, vlot gefilmd en met de nodige humor, al dan niet bedoeld ("Jeee, we komen op televisie!"). Normaal zie ik haar niet zo graag, maar Renée Soutendijk heeft een leuke rol als opportunistische patattenverkoopster. Behoorlijk graphic soms, Verhoeven deed dat waarschijnlijk wetende dat er ophef over zou komen, al vraag je ook weer af wat mensen bezielde deze film te willen verbieden.

De extra bonus is de sfeer van eind jaren 70, de vroege jaren 80, toen disco het really ge-made had. En ook leuk tal van bekende gezichten te zien, soms pas in retrospect herkend zoals bij Ursul de Geer of Loes Luca.

Bijzonder dat dit van de maker is van klassieke noirs als The Killers en Criss Cross. Hier kiest Siodmak voor een spookhuisachtige whodunnit. Met de sfeer is weinig mis, het spel met schaduw wordt effectief gebruikt en met name de kills zijn inventief in beeld gebracht. En ik vond McGuire niet slecht als meisje met onverwerkte trauma's, De beginscéne was ook erg goed, maar daarna zakt het geheel toch wel als een gekookte pudding in elkaar.

Het scenario is zwak en voorspelbaar, maar vooral de acteurs vond ik echt door het ijs zakken. Gekende acteurs als Ethel Barrymore en George Brent leken er totaal geen zin in te hebben en waren opvallend matig. Leukste vond ik eigenlijk om Elsa Lanchester oftewel The Bride of Frankenstein weer eens te zien, die film heb ik bijna 10 jaar geleden gezien maar ik herkende haar meteen.

Een flinke tegenvaller.

Night Shyamalan was vrij diep gezonken als regisseur, elke nieuwe film was weer wat minder dan de vorige (ikzelf was destijds gestopt bij the Happening), maar hier weet hij de negatieve spiraal toch te doorbreken. Dat betekent overigens bepaald niet dat ik nu ben weggeblazen, ik vond deze Split eerlijk gezegd ook tegenvallen. Leuke rol van McAvoy maar als ik hier al de juichende commentaren lees dat hij zo geweldig was, nee dat haal ik er niet uit. Vooral een leuke rol om te spelen lijkt me en hij doet het niet verkeerd, maar erg geloofwaardig vond ik het nou allemaal niet. Vooral als hij alle personages één voor één afgaat (overigens, waarom hem in de film opzadelen met liefst 23 identiteiten als er maar een stuk of 6 worden getoond?) Andere hoofdrolspelers (Dr Fletcher, Casey) doen het trouwens ook niet slecht.

Heel spannend wil Split helaas niet worden, en wat de kwalificatie Horror hier doet is me ook een raadsel. Maar het dramadeel werkte nog wel, en de flashbacks naar Casey's jeugd werden steeds ongemakkelijker (een climax blijft overigens uit- dat Casey opgehaald wordt door dezelfde oom die haar als kind misbruikte was eigenlijk nog de grootste schok). Het laatste deel leek dan wat meer spanning te krijgen maar het liep ook met een sisser af- niet voor de dokter en de medegevangenen natuurlijk. Dat Kevin zelf nog even in the light kwam was onbedoeld grappig en The Beast deed precies wat eerder al was verklapt door Kevin's andere persoonlijkheden. Echt bruut wilde het maar niet worden, zal ook wel met de PG-13 rating te maken hebben.

Ik heb me tijdens het kijken best vermaakt maar het was allemaal te oppervlakkig om indruk te maken. Die verwijzing naar Unbreakable vond ik er ook een beetje bij de haren bijgesleept. Unbreakable is met The Sixth Sense nog steeds mijn favoriete Shyalaman al ben ik bang dat een herziening beide films weinig goed gaat doen.

Vrij goede film over het journalistenteam die het grootschalige misbruik van kinderen in de rooms-katholieke kerk aan het licht bracht. Volgens mij was dat al lang bekend, ook vóór hun geruchtmakende onderzoek, en het is ook niet de eerste film die de r-k kerk frontaal aanvalt, maar ze mogen nog best extra in diskrediet worden gebracht. Eerlijk gezegd valt die 6 % "pedo-priesters" me nog mee.

Het probleem is wel dat de film een instituut pakt dat eigenlijk al lang is verslagen, althans in de westerse wereld, toch de doelgroep van de film. Ik denk dat er nog weinig mensen echt geschokt zijn over deze praktijken, het is een gevecht dat in de jaren 60 is ingezet en eigenlijk is het inmiddels al lang en breed gewonnen. Zelfs in Latijns-Amerika, de grootste r-k aanhang, is men aan het seculariseren of stapt men over naar de protestantse kerk.

De boodschap is dus niet nieuw, noch schokkend. Het is een goed tijdsdocument, waarin goed geacteerd wordt zonder dat iemand er echt bovenuit steekt. De Oscar-nominaties voor McAdams en Ruffalo vind ik dan ook wel bijzonder.

Spotlight mist dus wat urgentie, en daarnaast wordt het nooit echt spannend. De r-k kerk stond al op zn laatste benen en had (gelukkig) de macht niet meer dit verder nog in de doofpot te stoppen. De opper-misbruiker werd weggepromoveerd, that´s all. Dit gebrek aan echte spanning wordt gecompenseerd door wat scenes die spannend moeten overkomen maar het eigenlijk niet zijn. Mark Ruffalo die zich haast want: De documenten zijn openbaar, maar het is sluitingstijd! O nee! De copyshop is dicht! Wat nu!

Vond deze toch wel erg geslaagd. Franco is echt grappig als wigger met z´n see my shit- en ik moest ook wel echt lachen toen hij meteen werd neergeknald op het eind.
De leeghoofdige en tegelijkertijd toch ook wel fascinerende cultuur van spring break wordt hier onder de loupe genomen, natuurlijk flink overdreven maar ik geloof wel dat jonge mensen helemaal los gaan met sex en drugs met losvliegende hormonen en een gevoel van alles mag en alles kan.

Dat vermengd met de macho gangsta hiphop cultuur, bijna even oppervlakkig, met een fascinatie voor geld en wapens, en je hebt een mooie satire die lekker wegkijkt, met enkele geweldige scenes. Franco die Britney Spears op de piano speelt met die beelden erbij haha, erg komisch. Een film die zichzelf niet te serieus neemt, en zonder moraliserend te worden een scherpe satire is van bovengenoemde zaken.

Ik kan Roger Moore nu toch veel beter hebben dan vroeger, misschien wel juist omdat het een beetje een houten Klaas is. Volgens mij had hij al een stunt double nodig als hij een muurtje afspringt of een sprintje trekt. De gevechten met zijn reusachtige tegenstanders zijn dan ook volledig onrealistisch. Als charmeur met cheesy oneliners is hij wel ongeëvenaard.

Het verhaal is standaard-Bond: Megalomane snoodaard met onderwater-imperium en privé-leger kidnapt paar atoombommen: Bekend terrein. Het scenario was uiteraard totaal ongeloofwaardig met als hoogtepunt het op het laatste moment wijzigen van de coördinaten voor de bommen- die sufferds verdienen het dan ook om opgeblazen te worden.

Mooie Bondvrouwen- zelfs de recepcioniste van het hotel was een Bond-girl- maar Bach kon niet acteren. Ze bakte er weinig van, maar ze lijkt me wel sympathiek en het was geen straf om naar te kijken.

Wat deze Bond verder enigszins boven de middelmaat doet uitstijgen is natuurlijk de over the top schurk Jaws. Je tegenstanders doodbijten met je metalen smoel, het is weer eens wat anders. Ook aardige locaties in Egypte en Sardinië. De onbekende titelsong van Carly Simon blijft niet echt hangen.

Thema's uit Play en Turist komen hier mooi samen, maar The Square is vooral ook een vermakelijke kijk op het Zweedse culturele wereldje. Naast de al veelgenoemde hoogtepunten met de aap-artiest- en dan vooral hoe Dominic West reageert, lijkt redelijk geïmproviseerd- en het condoom (sowieso waren de scenes met Moss leuk) vond ik ook de pitch van die marketingjongens best geinig, net als de beroving en de reactie daarop, en niet te vergeten het uitgelaten gedans op het feest. Het deel met het verontwaardigde jongetje vond ik minder sterk, vrij zwak eigenlijk, en het is dan ook jammer dat het laatste deel daarop focust. Mede daardoor duurt het ook net te lang.

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom mensen hierover schande (s)preken. Toch vond ik A Serbian Film eerder belachelijk dan verontrustend. Zeker de nodige zieke scenes maar ook wel de nodige ongein. Ik bedoel, een film waarbij iemand vermoord wordt door een leuter in zijn oogkas kan ik moeilijk serieus nemen. Dat zorgt voor een misplaatste luchtigheid die alle heftige emoties die de film ook probeert op te roepen, teniet doet.

Mijn eerste poging deze te kijken was met een zware industriële soundtrack, zo overheersend dat ik het na 10 minuten opgaf. Tweede poging, met klassieke muziek, beviel een stuk beter.

De Russen, of liever gezegd de Sovjets, waren op het gebied van montage zeer inventief, wat hier maar weer bewezen wordt. Film verveelt geen moment maar zo'n spannende finale als Potemkin heeft Stachka niet. Toch nog altijd meeslepend en dramatisch, deze verbeelding van de strijd van het proletariaat tegen de kapitalisten.

Leuke klassieker met een simpel verhaaltje -men moet van A naar B en onderweg dreigt gevaar- wordt omhooggestuwd door de regie en een meer dan degelijke cast, waartussen ik om een of andere reden Walter Brennan verwachtte, waarschijnlijk in de war met Red River. John Carradine en George Bancroft komen daarbij niet helemaal uit de verf, al leek Carradine op voorhand een van de interessantere personages. Mitchell is prima als dronken dokter, en Wayne zit in de archetypische John Wayne-rol.

Los van de cast speelt het landschap een belangrijke rol, en hoewel de actie eerder spaarzaam is zit er een lange scene in dat de koets wordt achtervolgd door Apaches, die er op uit gestuurd lijken te zijn om kogels op te vangen, want verder doen ze niet bijster veel. De onderlinge perikelen zijn gelukkig vermakelijk genoeg, al was het misschien wel aardig geweest als ze de rollen van de bankier en de whisky-handelaar hadden omgewisseld. De shootout tussen Wayne en de drie broers is teleurstellend in beeld gebracht.

Redelijke film die geen originele kijk geeft op het hele apocalyptische subgenre, en je krijgt dan ook snel een deja vu- alles is al eens eerder gedaan.

De vergelijking met The Walking Dead (dat in hetzelfde jaar begon, 2010) is ook snel gemaakt, met als extra overeenkomst dat de zombies/ vampiers niet erg veel schrik aanjagen. Echt horror kan je dit ook niet noemen, meer drama in apocalyptische setting a la The Road.

Is de film dan slecht? Nee dat ook niet- acteren is niet denderend maar voldoende, beelden zijn mooi en het rustige tempo beviel me ook best. Maar geen hoogvlieger.

Het was alweer 14 jaar geleden dat ik Stalker zag, en hij stond al een tijdje bovenaan mijn lijstje met films die ik nodig moest herzien. In mijn herinnering was hij veel vager, afstandelijker dan dat ik hem nu vond. Vergeleken met bv Zerkalo is de plot zelfs vrij eenvoudig te noemen, waarmee ik niet wil zeggen dat Stalker een makkelijke film is. Het is bovenal een mooie film, die in Blu-ray pas echt tot zijn recht komt.

Het universum van Stalker bestaat uit twee werelden, een min of meer gewone wereld in sepia, en de Zone: een desolaat landschap, nog maar net hersteld van een nucleaire ramp of verwoestende overstroming zo lijkt het, met verbrande voertuigen en vervallen gebouwen. Tarkovsky brengt het allemaal schitterend in beeld, donkere tunnels met druppelende stalactieten, troebel water met wat verdwaalde vissen maar vooral heel veel troep (waaronder opvallend vaak een spuit), een drijvende en deinende woestenij met flarden rook aan het oppervlak. De cameravoering is langzaam en indringend, met op de juiste momenten sfeervolle muziek, van ambient tot klassiek, en ook het acteurswerk is sterk, al zijn de personages ondergeschikt aan de wereld waarin zij bewegen.

De mysterieuze Zone, waar je wensen vervuld raken, blijkt voor velen toch vooral een onheilsplek te zijn- want je werkelijke verlangen, de essentie van je ziel, dat laat zich niet vangen in moraliteit of conformisme, zoals uit de tragische levensloop van een eerdere stalker blijkt. Nadat de drie hoofdpersonages besloten hebben niet de Kamer te betreden, zijn we opeens terug in de kroeg- over de terugreis wordt niet gerept. Stalker is teleurgesteld dat zelfs een plek van ultieme hoop niet op waarde wordt geschat. Er volgt nog een monoloog van mevrouw Stalker, die daarmee de vierde wand doorbreekt en de film eindigt met de dochter, die zich waagt aan telekinese, daarmee de beginwoorden van de Schrijver, dat de hele wereld zich houdt aan dezelfde wetten, dat er voor mysteries geen ruimte is, logenstraffend. Zo sijpelt er toch iets van de hoop uit de Zone door naar de gewone wereld.

Zoals verwacht een stuk beter dan de versie uit '54. Gaynor is op alle vlakken leuker dan Garland, verder geen inwisselbare halfzachte liedjes en een behapbare speelduur. March doet niet veel onder voor Mason, al zet die laatste wellicht een iets overtuigender dronkelap neer, mede dankzij zijn stem die sowieso klinkt alsof hij net 6 jenevertjes heeft weggetikt. De regie van Wellman is kundig, al hoort deze niet tot zijn beste films. Dat de film in kleur was deed de film iets jonger lijken maar vindt het niet echt een meerwaarde. Wel grappig dat de film in de film wel in zwart-wit is.

A Star is Born is eigenlijk al een hele vroege afrekening met Hollywood en het sterrendom, en dat deze film binnen datzelfde Hollywood toch geëerd werd is een ironische bijkomstigheid. Wellicht herkenden de leden van de Academy de processen die Norman Maine en Vicky Lester doormaken, waarbij de grens tussen succes en mislukking maar dun blijkt te zijn, en publiek en pers zich met een cynische overgave stort op de gevallen held- kennelijk iets diep-menselijks, genieten van de ondergang van een gewezen ster.

Lange zit die uiteindelijk vooral tegenvalt. Natuurlijk is het bitterzoete verhaal best gewaagd voor die tijd, en Mason zet een goeie rol neer, maar overdaad schaadt moest kennelijk nog doordringen. Sommige scenes zijn gewoon tenenkrommend over the top, met name als Mason zich publiekelijk aanstelt. Maar het ergst zijn de liedjes van Garland. Die worden allemaal op precies dezelfde manier gezongen, zijn zo nietszeggend dat je ze na 1 minuut alweer vergeten bent (dat is dan wel weer prettig achteraf) en een 'liedje' leek minstens 20 minuten te duren; toen had ik het helemaal gehad met Garlands gekweel.

Tegenvaller. Ik had gehoopt op serieuze SF met een filosofische inslag maar in plaats daarvan kreeg ik een popcornfilm voorgeschoteld met de ene na de andere actiescene, duidelijk gericht op een jong publiek. Niks nieuws onder de zon dus. Verhaal is flinterdun en scenes die een impact zouden moeten hebben (ik noem de vernietiging van een planeet) leidden hooguit tot wat schouderophalen.

Matige acteurs, 0 indrukwekkende shots en wat een ontzettend zuigende soundtrack ook.

Besloten om me weer eens aan de Star Wars saga te wagen, ik was destijds gestrand bij het (chronologisch) zesde deel (oftewel deel III). Moet zeggen dat de herziening van A New Hope me meeviel. Moest wel wennen aan de extra special effects die Lucas er doorheen heeft gegooid, ben daar nog steeds geen voorstander van, maar onkijkbaar wordt het nu ook weer niet. Meer dat ik regelmatig dacht: is dit nu knap gedaan voor een film uit 77 of is dit later toegevoegd? Het leidt dus een beetje af en dat is jammer. Begrijpelijk wel dat de puristen en fanaten er moeite mee hebben.

Het eerste deel van de Star Wars reeks is lekker ongecompliceerd, een afgerond verhaal met kop en staart, beetje Bilbo in de ruimte. Personages blijven toch leuk gevonden: Luke is een beetje een kleurloze held maar Solo en Leia hebben wel pit. Chewbacca en R2D2 zijn geslaagde personages. Die andere robot, C-3PO heeft een wat te grote rol voor een sidekick, en de grote Obi Wan heeft opvallend weinig screentijd. Diens "epische" gevecht met Darth Vader was nogal rommelig.

Het design is een van de sterkste punten van Star Wars, de verschillende ruimtevoertuigen maar ook de uniformen van de stormtroopers, Vader, en natuurlijk de vele vreemde creaturen die in het Star Wars universum ronddwalen, zonder meer knap gedaan. De planeten zien er wel uit als een regio op Aarde: een woestijnplaneet, een bosplaneet, die hadden nog wel wat exotischer gemogen- nu moet je het doen met een skelet van een of ander monster en wat rare wezens. Verder wordt er al hier en daar een verwijzing gemaakt naar gebeurtenissen uit latere delen (of eerdere, hoe je het bekijkt) maar omdat mijn kennis op dat vlak tekort schiet heb ik ze lang niet allemaal herkend.

Ik zal nooit de grootste Star Wars fan worden, en eind jaren 90 daalde de reeks naar een bedenkelijk niveau, maar dit is een prima start die ik wat had ondergewaardeerd. Half sterretje erbij.

Ik had deze film destijds een 1 uit 5 gegeven maar dat is na een herziening wel erg streng. Ik had gewoon een hekel aan de nieuwe SW films. Ik ben overigens nooit een grote fan geweest van de franchise, maar de originele trilogie beschouwde ik toch als klassiekers. Deel 1, The Phantom Menace vind ik nog steeds erg matig, en ook over dit deel ben ik niet heel enthousiast. Maar er gaat ook wel wat goed. Sowieso Minder JarJar Binks en geen vroegwijze Anakin-dreumes die een Macauly Culkin doet. Die laatste wordt dan vervangen door Christensen, wiens momenten met Padmé vaak onbedoeld grappig zijn. Maar dat is meer te wijten aan de dialogen van Lucas dan aan Christensen of Portman. En ook zou je kunnen zeggen dat voor een jongen die zijn hele pubertijd als een soort monnik geleefd heeft en nul ervaring heeft met vrouwen -en kennelijk 10 jaar lang droomde van het enige meisje dat op zijn pad kwam- dergelijke slappe teksten geloofwaardiger zijn dan als hij Padmé met een gladde babbel had weten te veroveren. En ook Padmé leefde waarschijnlijk heel beschermd en afgezonderd.

Beter is McGregor die revanche neemt op zijn matige prestatie in deel 1. En hoewel Lucas een soft spot blijft houden voor kinderachtige humor en komische sidekicks is dit deel toch wat serieuzer (voor zover die term van toepassing kan zijn op Star Wars). Nog steeds worden aardige momenten en personages te vaak afgewisseld met matige, nog steeds erger ik me aan al die grappig bedoelde zinnetjes als "what a drag" als R2D2 het hoofd van 3PO voortsleept- Lucas wilde gewoon leuke blockbusters maken voor het hele gezin en neemt zijn eigen SW-universum niet zo serieus. Vandaar ook allerlei ongepaste anachronistische pop-cultuurverwijzingen en een overdaad aan actie. Maar het is hier wat beter gedoseerd dan in zijn voorganger, waar hersenloze actie en lelijke CGI werd gecombineerd met een traag, slepend verhaal.

Prima laatste deel van de tweede trilogie, waarin vooral opvalt dat het veel minder op kinderen is gericht.
Gelukkig, zou ik daaraan willen toevoegen, maar Lucas maakte daarin toch wel rare beslissingen. De vorige delen waren namelijk best kindvriendelijk, maar dit deel zijn er nauwelijks komische randfiguren en is het geweld af en toe best grafisch, en de transformaties van Palpatine en Vader zullen ook niet geschikt zijn voor kinderzieltjes. Beetje jammer van wederom die Tarzankreet van de Wookies.
Had Lucas de hele reeks maar zo gemaakt dan waren ons JarJar, de Ewoks en de muppets uit het gevolg van Jabba bespaard gebleven. Maar goed, wijsheid komt met de jaren.

Deel III is in elk geval behoorlijk donker, dat kan ook bijna niet anders als je het ontstaan van Darth Vader wil tonen, en Christensen heeft zijn rol meer in de vingers. De afslachting van de Jedi's inclusief de welpjes kwam aan, zeker voor Star Wars begrippen. Maar ja, om naar de dark side over te gaan moet je ook wel wat op je kerfstok hebben staan, dan kom je er niet met het afzeiken van zand alleen.

Ben nu klaar met alle herzieningen -die waren wel echt nodig- en kan nu eindelijk beginnen aan de laatste reeks.

Zie trouwens dat de kijkwijzer voor alle negen delen 12+ is, met als enige uitzondering deel II, dat is vanaf 6 jaar.

Het zit er op, en daar ben ik niet bepaald rouwig om- alle delen in een kort tijdsbestek kijken blijkt geen geen aanrader. Het heeft wel het voordeel dat je meer in het verhaal zit, zeker handig voor iemand wiens geheugen meer richting goudvis gaat dan richting olifant, maar het is wel heel veel van hetzelfde. Ook deel IX blinkt weer niet uit in subtiliteit en originaliteit, en is weer een stap terug na het aardige deel VIII. Allerlei dingen waar de echte SW-fans zich kennelijk aan stoorden worden in dit deel teruggedraaid dan wel met een flauwe dialoog "rechtgezet". Denk aan de beperkte screentijd van Kelly Marie Tran, het dismissen van de Holdo-methode om vijandelijke schepen uit te schakelen als een one in a million shot, het standje dat Rey krijgt als ze haar wapen weggooit. Abrams wilde duidelijk pleasen met dit deel.

Er is echter veel meer mis met The Rise of Skywalker, waarbij met stip op één de belachelijk sterke superpowers van Rey, die alle gevechten eigenlijk bij voorbaat zinloos maken. Daarnaast kan ze nu ook wonden genezen, door een tsunami zeilen, vliegen, ruimteschepen tegenhouden, zelfs opstaan uit de dood. Zet haar een middagje in de VN en het Midden Oosten conflict is ook opgelost. De actrice brengt het allemaal prima maar haar personage is een beetje uit haar voegen gegroeid. Daar tegenover staat dan Palpatine, ook weer opgestaan uit de dood, die vooral op zijn troon zit gemeen te wezen , een bizarre en onnodige comeback.

Verder zit de film propvol, waarbij men nieuwe planeten bezoekt in hetzelfde tempo als een Chinese groepsreis een rondje Europa doet, waarbij allerlei verhaallijnen in het leven geroepen en afgeraffeld worden (zo is bevelhebber Hux opeens een spion), er een zinloze nieuwe robot ten tonele verschijnt die kennelijk schattig moet zijn (een gebbetje van Abrams die de stem doet), er weer de nodige Sesamstraatpoppen langs komen -ik zou al niet meer opkijken van een cameo van Kermit of Miss Piggy- en de Stormtroopers maar weer eens laten zien hoe nutteloos ze zijn- had Palpatine maar 1 % van zijn budget besteed aan schietlessen voor zijn leger dan was hij al lang heerser over het universum geweest en kon de franchisewinkel dicht. Over Palpatine gesproken: zijn plan was dat Rey hem zou doden uit woede en haat om zo in haar voort te leven, en...Rey doodt hem uit woede en haat, dus welbeschouwd zou zijn snode plannetje gelukt moeten zijn? Rey is alsnog Palpatine, misschien het uitgangspunt voor een volgende trilogie, want Disney zal ons nog wel gaan verblijden met de nodige pre-se- en andere quels.

Om toch met een positieve noot te eindigen, grappig om krasse knar Lando te zien, de effecten zijn de moeite waard en de acteurs doen het over het algemeen goed.

Veertig jaar oud inmiddels, phew. The Empire Strikes Back is wat beter dan A New Hope en ook zijn de acteurs gegroeid in hun rol, geholpen door het betere schrijfwerk. TESB is ook een stuk vlotter, met aardige onderonsjes tussen Han en Leia (die haar side-buns heeft ingeruild voor een iets charmanter kapsel), Yoda en Lando maken hun geslaagde intrede, en waar ik 3-CPO in deel 1 te veel op de voorgrond vond treden doet hij dat in dit deel ook wel, maar dan tot ergernis van zijn metgezellen waardoor het een meer komische lading krijgt. Hamill krijgt altijd veel kritiek maar doet het toch ook niet zo slecht, en zijn beroemde nooooo is nu onderdeel van de filmcanon (staat ergens tussen Adrian! en Freedom!) . Na de bosplaneet en woestijnplaneet uit deel 1 krijgen we nu een ijsplaneet en een moerasplaneet voorgeschoteld. Het zag er overigens niet slecht uit. Meer fantasie zit in het design van Cloud City al zie je daar niet bar veel van.

Er gebeurt van alles dit deel, de actie is spectaculair -onder anderen de Emperial Walkers maken hun intrede, die ik vroeger ontzettend tof vond maar die eigenlijk best onhandig zijn geconstrueerd-, de film zit vol iconische momenten en ook is er de beroemde bombast van John Williams, het is kortom logisch dat dit altijd het populairste deel van de oude trilogie was (weet niet of dat nog steeds zo is met de nieuwe delen).

De minste uit de originele trilogie, met te veel kinderachtig gedoe met die Ewoks en andere poppen, een herhaling van zetten met wéér een Death Star (en wéér een fout in het ontwerp waardoor een goed gemikte bom het hele onding kan laten ontploffen) en ook vond ik de special effects zowaar minder dan in de vorige delen. Bij de Rancor had ik oude King Kong flashbacks en ook de scène dat Jabba's crew over de woestijn vliegt zag er behoorlijk gedateerd uit. Op zich niet heel erg voor een film van deze leeftijd, maar dat gevoel had ik dus minder bij de vorige twee delen. Verder zijn ook de acteurs, en dan met name Ford en Fisher minder in vorm. De laatste gaat er elk deel wel beter uitzien.

Er wordt (nog) meer gemikt op humor maar dan voor jonge kinderen, het was soms nauwelijks om aan te zien (of te horen: wat te denken van Chewbacca's Tarzan-schreeuw- het meest gênante moment uit de hele eerste trilogie wat mij betreft). Ik had na het herzien van ANH en TESB wel weer zin in alle delen, dat is wel weer getemperd nu, zeker ook omdat The Phantom Menace nog slechter was in mijn herinnering.

Als op zichzelf staande film prima popcornvermaak, maar als onderdeel van de saga ronduit teleurstellend. Het is niet meer dan een remake van A New Hope waarin nou al voor de derde keer een Death Star moet worden vernietigd. Dit keer is het wapen zo groot dat er meerdere planeten mee kunnen worden vernietigd maar uiteraard is er een weak spot. En die was kennelijk zo in het oog springend dat een soldaat derde klas van de schoonmaakploeg hem kende. Gemakzuchtig schrijfwerk.

De terugkeer van Han Solo en Leia was wel aardig, ook wel confronterend zeker als je net de originele reeks gezien hebt. Ik schrok vooral van Fisher, dat was echt een oud vrouwtje en ik had moeite haar te herkennen. Het verhaal is verder oude koek en niet bijster interessant maar ik vond in tegenstelling tot velen nou juist Rey wel een geslaagd nieuw personage. Ook de inbreng van Boyega vond ik OK, maar kennelijk zijn de Stormtroopers nu geen klonen meer? Niet dat het veel uitmaakt. Minder te spreken ben ik over Driver, die een beetje buiten zijn eigen universum lijkt te acteren. Ook weer een herhaling van zetten, dat hele goed vs slecht is toch eigenlijk niet veel meer dan een familiegebeuren.

Hopelijk hebben de volgende delen een wat originelere invalshoek, het lijkt me dat er genoeg verhalen te vertellen zijn.