Opinions

Aardige vroege Bergman, die al een tijd op mijn watchlist stond vanwege de on-Bergmaniaanse titel en bijbehorende exotische vergezichten. Grappig genoeg is dat juist waar de hoofdrolspelers ook naar verlangen, de wereld zien, loskomen van je omgeving, in een tijd dat reizen nog iets voor de happy few was.

Het conflict tussen vader en zoon is vrij goed uitgewerkt met één geweldige scène als vader Blom de luchttoevoer van de zoon op zich neemt. Dat hij op een gegeven moment stopt met pompen kwam niet bepaald als een verrassing, maar die scene werd zo knap opgebouwd dat hij daarmee toch spannend was. Ook Anna Lindahl overtuigt trouwens als de gekwetste moeder. De relatie tussen Johannes en Sally kwam niet helemaal uit de verf, en al intrigeerde Sally wel, zingen kon ze niet. Wat er in de periode dat Johannes weg was met Sally gebeurde waardoor ze zo verbitterd raakte wordt niet expliciet verteld, maar ik kan me voorstellen dat zeven jaar wachten wat te veel van het goede was.

Vond de aanloop best leuk, maar zodra 'het geheim' een rol gaat spelen wordt het een stuk minder interessant. Leuke rollen van Gwenn en France als kemphanen op leeftijd, maar de rest komt minder uit de verf. Vooral Phyllis Konstam die als Chloe de spil van het verhaal vormt lijkt moeite te hebben met de overstap naar de geluidsfilm. Toch blijft het wel wat hebben die oude, vaak wat onbekende Hitchcock's te zien, er zit altijd wel wat tussen wat het de moeite waard maakt (in deze film de vermakelijke veiling).

Mooi inkijkje in het leven van een zigeunergemeenschap aan de rafelranden van Europa. Een ruig leven dat bestaat uit gokken, drinken, geweld, gesjacher met ganzenveren, muziek, discriminatie, jaloezie en tussendoor nog wat religie en onbeholpen romantiek (of wat daarvoor moet doorgaan). Markante koppen van vroegoude pijprokende vrouwen en besnorde mannen, meestal in halfbeschonken toestand, Kusturica is nooit heel ver weg en het is af en toe wel een beetje Borat.

Maar I Even Met Happy Gypsies (mooie titel die de lading aardig dekt) heeft een hart en ziel, en toont vooral de treurige bedoening voor degenen die nog dromen of ambitie hebben, zoals de jonge Tisa. Als 16-jarig meisje heeft ze er al een half leven op zitten, en na een mislukt avontuur in Belgrado komt ze volledig gedesillusioneerd terug in haar haveloze dorp. Een andere mooie rol is voor de zangeres Lence, ook al met gefnuikte ambities, die er toch steeds weer een glimlach uit weet te persen tussen het dronken manvolk. Dat manvolk komt er dus niet zo goed vanaf, en protagonist Bora is een onsympathieke dronkenlap en vrouwenmepper die het op het eind zelfs schopt tot moordenaar. Mooie beelden van het troosteloze dorp en al even troosteloze landschap en veel, heel veel ganzenveren. Let ook op Robert De Niro-lookalike Mija Aleksic als Orthodoxe priester.

Opvallend mooi geschoten, met weidse vergezichten over het al dan niet authentieke Zeeuwse landschap en ook overtuigende gevechtsscenes. Ook fijn dat ik (op Jan Bijvoet na) geen enkele acteur kende, en de cast deed het naar behoren, vond alleen die Britse vlieger iets te glad. Verhalend was het wat minder, de verschillende verhaallijnen die uiteindelijk samen komen deden wat aan Dunkirk denken, en ook in die film was dat niet echt een succes. In De Slag om de Schelde vond ik met name de rol van de Nederlander die in Duitse dienst vocht vrij overbodig, al was de acteur niet slecht. Maar ik vond het nogal vergezocht om hem eerst als secretaris te koppelen aan Berghof, daarna deel uit te laten maken van Dirk's vuurpeloton, hem vervolgens oog in oog te laten staan met de Britse vlieger en ook nog eens te laten opdraven als redder van Teuntje.

Ander detail dat me enigszins stoorde: de enige connectie die Dirk had met het verzet was Janna, want "zij kende mensen". Maar hij geeft vervolgens na foltering de namen prijs van alle verzetsleden minus Janna? Ook de werkwijze van het verzet (open en bloot foto's overhandigen in een winkel) leek me niet erg voorzichtig. Nou ja, je zou kunnen aanvoeren dat Teuntje er eigenlijk pas net was ingerold. Ik had af en toe wel moeite met het Zeeuws, er is wel een ondertiteling voor doven en slechthorenden maar dan krijg je ook nogal uit de film halende teksten als "winkeldeurbel rinkelt" en "spannende muziek zwelt aan" dus die gebruikte ik het liefst zo weinig mogelijk.

Al met al een degelijk oorlogsdrama met mooi camerawerk, knap geregisseerde gevechten en over het algemeen fijne acteurs. Des te jammer van het wat ongeloofwaardige script -de slag was ook zonder al die kunstgrepen interessant genoeg lijkt me.

Engelse titel is trouwens wel echt inspiratieloos.

Niet bijster onder de indruk van deze kleurrijke noir. Het verhaal was in potentie best interessant maar het wordt allemaal nogal simplistisch voorgesteld. Het script is onlogisch, gemakzuchtig en soms ronduit zwak. De acteerprestaties waren ook niet allemaal even geweldig, ik vond met name Dahl maar matig en was ook niet zo te spreken over John Payne, die toch een op papier leuke rol had. Om maar te zwijgen van de wel erg casual gespeelde scène waarbij een journalist het zwijgen wordt opgelegd.
Positief is de bijdrage van Rhonda Fleming.

Dwan heeft mij positief verrast met zijn western Silver Lode maar met deze prent krijgt hij de handen niet op elkaar.

Lekker loom sfeertje in deze Nieuw-Zeelandse western waarin naieve jongen op zoek gaat naar zijn vriendinnetje. Fijne soundtrack, wat droog-komische actie en een niet al te geloofwaardige maar amusante shootout op het eind maken dit een aangename film die toch niet echt slow is. En natuurlijk het mooie landschap van Nieuw-Zeeland dat mooi in beeld wordt gebracht.

Toch ook wat mindere kanten: Niet alle personages komen uit de verf, en Fassbinder, ook medeproducer, vond ik niet echt op zn plaats als premiejager. Smit-McPhee had wel de juiste toon als een romantische ziel.

De flashbacks waaruit al blijkt dat het een kansloze missie is die Jay onderneemt ("ik zie je als mn kleine broertje") waren niet allemaal even interessant en de aanleiding van de vlucht van Rose en, naar ik aanneem, de bounty, was nogal suf uitgevoerd.

Maar al met al toch een meer dan verdienstelijk debuut.

Prettige, relaxte film van Wayne Wang (wat is er toch met die regisseur gebeurd?) met weergaloze Keitel, waarin drie verhaallijnen elkaar raken zonder ingewikkelde kunstgrepen, met de sigarenzaak als verbindende factor. Roken was toen al op zijn retour trouwens, getuige de grappen die worden gemaakt (nog even en ze zetten je tegen de muur als je een sigaret opsteekt). Grappig dat 'Paul' (die wel gemodelleerd zal zijn naar scenarioschrijver Auster) Schimmelpennick sigaren rookt.

Het kijkt allemaal heerlijk weg, en de acteerprestaties zijn sterk. Bijrollen van o.a. Jared Harris (Mad Men, Chernobyl), die ik niet had herkend en Esposito (Do The Right Thing, Breaking Bad). De epiloog vond ik best fraai maar de film was al voor mijn gevoel 'af' na Keitel's verzonnen Kerst-verhaal.

Deze Disney klassieker is verbonden aan mijn allervroegste filmherinnering: de scene dat Sneeuwwitje de dwergen op hun hoofd kust en Dopey steeds opnieuw in de rij aansluit. Toen was ik een jaar of 4 a 5 schat ik zo in. Daarna heb ik deze film nog wel eens gezien, en vandaag weer voor het eerst in lange tijd. Natuurlijk maakt het niet meer zo veel indruk, maar ik kan niet anders dan bewondering hebben voor het vakmanschap, de originaliteit en het engelengeduld die in deze film zitten.

Er zitten zo veel details in, niet alleen in de figuurtjes maar misschien wel meer nog in de achtergronden: als je de film op een willekeurig moment stilzet zie je die rijkdom in detail pas goed, in de deuren, muren, vloeren, raamkozijnen, meubels. Het moet echt monnikenwerk zijn geweest dat allemaal met de hand te schilderen. Zoals al eerder opgemerkt heeft Disney toch wel een eigen draai gegeven aan de ouderwetse sprookjes, die een film een typische Disney-feel meegeven. Inmiddels is dat wel een cliché te noemen, en ook niet direct complimenteus, maar in 1937 behoorlijk vooruitstrevend.

Opvallend dat Sneeuwwitje zelf nog het minst uit de verf komt, samen met de prins. De tekenaars konden duidelijk beter uit de voeten met dieren, en in veel volgende Disney films speelden dieren dan ook de hoofdrol.

Het is een genre dat zelden interessante films oplevert, de biopic. Ook Stone's naar eigen zeggen laatste speelfilm Snowden weet me niet te pakken, en dat heeft niet alleen te maken met het feit dat Edward Snowden zelf niet bijzonder interessant is, maar het helpt ook niet natuurlijk. Snowden is een hele gewone jongen, typische computernerd, en hij wordt op zich prima vertolkt door Gordon-Lewitt, maar dat is niet genoeg. Ik vind dergelijke portretteringen waarbij de acteur de maniertjes en de stem nabootst nou eenmaal bijzonder saai, of het nou om Snowden gaat, om Hawking of Jobs (om maar twee andere recente voorbeelden aan te halen).

Een ander probleem waar de film mee kampt is dat het lekken van geheime data bijzonder moeilijk boeiend te visualiseren blijkt. Waar Stone het spannend probeert te maken mislukt dat, natuurlijk deels omdat de uitkomst al bekend is- iedereen die af en toe een krant openslaat of langs het journaal heeft gezapt weet immers dat Snowden slaagde in zijn opzet- en het gevaar waarin Snowden verkeerde wordt nauwelijks voelbaar gemaakt, de dreiging werd vooral steeds benoemd. Het duurt ook allemaal veel te lang. Het leent zich kortom niet voor een interessante film, ondanks dat ik sympathie hebt voor Snowden en zijn actie bewonder. Waarschijnlijk is de documentaire beter.

Sodrásban begint als een vrolijke zomerse film over een vriendengroep die nog een keer samen optrekt voordat ieder zijns weegs gaat, maar halverwege slaat het om als een van de jongens verdwijnt. De opbouw daarnaartoe is heel goed gedaan, het vrolijke duiken in het water krijgt iets onheilspellends, en ook het moment dat ze ontdekken dat hij ontbreekt en de hopeloze zoektocht daarna waren knap in beeld gebracht. De onderlinge beslommeringen en onenigheid waren wat minder interessant, maar de mooie fotografie hield ook het tweede deel overeind. Tegen het eind nog een erg mooie scène als de oma van de jongen een brood in de rivier achterlaat. Fijne muzikale omlijsting ook. Toch wel een klein pareltje.

Lekker voortkabbelende film over een work in progress- een kunstenaar die een boom schildert, maar hij maakt het zichzelf niet makkelijk en ook de elementen werken niet mee. Hoewel ik op voorhand niet echt warm liep voor een dergelijke synopsis vond ik het een relaxte kijkervaring, en raakte ik meer gegrepen door het onderwerp dan verwacht. Schoonheid die in zulke kleine dingen zit, zoals hoe het licht valt op een vrucht. Meer mensen zouden zo naar de wereld moeten kijken denk ik dan, om het vervolgens zelf ook nooit te doen.

Tijdens het schilderen zijn er gesprekjes met familie, vrienden en wat bewonderaars, soms oppervlakkig maar soms ook interessant, zoals het commentaar op Het Laatste Oordeel.

De boom die model staat heeft in het Spaans de mooie naam membrillo, wij noemen hem de kweepeerboom. De vrucht is rauw niet eetbaar, zoals de nieuwsgierige Polen zullen hebben ondervonden.

Toevallig is er nu een tentoonstelling van het werk van Antonio Lopez in het Drents Museum (hopelijk worden ze niet gejat).

Zurlini is een goede regisseur inderdaad, althans wat ik tot nu toe heb gezien was zeker de moeite waard. Le Soldatesse is een boeiend portret van prostituées in oorlogstijd, een soort Joy Division dus, alleen waren deze vrouwen dan "vrijwilligers".

De film ontpopt zich gaandeweg als een aparte road movie, waarbij soms tijd is voor genegenheid, maar de rauwe realiteit nooit ver weg is. Mooie beelden met stemmige muziek van een desolaat Grieks landschap, goede acteurs en een bitterzoet sfeertje maken dit een bijzondere anti-oorlogsfilm.

Ik heb wel een zwak voor dergelijke Italiaanse melodrama's. Alles valt of staat wel met de hoofdpersoon, en gelukkig raakt Galter de juiste snaar. Zij is prima als de wat stuurse, naïeve, maar aantrekkelijke boerendochter die zoals zoveel arme meisjes destijds in de grote stad beland om liras te verdienen. Ook de meeste andere rollen waren op zijn minst degelijk neergezet, en hoewel het een volbloed drama is zijn er ook wat humoristische stukjes.

Groots is het allemaal niet, maar het verhaal wordt vlot verteld, en ik ben nou eenmaal wat milder gestemd als het om dit soort werkjes gaat. Het drama op het eind, waarbij Celestina zich als een Anna Karenina voor een tram werpt nadat er wat melodrama-clichés worden afgevinkt (ongehuwd zwanger! Getrouwd met een ander!) was wat te veel misschien, maar de laatste scene als de dienstmeisjes er weer vrolijk kletsend op uit trekken vond ik wel een mooie afsluiter.

Vreemde Engelse titel trouwens.

Een van de bekendere films van Mario Monicelli, deze gangsterklucht. De film heeft een aantal leuke grappen en ook een hoop flauwigheden, maar komt er wel mee weg- de film neemt zichzelf ook niet al te serieus en blijft aangenaam luchtig. Het is een typische heist-komedie waaraan films als Small Time Crooks schatplichtig zijn. Zelf is het dan weer beinvloed door het toch wel veel betere Du Rififi chez les Hommes.

De boeven zijn bekende archetypes zonder het er al te dik bovenop te leggen: de oude rot, de dief tegen wil en dank, de blaaskaak, de opvliegende Siciliaan. Ik ben niet zo'n fan van Gassman- of liever gezegd , niet zo overtuigd door zijn komisch talent, maar in deze film is hij wel redelijk. En Claudia Cardinale is nooit een straf om naar te kijken.

Een enorm succes in Italië, er zou dan ook een vervolg komen.

Dromerig, afstandelijk drama over de capitulatie van Hirohito. Afstandelijk door de manier van filmen maar vooral ook door de protagonist- Ogata is prima als de onmachtige keizer-god, die vooral in zijn element is als hij een krab ziet (die inderdaad sprekend op het hoofd van een samurai lijkt)- meer wetenschapper dan krijgsheer, laat staan levende god.

De plotomschrijving klopt overigens niet- ik heb er tenminste niet uit gehaald dat MacArthur Hirohito bewonderde tijdens hun gesprekken, of dat Hirohito diep betrokken was bij zijn onderdanen. Hirohito is in Solntse eerder een excentrieke, zwakke figuur die minachting oproept bij de no-nonsense Amerikanen (matig vertolkt- waar ze die acteur die MacArthur speelt vandaan hebben- die was waarschijnlijk toevallig in de buurt).

Pasen komt er weer aan, dus een moment om zo’n Bijbel-epos aan te zwengelen. En dan ook nog een met Gina Lollobrigida in her prime. Helaas is het een matige prent, met ontzettend houterig acteerwerk van Brynner (curieus genoeg mét haar) en vooral Sanders. Als iemand niet geschikt is voor de rol van militaire houwdegen en vechtersbaas dan is Sanders wel. Nu kan anti-typecasting best eens leuk uitpakken, maar Sanders bewijst hier het tegendeel. Het was een beetje pijnlijk om te zien, ik voelde dezelfde plaatsvervangende schaamte toen ik De Niro zag knokken in The Irishman. De dialogen zijn ook vrij erbarmelijk, hoe onnatuurlijk kun je een personage laten praten? Voor een dergelijk epos is de speelduur dan gelukkig nog genadig, al vloog de tijd ook niet bepaald voorbij.

Lollobrigida is wel leuk als temperamentvolle koningin en er zijn een aantal (massa-)scènes die indruk maken, zoals dat feest waarbij Sheba Solomon verleidt. Maar de veldslag waarbij het hele Egyptische leger zich als lemmingen te pletter laat vallen in een kloof valt daar niet direct onder, zeker toen de voetsoldaten zich de diepte instortten zag dat er nogal knullig uit.

Boeiende film, toegankelijker dan Stalker (een film die ik nodig moet herzien), maar nog altijd behoorlijk mystiek en mysterieus. Ik vond het eerste deel al meteen een voltreffer, de opening, het afspelen van de film van Burton (de vele Engels-klinkende namen (Burton, Kelvin, Messenger) doen trouwens vermoeden dat het geen Russen (of Polen) zijn die Solaris bestuderen maar een internationaal gezelschap geleerden- apart omdat ik ook ergens las dat de Sovjets deze film wel zagen zitten als tegenwicht voor 2001- allemaal in het kader van de bloedserieuze space race), en de autorit door de stad van de toekomst, ik zat er meteen helemaal in.

Ik was licht teleurgesteld toen Kelvin op het ruimteschip aankwam, maar gelukkig wordt het snel interessant met de verschijning van de dode echtgenote van Kelvin. Er volgt een spel van aantrekking en afstoting, van twijfel en hoop: is het liefde wat Kelvin voelt of een kopie van liefde? Maar is liefde niet per definitie een vorm van projectie, dus is er dan wel zo'n groot verschil?

Ook de twijfel van Hari zelf, bewust van het feit dat zij niet werkelijk bestaat maar tegelijk haar eigen gedachtes en gevoelens heeft - van daar is het maar een kleine stap naar de SF-klassieker Blade Runner. Het kijken naar het schilderij doet Hari denken aan een herinnering in de sneeuw- maar als zij een kopie is die is gevormd door de herinneringen van Kelvin, hoe kan zij zich dan iets herinneren?

En dan zijn er scenes waar je allerlei verschillende betekenissen aan kan geven, maar soms zijn ze gewoonweg mooi- de 30 seconden van gewichtloosheid, zonder al te ingewikkelde special effects, maar damn, het werkt.

Aangenaam pre-code melodrama met Dietrich als naief plattelandsmeisje Lily. Er is vanaf hun ontmoeting in de bibliotheek een fijne chemie tussen haar en tegenspeler Brian Aherne, en de scène waarin Lily voor het eerst voor hem poseert is erg naturel geacteerd door beiden. De scène waarin Richard (Aherne) nog net niet de liefde bedrijft met haar sculptuur terwijl zij iets verder in evakostuum staat is prachtig en 'voor die tijd' behoorlijk gewaagd.

Al snel komt Atwill op de proppen als arrogante Pruis en neemt Lily min of meer over, na wat schimmige deals met de tante en Richard, waarna Lily zich ontpopt tot de nachtclub diva zoals Dietrich bekend is, met laconieke oogopslag, snedige opmerkingen en de air van iemand die door schade en schande is wijsgeworden. Het einde met de vernietiging van het standbeeld is passend, en hoewel Richard haar terug lijkt te winnen blijft het enigszins open.

Af en toe wat te snelle pacing - zo gaan de gebeurtenissen in het slot van de baron in sneltreinvaart voorbij- maar wederom een fijne film van Rouben Mamoulian. Dietrich ga ik ook steeds meer waarderen.

Laatste tijd wat meer van Kitano aan het kijken, en dan pak ik ook graag zijn debuut mee. Het is bekend terrein, de ogenschijnlijk relaxte maar gewelddadige gangster of in dit geval cop met zelfdestructieve trekjes. Wat ontbreekt is de relativerende humor die zijn latere films zo kenmerkt, al zitten ook in deze Violent Cop wel wat geinige momenten. De film opent vrij standaard en lijkt zelfs even richting buddyfilm te gaan maar gelukkig wordt al snel duidelijk dat Kitano’s personage niet zozeer het afgezaagde “ruwe bolster blanke pit” type agent is, maar eigenlijk alleen een ruwe bolster.

Het hoogtepunt van de film is wel de achtervolging, vooral het sukkeldrafje, de jazzy muziek en het ontbreken van doodlopende steegjes/ fruitkraampjes en brandtrappen, toch redelijk standaard achtervolging-te-voet attributen, bevielen wel. De scène daar vlak voor sloeg dan weer nergens op, drie agenten die in elkaar geslagen worden met een lachende Kitano als toeschouwer.

Het einde vond ik dan weer iets tè, als hij recht op een kogelregen afloopt en daarna zijn zus omver knalt, zijn zusje was misschien sinds een paar dagen verslaafd en was toch nog wel te redden zou je zeggen.

Geen indrukwekkend debuut, wel een onderhoudend filmpje met al een behoorlijk eigen smoel.

Een mooi drama dat de tijd neemt voor opbouw en ontrafeling van Sophie's geheimen. Ik ben geen fan van Streep maar hier laat ze zien wat ze in huis heeft. Ze spreekt prima haar talen (nou ja, dat Pools klonk prima weet niet of dat ook echt zo was) weet ook fysiek te overtuigen, en ze weet als geen ander emotie te leggen in haar rol- dit moest wel haast haar droomrol zijn.

Kline speelt met zn cabarateske houding en zn moodswings niet wezenlijk anders dan in A Fish Called Wanda maar doet het ook prima. De narrator was een wat kleurloze jongeman maar niet storend.

De keuze-scene was ondanks dat ik het al voelde aankomen een stomp in de maag.

Een meeslepende film, met prachtige beelden van de Russische onweersluchten, de woestijnen en de zee, om nog maar te zwijgen van de Russische en Kazakse koppen. De film heeft een goed tempo, kent een geslaagde dramatische soundtrack en degelijk spel van beide hoofdrolspelers. De in de Sovjet cinema van die tijd nu eenmaal aanwezige propaganda is niet overheersend: de kadet is bepaald geen monster, wel ontbreekt hem het geloof in hetgeen waarvoor hij vecht en ziet hij de romance als een prima excuus de wapens neer te leggen, waar zijn bolsjewistische tegenspeelster dus anders over denkt. Waardoor de sympathie van de moderne/ "westerse" kijker, over het algemeen afkerig van sterven voor je vaderland en dergelijke nonsens, uiteindelijk toch eerder bij hem komt te liggen.

Heerlijke zomerse road movie over twee botsende karakters die een paar dagen met elkaar optrekken. Gassman is bepaald niet mijn favoriete acteur maar hier is hij perfect gecast als de levensgenieter met bravoure. Trintignant is ook prima als zijn tegenpool. Il Sorpasso begint al meteen goed met beelden van een scheurende sportwagen die onder jazzy tonen door lege Romeinse straten rijdt, en eigenlijk zakt het geen moment in. De film heeft vaart en humor, maar onder de luchtige toon gaat ook het nodige drama schuil. De film lijkt in het begin als thema Pluk de Dag! te hebben, maar die vrolijke levensles wordt hoe langer hoe meer onderuit gehaald.

Een wat afwijkende Ozu: geen dochters die moeten huwen of een generatiekloof die maar niet gedicht wordt, het draait dit keer om een jong koppel dat steeds verder uit elkaar drijft. Subtiel als altijd en met veel mededogen voor de menselijke zwakheden heeft Ozu weer een prachtige film gemaakt die ten onrechte niet zo bekend is. En passant kom je er achter, voor zover je dat nog niet wist, dat ongeacht het land waar je woont of de tijd waarin je leeft, de jaloerse eega is een constante. Ook veel andere thema's zoals kameraadschap tijdens de Tweede Wereldoorlog en de vaste baan in loondienst (in het Japans heet dat kennelijk salaryman) komen aan bod, vond dit qua thematiek sowieso een vrij "rijke" film. Prima acteurs, ook dat is geen verrassing, waarbij ik het vooral leuk vond om Chishu Ryu hier te zien als niet zo heel oude man, nota bene enkele jaren na zijn beroemde rol als opa in Tokyo Story. Dikke vier sterren.

Fijne verrassing. Ik heb Lean erg hoog zitten als filmmaker, maar deze film sprak me op voorhand wat minder aan. Leek me een soort Top Gun in the fifties. Maar deze film is veel beter dan dat Amerikaanse heldenepos en het voorspelbare vervolg, al zullen de meningen daarover waarschijnlijk flink uiteenlopen. Lean zoekt het realisme veel meer op, met aandacht voor het thuisfront, al zijn er ook -zeker voor die tijd- spectaculaire beelden van de eerste straaljagers. Gedurfd van Lean de hoofdrolspeler op driekwart van de film om te laten komen, had ik niet verwacht, ook al waren er al signalen. Sterk spel van met name Richardson, maar de gehele cast, waaronder een jonge Denholm Elliott, doet het uitstekend.

Sound of Metal beroert iets wat je de laatste tijd wel vaker ziet in films: een leven dat vrij bruusk wordt opgeschrikt door een handicap. Ondanks dat het vaak sympathieke films zijn zijn ze verder meestal niet heel boeiend. Deze film vormt daarop wel een uitzondering. Het proces van doofheid wordt knap verbeeld, het gedempte geluid, de metalige geluiden na de operatie. Riz Ahmed is geloofwaardig als drummer die zijn passie en werk ineen ziet storten. Het dreigt wel even richting het bekende Hollywood-stramien te gaan: hij komt in een commune van dove mensen terecht waar hij van een goeroe-achtige figuur zijn doofheid niet alleen moet leren accepteren maar zelfs omarmen, en hij bloeit langzaam op. Maar gelukkig accepteert hij het uiteindelijk helemaal niet en zoekt hij naar alternatieven, wat tot een mooi slotstuk leidt. Hij accepteert de nieuwe werkelijkheid, maar wel op zijn voorwaarden.

Moest trouwens wel even wennen aan Olivia Cooke als rockchick met geblondeerde wenkbrauwen, na haar vooral te kennen als koningin in House of the Dragon.

Na het verrassend leuke Singin' in the Rain nog maar eens een klassieke musical opgezet. En hoewel een stuk minder dan eerstgenoemde vond ik deze toch ook best aardig. Een stuk leuker dan in mijn herinnering, want ik had hem vroeger al eens gezien- uiteraard zou ik er bijna aan toevoegen, want dit was een van die films waaraan geen ontkomen aan was.

Neemt niet weg dat sommige scenes nog steeds op mijn zenuwen werkten- de scene met Rolf en Lisl bijvoorbeeld, of als moeder-overste opeens in gezang uitbarst. Maar behoorlijk uncoole liedjes als Do Re Mi en These are a few of my favorite things werden opeens alleraardigst, en floot ik bijna mee. En ik zat al te mijmeren of ik mijn eigen kroost niet op zangles moest doen, ook al zijn ze een stuk minder talrijk dan de Von Trapps.

Jammer dat na het huwelijk de film vergeet af te lopen en een wat onnodige ontsnappingsscene volgt- echt spannend werd het toch niet en ik vond het na dik twee uur wel mooi geweest. Maar toch, al met al, een ruime voldoende. Me binnenkort maar wagen aan West Side Story, benieuwd of ik de vibe vast kan houden.

Aardige documentaire waarin aan de hand van muziek de strijd van de Civil Rights Movement wordt verteld. Niet alle muzikale keuzes vond ik even geslaagd maar wel mooie bijdrages oa van the Roots en Richie Havens. Ooggetuigen vertellen het verhaal dus veel talking heads maar ook veel beeldmateriaal, bizar dat dat relatief kort geleden plaatsvond in de zuidelijke staten van de USA. Verder niet echt nieuwe inzichten, en soms leidde de focus op muziek een beetje af, maar boeiend filmpje.

Mooi subtiel drama over verlies, ontkenning, onzekerheid na een verdwijning. Ik ben niet de grootste fan van Rampling maar hier is ze toch wel steengoed, vond het heel geloofwaardig hoe ze de rouw-stadia doorloopt (om wel weer te eindigen bij ontkenning). Zaten een paar hele krachtige scenes bij. De plot is misschien wel iets te subtiel, maar het paste op zich wel. Vraag me trouwens af wat de Japanse inbreng nou precies was aangezien het als tweede productieland staat.

Ik heb deze film overigens ooit eerder gezien en ik dacht bijna zeker te weten dat je toen wel het lijk zag bij de identificatie-scène. Niet dus, kennelijk was Rampling's blik vol afschuw voldoende om dat beeld bij me op te roepen.

Vond dit toch wel een klein meesterwerkje van René Clair. Dat is in de eerste plaats te danken aan het fijne, nostalgische sfeertje van een Parijs zoals dat nog wel eens in romantische vertellingen wordt getoond, maar (ondanks de nagebouwde volksbuurt) hier wat authentieker overkomt simpelweg door de tijd waarin het is gemaakt. Net als in veel andere vroege Franse films wordt de zelfkant geportretteerd, film was al vanaf den beginne volksvermaak en allesbehalve een elitaire kunstvorm. Dat levert leuke taferelen op met een asociale zakkenroller en ander geboefte, maar het zijn met name de scenes met de mooie Pola die eruit springen...wat een schatje was dat, volledig geloofwaardig dat alle mannen om haar vechten.

Behalve interessant uit filmhistorisch oogpunt vanwege het al genoemde kantelpunt tussen de stomme en de geluidsfilm, is Sous les Toits de Paris technisch knap gemaakt -het eerste shot is meteen al een tour de force- en verloopt het simpele verhaaltje vrij vlot, mede dankzij de montage. Dat er gezongen wordt en muziek een belangrijke rol speelt maakt dit m.i. nog geen musical. Het titelliedje is trouwens wel een nummer dat nog even blijft hangen, maar is zeker niet vervelend.

Herzien, en toch leuker dan ik hem 10 jaar geleden vond. Film is gemaakt toen de serie nog vrij nieuw was, en niet op het hoogtepunt of erna zoals Beavis and Butthead en the Simpsons.

Het feit dat het een musical is vond ik de eerste keer niet zo geweldig maar bevalt me nu beter. Weinig echt legendarische grappen, persoonlijk vind ik de South Park afleveringen van de eerste 2 jaar ook nog niet zo goed in vergelijking met die van de seizoenen daarna, maar toch genoeg gelachen. Alleen de iets te aanwezige Sheila Broflovsky had wat minder screentijd mogen hebben,