Opinions

Leuk vervolg op het matige The Force Awakens/ A Newer Hope, al lijkt de consensus eerder omgedraaid. Er gaat ook wel het een en ander fout in The Last Jedi, zoals de bijna parodiërende ruimtevlucht van Leia en grootogige hamster-pinguins die zo uit een Pixar film lijken weggelopen, er gaat gelukkig ook een hoop goed. Dat begint al met het scenario, ik geef tegenwoordig al complimenten als het geen halve remake is want na het vorige deel leek een trend gezet. Maar aflevering 8 uit de Star Wars saga heeft een vrij origineel verhaal, dat weliswaar weer vol formulewerk zit - ik ben de tel kwijtgeraakt hoeveel legendarische saberlightgevechten er al niet zijn geweest- maar je moet ergens beginnen nietwaar. En het gevecht tussen Kylo en Rey en de rode schildwacht van Snoke (wat een suffe naam is dat trouwens) was behoorlijk onderhoudend.

Acteurs lijken ook beter in hun rol te zitten. Ik vind Rey nog steeds een leuk personage en Adam Driver zet dit keer een fijne rol neer als getroebleerde Solo-telg. Oudjes Hamill en Fisher doen het ook goed, Hamill is zelfs een stuk geloofwaardiger als Jedi in zijn nadagen dan tijdens de eerste trilogie. Yoda's cameo vond ik dan weer wat minder geslaagd, sowieso vind ik dat communiceren met dode Jedi's altijd een beetje suf. Star Wars probeert dit keer ook wat aan maatschappijkritiek te doen o.a. door amorele en decadente wapenhandelaren te dissen. Dat is natuurlijk geen heel gewaagde keus, stoorde verder niet. Vond het overigens wel aardig gevonden dat de hele subplot van het deactiveren van een zendertje met behulp van een meesterinbreker die dan weer op een of andere planeet moet worden opgehaald, dit alles uiteraard onder grote tijdsdruk, uiteindelijk ...op niets uitloopt.

Ben dus wel te spreken over de regie van Rian Johnson, jammer dat Abrams het stokje weer overneemt voor het laatste deel.

Je moet ervan houden, die jaren 20 Sovjet-propaganda vol verweerde boerenkoppen met slechte gebitten en machine-verheerlijking. Schaalvergroting en "kollektivisme" zijn als idee ook wel op z'n retour. Het voelt na het zien van soortgelijke films eerlijk gezegd ook wel een beetje "been there, seen it, done that" en er ontbreekt een legendarische scène zoals de trappenscene uit Potemkin of de trap bestijgende paarden uit Stachka. En zoals gezegd, het had best wat bondiger gekund.

Toch blijf ik (los van de boodschap) wel een zwak houden voor dergelijke films, vooral door de editing en leuk gevonden shots, met name als Eisenstein zijn minachting wil tonen: de arrogante beambten met hun imposante handtekeningen, de domme keuterboertjes die de wijze oervrouw Marfa uitlachen als ze hen een mieters te gek cool vijfjarenplan voorlegt, de dikke koelak die zich zonder gêne overal krabt. En ja, die tractorchoreografie was ook best leuk gedaan maar dat is een beeld wat, ingehaald door de tijd, inmiddels weinig positieve gevoelens oproept.

Toch wel een opvallend lauwe score hier. Stealing Beauty is geen meesterwerk, maar het lome zomerse sfeertje werkt aanstekelijk, en Liv Tyler speelt best goed de rol van net uitgepuberd, bevallige jongedame op zoek naar het geheim van haar afkomst en de liefde, inclusief de meisjesmaniertjes die daarbij passen zoals het opschrijven van gedachtenspinsels en rare vragen stellen aan mogelijke vaderfiguren. Vind haar overigens vooral mooi als ze serieus of licht-geïrriteerd kijkt, wat een afweging van belangen zou betekenen mocht ik ooit in haar nabijheid komen te verkeren.

Vond de interacties met de oudere kunstenaars ook best aardig, sowieso leek het me wel een fijne plek voor een paar weken escapisme. Prima film om tijdens de donkerste dagen op te zetten.

Het huwelijk, voor de één het ultieme doel, voor de ander een bedreiging van haar vrijheid. In Stella wordt de eerste categorie belichaamd door Anneta, de tweede uiteraard door de titelheldin. Ik had in eerste instantie wat moeite met Mercouri in de hoofdrol. Charisma heeft ze zeker maar het is toch niet echt een aantrekkelijke vrouw. Toch moet ze een verrukkelijke prachtvrouw voorstellen, en net als in Pote tin Kyriaki (1960) lopen alle mannen met haar weg. Het zal aan mij liggen maar ik zie het in elk geval niet. Toch speelt ze haar rol goed en naarmate de film vordert geloofde ik meer in haar personage.

Het begin van de film met de degelijke Aleko is wat saai maar vanaf het wat knullig in beeld gebrachte ongeluk van Aleko wordt het wel boeiender, en als Stella de voetballer Miltos dumpt om op pad te gaan met een jonge knul wordt het zelfs even meeslepend, met een extatische dansscène als hoogtepunt- het is alleen jammer dat er steeds van muziek wordt geswitched in die scène: had alleen die opzwepende bouzouki muziek laten horen en het was intenser geweest.

Stella kon natuurlijk maar op één manier eindigen, en zo eindigt ze dan ook.

Sterk en vrij donker drama van Dickensiaanse proporties met superster van toen Mary Pickford in een dubbelrol. Overigens pas de eerste film die ik van haar zie, echt grote films heeft ze niet op haar naam zo op het eerste gezicht.

Uiteindelijk best wrang en ironisch dat het arme weesmeisje die al zoveel ellende heeft doorstaan zichzelf ook nog eens opoffert zodat het rijke bevoordeelde stel elkaar kan liefhebben.

Mooie en verrassende film van Reygadas, over een afgesloten gemeenschap die geheel ontheemd lijkt- er heerst een voortdurend contrast tussen de mensen die je ziet en hun omgeving, vanaf de zonsopgang waarbij de geluiden van de jungle zich mengen met de stilte, slechts onderbroken door een tikkende klok, in de huiskamer van een Europese familie, tot de zonsondergang in het laatste shot. De enige keer dat je Spaans hoort of überhaupt latino's ziet is tijdens de snelweg scene.

De beelden zijn prachtig, waarbij de felle Mexicaanse kleuren ook weer botsen met het sombere verhaal, waarin zelfs de passie gebukt lijkt te gaan onder een Scandinavisch aandoende zwaarmoedigheid (ik vroeg me trouwens de hele tijd af welk taaltje nou gesproken werd maar dat bleek dus platdietsch te zijn.)

Het is moeilijk niet te denken aan Ordet bij de slotscène, een film die ik toevallig pas geleden voor het eerst zag, ik zou het eerder een ode dan plagiaat noemen, al is de grens soms moeilijk te trekken. Het paste mijns inziens wel, alsof de regisseur met een magisch realistisch einde dan toch de Latijns-Amerikaanse en Noord-Europese werelden wil samenvoegen.

Een Hollywoodfilm over een ziekte of een handicap kun je vaak van tevoren al uittekenen, en dat is hier niet anders. Still Alice is vaardig gemaakt, Julia Moore is wel goed in een typische Oscar-rol, de rest van de cast is degelijk, maar de film verloopt volgens het bekende stramien. Filmisch is het verder allemaal ook niet zo bijzonder, daar leent een dergelijk drama zich ook niet voor, en behalve dat het een afschuwelijke ziekte onder de aandacht brengt biedt Still Alice weinig waarmee het zich onderscheidt van de onuitputtelijke reeks soortgelijke films.

Meer interessant dan goed, ik raakte toch wel meer en meer geïntrigeerd. Dat komt vooral door de opmerkelijke sympathie van de psychiater, die gaandeweg ook steeds meer nare trekjes ontdekt bij haar eigen, op het eerste oog moderne, man. Het onvoorwaardelijk voor elkaar opkomen omdat het ook vrouwen zijn (en belangrijker, het slachtoffer een man) is een nogal extreme uiting van feminisme, maar niet ondenkbaar- ook nu leven we in tijden dat identiteit en loyaliteit steeds meer afgebakend worden door geslacht, huidskleur, religie, seksuele voorkeur, vul maar in. Een nogal bekrompen visie op de mens als je het mij vraagt. De psychologie erachter vind ik echter wel interessant en zal wel alleen te snappen zijn als je je sterk verbonden voelt met een groep die te maken heeft (gehad) met achterstelling, geweld of ander historisch onrecht.

Verder een leuk tijdsbeeld van begin jaren 80, in een smoezelig Amsterdam, met toch wel goed acteerwerk, al was Nelly Frijda soms wel op het randje van overacting. Maar het was geen makkelijke rol en ze slaat zich er toch goed doorheen.

Visueel erg mooi, maar als thriller/ mysterie mij toch iets te tam, wat met name te wijten is aan Goode die zijn rol niet die gelaagdheid (charmant en dreigend) kan geven die wel nodig is. Sowieso verloopt de film enigszins voorspelbaar maar ook is hij niet echt morbide/ donker genoeg waardoor het nogal spanningloos is.

Wat overblijft zijn de goede acteerprestaties van Kidman en Wasikowska en de mooie shots, met veel gevoel voor detail- er is goed gekeken naar Kubrick. Muziek was trouwens ook best fijn al had die ook wat gedurfder gemogen.

Conclusie: Park is ontegenzeggelijk een goede regisseur maar blijft voor zijn eerste Amerikaanse film jammer genoeg teveel aan de veilige kant.

Legendarische concertregistratie begint al meteen met twee muzikale hoogtepunten. Psycho Killer is met name een geweldige opening, daarna volgt een mooie uitvoering van Heaven. Dan zakt het even iets in maar Byrne en consorten vervolgen hun grandioze show waar de energie vanaf spat, met hoogtepunten als Life during Wartime en What a Day That Was, uitstekend in beeld gebracht en gemonteerd- bij de intense vertolking van Once in a Lifetime is de camera strak gericht op Byrne, bij andere nummers is de montage snel en met aandacht voor alle bandleden. Van de paar beelden die je van het publiek te zien krijgt valt vooral het ontbreken van mobieltjes op, die tegenwoordig elk concert vervuilen. Ik ben geen uitgesproken Talking Heads fan maar heb erg genoten van deze docu.

Een concertregistratie als film beoordelen blijft lastig, omdat de muziek en de performance verreweg de belangrijkste ingrediënten zijn en de filmische kwaliteiten pas daarna komen- als Demme had gekozen voor een registratie van een concert van -ik noem maar een dwarsstraat- Whitesnake waag ik te betwijfelen of die dezelfde impact gehad had. Al was dat wellicht een culthit geworden.

Zeer fraaie beelden van het Zweedse landschap, het zwart-wit geeft het bovendien iets extra's. Het begin met de vossenfamilie deed nogal denken aan Kita-kitsune Monogatari (1978), een film die ik als jong kind zag en die behoorlijk indruk maakte (ik herinner me nog altijd enkele details). Wellicht dat deze docufilm als inspiratie diende.

Alles in Det Stora Äventyret is behoorlijk gescript natuurlijk, met de verhaallijn over jongetjes die een huisdier willen als rode draad. Tetanus na een bijtwond was in die tijd geen kopzorg kennelijk. Het is een charmante film, maar hoewel het lijkt alsof de makers een romantisch beeld willen scheppen met wat scherpe randjes beklijft voor moderne ogen vooral de negatieve impact van alle mensen, jong en oud, op de natuur.

Mark Cousins pakt het groots aan, een geschiedenis van de film vanaf de eerste beelden van Lumiere tot een vergezicht in de nabije toekomst, en alles wat daartussen komt. Alles? Nee, uiteraard komt niet alles aan bod, daarvoor is er nu eenmaal te veel. Maar Cousins weet toch wel een behoorlijk beeld te geven van de jaren 1895-2011, en hoewel hij soms wel erg opzichtig voorbeelden zoekt om een ingenomen standpunt te bevestigen, is zijn aanpak wel fris, en heeft hij ook veel oog voor de wat minder bekende films uit Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Hij onderwaardeert de films uit Hollywood zelfs een beetje, maar omdat die normaal toch de meeste aandacht krijgen maakte me dat niet zoveel uit.

Minpunt is wel de grote hoeveelheid spoilers- ik begrijp wel dat dat niet te voorkomen is als je over film vertelt en je verhaal met name doet aan de hand van beelden, maar soms was het niet nodig te spoileren en doet hij het toch. Ik moet maar vertrouwen op mijn slechte geheugen dat ik de meeste spoilers vergeten ben tegen de tijd ik de getroffen films wil zien. Ook lijkt het alsof hij de regisseurs, acteurs en andere filmmakers die bereid waren voor de camera hun mening te geven, beloonde met wat extra aandacht, en er zijn natuurlijk de onvermijdelijke omissies. Cousins' stemgeluid is al vaak genoemd, maar is ook erg nadrukkelijk aanwezig, beter had hij het inspreken aan een ander gelaten.

Maar die minpunten daargelaten is het toch erg interessant om te zien. Voor de echte filmbuffs misschien weinig nieuws onder de zon maar ik vond het onderhoudend en leerzaam én er zijn een hoop films op m'n watchlist terecht gekomen.

Film die ik vooral wilde zien vanwege Rita Hayworth. Zij wilde op rijpere leeftijd af van haar imago als love goddess en nam serieuzere rollen aan. Afgaande op The Story on Page One gaat dat haar prima af, al is het degelijke rechtbankdrama vrij voorspelbaar en rechttoe rechtaan. Eind jaren 50/ begin jaren 60 was het onderwerp wellicht nog vrij beladen (getrouwde vrouw heeft een minnaar), de huidige kijker zal daar niet meer van schrikken. De uitvoering is niet slecht al zijn er over dit thema ook al betere films gemaakt, bv door Sirk, die meer oog had voor de onderlinge relaties en frustraties. Slordig foutje als de DA Jo Morris "Mrs Ellis" noemt.

Wat een act van Zampano, en ook wel mooi hoe hij zijn act steeds introduceert. Erg aangenaam filmpje van Fellini, met ontwapenende Masina en zeer geloofwaardige Quinn als eerder genoemde sterke man (een boeienkoning zoals in de plotomschrijving staat was hij niet echt, dan denk ik eerder aan een soort Houdini).

Het melodramatische La Strada toont het troosteloze leven van twee rondreizende circusartiesten, die min of meer tot elkaar veroordeeld zijn, maar uiteindelijk gevoelens voor elkaar ontwikkelen. Het verhaal komt wat traag op gang maar wordt gaandeweg interessanter, en de beste scenes worden bewaard voor het laatste half uur. Het beste aan deze film zijn toch wel beide hoofdpersonen. De tevreden gelaatsuitdrukkingen van Masina vond ik heel raak getroffen, net als de agressieve oprispingen van Zampano en zijn haat naar Il Matto, een leuke rol trouwens van Richard Basehart.

Niet de beste van Fellini, maar hij heeft dan ook een behoorlijk indrukwekkend oeuvre. Ik ben toch wel fan van deze regisseur, van wat ik gezien heb vond ik alleen I clowns niks aan, maar die moet ik misschien ook maar weer eens herzien.

Goede biopic die niet hoogstaand is maar wel vermakelijk, en, bijzonder bij dit type films, een goed tempo heeft. N.W.A. waren pioniers en hebben het genre (mede) groot gemaakt en dat komt goed over, net als hun aanvaringen met de politie. Die komen er zoals verwacht slecht van af- wat dat betreft is er niet zo veel nieuws onder de zon want nog steeds zijn ze bijna wekelijks negatief in het nieuws.

De voor mij onbekende acteurs waren erg goed gecast. Ik vemoedde al dat de zoon van Ice Cube de rol van zijn vader speelt want dat zijn 2 druppels water. Maar ook de overige acteurs zijn geloofwaardig. Paul Giamatti als twijgelachtige manager doet het ook goed- wel bleef onduidelijk hoe hij Eazy E. nou precies had genaaid, zelf is hij het in elk geval niet eens met hoe hij geportretteerd wordt.

Sommige stukken waren wel minder. Zo komt MC Ren er wel erg bekaaid van af, en de sentimentele scenes (dood van broertje van Dre, overlijden van Eazy E.) waren het minst. Ook jammer dat gebeurtenissen waarin de minder goede kanten van Dre en Ice Cube tot uiting komen onbesproken blijven, Dr Dre en Ice Cube hadden dan ook een grote rol in de productie van deze film zoals uit de wat misplaatste aftiteling blijkt.

Maar over het geheel toch genietbaar en ondanks de lange duur heb ik me geen moment verveeld.

Heel fijn deze thriller, die dankzij de slimme editing tot het einde blijft boeien. Prima geacteerd, met een intense rol voor Willa Fitzgerald. Soundtrack werkte ook goed, al heb ik Love Hurts altijd een zeiknummer gevonden, deze versie trok ik beter (zeker ook gezien de context).

Ook leuk de maffe details zoals de bereiding van dat nogal copieuze ontbijt. Sowieso waren die twee oude hippies, sorry hippie en een biker, een goede vondst -ik had ze trouwens allebei niet herkend. En lekker droog dat einde, als ze opeens wordt neergeknald, en een laatste shot dat blijft hangen. Makkelijk 4 sterren.

O ja, het loont echt deze film volledig blanco in te gaan.

Een zonderling stadje in Noord-Italië dat bevolkt wordt door ouden van dagen en waar de nagedachtenis van een lokale held je van elke straathoek aanstaart. Als in Poe (en ook Buñuel, Murakami en niet te vergeten The Eagles), er komen blijkt een stuk eenvoudiger dan er te vertrekken. Het mysterie is intrigerend, met de tandeloze oude mannetjes, de vervaarlijk grijnzende Valli en de rare gebeurtenissen, maar zoals wel vaker m.b.t. mysteries, zodra de vork dichter bij de steel geraakt wordt het er niet beter op. Het einde met die dichtgegroeide treinrails vond ik wel een mooi beeld, de ontknoping van de moordzaak was een beetje underwhelming. Was net als mijn bovenbuurman niet zo kapot van de hoofdrolspeler, een rol die inderdaad wel wat zou zijn voor Trintignant.

Ik zag het laatst ook in Da 5 Bloods, dat personages in flashbacks gespeeld worden door dezelfde acteurs zonder make up of andere effecten. Dat heeft Lee dus misschien wel van deze film. Het geeft wel een bijzonder effect.

Eindelijk dan gezien, en hoewel ik wel een beetje wist wat ik kon verwachten -ik kende het stuk van Williams op grote lijnen- was ik toch aangenaam verrast. Zo'n beetje alle commentaren, de positieve dan, zijn het er over eens dat de acteerprestaties de film maken.

En dan met name Brando. Terecht, maar ik vond Leigh ook zeer sterk. Al is haar stijl fundamenteel anders dan Brando's, dat maakt de film niet minder, het is een botsing van karakters, van levens. Ze kwam als Britse trouwens geloofwaardig over als southern belle. Kennelijk is het voor Britten niet zo lastig een Amerikaans accent na te bootsen want je ziet het best vaak. Hoewel ze hier weinig genoemd worden waren ook Hunter en Malden goed op dreef. Ze wonnen op Brando na dan ook allemaal de Oscar. Ik ben fan van Bogart, maar dat die voor het zwakke The African Queen een Oscar ontving ten koste van Brando is natuurlijk lachwekkend. En dan won An American in Paris ook nog de best picture.

Naast de fijne soundtrack is ook het camerawerk belangrijk, een onderdeel waarbij het medium film zich kan onderscheiden van de beleving in het theater; het maakt de contrasten scherper, de machteloze Leigh lijkt soms te verschrompelen tegenover Brando.

Een van Kazan's betere films vooralsnog, na 9 films te hebben gezien, mogelijk zelfs zijn beste. Dikke 4 met kans op verhoging.

Aardige verzameling kortfilms rondom Mangano waarbij de bijdragen van De Sica en Rossi het meest geslaagd zijn.

Het eerste deel van Visconti is overigens best aardig maar inhoudelijk wijkt het enigszins af, het is een drama over een gevierde actrice wiens leven geleefd wordt. De heksen hierin zijn de overige vrouwelijke gasten, niet zozeer het personage van Mangano. Dit deel heeft wel de beste muziek (wat ook al tijdens de opening credits te horen was). In de overige delen was de muziek weinig imponerend.

Het tweede deel met Sordi is het minst, een niemendalletje wat niet veel meer laat zien dan een snel voortkarrend autootje. Erg matige bijdrage van Bolognini.

Het deel van Pasolini is nogal merkwaardig, het is eigenlijk een cartooneske reprise van Uccellacci e Uccellini van een jaar eerder en met dezelfde acteurs bovendien. Wel een aardig filmpje maar het had niet veel langer moeten duren.

Deel 4 is een grappige afrekening met de Siciliaanse vendetta-cultuur van Franco Rossi, de grote onbekende van de vijf regisseurs (voor mij althans).

Het deel van De Sica is uiteindelijk het meest geslaagd, met een ongekend sullige Eastwood als burgerman die het aan de stok krijgt met zijn vurige echtgenote. Leuke afsluiter.

Ik kom alles bij elkaar genomen op 3 sterren uit, wat ik voor een dergelijke omnibusfilm trouwens niet slecht vind.

The Strong Man is een verzameling sketches die best geslaagd zijn, met name dat gehannes met die vrouw die het geld uit zijn zak probeert te halen terwijl hij denkt dat ze hem wil aanranden. Jammer genoeg is de film er omheen best flauw en bij vlagen saai en de onvermijdelijke romance voorspelbaar en zouteloos. De finale viel na een veelbelovend begin ook wat tegen (ik had hem, net als het publiek, uit het kanon geschoten willen zien worden).

Mij deed Langdon fysiek vooral denken aan Stan Laurel, al is hij qua gedragingen wellicht meer een Chaplin. Hij lijkt in de vergetelheid geraakt, ik had ook nog nooit van hem gehoord.

Nogal misleidende genreaanduiding, want hoewel The Student Prince of Old Heidelberg komische elementen bevat is dit voor alles toch een romantisch drama. Dat blijkt natuurlijk vooral uit het wrange einde dat bijna cynisch te noemen is, en dat bovendien laat zien dat de term Hollywood ending pas later in zwang zou komen.

Novarro en Shearer zijn degelijk maar het is vooral de strakke regie en de art direction die opvallen. Muziek is wel aardig, met corpsballenlied gaudeamus igitur als terugkerend thema.

Ritwik Ghatak was nogal een progressieveling zo lijkt het, in The Golden Thread heeft hij althans niet mis te verstane kritiek op gedwongen uithuwelijking en het kastensysteem (dat ik altijd als een erfelijke sociale uitsluiting beschouwde maar dat ook een religieuze component blijkt te hebben). Maar behalve sociale thema's voor het voetlicht brengen weet hij gelukkig ook een goed verhaal te vertellen. De eerste helft is nogal traditioneel, maar vanaf het moment dat Ishwar en zijn oude kompaan in Calcutta belanden gaat Ghatak wat meer experimenteren, zoals wazige beelden om de blik van de bijziende Ishwar te tonen, en de al genoemde zelfmoord-scène. Muziek speelt een belangrijke rol, van de traditionele Indiase muziek, de dreigende tonen als Ishwar zich kwaad maakt, tot de treurige muziek in het Calcuttaanse uitgaansleven.

Vreemd. Ik vind Vinterberg een erg fijne regisseur, kan een drama vol ellende en zwartgalligheid meestal goed hebben, en toch kon ik hier maar weinig mee. Ik vond het acteerwerk van de kinderen in het begin al vrij zwak, en was blij dat het al snel overging naar hun volwassen versies, maar het erg matige acteerwerk van die dikke Ivan en de naamloze jongere broer haalden me steeds uit de film, naast nogal wat niet erg geslaagde scenes. En daar waar de twee eerder genoemde personages een flink potje overacteren is de manier waarop Nick zijn handamputatie opmerkt bijna droogkomisch, zo laconiek. De zwakste Vinterberg die ik tot nu toe zag.

Na de lange aanloop viel de Apocalypse zelf een beetje tegen. Iedereen waant zich onsterfelijk maar komt opzichtig op allerlei dodenlijstjes terecht, en het zijn nota bene de twee minst geloofwaardige spelers die overeind blijven. Nou ja, voor de duur van de film dan, hoe het hen na 13 november is vergaan is een ander verhaal.

Maar ik heb me wel vermaakt met deze film, sommige scenes waren erg goed en spannend, en hoewel de verhaallijn met de Kerk nooit tot leven komt geeft het wel geloofwaardig weer hoe verweven de Italiaanse politiek, het Vaticaan en de onderwereld met elkaar zijn. Voor wie het nog niet wist.

Mijn eerste film van Apichatpong Weerasethakul- die, haast om zich te excuseren voor zijn complexe naam, zijn personages dan weer een heel korte naam geeft- en ik moest echt wel wennen. Dit is slow cinema op z'n slowst, pardon als ik de term verkeerd gebruik. Het eerste deel, tot de begintitels, is gortdroog, de camera wordt ergens neergezet en registreert, dat was nog wel bekend terrein. De eerste scene deed me wel wat aan The Death of Mr Lazarescu denken, en niet alleen door de setting.

Dan, als de film al drie kwartier oud is, komen de tonen van een bekend liedje maar dan met Thaise lyrics, en verschijnen de begintitels. Dan volgt het tweede deel, in een idyllische setting, Dit deel is dromerig, haast lieflijk, zoals het jonge stel schuchter sexuele toenadering zoekt. Daartegenover staat de wat onsympathieke oudere vrouw, die een liefdeloos avontuurtje beleeft. Nadat haar geleende motor wordt gestolen en het lot van haar minnaar ongewis blijft, gaat ze lopen om op de haast paradijselijke plek het jonge stel te vinden. Over stom toeval gesproken. Een plek die ze meteen verpest met haar aanwezigheid, letterlijk (ze gooit plastic en andere rommel in de rivier) en figuurlijk, de magie is verdwenen, en terwijl ze eenzaam gaat lopen janken probeert het stel iets verderop de mooie momenten terug te vinden.

De camera loopt traag, een autorit lijkt wel in real time te worden opgenomen, de camera kijkt soms minutenlang naar een gezicht, en het is soms onbehaaglijk intiem. Ik ben zeker geen instant fan, maar het is wel boeiend en vrij intens en blijft nog wel even door m'n hoofd spoken.

Mooie titel. Ik dacht eerlijk gezegd altijd aan het gelijknamige zomerhitje uit de jaren 80, niet aan het werk van Tennessee Williams.

Het blijkt geen film over een verloren zomerliefde te zijn maar een nogal bizar drama over een rijke vrouw die haar nicht wil kaltstellen zodat die de reputatie van haar overleden zoon niet meer kan bedoezelen. Dat is nogal een uitgangspunt, en het levert een boeiende film op met sterke rollen van Hepburn en Taylor. Hepburn speelt een complex personage, moet een heerlijke rol zijn geweest om te spelen: arrogant, dominant, maar ook labiel en eigenlijk zo gek als een deur. Taylor was bijzonder aantrekkelijk in haar jonge jaren, maar ze speelt ook heel overtuigend de beurtelings kwetsbare en cynische damsel in distress. Topactrice.

De koortsachtige eindscene was een passend slot, al snap ik nog niet helemaal welk 'waarheidsserum' ze toegediend kreeg dat ze plotseling alles kon vertellen. Een of andere inmiddels verboden drug waarschijnlijk. Verder wordt toch weinig aan de verbeelding overgelaten wat betreft Sebastian's wandelgangen, en dat voor een film die met de Hays Code te maken had.

Sullivan's Travels begint erg leuk, met de discussie tussen de studiobonzen en de sterregisseur die maatschappelijk relevante films wil maken. Scherp en grappig: het is Sturges op zijn best. Dat niveau houdt de film niet vol, al komt er steeds als het dreigt in te zakken wel een aardige scène: het stukje bij de twee ouwe vrijsters was vrij komisch, de overdreven achtervolging waarin iedereen in de bus door elkaar geklutst wordt was lekker hysterisch, en zo zijn er nog wel meer. Jammer en onnodig dat er ook af en toe wordt teruggegrepen op gedateerde lach-of-ik-schiet humor. Wat later in de film wordt de toon wat serieuzer maar ook dan zijn er momenten van brille zoals wanneer de gevangenen in de kerk worden verwelkomd onder de klanken van Go Down Moses.

McCrea en Lake zijn leuk in de hoofdrol en de bijrollen worden ook goed ingevuld. Vond hem uiteindelijk wel net wat minder dan The Palm Beach Story, wat ik Sturges' leukste film vind, maar 4 sterren blijven (net) staan.

Oerdegelijke maar ook niet al te boeiende film over de knappe landing in de Hudson van piloot Sully, prima vertolkt door Hanks. Het verhaal is in twee zinnen verteld, en dat wreekt zich: op de landing na (vanuit meerdere gezichtspunten getoond) zitten er nauwelijks spannende momenten in, en ook op drama-gebied gebeurt er eigenlijk niks. Er is wat gebel met het thuisfront (Linney in de ondankbare en nietszeggende rol als ongeruste echtgenote aan de telefoon) en een commissie die Sully ook wel een held vinden, maar ja, regulations. Een film zonder verdere spanningsboog die dus lui vertrouwt op het vakmanschap van de acteurs om er nog wat van te maken.

Kennelijk is in de VS de behoefte aan helden groot, en ik vermoed dat we binnenkort naar het verhaal kunnen kijken van Tammie Jo Shults (die als kers op de taart ook nog eens een vrouw is).

Geen hoogstaande film van Lubitsch, een vrij eenvoudig en niet bijster boeiend verhaaltje. Waarom er avnotuur als genre staat vernoemd mag Joost weten, misschien omdat het zich in een exotisch oord afspeelt. Dankzij de vrouwelijke leads en de decors is het nog wel redelijk OK, en de harem-scenes waren leuk, maar Lubitsch zou later veel en veel beter werk afleveren. Dit is de eerste keer dat ik hem als acteur zag trouwens, hij speelt een vrij prominente rol. Goed geschminkt want hij ziet er uit als 60 maar is nog in zijn roaring 20s.

Intrigerende film- deels omdat je naar bewegende beelden van bijna 90 jaar geleden kijkt, maar ook zeker vanwege de kwaliteiten van de film zelf. Het is natuurlijk een film uit de begintijd van de cinema en de macht van de studio was beperkt, als filmmaker was je in zekere zin autonoom, en door de beperkte techniek moest je creatief zijn. Het camerawerk, met enkele vloeiende shots, is indrukwekkend. De muziek met geluidseffecten werkt prima, en het acteerwerk is natuurlijk overdreven, maar overtuigt toch. De ambitie van Sunrise was groot, alleen de nagebouwde stad moet al een vermogen hebben gekost.

Het verhaal is simpel en enigszins belachelijk: Man wil vrouw vermoorden, krijgt berouw en ze hebben vervolgens een gezellig dagje in de stad, waarna op de terugweg het noodlot alsnog lijkt toe te slaan. Maar toch ontroert het, het spel van De Man en De Vrouw is aanstekelijk en plezierig. Het is zeker geen loodzwaar drama, maar een drieluik, waarbij het dramatische eerste deel wordt gevolgd door een lichtvoetig en vrolijk tweede deel (hier zijn ook een aantal komische scenes), en ten slotte het spannende sluitstuk, met mooie beelden van de storm.

Dikke 4 ****