Opinions

If You Meet Sartana Pray for Death zo luidt de Engelse titel, dat doet vermoeden dat die Sartana een wrede gast is die zijn slachtoffers langdurig martelt voor ze een genadeschot krijgen. Maar de meeste boeven krijgen helemaal geen tijd voor een schietgebedje want ze leggen massaal het loodje enkele seconden nadat ze zijn geïntroduceerd.

Dergelijke westerns met héél veel schieten kunnen mij meestal niet zo bekoren omdat ze vaak zo leeg en inspiratieloos zijn, maar er valt altijd wel wat te genieten van goed uitgevoerde westernclichés, zoals ook hier: het stoffige westernstadje, de zwijgende revolverheld, het kaartspel in de saloon (inclusief een vet grijnzende pianospeler), het zit er allemaal in. Maar men had kennelijk bedacht wat diepte te geven aan het verhaal door van verraad het hoodthema te maken. Dat wordt echter met zoveel enthousiasme uitgevoerd dat het nogal komisch begon te worden na de zoveelste bad guy die met verbijstering op zijn gezicht zijn laatste adem uitblaast als hij door zijn eigen leider/ kompaan/ echtgenote/ maitresse/ de slager om de hoek wordt gedood.

Jammer dat het enige vrouwelijk schoon (Maria Pia Conte) zo'n klein rolletje had dat zelfs haar dood off-screen plaatsvindt.

Oerdegelijke avonturenfilm met duidelijke verwijzingen naar de appeasement-politiek van Chamberlain richting nazi-Duitsland. De speech van de Britse vorstin op het eind laat daar weinig misverstand over bestaan. Ook best spectaculaire beelden van een zeeslag in het begin, knap gemaakt. Toch ben ik wat lauw met de score, misschien omdat Flynn altijd dezelfde rol speelt- het is weer een bijzonder eendimensionaal gebeuren. Hij kon er zelf misschien weinig aan doen dat hij zo vaak voor dezelfde rol werd gevraagd maar het werkt niet in zijn voordeel. Wel leuke rol van Flora Robson als Elizabeth en Claude Rains is ook niet verkeerd als de ambassadeur.

Sterke film, ten onrechte enigszins in de vergetelheid geraakt. Een boeiende opening waarin de werkzaamheden van de UNRRA, een vroeg, pre-UN internationaal samenwerkingsverband, worden belicht. De authenticiteit wordt daarbij versterkt door de opnames in het verwoeste Duitsland. Maar de film wint aan kracht als Montgomery Clift op het toneel verschijnt, die hier een van zijn beste rollen neerzet. Toch wel een ondergewaardeerd acteur. Ook kudo's aan Jandl als het jongetje en Novotna als zijn moeder. Het is een beetje onduidelijk hoeveel maanden de film in beslag neemt, maar het is niet ongebruikelijk dat jonge kinderen een taal extreem snel leren weet ik uit eigen ervaring. Het einde is natuurlijk weinig verrassend maar wist me toch te ontroeren.

Prima western met goede John Wayne, met prachtige beelden en een interessante plot. Jammer wel dat het opperhoofd Scar gespeeld wordt door een westerling, terwijl de rollen van de overige indianen wel door native Americans worden ingevuld.

De film is soms wat rommelig, met onduidelijke tijdsprongen, en heeft een paar onnodige zijplots (zoals die met Laurie en Charlie), maar over het algemeen vond ik het wel vlot verteld. Een herziening leidt in veel gevallen tot een betere beoordeling zo kan ik uit commentaren opmaken, dus misschien heb ik niet alles in één keer goed geïnterpreteerd- ik vond het eerlijk gezegd vrij rechttoe rechtaan, ik dacht wel dat Marty de niet-erkende zoon van Ethan was maar dat wordt niet helemaal duidelijk.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen, en ik heb me na de film nog eens ingelezen over de Comanches en die waren toch wel behoorlijk bruut. De vraag is natuurlijk of hun brute gedrag (gruwelijke martelingen en verkrachtingen) een antwoord was op gewelddadigheden van de settlers, Mexicanen of andere indianenstammen, of dat het iets eigens was, iets cultureels. Maar het beeld van de nobele wilde die in harmonie met de natuur leeft die sommige latere westerns oproepen, is eigenlijk net zo karikaturaal als dat van de savage die blanken terroriseren en meisjes roven.

Mooi verhaal maar documentaire vond ik niet al te best. Zo wordt gedaan alsof hij onlangs gevonden is, met die scene dat hij achter het raam staat, en dat moet dan een Wow-moment opleveren. Dan gaan we opeens terug in de tijd, 15 jaar maar liefst, en blijkt hij al eind jaren 90 te zijn herontdekt. Waarom doen alsof hij in 2012 is gevonden? Vreemd. Ook vreemd de onderzoeker, die kennelijk pas echt zin kreeg om Rodriguez te vinden toen hij een nummer belde dat de volgende dag was gewijzigd. Om vervolgens niks meer te doen met dat spoor maar nog eens de teksten te bestuderen. En dan trots de atlas erbij pakken

Verhaal is natuurlijk inspirerend maar jammer dat het wat mooier wodt gemaakt dan het is en dat de zoektocht naar Rodriguez heroischer wordt gemaakt dan die was. Niettemin leuk voor de zanger in kwestie, hij heeft er een hoop fans bij, en hij maakt zeker goeie muziek, maar qua documentaire kleine tegenvaller.

Zwak drama over jongen die gepest wordt en een verstoorde relatie heeft met zijn moeder. De jonge hoofdrolspeler doet het niet eens zo slecht, de actrice die zijn moeder speelt bakt er helaas niets van met een totaal ongeloofwaardige rol, iets wat natuurlijk ook aan het zwakke script ligt.

Ik kende Frankenheimer als regisseur van degelijke, spannende films, maar dit is toch wel andere koek. Seconds is een nachtmerrie-achtige psychologische thriller/drama met horror-elementen die meteen opvalt door de bijzondere shots: de camera die vlak achter de rug wordt geplaatst, close-ups uit rare hoeken- alles om maar een vervreemdende sfeer op te roepen. Dat lukt dan ook aardig, mede dankzij de onheilspellende soundtrack. Film heeft een mooie, rustige opbouw en een einde dat er inhakt. Bijzonder, onconventioneel werk van toch wel een wat ondergewaardeerd regisseur.

Merkwaardige film, soms een beetje tegen het knullige aan, maar ook met een aantal sterke scenes. De bergtocht, de scène in de kerk, de knoop op de roulettetafel, het doosje chocola met het briefje, daarin laat Hitchcock iets van zijn meesterschap zien. Maar het scenario maakt ook enkele vreemde keuzes.

Het valt al snel op dat de spionnen hun taak en geheimhouding aanvankelijk niet erg serieus lijken te nemen, en eigenlijk niet weten wat ze doen. Het amateurisme steekt schril af tegen de übercoole moordmachines die spionagethrillers vaak kenmerken maar het was ook soms een beetje te ongeloofwaardig. Zou een land in oorlog het lot echt leggen in de handen van een paar incompetente goedwillende avonturiers? Nou nee dus, de spionnen raken alleen door stom toeval achter de identiteit van hun target, en het was dan ook terecht dat de Britten hun luchtvloot afstuurden op de trein. Anders had Elsa de oorlog eigenhandig met een paar maanden verlengd. Dat de Generaal (een vrij bizarre, halfgeslaagde rol van Lorre) dan zijn pistool ergens legt om vervolgens te worden afgeschoten is ook nogal stupide.

Een mixed bag kortom, waarbij de goede momenten net te schaars waren voor een voldoende.

Matig Fox-vehicel deed me weer herinneren waarom ik blij was dat de jaren 80 ver achter ons liggen: die muziek- veel cheesier dan hier heb ik het niet vaak gehoord. En wéér Oh Yeah van Yello, dat nummer is op zichzelf al een cliché aan het worden.

Fox speelt eigenlijk een vervelend mannetje: hij is een echte Yup in wording, die het wil maken in New York, en dat wil hij bewijzen door met zn privé jet terug te vliegen naar Kansas. Dan krijg je een shot waarin hij in zn slonzige appartementje een stuk pizza eet met een biertje (niks mis mee lijkt me) en dan moet ik oprecht medelijden krijgen met die gast? Na welgeteld één dag solliciteren slikt hij zn trots maar in om aan de bak te komen bij zn Oom Howard. Als dank voor zn baantje gaat hij met zn vrouw naar bed en zorgt hij er zelfs voor dat Howard uiteindelijk wordt ontslagen. Van je familie moet je het hebben.

Wel paar aardige grappen en leuk om weer eens te zien ondanks de pijn die het deed aan mn oren.

Masumura kende ik van Akai Tenshi , een film die veel indruk op me maakte, maar daarna zag ik lange tijd niets meer van deze nogal onderbelichte regisseur. Onterecht want dit was ook weer een bijzondere film, misschien nog wel sterker dan eerstgenoemde. Masumura schopt flink tegen heilige huisjes (nationalisme, eer, heldendom) en toont de meedogenloze kleinzieligheid en hypocrisie van een dorpsgemeenschap en het effect daarvan op een vernederde vrouw. Op de achtergrond speelt de in Japan legendarische oorlog tegen Rusland een belangrijke rol: het was de eerste keer dat een modern westers land werd verslagen door een Aziatisch land- overigens wordt er niets van het slagveld getoond.

De effectieve score die met enkele sombere akkoorden een naargeestig sfeertje oproept mag ook vermeld worden.

Bijzondere film weer van Visconti, dit kostuumdrama dat zich exact 150 jaar geleden afspeelt, tijdens de Derde Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog. De focus ligt niet zozeer op de oorlog, al speelt die wel gedurende de hele film een rol en zijn er ook wat scenes op het slagveld, maar op de relatie tussen een Italiaanse nationalistische gravin en een Oostenrijkse luitenant. Een aantal users vonden Valli overacten en de hele romance ongeloofwaardig, ik vond het juist een meesterlijk inzicht in de psyche van een verliefde vrouw.

Alle rationaliteit en nationalistische trots ten spijt valt de gravin als een blok voor de gladde luitenant. Belangrijk detail is dat ze ongelukkig getrouwd is met een veel oudere invloedrijke Italiaan die niet behept is met enige passie of fantasie, de typische pragmaticus die meeheult met de vijand omdat dat nou eenmaal meer oplevert. Als de luitenant op het pad van Livia komt wordt ze tegen wil en dank verliefd. De luitenant speelt een doorzichtig spelletje met haar- niet alleen voor ons, de kijkers, ook de gravin weet eigenlijk wel dat hij niks om haar geeft, maar ze weigert het onder ogen te zien.

Dus ook als ze de haarlok die ze wat pathetisch meegaf als herinnering wat later achteloos opzij geschoven terugvindt op zijn bureau (het medaillon is wel verdwenen, verpatst waarschijnlijk), ook als zijn huisgenoten haar in haar gezicht uilachen als ze langskomt om hem te verrassen, en als hij haar opzoekt zogenaamd omdat hij niet zonder haar kan maar in werkelijkheid alleen omdat hij haar geld nodig heeft- al die signalen, en meer, negeert ze om maar niet de realiteit onder ogen te zien. Als dat uiteindelijk onvermijdelijk gebeurt, tekent ze verbitterd zijn doodsvonnis.

De filmt valt op door zijn visuele pracht, kosten noch moeite zijn gespaard om het tijdsbeeld over te brengen op het grote doek. De film wordt gedragen door Valli en Granger als de gravin en Mahler (ik las na het zien van de film dat Bergman en Brando in eerste instantie waren gevraagd, was wel interessant geweest), de plot met de neef van de gravin was wat dun- hij was de typische nobele held die als tegenpool dient voor de berekenende flierefluiter Mahler.

Ben nu nog benieuwder naar Il Gattopardo, dat wel raakvlakken schijnt te hebben met Senso, al is het alleen maar door de tijd waarin het zich afspeelt.

“Hey...Lap dance!”

Vrij bizar filmpje met een inderdaad best sensuele hoofdrolspeelster heeft zo zijn momenten maar het is niet moeilijk voor te stellen dat dit een van Finlands grootste cultfilms is.

Hoewel vooral bedoeld als drama valt er ook best wat te lachen, het nogal uitzinnige feestje bijvoorbeeld, en de nogal aparte manier van castreren, en het drama zit soms zo tegen het belachelijke aan dat het haast komisch wordt (de man die Laila van zelfmoord weerhoudt blijkt een soort dompteur annex pooier te zijn wtf).

Knullig is het ook, de close-ups van opgezette dieren, de stadiongeluiden die je hoort als je 20 Lappen ziet kijken naar een rendierrace, de special effects die een budgettaire uitdaging verraden. Mij viel de frisgewassen klederdracht ook op, net als de laag make-up op het gezicht van “kind van de natuur” Laila.

Qua soundtrack maken de makers het er zich lekker makkelijk van af door gewoon een plaat van Tsjaikovski uit de kast te trekken. Past niet altijd even goed maar het had natuurlijk erger gekund.

Tijdens het kijken van Seom schoot me een recensie te binnen die destijds geschreven werd (jawel, over de vishaakjes). Een film die wel enige faam heeft dus, en terecht. Ki-duk Kim (formerly known as Kim Ki-duk) heeft hiermee een behoorlijk eigenzinnig werk afgeleverd, en verschillende scenes zullen nog wel eens door mijn hoofd spoken. Een absurd, luguber verhaal over liefde, seks, moord en vissen, dat zich afspeelt in een paar afgelegen hutjes die, naar later blijkt, dienen als een variant op de love hotels.
Ik vond het een intrigerende zij het soms ongemakkelijke zit, waarbij het me lange tijd onduidelijk bleef of wat je te zien kreeg nou werkelijk plaatsvond gezien het magisch-realisme dat af en toe de kop opstak tot de duikers de scooter vinden- en dan volgt die vage slotscène.

Dat Kim niet vies is van dierenleed was al bekend en ook in Seom zijn o.a. een paar dozijn vissen en een onfortuinlijke kikker niet bepaald te benijden. Kim zegt daarover (niet zeker of dat ook in het Engels was maar soit): "We cooked all the fish we used in the film and ate them, expressing our appreciation. I've done a lot of cruelty on animals in my films. And I will have a guilty conscience for the rest of my life." Niet-vegetarische westerlingen zoals ondergetekende zijn wellicht hypocriet gezien de dagelijkse slachtingen in de bio-industrie, toch blijft dat wringen.

Mooie samurai film, prachtig geschoten in zwart-wit, met een knappe opbouw waarbij de sympathie van de kijker langzaam maar zeker opschuift van de zelfgenoegzame Iyi-clan naar de ronin. Goed acteerwerk waarbij, naast Nakadai, vooral Tetsuro Tanba als de onvermurwbare Hikokuro erbovenuit steekt. Mooie sets, waarbij de kale binnenruimtes zich uitstekend lenen voor symmetrische shots, en spaarzame buitenopnames in een winderig duinlandschap. Vraag me wel af of samurai echt zo vochten als ze met een groep tegen een individu streden, bijna beleefd wachtend tot het je beurt is. Met dertig tegen één toch nog vier man verliezen is nou geen reclame voor je dojo.

Redelijk relatiedrama waarin het conflict moeder-dochter niet helemaal lekker is uitgewerkt, en de film zich verder vooral focust op de wat kansloze pogingen van de gescheiden Sam Waterston om de getrouwde Dianne Wiest te versieren. Denholm Elliott heeft een overbodige rol als steun en toeverlaat voor de als altijd licht neurotische Mia Farrow.

Verder typisch Allen, met lekkere jazzy soundtrack, scherpe dialogen en ook een prettig korte speelduur, maar kan zich niet meten met Interiors wat mij betreft.

Vond er maar weinig aan. Misschien met de verkeerde verwachtingen gaan kijken, ik verwachtte niet direct een exploitatiefilm maar toch wel stevige cult. Het blijkt een vrij flauwe actiekomedie met wat drama, maar op dat vlak vond ik het eigenlijk maar slappe hap. Film weet nooit helemaal de juiste snaar te raken waardoor zowel het drama als het meer actievolle gedeelte en de ook in ruime mate aanwezige kolder van me afgleden. De niet bijster interessante plot werkte ook niet mee. Pluspuntje, de film zag er verzorgd uit en de hoofdrolspeelster doet het niet onaardig (ze zingt trouwens ook de titelsong).

Een film waar twee Amerikaanse deugden elkaar raken, geen wonder dat dit een Amerikaanse klassieker is. Want diep religieus kan hand in hand gaan met heldendom op het slagveld, zo bewijst Alvin York. En dan niet zoals in Hacksaw Ridge, de moderne versie van het dilemma van de gewetensbezwaarde die moet vechten voor zijn land, nee God heeft Alvin niet voor niets de gift van de scherpschutter gegeven, en hij legt dan ook een flink aantal Duitsers om.

Dus ja, het is religieuze propaganda, en ook oorlogspropaganda, en het zit af en toe tegen het belachelijke aan, (met name de scène waarin Alvin bekeerd wordt lijkt bijna een parodie). Cooper is met zijn 40 jaar bovendien te oud voor zijn rol, neem aan dat hij een twintiger moet voorstellen. Zijn verloofde in de film, Joan Leslie was IRL bijna 25 jaar jonger. En toch, Hawks is een vakman, en Cooper een goede acteur, want anders kan ik toch niet verklaren dat het best werkte, en ik mijn vooringenomenheid op het eind enigszins moest loslaten. Hawks bouwt de film ongehaast op zonder dat het ging vervelen en Cooper speelt Alvin met de juiste combinatie van naïviteit, bescheidenheid en als het er op aan komt, wilskracht. Het is nog steeds geen geweldige film, maar lang niet zo slecht als doet vermoeden als je deze pagina aan meningen leest.

Bergman in het Engels, met als decor de nachtclubscene van het Berlijn van de jaren 20 van de vorige eeuw. Andere koek dus, en hoewel het ook weer te ver gaat om van een mislukt project te spreken vind ik het wel een van zijn minste films. Het scenario verloopt stroef, en hoewel er in potentie wel een boeiend verhaal in zit loopt het steeds een beetje vast. Er wordt ook wat gespeeld met namen, Abel (die zijn broer verliest), Frau Holle, Der Blaue Esel- het zal geen toeval zijn.

Carradine loopt er een beetje verloren bij en ook Ullman lijkt niet op haar gemak. Vergerus wordt onhandig in de film geschreven, als jeugdvriend (of eigenlijk jeugdvijand), als sort-of-geliefde van Manuela, als Mengele-achtige griezel, al die rollen lijken op iets dieper te duiden dan stom toeval maar dat blijkt verder nergens uit. Maar Bergman lijkt ook andere bedoelingen te hebben. Meer dan een mysterie lijkt Serpent's Egg bedoeld om te waarschuwen tegen het fascisme, met Hitler's mislukte Putsch van 1923 als voorbeeld niet te vroeg te juichen. "There's poisoning going on."

Om met een positieve noot te eindigen, de film ziet er wel mooi uit en het geheel ademt ook wel de sfeer uit van een ander tijdperk.

Oerdegelijk politiedrama over grootschalige corruptie bij NYPD, maar Serpico is ook een film over New York: niet de stedentripvriendelijke stad die het nu is, maar het New York van de 70s, arm, vuil en crimineel. Pacino is uitstekend als de titelfiguur, zijn acteerprestatie maakt de film wel voor een groot deel. Leuk die transformatie van clean cut rookie naar bebaarde detective. Weten we ook weer waar Bruce Weitz de mosterd haalde voor zijn personage in Hill Street Blues. Ik dacht in het begin (ik denk door de Grieks aandoende soundtrack) dat Serpico van Griekse afkomst was maar hij is dus Italiaans zo blijkt al snel. Nogal wat bekende acteurs in (kleine) bijrollen, zoals Judd Hirsch en F. Murray Abraham. Van de beide vrouwelijke bijrollen is weinig meer vernomen na deze film.

Trouwens grappig opeens een Cypress Hill quote te horen:

That takes a 14 shot clip. You expecting an army? No. Just the division.

Aangenaam filmpje dat, zoals iedereen al opmerkt, uit twee delen bestaat. Ik vond het eerste deel ook iets minder al werd het ten huwelijk vragen van willekeurige vrouwen op een gegeven moment zo absurd dat het wel weer grappig werd. Leukste vond ik dat hij op een gegeven moment met een paspop begon aan te pappen.

Vanaf de scene in de kerk verandert de film en volgt er een surrealistische achtervolging door honderden would-be bruiden. Dat is leuk gevonden en levert ook genoeg visuele grappen op, maar het ging IMHO wel te lang door.

Overigens de eerste keer dat ik blackface in een Keaton tegenkom, opvallend want hij stond er dacht ik juist om bekend om geregeld zwarte acteurs te casten, en ook in deze film zijn er kleine rolletjes voor zwarte acteurs. Maar ik weet het, andere tijden, het had niet de lading die het nu heeft.

Een vergeten grootheid uit het verre filmverleden, Max Linder, een pionier en inspiratiebron voor bekende filmkomieken uit het tijdperk van de stomme film als Lloyd, Keaton en Chaplin. Hij heeft in talloze films gespeeld en was een van de eerste filmsterren- het voordeel van de stomme film was dat je ook als Fransman een wereldwijd publiek kon bereiken. Zijn levensverhaal eindigt overigens behoorlijk triest, met een dubbele zelfmoord dan wel moord/zelfmoord, samen met zijn 20 jaar jongere vrouw.

Ik kende hem zelf ook niet echt, hooguit heb ik de naam wel eens ergens opgepikt, maar dit was pas mijn eerste kennismaking met zijn films. Het is herkenbare kost: rijke nietsnut brengt zichzelf in allerlei lastige situaties, is zowat de hele film on the run, en eindigt met een innige kus met zijn liefje. Sommige gags zijn grappig of op zijn minst inventief, zoals de spiegelgrap, andere grappen worden te lang doorgevoerd (dat gedoe in de leeuwenkooi) of zijn (te) gedateerd. De vaart zit er wel goed in en met een uurtje speeltijd is het een aardig tussendoortje.

Heistfilms die de heist niet centraal zetten kennen we al een tijdje. Reservoir Dogs is het bekendste voorbeeld, maar er zijn er meer, en deze Sexy Beast kun je er ook wel onder scharen. De overval is wel in beeld, maar het is het zwakste deel van de film wat ze van mij wel weg hadden mogen laten. Want nu gaat de film een beetje als een nachtkaars uit, al is de performance van McShane zeker niet slecht. Maar de spil van Sexy Beast is natuurlijk Kingsley die een enorme mafkees met verve neerzet. Lijkt me ook een leuke rol om te spelen. Winstone als goeiige ex-crimineel doet het ook naar behoren en ook de acteur die Aitch speelde -overigens al overleden voor de première- had zijn momenten. Ik had die theorie over de haarpil al eens gehoord ergens, maar dat zal dus uit deze film komen.

Aardige film van een mij onbekende regisseur die een beetje aanvoelt als een luchtig niemendalletje, ondanks de zorg voor de aankleding en de sterrencast. Paltrow is fris en fruitig hier in een van haar eerste grote hoofdrollen, Fiennes maakt maar weinig indruk. Het zijn vooral de bijrollen die imponeren, Dench als monstrueuze koningin, Wilkinson en in mindere mate Firth. Affleck lijkt niet helemaal op zijn plek maar doet het ook best aardig in wat je als een zelf-parodiërende rol zou kunnen zien.

Het verhaal is aan de magere kant, en speelt met het gegeven dat vrouwen geen rol mochten spelen in het theater, alle vrouwenrollen moesten dus worden gespeeld door jongemannen die de baard nog niet in de keel hadden. Dat zorgt voor wat aardige situaties die nog wel wat scherper hadden gekund. Er is ook nog wat bij de haren gesleept drama na de dood van concurrent Marlowe wat niet paste. En het duurt ook net wat te lang, een minuut of 20 eruit geknipt had de film geen kwaad gedaan. Verder best vermakelijk maar toch een bewijs dat de Oscars ook 20 jaar geleden niet te serieus moesten worden genomen.

Shallow Grave blijft best goed overeind na ruim 25 jaar, al valt er ook wel wat aan te merken op Boyle’s debuutfilm. Dat begint al bij de premisse- dat de drie ervoor kiezen het lijk te begraven en het geld te houden is volstrekt ongeloofwaardig. Als er nou een context was geschetst van grote geldproblemen of zo, maar nee ze zaten er alledrie best warmpjes bij met een mooie carrière in het verschiet.

Erg doordacht is het ook niet, want de kans dat Hugo anderen al op de hoogte had gebracht van zijn verhuizing was natuurlijk best groot. En zoals iemand anders al schreef, waarom niet gewoon de politie bellen én het geld houden? En Alex die als journalist op de zaak wordt gezet was ook wat te veel van het goede.

Wat is dan wel goed? Ten eerste vond ik het sfeertje best leuk. Alledrie de hoofdpersonen zijn behoorlijk onsympathiek en dat is ook wel eens verfrissend. Ik moest lachen om de Cameron-grappen, de zwarte humor was meestal geslaagd. Boyle heeft af en toe ook wel leuke beeldtrucjes (al gebruikt hij de shot vanuit het water twee keer, beetje slordig) en de acteurs zijn prima, van hen overtuigt Kerry Fox dan wel het minst. Ook verloopt het verhaal redelijk onvoorspelbaar met juist de brave David die doordraait, of wat te denken van de meedogenloze criminelen die zo dreigend worden aangekondigd maar vrij makkelijk worden uitgeschakeld.

Verre van briljant en ook nog ver weg van het niveau van Trainspotting maar best vermakelijk dus.

These are the pros and cons of hitch-hiking!

Mooie, rustig opgebouwde western. Shane neemt de tijd, de verschillende karakters worden geïntroduceerd en langzaam maar zeker ontvouwt het verhaal zich. Er is vrij weinig actie voor een western, er zijn meer vliegende vuisten dan fluitende kogels, en Shane moet eigenlijk pas in de laatste scène echt aan de bak. Toch bleef de film me wel de volle twee uur boeien, zonder echt in te zakken.

De dood van Stonewall was een sterke scène, deed me erg denken aan een soortgelijke “shootout” in McCabe & Mrs Miller, en de hele Shane figuur lijkt me ook wel van invloed op het genre. Prima bijrol van Palance, met beperkte screentijd zette hij wel iemand neer. De Wilde vond ik best redelijk, hij was natuurlijk een beetje irritant soms, maar vond hem best natuurlijk spelen, met die typische mengeling van ontzag en nieuwsgierigheid. Arthur was wel duidelijk te oud voor haar personage, curieuze casting.

Beetje tegenvaller. Het is een eenvoudig verhaaltje, een soort moderne uitvoering van de jaren 80 komedie Splash, maar dan nu met een vrouw als protagoniste en een man als hulpbehoevend vis-wezen. Het ziet er wel gelikt uit, soms tegen het cartooneske aan, en acteerwerk is goed van met name Hawkins. Shannon haalt zijn Nelson van Alden-typetje maar weer eens uit de kast (inclusief masochistische neigingen), heeft daarvoor ook gewoon een goeie kop.

Waarom deze film gezien wordt als gedoodverfde Oscar-winnaar is me verder onduidelijk, want waar Del Toro met Pans Labyrinth redelijk vernieuwend bezig was, is Shape of Water toch eerder een niemendalletje. Het keek verder wel lekker weg, maar vind hem nogal overgewaardeerd.

Hoewel het soms iets te veel borstklopperij bevat is Sharkwater een indrukwekkende documentaire die bovendien belangrijk bleek voor de bescherming van haaien. Hij lijkt ook specifiek gericht op de Chinese consument, anders valt het obligate interviewtje met het Chinese echtpaar niet te verklaren. Sharkwater toont prachtige en ook de nodige gruwelijke beelden van vissers die de haaien ontdoen van hun vinnen om ze vervolgens stervend de zee in te gooien. Uiteraard is geld de drijfveer. Het is confronterend en misselijkmakend, wat hebben mensen de natuur toch vernietigd. En die haaienjager Hislop, die het als zijn taak ziet zoveel mogelijk haaien te doden- hij is gelukkig met pensioen.

Nu moet ik toegeven dat ik ook niet vrolijk de zee in zou springen als er haaien zijn gesignaleerd, het zal het Jaws-effect zijn. Ik begrijp wel dat Spielberg zich schuldig voelt dat zijn film de haai zoveel haat bezorgde, al is het vooral overbevissing die de haai decimeerde. De film eindigt met de omineuze boodschap dat slechts 16 landen het afsnijden van vinnen strafbaar hebben gesteld (iets wat overigens in de praktijk niet per se veel hoefde te betekenen zoals de beelden uit Costa Rica bewijzen), maar dat zijn er inmiddels veel meer, inclusief de grootste afzetmarkt China. Of het allemaal door deze film komt is natuurlijk niet zeker, maar filmmaker Stewart, die bij het filmen van het vervolg in 2017 tragisch overleed, heeft zeker iets bereikt. Daarom toch een half sterretje meer.

Ik had Ben Johnson pas in retrospect herkend, in zijn eerste belangrijke bijrol. Sprong er wel uit, net als Wayne trouwens, die net de goede snaar raakt als ouwe rot met een klein hartje. McLaglen was me te olijk, vond de humor sowieso niet echt werken.

Verder komt het verhaal nooit echt van de grond, is bovendien nogal gedateerd en er zit ook nog een einde te veel aan- had Captain Briggles toch lekker naar Californië laten gaan. Ik kom toch tot een nipte voldoende dankzij eerdergenoemde acteurs en het camerawerk, want al kent een beetje filmkijker dat landschap inmiddels op zijn duimpje, het zag er prachtig uit.

Met The General en One Week tot nu toe de leukste Keaton die ik zag. Waar zijn films soms opstartproblemen hebben is Keaton in Sherlock Holmes Jr. eigenlijk al vanaf de eerste minuut op dreef. Het zijn de halsbrekende stunts die hem beroemd hebben gemaakt en dat wordt hier maar weer eens bevestigd, maar het is ook de inventieve editing die deze film zo geslaagd maken, met briljante visuele grappen.

Film die al lang op mijn kijklijstje stond maar waar ik maar tegenaan bleef hikken vanwege de speelduur. En tijdsbeleving blijkt maar weer eens subjectief te zijn, want waar ik eerder vandaag bij een film van anderhalf uur regelmatig op de tijd lette, was deze film opeens afgelopen.

Het is natuurlijk niet écht een veelbelovende premisse, een regisseur die de route van de Union generaal Sherman wil volgen maar onderweg vooral bezig is met het opkrikken van zijn wat matige liefdesleven. Toch is het een bijzonder leuke docu geworden, en omdat de vrouwen die Ross opzoekt zo van elkaar verschillen -een meisje dat actrice wilde worden maar die behalve deze docu slechts een rolletje in een serie heeft bemachtigd, zo leert IMDb; een wetenschapper die teruggetrokken op een eilandje leeft (wat me een weinig logische plek voor een linguïst lijkt, maar goed); een vrouw die zich voorbereid op een nucleaire winter; een coverbandzangeres die het wil maken in NYC; een mormoon die wacht op het Einde der Tijden, en dan vergeet ik er nog een paar- ook behoorlijk afwisselend, en McElwee die als een Louis Theroux observeert maar ook participeert als niet-erg-stralend middelpunt, met onderkoelde humor, soms wat al te kansloos -zijn gesprekken met de advocate ("why can't you fall in love with me?") waren vrij pijnlijk- maar hijzelf constateert dat ook al.

Het is verder ook een road movie, een portret van het zuiden van de VS van de vroege jaren 80, het gaat over de nucleaire dreiging die toen behoorlijk reëel was, en ja, ook Sherman komt af en toe voorbij, al zullen Civil War enthousiastelingen wellicht van een koude kermis thuiskomen. Misschien moet je zelf een beetje een nerd zijn om deze docu te kunnen waarderen, het zij zo.