Opinions

De eerste keer dat ik Sunset Blvd zag, ik vermoed 15-20 jaar geleden, kon ik het allemaal nauwelijks plaatsen: Gloria Swanson kende ik niet, ik had toen sowieso nauwelijks nog een stomme film gezien, von Stroheim was me onbekend, etc. Toch vond ik het toen al een fascinerende prent. Waarom ik deze film nu pas heb herkeken- geen idee, maar het is duidelijk dat die diepere laag en fijne ironie- Swanson die inderdaad een ster was uit het zwijgende tijdperk die nooit de overstap heeft kunnen maken naar de geluidsfilm, oud-regisseur von Stroheim die regelmatig botste met Hollywood- de film nog een stuk extra cachet geeft.

Het is een perfecte film over film, zowel parodiërend als beschuldigend. Swanson is fenomenaal, misschien wat overdreven voor sommigen, en irritant, maar zo was haar personage. Ik vond haar angstaanjagend en tragisch tegelijk. Prachtig verbeeld, die trots en hoogmoed in haar stem ("I am big, it's the pictures that got small!") met dat geweldige huis, een ego-document in optima forma, als achtergrond. Hoe ze in de laatste scène traag de trap afdaalt, de ogen open gesperd, de mond vertrokken in een grimas, het is een beeld dat me altijd is bijgebleven. Spijtig dat ze de Oscar niet heeft gekregen. Von Stroheim die in zijn eigen films zo vaak een hoge militair speelt is ook sterk. Grappig dat hij als chauffeur moest optreden, hij kon namelijk niet autorijden. Holden speelt misschien wel zijn beste rol als opportunistische schrijver, die je in het begin meteen op het verkeerde been zet door als dode de voice-over te verzorgen.

Ik had een aantal jaar die poster in m'n huis hangen maar tot vandaag had ik nooit de film gezien. En die viel me toch wel tegen. Super Fly is eigenlijk opmerkelijk ingetogen, wat voor een film in een genre dat eindigt op "ploitation" toch wel opmerkelijk te noemen is. O'Neal is een stuk minder cool dan zijn pose op de poster doet vermoeden en er is nauwelijks sprake van spanning. Het kijkt op zich wel lekker weg en er zijn een aantal aardige scenes en de soundtrack is natuurlijk wel OK ("Pusherman" is prominenter aanwezig dan het overbekende titelnummer en dat is helemaal niet erg) maar ik had er toch wel iets meer van verwacht.

De 'moeder aller superheldenfilms', een genre dat inmiddels zo is uitgemolken dat ik mijn interesse heb verloren. Maar zo'n oude superheldenfilm heeft vaak wel wat, mede door de zweem van knulligheid die dergelijke producties vaak omringt. Niet dat ik er verder heel erg van onder de indruk ben, al heeft dat ook te maken met de held in kwestie. Superman is een wel erg brave Hendrik, een onkreukbare hopman, en bovendien zo almachtig dat er van enige spanning of opwinding niet echt sprake is. Reeve geeft hem wel prima gestalte. Hackman als Luthor is OK, beetje vreemd dat hij op het laatst zijn haarstukje van zijn kale schedel trekt, alsof hij dan opeens herkend wordt- maar in een universum waar een bril een onfeilbare vermomming is zal dat ook voor een pruik gelden.

Kidder vond ik ook wel aardig als Lois Lane, ze is in elk geval interessanter dan het andere allitererende superheldenliefje, Vicky Vale. Ned Beatty was dan weer volkomen misplaatst als komische sidekick. En dan Brando: groots aangekondigd in de begintitels, maar een veredelde bijrol uit een overbodige proloog. Die duurt echt veel te lang, beetje background story mag best maar het duurde nu bijna een uur voordat de film een beetje van start ging.

De hoofdfilm is verder niet zo bijzonder. Het begint al met een bizar plan dat zelfs een Bond-schurk hoofdschuddend terzijde zou leggen. Verder wordt Superman wel erg makkelijk bevrijd uit zijn 'dodelijke' val en zit er een paradox in (Superman gaat terug in de tijd om Lois Lane te redden, en om een of andere reden hebben de aardbevingen en damdoorbraak in die alternatieve werkelijkheid nooit bestaan, terwijl de rest van de omstandigheden wel gelijk bleef). En waar normaal gesproken het onschadelijk maken van de eindbaas voor het nodige vuurwerk zorgt is dat in Superman simpelweg weggelaten, hij levert ze gewoon af bij de gevangenis. Luthor was ook geen partij geweest natuurlijk. In deel 2 zal Superman het wel moeten opnemen tegen zijn veroordeelde planeetgenoten, misschien dat dat meer spektakel oplevert.

Fijne film met Cage die voor zijn doen eerder subtiel is in alle gekte. Een Oscar zal hij nooit winnen (hoewel, als het Brandon Fraser is gelukt...), maar blijft toch een bijzonder acteur. The Surfer is een zomerse nachtmerrie over een clash tussen locals en een buitenstaander die ook wel wat maatschappelijke thema's aanstipt, maar toch vooral wil vermaken. De plot over Scally die wel/niet iemand gedood heeft en de wraak van de oude man vond ik niet zo sterk, beetje onnodig ook, gewoon "no live here no surf here" en een raaskallende Cage was voor mij genoeg.

De kijker wordt af en toe op het verkeerde been gezet- het lijkt even of Cage en de oude zwerver één en dezelfde persoon zijn, maar de film is niet bedoeld als mindfuck, dat blijkt alleen een resultaat van zijn tijdelijke geestelijke instorting. Geweldige scène trouwens hoe hij koortsachtig over het strand strompelt en op een gegeven moment een dode rat in zijn broekzak stopt- die later nog van pas komt.

Naast Cage is een hoofdrol weggelegd voor de Australische kust, gevangen in zinderende kleuren, en ook de opvallende score mag genoemd worden.

Een film over een vrouw die alle mannen het hoofd op hol brengt valt of staat met de performance van de femme fatale in kwestie. Gelukkig slaagt Rosita Quintana met vlag en wimpel in haar vertolking van de sexy, manipulatieve Susana.

De overige acteurs zijn degelijk, de oude huishoudster heeft nog wel een leuke bijrol, al had ze tegen het eind nog wel wat vileiner mogen zijn. Het ontbreekt Susana misschien aan een nog net iets scherpere afronding al vond ik het overdreven happy end wel weer vol Buñuel- ironie.

Siodmak begint wel een beetje een favoriet te worden want ook The Suspect is weer een boeiende film. Stijlvol geschoten, visueel mooi en hoewel de film het niet van echte suspense moet hebben was de scène dat de inspecteur zijn fantasie even de vrije loop laat best spannend. Knappe, kalme opbouw ook, ik werd echt in het verhaal gezogen en leefde mee met de arme Phillip, zeggen dat hij ongelukkig getrouwd was is een understatement. Laughton is op zijn best, Raines is charmant, misschien iets te knap en jong voor haar rol, het contrast met Rosalind Ivan kan ook bijna niet groter zijn. Die laatste speelt trouwens ook een puike en belangrijke rol als feeks van dienst.

De film roept interessante morele vragen op, maar wellicht was hij nog beter geweest als de slachtoffers iets meer menselijkheid hadden gekend. Dat Cora behalve een zure ouwe tang bijvoorbeeld wél een aardige moeder was geweest. Nu was het een no-brainer waar de sympathie van de kijker ligt. Ik hoopte dat Phillip ermee weg kwam en niet trapte in het doorzichtige trucje van de inspecteur op het eind. Maar dat had dan weer niet gepast bij zijn karakter, dus uiteindelijk had The Suspect niet beter kunnen eindigen.

Onderhoudend filmpje waarbij de twee hoofdrolspelers de helft van de film naar elkaar op zoek zijn. Beiden waren trouwens niet bepaald sympathiek, ook wel eens fijn na zoveel Japanse films gezien te hebben die veelal bevolkt worden door ideale schoonzonen-en dochters dan wel arme drommels die gedwongen door de omstandigheden het geisha-pad op gaan (niet dat daar per se iets mis mee is).

De film kabbelt soms een beetje voort, de moord kwam dan weer totaal uit de lucht vallen, maar vond het wel leuk om te volgen hoe de twee outcasts hun leven weer een beetje op orde proberen te krijgen, ieder op zijn manier, om dan weer te eindigen zoals ze begonnen.

Zoals zo vaak bij Japanse oudjes vallen de hondsbrutale kinderen op, ik begin me toch af te vragen hoe het mogelijk is dat die schofterige mormels uitgroeien tot voornamelijk voorbeeldige modelburgers.

Goede (anti-) oorlogsfilm wijkt behoorlijk af van wat je meestal te zien krijgt: de ellende is niet minder maar draait minder om direct geweld en meer om angst, honger, familieleden die elkaar kwijt raken- het kwam behoorlijk realistisch over.

Het derde deel vond ik ook het meest indrukwekkend, die laatste scène vooral: de Gestapo die het meisje voor Duits aanzien, zij die van haar stuk gebracht haar valse Poolse naam herhaalt, de opkomende twijfel bij de Duitser en de angst bij het meisje...een gelaagd en beklemmend slotstuk.

Vreemde, behoorlijk originele film - hoewel er wel meer films zijn waarin een dode de hoofdrol speelt, gaat het hier gepaard met de voordelen van een lichaam in ontbinding, gelukkig niet beperkt gebleven tot flatulentie-grappen (al valt niet te ontkennen dat die wel een prominente plaats hebben). Maar ook is het een portret van een zonderlinge jongeman, die de dode min of meer gebruikt om zijn plek op de wereld te duiden. Dat leidt dan tot inzichten zoals dat ieders stront zich uiteindelijk met elkaar vermengt en soortgelijke filosofische beschouwingen.

Radcliffe is er veel aan gelegen niet eeuwig te boek te staan als Harry Potter, en kiest voor wederom een aparte rol. Ik kan dat wel waarderen, eigenlijk liet hij al zien wel een goed gevoel voor humor te hebben (en weinig kapsones) vanaf zijn gastrol in Extras. Dano is ook een acteur die je nogal eens in curieuze rollen tegenkomt, en de twee zijn goed aan elkaar gewaagd. Ook speciale vermelding voor de muziek, vooral bestaande uit gesamplede stemmen, wat prima past bij de setting.

Qua sfeer deed Swiss Army Man me trouwens denken aan vroege films van Michel Gondry.

Ik dacht het eerste deel naar een sentimentele Kerst-film te kijken, die ongetwijfeld zou eindigen in Gertrude die onder kerkgezang de kerk betreedt, haar dankbare, ziende blik gevestigd op de goedhartige pastoor- maar hoewel die scène er wel in zit, maar dan net wat anders van toon, is het geen zoetsappigheid troef maar eerder een duister drama waarin de menselijke zwakheden centraal staan.

Zo is de op het oog zo brave pastoor niet bepaald van het barmhartige soort. Zijn vrouw is een tragisch figuur verscheurd door jaloezie en bitterheid, en Gertrude zelf ontwikkelt zich tot een getroebleerde jonge vrouw. De setting in de besneeuwde bergen geeft extra cachet aan de ontwikkelingen.

Ik moest bij Blanchar trouwens steeds denken aan de oudere Charlie Chaplin.

Mooie film die ondanks het zomerse sfeertje een sombere ondertoon kent. De leider van een groep twintigers, een knappe rol van Oliver Reed, wordt geheel tegen zijn eigen plannen verliefd op een knappe bezoekster, en begint de leegte van zijn leventje steeds meer in te zien. Het dreigende slot dat wordt ingeleid door het tonen van een pistool en dat zijn climax lijkt te kennen tijdens een bijna agressieve fakkeloptocht, eindigt niet in het verwachte drama, maar dat had ook niet helemaal gepast. The System heeft een aantal bijzondere scenes, soms grappig, soms triestig, vaak allebei. Het is een film die ook een beetje het verlies van de zorgeloze jaren vastlegt. Knap camerawerk van Nicolas Roeg ook. De energieke soundtrack maakt het helemaal af.

Deze Sinbad bevaart niet de wereldzeeën maar jaagt op schone deernen, of althans, dat deed hij- nu aan het eind van zijn leven bezoekt hij zijn vroegere veroveringen, mijmert hij over oude liefdes, en maakt zich op voor het einde, en dat gaat gepaard met een niet altijd coherente beeldenstroom van bloemen, vallende bladeren, allerlei soorten voedsel, wulpse vrouwen etc. Wie een verhaal met een kop en staart zoekt kan deze beter overslaan, maar als je je ervoor open zet kan je je aangenaam verrast worden door de mooie beelden en dito muziek. En een niet te versmaden diner, inclusief een broodje beenmerg.