Opinions

Hoewel het soms iets te veel borstklopperij bevat is Sharkwater een indrukwekkende documentaire die bovendien belangrijk bleek voor de bescherming van haaien. Hij lijkt ook specifiek gericht op de Chinese consument, anders valt het obligate interviewtje met het Chinese echtpaar niet te verklaren. Sharkwater toont prachtige en ook de nodige gruwelijke beelden van vissers die de haaien ontdoen van hun vinnen om ze vervolgens stervend de zee in te gooien. Uiteraard is geld de drijfveer. Het is confronterend en misselijkmakend, wat hebben mensen de natuur toch vernietigd. En die haaienjager Hislop, die het als zijn taak ziet zoveel mogelijk haaien te doden- hij is gelukkig met pensioen.

Nu moet ik toegeven dat ik ook niet vrolijk de zee in zou springen als er haaien zijn gesignaleerd, het zal het Jaws-effect zijn. Ik begrijp wel dat Spielberg zich schuldig voelt dat zijn film de haai zoveel haat bezorgde, al is het vooral overbevissing die de haai decimeerde. De film eindigt met de omineuze boodschap dat slechts 16 landen het afsnijden van vinnen strafbaar hebben gesteld (iets wat overigens in de praktijk niet per se veel hoefde te betekenen zoals de beelden uit Costa Rica bewijzen), maar dat zijn er inmiddels veel meer, inclusief de grootste afzetmarkt China. Of het allemaal door deze film komt is natuurlijk niet zeker, maar filmmaker Stewart, die bij het filmen van het vervolg in 2017 tragisch overleed, heeft zeker iets bereikt. Daarom toch een half sterretje meer.

Ik had Ben Johnson pas in retrospect herkend, in zijn eerste belangrijke bijrol. Sprong er wel uit, net als Wayne trouwens, die net de goede snaar raakt als ouwe rot met een klein hartje. McLaglen was me te olijk, vond de humor sowieso niet echt werken.

Verder komt het verhaal nooit echt van de grond, is bovendien nogal gedateerd en er zit ook nog een einde te veel aan- had Captain Briggles toch lekker naar Californië laten gaan. Ik kom toch tot een nipte voldoende dankzij eerdergenoemde acteurs en het camerawerk, want al kent een beetje filmkijker dat landschap inmiddels op zijn duimpje, het zag er prachtig uit.

Met The General en One Week tot nu toe de leukste Keaton die ik zag. Waar zijn films soms opstartproblemen hebben is Keaton in Sherlock Holmes Jr. eigenlijk al vanaf de eerste minuut op dreef. Het zijn de halsbrekende stunts die hem beroemd hebben gemaakt en dat wordt hier maar weer eens bevestigd, maar het is ook de inventieve editing die deze film zo geslaagd maken, met briljante visuele grappen.

Film die al lang op mijn kijklijstje stond maar waar ik maar tegenaan bleef hikken vanwege de speelduur. En tijdsbeleving blijkt maar weer eens subjectief te zijn, want waar ik eerder vandaag bij een film van anderhalf uur regelmatig op de tijd lette, was deze film opeens afgelopen.

Het is natuurlijk niet écht een veelbelovende premisse, een regisseur die de route van de Union generaal Sherman wil volgen maar onderweg vooral bezig is met het opkrikken van zijn wat matige liefdesleven. Toch is het een bijzonder leuke docu geworden, en omdat de vrouwen die Ross opzoekt zo van elkaar verschillen -een meisje dat actrice wilde worden maar die behalve deze docu slechts een rolletje in een serie heeft bemachtigd, zo leert IMDb; een wetenschapper die teruggetrokken op een eilandje leeft (wat me een weinig logische plek voor een linguïst lijkt, maar goed); een vrouw die zich voorbereid op een nucleaire winter; een coverbandzangeres die het wil maken in NYC; een mormoon die wacht op het Einde der Tijden, en dan vergeet ik er nog een paar- ook behoorlijk afwisselend, en McElwee die als een Louis Theroux observeert maar ook participeert als niet-erg-stralend middelpunt, met onderkoelde humor, soms wat al te kansloos -zijn gesprekken met de advocate ("why can't you fall in love with me?") waren vrij pijnlijk- maar hijzelf constateert dat ook al.

Het is verder ook een road movie, een portret van het zuiden van de VS van de vroege jaren 80, het gaat over de nucleaire dreiging die toen behoorlijk reëel was, en ja, ook Sherman komt af en toe voorbij, al zullen Civil War enthousiastelingen wellicht van een koude kermis thuiskomen. Misschien moet je zelf een beetje een nerd zijn om deze docu te kunnen waarderen, het zij zo.

Een film die in het licht van de huidige protesten in Iran en de keiharde repressie van het regime nog even actueel is als toen hij uitkwam. Het aantal jaarlijkse executies is sinds 2020 zelfs bijna vervijfvoudigd. Een belangrijke film dus, die het gezichtspunt toont vanuit degenen die de executies moeten uitvoeren- over de geëxecuteerden kom je nauwelijks iets te weten. Het levert vier verschillende verhalen op, elk met een eigen inslag, waarbij deel 4 een (soort van) sequel is op het tweede verhaal. Alle vier de verhalen kwamen behoorlijk binnen, en ondanks dat het thema na het eerste verhaal wel bekend is, weet de film toch steeds te verrassen. Met name het laatste deel was het lang onduidelijk welke kant het op zou gaan (er werd gesuggereerd dat het slecht zou aflopen voor het meisje),

There is No Evil wil ook laten zien dat er onder de (dienstplichtige) soldaten weinig fanatisme lijkt te zijn- de meesten voldoen hun dienstplicht omdat je door dienst te weigeren je jezelf zoveel moeilijkheden op de hals haalt- het werd meerdere keren genoemd dus dat vond de regisseur kennelijk van belang om mee te geven. De vrijwilligers van de Basji is natuurlijk een heel ander verhaal. De beul uit het eerste verhaal is ook een op het oog geen onvriendelijke familiy man die zijn zieke moeder verzorgt, maar dan op zijn werk zonder veel omhaal meerdere gevangenen executeert. Het verhaal paste wat dat betreft niet helemaal bij de rest omdat de morele dilemma's niet worden belicht, maar het laat haarfijn de alledaagsheid, de banaliteit van de executies zien.

Het blijft bijzonder, maar ergens is het misschien ook wel logisch, dat het onderdrukkende regime zoveel goede cineasten voortbrengt.

Minste Kim die ik tot nu toe zag. Het concept over obsessieve jaloezie is nog wel aardig, maar de hysterische hoofdpersonen en de bizarre acties maken dat ik me geen moment in kon leven. Het is geen vervelende film om naar te kijken, er zaten een aantal mooie scenes in ook, maar na afloop voelde het vooral leeg. Half punt aftrek bovendien voor het einde, dat nergens op slaat en de film een onverdiend mystiek tintje probeert mee te geven.

Was hier vroeger behoorlijk van onder de indruk maar de herziening viel niet mee. Het verhaaltje is echt flut, werd me op een gegeven moment veel te soapachtig en over-dramatisch. Daar staan tegenover de beeldcomposities die wel gewoon mooi zijn, al is het uitbundige kleurgebruik niet helemaal mijn smaak, doet een beetje denken aan die overdreven kleurrijke schilderijtjes met een berg en een waterval in de mindere Chinese restaurants. De choreografie van de vele gevechten blijft indrukwekkend, met de scène in het bamboebos als favoriet. De muziek vond ik niet zo bijzonder, meende dat op het eind ook nog wat Engels voorbij komt wat totaal niet paste.

Doet een beetje vrezen voor herzieningen van Hero en Curse of the Golden Flower, die in dezelfde stijl zijn gefilmd en allebei op 4* staan. Ik denk dat ik liever de jaren 90 Zhang zie.

Het World Park is een mooi en ook wel wat triestig decor voor deze boeiende film van Jia. Geen screentijd voor de Nederlandse windmolen of Manneken Pis helaas. Een film die niet alle vragen beantwoordt, en ook niet heel erg gefocust is, maar mede daardoor een realistisch beeld geeft over de beslommeringen van jonge Chinezen die met hun dromen naar de grote stad trekken, om daar vervolgens in lullige baantjes terecht te komen. Ieder heeft zo zijn eigen sores maar loopt daar niet mee te koop, intussen probverend het hoofd boven water te houden. Mooi vond ik de kleine, maar oprechte vriendschap tussen Tao en de Russische Anna, die elkaar niet begrijpen, maar hun vriendschap koesteren. Zo wordt het thema vrouwenhandel even kort aangestipt zonder het een hoofdthema te maken, net als de (on)veiligheid in de bouw, de problemen die Chinezen hebben om naar het buitenland te reizen, zich daarom maar vergapend aan het surrogaat.

Tot nu toe de Jia die de meeste indruk maakt.

Satire van Kawashima die zich afspeelt op één locatie, een appartement op de tiende verdieping ergens in Tokyo. Een familie is gespecialiseerd in het frauderen en laten zich hun relatieve rijkdom goed smaken. De film opent leuk met een bezoek van een benadeelde partij, waarbij de familie zijn best doet hun woning zo armoedig mogelijk te laten lijken. Omdat het de hele film een komen en gaan is van verschillende personages, waarbij sommige familieleden zich verstoppen, heeft het veel weg van een klucht. De vaak ronduit bizarre camerastandpunten, de bittere toon en zwarte humor maken het wel genietbaar en met name Yunosuke Ito speelt lekker droog het hoofd van de familie.

Kurosawa heeft meerdere films over bevlogen artsen gemaakt (Drunken Angel, Redbeard) en ook deze onbekendere film gaat over een jonge dokter, en wel eentje wiens verantwoordelijkheidsgevoel een gelukkig leven in de weg zit. Tegenover de onkreukbare arts staat de roekeloze flierefluiter die het allemaal niet zo nauw neemt, met uiteraard dramatische gevolgen. Met name Mifune speelt sterk, vrijwel de hele film met de stiff upper lip, totdat hij zich dan toch een keer helemaal laat gaan. Jammer dat die sterke scene ietwat werd ontsierd door de weinig overtuigende snikken van Miki Sanjo. Zijn tegenpool is helaas een bordkartonnen figuur die alles wat slecht is vertegenwoordigt en daarom oninteressant als personage.

Vond de film overigens nog best actueel, en de schaamte voor een geslachtsziekte vind ik, zeker in combinatie met de Japanse cultuur, volkomen logisch.

Bijzondere experimentele film met een fantastische psychedelische soundtrack.

Naar een plot moet je niet zoeken, je moet gewoon de beelden, muziek en vage gebeurtenissen over je heen laten komen, en als de onnodige eindmonoloog begint nog even doorbijten voor wat misschien wel het hoogtepunt is, de al eerder aangehaalde aftiteling. Normaal zeg je dat als de film niet boeide maar in dit geval is dat niet zo.

In het begin moest ik wel even slikken: Sholay leek zichzelf helemaal niet serieus te nemen met wat al te komische taferelen van twee olijke vrienden. Dieptepunt vormde wel de struikelende gevangenisdirecteur, man o man wat was dat slecht. Het duet van de vrienden was grappig op een camp-achtige manier, dus het voorspelde weinig goeds voor de vele minuten die nog zouden volgen.

Gelukkig wordt de film snel grimmiger, en ontvouwt zich een klassiek verhaal over een dorpje dat geterroriseerd wordt door een bende boeven- tot twee helden hun entree maken. Klinkt bekend natuurlijk, maar de Indiase setting en elementen maken dit toch wel een bijzondere kijkervaring. De liedjes die volgen passen beter in het verhaal en tonen mooie en kleurrijke beelden van o.a. het Holi feest. De humor wordt spaarzamer én beter, en Gabbar Singh is een uitstekende villain. Op het eind schiet het dan wel weer eventjes uit de bocht met een Monty Python-achtig gevecht dat echter serieus bedoeld is, maar al met al een leuke film. Ook de eerste film die ik zie met Amitabh Bachchan, door Mark Cousins steevast aangeduid als "'s werelds bekendste filmster" in zijn epische Story of Film. Ik moet zeggen hij deed het niet slecht.

Ik sluit me aan bij alle positieve commentaren. Een erg plezierige komedie met uitstekende acteurs, ook in de bijrollen, leuke dialogen en perfecte pacing, tijdsduur was precies goed. Dat het zich in Budapest afspeelt is volledig irrelevant, dat zal door het bronmateriaal komen. Het zijn vooral Stewart en Morgan die de show stelen maar Sullavan doet het ook zeker niet slecht.

Misschien wel mijn favo Lubitsch, al is To be or not to be rijp voor een herziening.

Altman heeft zo'n typische stijl waarbij de camera een twintigtal personages volgt, wiens paden elkaar kort kruisen, soms vluchtig, soms met enorme gevolgen. Natuurlijk zijn niet alle verhaallijnen even boeiend uitgewerkt (de verhaallijn met de zangeres en haar depressieve dochter), maar het is toch erg knap dat hij zoveel weet te stoppen in drie uur. Grappig dat ook iedereen weer andere acteurs tot de besten vindt horen. Zo vond ik Robbins juist een van de minsten, een beetje een karikatuur. Wel was de verhaallijn van hem grappig, van het gedoe met de hond tot de leugens tegenover zijn vrouw waarvan dit toch wel de mooiste was:

"Claire Kane, a.k.a. " The Clown " is a bunco artist wanted in three states. Now I've compromised your safety and the safety of our kids."

Sowieso viel er geregeld wat te lachen tussen het drama door. Mooi einde ook, waar iedereen verschillend op reageert. Wel vreemd dat wordt gesuggereerd dat het enige dodelijke slachtoffer van de beving het meisje betrof die was doodgeslagen door Chris Penn, iets waar toch getuigen van waren waaronder haar vriendin.

Niet bijster boeiend deze vertelling over een groep acteurs, waarbij de dramatische opbouw richting het grote geheim van Gaylord leidt tot een behoorlijke anticlimax- en dan duurt de film nog een uur. Ik vond de muziek eerlijk gezegd niet om aan te horen, vooral als de leads Dunne en Jones weer eens in een duet uitbarstten- het zal technisch best knap zijn, maar ik vind dergelijke zoetgevooisde zangstemmen pijn doen aan de oren. De nummers blijven bovendien totaal niet hangen, al die ballades leken ook op elkaar, er zit ook nog een tenenkrommend blackface nummer in. Het enige liedje wat wel werkt is het zwaarmoedige Old Man River, gezongen door Paul Robeson.

Het acteerwerk vond ik ook matig. Dunne en Jones vond ik allebei vrij vlak, de eerste bovendien veel te oud in de rol van naïef meisje- zij werd pas geloofwaardig in het laatste deel van de film. Winninger heeft wel een leuke rol, en de wisselwerkingen met zijn eega zijn nog best grappig. Ook de bijrollen van Hatty McDaniel en eerder genoemde Robeson zijn wel aardig, al zijn de stereotypes voor een modern publiek nogal bedenkelijk. Ik vond dit eigenlijk in alle opzichten een hopeloos ouderwetse film, die al mijn bedenkingen tegen musicals in zich verenigt. Bizar dat deze film jonger is dan de veel vlottere en genietbaarder musicals 42nd Street en Gold Diggers of 1933.

Matig vervolg op het best originele deel 1 heeft weinig om het lijf. Er wordt wel heel makkelijk gespeeld met referenties, iets waar veel Amerikaanse komedies aan lijken te lijden- een bekende referentie in een nieuw jasje en het is kennelijk grappig (voorbeeldje, Puss n Boots die zijn hoed net op tijd terughaalt voor de poort dichtvalt, een erg gemakzuchtige knipoog naar Indiana Jones). En daar zat de film vol mee. Luie humor vind ik dat.

Shrek en Donkey hebben wat aardige momenten maar Puss 'n Boots vond ik geen geweldig personage, en de Fairy Godmother was vooral irritant. Verder is het vooral meer van hetzelfde. Flauwe liedjes en obligate eindshow met vuurwerk maken het dan helemaal af.

Een van de mindere films van Kurosawa, zeker gezien de periode waarin het gemaakt is, tussen Stray Dog en Rashomon in. Ook ik stoorde me aan het overdreven sentiment, met een ziek meisje met glanzende ogen en een glimlach die in haar gezicht gebeiteld leek, en Kerstliedjes- over amerikanisering gesproken. Er zitten gelukkig ook een paar mooie scenes in, het dronken gezang -Wij houden van Oranje- in de kroeg deed me even opveren, maar al met al nogal teleurstellend. Het einde is onbevredigend als de schurk zich zomaar gewonnen geeft- sowieso niet zo snugger om de advocaat van de tegenpartij een cheque te geven met je handtekening, dus zo gehaaid was hij niet.

Fascinerende film, die in plaats van een genrefilm eerder een afrekening met samurai-films lijkt door geen spaan heel te houden van de eervolle strijder. De film is ook op andere punten weinig conventioneel, wat zorgt een bijzondere kijkervaring. Donker, cynisch, soms komisch, bloederig en ongemakkelijk, een aanrader voor wie eens een totaal ander soort samurai film wil zien.

Om te zeggen dat Lady Snowblood tegenviel is misschien iets te sterk uitgedrukt, maar ik had er toch wel iets meer van verwacht. Ik vond Kaji in de hoofdrol helemaal niet zo sterk. Ze heeft wel een goede uitstraling maar ik was niet onder de indruk van haar vechtkunst. Als ze iemand in close-up en met snelle camerabewegingen openrijt valt het niet zo op maar als de camera wat meer afstand neemt valt toch op dat de jarenlange training maar weinig hebben bewerkstelligd. Nou is dat wel iets wat je vaker ziet in oude samuraifilms maar toch een minpuntje.

Neemt niet weg dat er best wat coole stukjes tussen zitten, een paar zijn al genoemd maar ik vond de over the top dramatische moord op de vader in het wit ook erg geslaagd, inclusief zijn uitroepen van verbijstering als hij sterft. En het hele wraakverhaal is natuurlijk leuk, alleen aan de uitvoering schort dus het een en ander. Laatste scène vond ik dan wel weer sterk, met het bekende liedje op de achtergrond.

Wajda week voor de verfilming van de Russische novella noodgedwongen uit naar Joegoslavië, aangezien de verfilming van Russische literatuur onmogelijk was in Polen destijds, en hoewel hij zelf niet tevreden is over de film vond ik het best geslaagd.

Het is een tragisch verhaal over een ongelukkig getrouwde vrouw die nergens voor terugdeinst om bij haar geliefde te kunnen zijn, om vervolgens bedrogen te worden door diezelfde geliefde. Markovic is sterk als de 'Lady Macbeth', in kwestie, met de juiste dosis vurigheid en ook wel nietsontziendheid die ze uitstraalt. Soms gaat het verhaal wat te snel, zo wordt haar man wel erg snel omgelegd, en de scène dat tientallen mensen het huis binnendringen en de moordenares niet opmerken die naast een open deur staat had niet de gehoopte impact. Ook heeft Wajda best een punt dat hij meer van de reis naar Siberië had kunnen laten zien, en het verhaal van de ongelukkige geliefden daarin had verwerkt, dat had wel meer tot de verbeelding gesproken.

Toch had dit ook wel wat, en met name de eerste helft en de laatste 10 minuten zijn goed. Het verhaal is in 2016 nog verfilmd met Florence Pugh, die is volledig langs me heen gegaan maar lijkt ook wel interessant..

Vrij goede film over de War on Drugs. Snap alle kritiek op Blunt niet zo, vond haar vrij goed- dat zeurderige en morele zat in haar karakter- ze was niet op haar plaats maar dat was ook de bedoeling. Je zou dus hooguit kunnen zeggen dat je haar karakter vervelend vond, zij speelde prima.

Vond met name het begin van de film sterk, met als hoogtepunt de trip naar Juarez, toch wel een van de meest onaangename steden ter wereld - die scene was spannend en mooi gefilmd. Uiteindelijk vielen de maras me wat tegen, die werden makkelijk uitgeschakeld- 8 man in 2 auto´s, ik had wel een leger van 100 man verwacht.

Tegen het einde toe werd Sicario wat minder- de scene in de redneck-kroeg en in de slaapkamer hadden niet gehoeven, maar dat was waarschijnlijk om te laten zien dat je niemand kan vertrouwen. Ik begon zelfs even te twijfelen aan de intenties van haar partner. De Rambo-actie van del Toro was ook too much.

Mijn eerste Huillet-Straub, en al ik pipo moet geloven (en waarom zou ik dat niet doen) typerend voor hun aanpak. Geen mooie plaatjes van Sicilië maar niet bijster vloeiend lopende gesprekjes tussen Sicilianen, het een wat boeiender dan het ander, waarbij de teksten op merkwaardige wijze worden uitgesproken, niet zelden vergezeld door onhandige gebaren, met pauzes en het voortdurend herhalen wat de vorige spreker zojuist zei- wat de vorige spreker zojuist zei? Ja wat de vorige spreker zojuist zei- en zo duurden die krap 65 minuten nog best lang.

Aardige road movie heeft wat leuke momenten, er zijn maar weinig acteurs die een loser zo goed kunnen verbeelden als Giamatti, maar uiteindelijk is het toch allemaal wat te tam en inspiratieloos om tot een hoger cijfer te komen. Met name audiovisueel stelt Sideways zwaar teleur. De visuals zijn lelijk en weinig creatief, het meest avontuurlijke is een niet bijzonder geslaagd te noemen gebruik van split screens. Nog erger is de zouteloze soundtrack, muziek die zelfs in een lift zou opvallen door het non-descripte getokkel.

Sideways moet het dus puur van het verhalende aspect hebben en de acteurs, en die zijn wel in orde. Ik vind het ook altijd wel te prijzen als filmmakers geen "alles-komt-goed" attitude hebben. Wel apart dat het vak van leraar kennelijk zo'n lage status heeft in de VS, in contrast met dat van acteur in reclamespotjes. Je zou het toch eerder andersom verwachten.

Net als in The Death of Mr Lazarescu een lang uitgesponnen drama van Puiu, bijna gefilmd in real-time, zo voelt het tenminste, over een niet zo soepel verlopende familiebijeenkomst. Het is lang gissen wat exact de bedoeling is van de reünie, en ook kom je maar mondjesmaat te weten wie wie is, bij sommigen bleef dat zelfs de hele film onduidelijk. Maar zo gaat dat nou eenmaal, niemand benoemt bij een dergelijke gelegenheid expliciet de familiebanden, en heel belangrijk voor het verloop is het ook niet te weten wie Simona nou precies was. Gesprekken lopen soms door elkaar, je hoort regelmatig geroezemoes van andere gesprekken, en van delen van conversaties valt voor de niet-ingewijde kijker maar moeilijk chocola te maken. Het komt het realisme ten goede, je hebt echt het idee dat je middenin een familieaangelegenheid bent beland waar toevallig een camera staat.

De familieaangelegenheid is nogal intiem, en zo af en toe wordt wat van de zorgvuldig opgebouwde realistische sfeer teniet gedaan. Of het moet in Roemenië gangbaar zijn om tegenover je familie de seksuele escapades van je partner uitvoerig te bespreken, inclusief de onsmakelijke details. Het was misschien bedoeld als wat comic relief, al vond ik het ook daarvoor of daarna nooit te zwaar of serieus. Sterker nog, ik vond de film opvallend luchtig gezien het thema. Van samenzwerende gesprekken over 911 en Charlie Hebdo tot gebekvecht over de kerk en de communisten, gehannes met een pak en een verdwaalde Kroatische (of toch Servische) jongedame, het was vooral een continue generatie clash, terwijl ook de verschillende stelletjes het nodige met elkaar te stellen hadden. Met name Gabi moet het wat dat betreft ontgelden. Niet alle gesprekken zijn interessant, niet alle ontboezemingen geloofwaardig -de inbreng van de broer Relu bijvoorbeeld- maar als geheel toch vrij sterk en boeiend.

De droge stijl met een camera die tijdens soms ellenlange takes hooguit wat van links naar rechts verschuift, vrijwel zonder gebruik te maken van close-ups laat staan enige frivoliteiten, het zal niet iedereen aanspreken, en met een speelduur van ruim 2,5 uur is dit sowieso geen film die je eventjes tussendoor kijkt, maar als je je daarop instelt is het best aangenaam verpozen bij deze familie, als toeschouwer dan.

Prima komedie over een nogal vreemd stel die een ietwat kneuterige vakantie doorbrengen, toeristische attracties als het Potloodmuseum aandoend. Hoewel de film soms wat inkakt en de ideeën gaandeweg een beetje op raken is het toch over het geheel genomen een erg geinige film, een leuke wisselwerking tussen beide hoofdrolspelers die weinig voor elkaar onder doen, en grappige dialogen. Leuk kort optreden van de zwartgallige moeder ook ("I don't like you!")

Als je van droge zwarte humor houdt zeker een aanrader.

Na Kill List wederom een geslaagde film van Wheatley. Ben benieuwd naar zijn andere werk.

Melville staat bekend om zijn droge stijl, maar ik had -tot vandaag- alleen zijn laatste 5 films gezien. Zijn debuut is heel anders maar zeker niet minder. La Silence de Mer is een heel subtiele film, een oorlogsfilm zonder dat er iets van lijden getoond wordt en nauwelijks oorlogshandelingen kent. La Silence de Mer gaat vooral over de culturele clash tussen de nazi's die van plan zijn alle niet-Duitse cultuur die zij als bedreigend zien te vernietigen, versus de "Europese" Duitsers die ook de niet-Duitse cultuur een warm hart toedragen en de stichting van het Derde Rijk als een culturele eenwording lijken te beschouwen, eentje waarin culturen in elkaar opgaan en van elkaar leren, belichaamd door de beschaafde von Ebrennac.

Een fascinerende film hoewel er nauwelijks iets noemenswaardigs gebeurt, maar door de sfeer en onderhuidse spanning is het geen moment saai. Het toont een bewustwordingsproces, zowel van de Duitser als van zijn hardnekkig zwijgende toehoorders, die hem eerst als vijand beschouwen om wat hij vertegenwoordigt om hem pas later als individu te waarderen- leidend tot de eerste en enige uitgesproken woorden van de nicht na een intense close-up. Ik vond sowieso het camerawerk erg mooi, haast dromerig.

Knap acteerwerk van de drie hoofdrolspelers ook, het nichtje moet haar emoties tonen met een licht trillen de vinger en een frons van de wenkbrauwen. Afgaande op de beschrijving van arno74 van de versie uit 2004 vermoed ik dat die me minder zal bevallen, juist omdat de kracht van de film wat mij betreft grotendeels voortkomt uit het zwijgen van de oom en nicht: von Ebrennac steekt zijn hand uit zonder iets terug te verwachten, hij beseft dat hij als indringer geen recht op een vriendelijk woord heeft. Dat maakt die laatste close-up en het adieu ook veel emotioneler.

Goed en heel volwassen debuut van jonge dertiger Melville.

Sympathiek filmpje, behoorlijk low budget en dat is er aan af te zien, maar toch stoort dat niet echt. Ik vond de liedjes van Joan Baez niet echt passen maar daardoor juist wel aardig- weer eens wat anders dan synthesizer electro of klassiek tijdens SF.

De film duurt wat kort terwijl sommige dingen hadden m.i. langer hadden mogen duren- het contrast tussen de tuinen en het lege universum had best wat aangedikt kunnen worden, en ook de eenzaamheid, het praten en vriendschap sluiten met de koddige robotmannetjes, de discussies met de andere crewleden- het ging allemaal wat te snel. Anderhalf uur was vroeger natuurlijk een standaard tijdsduur.

Prima western over een man die zijn onschuld moet bewijzen, sowieso een fijn thema. Perfect is de film allerminst, ik vond Scott een beetje een miscast en de bewoners/ vrienden van Dan gingen wel heel makkelijk overstag (om nog maar te zwijgen van de telegrafist die feitelijk Dan redde met een vals telegram), maar de sfeer vond ik wel bijzonder goed getroffen, en acteerwerk van John Payne, wiens naam een parodie lijkt maar dat terzijde, en Duryea is uitstekend. Hoogtepunt was wel de vlucht van de gewonde Dan door de straten van Silver Lode, knap staaltje camerawerk.

Inmiddels meerdere films gezien over politieke gevangenen in Zuid-Amerika, maar de meesten gaan over de jaren 70/ 80 van de vorige eeuw, toen militaire dictaturen de norm waren. Simón biedt een perspectief uit onze tijd, over Venezuela, waar natuurlijk van alles speelt momenteel. Dat maakt deze film interessant en ook sympathiek, maar dat maakt het nog geen goede film. Het scenario laat namelijk nogal te wensen over, door zich zowel te focussen op martelingen in de gevangenis door middel van flashbacks, als op de pogingen asiel te krijgen in de VS met hulp van een jonge Amerikaanse vrijwilliger, terwijl de trauma's de kop op steken. En dan is er ook nog een subplotje met betrekking tot een tas met medicijnen.

Het is wat veel, en er zijn ook wat te veel toevalligheden. De twist dat Chucho overleden is wordt iets te vroeg weggegeven, en dat maakt de onderlinge dialogen -die Simón feitelijk in zijn hoofd voert- ook een beetje vreemd, zeker als Chucho Simón verzekert dat hij niks verkeerd heeft gedaan en dat hij trots is op hem pf iets van die strekking. Het einde waarin Simón de verrader omhelst was er ook wat over heen.

Desondanks goed om te zien, al is het maar om een beetje een beeld te krijgen van de onderdrukking in Venezuela.

Simon Killer, Qu'est-ce que c'est...

Kan het altijd wel waarderen als een regisseur een afstotelijk hoofdpersonage opvoert, al lijkt Simon in eerste instantie een niet onaardige, wat kleurloze jongen die over een verbroken relatie heen probeert te komen. Hij blijkt al vrij snel niet erg likeable, al vrij vroeg in de film zit hij te zeuren en zich op te dringen, hij is ook nogal creepy en obsessief t.o.v. zijn bedpartners, en zijn ware ik komt steeds meer tevoorschijn achter de façade van de argeloze toerist. De onfortuinlijke Noura komt er te laat achter met een gevaarlijke gek van doen te hebben en hoewel de titel al wel het een en ander weggeeft wordt dat voor de kijker ook pas vrij laat duidelijk. Simon gaat van een wat onhandige zeurpiet naar een onsympathieke bedrieger naar een regelrechte psycho.

Simon Killer speelt zich in Parijs af, dat in niets lijkt op de romantische stad zoals veel (Amerikaanse) regisseurs de Lichtstad portretteren. Een onvriendelijke stad waar je niet lang hoeft te zoeken naar ruzie, met als voornaamste positieve punt dat het een gegarandeerde anonimiteit biedt. De enkele toeristische scenes, bijvoorbeeld die tussen de selfiemakende toeristen in het Louvre, stralen vooral leegheid uit. Prima soundtrack trouwens, de meeste nummers zullen dan wel niet in mijn spotify-lijst terechtkomen, maar in de film paste het allemaal prima.

Campos toont zich een verwant van filmmakers als Haneke en Seidl, die met een weinig vleiende blik de mens met zijn tekortkomingen in het volle licht zetten. Exponenten van de feel bad movie zou je kunnen zeggen, die de naar vrolijk escapisme hunkerende mens keihard terechtwijst- aan de wreedheid van de wereld valt niet te ontsnappen. Geen vrolijke kost dus en ook zeker niet ieders kop thee, maar fijn dat zulke films gemaakt worden, als tegengif voor de Tomhanksificering.