Opinions

Documentaire die nauwelijks over de Romanovs gaat, maar die vooral de februaristaking en de gebeurtenissen daarna in perspectief zet. Dus een hoop beelden over de ongelijkheid in het tsaristische Rusland, gevolgd door de Grote Oorlog, de Russische Revolutie en de daarop volgende machtswisseling. Veel belangrijke figuren van die tijd komen even kort in beeld maar de meesten daarvan zeggen de moderne kijker waarschijnlijk niets.

Nog steeds boeiend genoeg om al die oude beelden te zien van het oude Europa, maar ging er een beetje met andere verwachtingen in en heb uiteindelijk weinig nieuws geleerd over deze turbulente periode.

Goede anti-oorlogsfilm over W.O. I die zich afspeelt aan het Roemeense front. Niet dat dat front er nu heel anders uitziet dan de setting van andere slagvelden overigens, vooral modder en loopgraven in een verschroeid landschap, maar interessant omdat andere aspecten van de oorlog aan bod komen. Weinig oorlogshandelingen in beeld, het gaat met name om dilemma's waarmee de officieren van allerlei nationaliteiten kampen, de makke van zo'n groot rijk zonder eenheid. Het morele verval en de twijfel van de protagonist worden met name knap getoond, hij lijkt gedurende de film ook werkelijk af te takelen.

De taalkwestie was een beetje onduidelijk, de lingua franca in het leger zal toch Duits zijn geweest en niet Roemeens, maar goed, het stoorde ook niet. Het einde van de film, als Ilona haar kersverse verloofde zijn laatste avondmaal toedient was erg mooi. Minpuntje vond ik de weinig subtiele score.

Altman meets Kaurismaki, maar met een flinke snuf burgernihilisme a la Seidl. Het levert een boeiende film op, en het scenario zit slim in elkaar, maar de personages gedragen zich iets te veel plotgestuurd en komen niet echt tot leven. Voorbeeld: een politieagent die net betrokken is bij een zwaar, wellicht dodelijk verkeersongeluk laat je niet alleen naar huis rijden. Of wat te denken van die knul wiens vader wordt ontslagen is, daarna nogal hardhandig uit huis wordt gezet en zich daarna prostitueert- leek me nogal drastisch. Ook die hele inbraak, met name de aanloop daarnaartoe, vond ik niet erg geloofwaardig.

Een film die het dus vooral moet hebben van het scenario, met de personages die als figuranten optreden in een hun opgedrongen rol. De uitzondering is de handelaar in stofzuigers, diens lusteloze blik verraadt een immens leeg en treurig leven, niet voor niets was zijn segment verreweg het best. Het was het enige moment dat ik de onderdompeling in alle ellende voelde: de dronken avond met die lompe kerel met zijn legendarische mat (die is wel erg cartoonesk, het zou een typetje van Michiel Romeyn kunnen zijn) eindigend met die nogal brute scène in het motel.

Toen ik de poster zag dacht ik, hmm, ik weet niet of dat iets voor mij is- maar het zoete beeld dat op de poster wordt getoond is een fantasie, een onvervuld verlangen en dat zet hem toch in een heel ander licht. Ik ben het dan ook niet eens met de laatste opmerking uit de review van BBarbie, hoewel de scène niet zo letterlijk in de film voorkomt is het droombeeld van wat had kunnen zijn een leidend thema.

Zoet is Failan allerminst, en hoopvol ook al niet (in die context is de naam van het uitzendbureau nogal cynisch te noemen), het is eigenlijk vooral treurigheid, niet zelden ondersteund door non-descripte vioolmuziek.

Failan wist me wel te raken, en dat is vooral te danken aan het spel van zowel Choi Min-sik als van de innemende Cheung. En ik heb toch wel een zwak voor de geromantiseerde bak ellende die Koreanen als tegenwicht voor de Hollywood-positivo's weten voor te schotelen. Failan toont beide kanten van het verhaal omtrent een schijnhuwelijk: de beslommeringen van de criminele loser Kang-jae versus die van de bedeesde immigrante Failan. Subtiel is het misschien niet, door de sterke acteerprestaties geloofde ik wel in hun personages, en ook in de verandering in Kang-jae die geraakt wordt door Failan's goedhartige naïviteit. Jammer alleen van de muziek, die mij te sturend was.

Beetje tegengevallen, deze bejubelde film van Rossellini, vooral omdat ik doorgaans niet zo van omnibusfilms houd. Omdat niets zo fragmentarisch verloopt als een oorlog is de keus voor deze vorm wel te begrijpen, maar ik kwam er mede daardoor nooit helemaal in. Ook stoorde ik me, anders dan in andere neo-realistische films, nogal aan het matige acteerwerk, met name van de Amerikanen. Waarschijnlijk om dezelfde reden dat ik kritischer kijk naar Nederlandse acteurs dan naar pak m beet Deense, als je de taal beter kent valt onnatuurlijk acteren eerder op.

Cinematografisch zag het er dan wel weer pico bello uit, de film kent een aantal knappe scenes- en dat het zo kort na de Tweede Wereldoorlog is opgenomen draagt zeker bij aan de sfeer. Ik snap wel de waardering voor deze film maar heb toch betere oorlogsfilms gezien, ook uit Italië- die waarschijnlijk wel weer schatplichtig zijn aan Paisa.

Aardige jeugdfilm over twee rivaliserende bendes in het Boedapest van rond 1900. Een Hongaars-Amerikaanse co-productie, maar de kindacteurs in de belangrijkste rollen zijn Brits. Vreemde keuzes in de casting, al doen ze niet zo slecht. Alleen vond ik die kleine Nemecsek nogal irritant. Het is nogal een geromantiseerd verhaal over oorlogje spelen, met wat komisch bedoelde elementen (kennelijk is de fascinatie van kinderen voor slijm al ruim een eeuw oud) maar het drama wat op driekwart van de film zijn intrede doet voelt geforceerd.

Fijne komedie van Sturges wederom. Met name de dames zijn geweldig op dreef, Colbert in de hoofdrol en Astor in een zeer komische bijrol. The Palm Beach Story begint al meteen lekker absurd- ik vroeg me even af of ik geen deel 1 had gemist- en daarna ontvouwt zich een vlotte komedie met meesterlijke dialogen en geniale flauwiteiten. Ook de bijrollen zijn erg leuk, zo’n personage als Toto zou nu niet meer kunnen maar ik vond hem wel grappig met dat koeterwaalse Frans en die beledigde blik. Alleen het einde was wat te veel van het goede, daar vliegt de film dan net voor de finish enigszins uit de bocht. Maar wat een fijne ride was dit.

Begrijp niet dat dit door veel mensen kennelijk als een mindere Sturges wordt gezien, het is voor mij althans een instant favorite. Ik was ook echt helemaal in de stemming hiervoor, dat wil ook wel helpen.

Nogal merkwaardige film van Moretti, opvallend hoog gewaardeerd hier. De film heeft ook wel een status en duikelt op in verschillende lijstjes. Ik vond er helaas niet zo veel aan, zaten talrijke politieke verwijzingen in die me meestal niet zo veel zeiden, dit was me iets te veel voor insiders. Er zitten wel leuke momenten in (o.a. het meeleven met Dokter Zhivago, I'm on Fire), maar de dialogen met allerlei onbestemde figuren rondom het zwembad boeiden me maar matig. De flashbacks naar zijn studententijd leken bijzonder knap gedaan, Moretti lijkt daadwerkelijk jaren jonger, maar hij blijkt dan ook een bestaande short uit 1973 te hebben gebruikt. Anders had de grime wel een Oscarnominatie verdiend. Grappig ten slotte hoe het scoreverloop alle clichés van de sportfilm volgt...tot de laatste penalty als hij moet kiezen tussen links en rechts.

Goedmoedig filmpje over een vrijgezelle agent op leeftijd die naar een dorpje wordt gezonden waar geen enkel vertier is, je zou kunnen zeggen dat er een permanente corona-lockdown heerst. Er is echter wél Gina Lollobrigida, dat verzacht de pijn, althans voor het mannelijk deel van de bevolking. Zij blijkt ondanks haar imago echter een kuis en braaf meisje te zijn die droomt van de carabiniere op het witte paard, afijn er volgt een milde zedenschets, weliswaar gedateerd maar wel plezierig om te kijken. Af en toe wat met de haren bijgesleept drama, zoals de catfight (als er al iets bestond tussen het nichtje van de priester en de carabiniere hebben ze dat zorgvuldig buiten de film gelaten) en enkele krakkemikkige effecten -er was kennelijk geen budget voor een echte vuurwerkshow- maar dat mag de pret niet drukken.

Sterk geacteerd kitchen-sink drama op z’n Hongaars heeft al een aantal typische Tarr-kenmerken zoals de long-takes en een lang muzikaal intermezzo, maar ik miste toch een beetje de regen, de wind, Mihaly Vig ook. Toch werd ik wel meegenomen in de treurige huwelijksperikelen van het koppel, en er zaten een aantal zeer sterke scenes in, met name het hele gedeelte rondom het (bedrijfs?)feest. En hoorde ik daar nou het thema van The Godfather voorbij komen?

Ik had eigenlijk een heel ander soort film verwacht, een soort Contagion van de jaren 50, maar de mogelijkheid op een uitbraak is weliswaar het hoofdthema, van paniek in de straten is helemaal geen sprake. Verkeerde verwachtingen hoeven natuurlijk geen beletsel te zijn om van een film te kunnen genieten, maar ik had toch wel op iets meer gehoopt.

Acteurs zijn prima, met Palance als bad guy van dienst in zijn filmdebuut, en met name het begin vond ik sterk- al was er al meteen een wonderserum wat de angst voor besmetting eigenlijk tot nul reduceerde- verder ontvouwt zich een degelijke noir die spannend, maar ook nogal standaard eindigt. Een echte noir is het trouwens niet want als Barbara Bel Geddes iets niet is is het wel een femme fatale.

Wel weer een fijne Duvivier, een regisseur die zelden genoemd wordt als een van de groten van de Franse cinema -de concurrentie is ook niet mals- maar die best een aantal meer dan aardige films heeft gemaakt. Simon speelt met verve Mr Hire, een weinig sociale zonderling, wiens hoofd op hol wordt gebracht door de charmante Viviane Romance, die op haar beurt dan weer helemaal verliefd is op een criminele gladjurk, het zijn de ingrediënten voor een drama dat wel wat gelijkenissen kent met Lang's M. Duvivier verkent de minder fraaie kanten van de mensheid, zoals achterklap, hebzucht, hysterie en bloedlust, wat eindigt in een cynisch slotstuk.

Vond het wel aardig gevonden dat het laatste deel, waarin de massa zich keert tegen de eenzame Mr Hire, al wordt voorbeschouwd met de scène in de botsautootjes. Het camerawerk is ook dik in orde, de film wordt terecht beschouwd als een Franse noir. Alleen het achtergrond verhaal van Mr Hire vond ik wat merkwaardig, een advocaat die geswitcht is naar de waarzeggerij, maar misschien was dat in de jaren 40 een wat minder vreemde stap.

Mooi drama over de terugkeer van een door de Eerste Wereldoorlog beschadigde man naar de plek waar hij een deel van zijn jongere jaren doorbracht. Daar komt hij weer in contact met de zussen die destijds bijna allemaal verliefd op hem waren, maar inmiddels getrouwd zijn, of gescheiden. De jongste van het stel, de mooiste ook, laat er geen gras over groeien. Dat levert een hoop scenes op met steelse blikken, onderdrukte verlangens, maar ook onbegrip en irritatie. Wiktor is mentaal geknakt, in zichzelf gekeerd, en loopt met zijn ziel onder zijn arm. Hij denkt meer na over de dood dan over het leven, en leidt een onbetekenend leven in de periferie van Warschau. De zussen zijn er al niet veel beter toe, maar van enige toenadering is uiteindelijk toch geen sprake.

Zoals Wiktor al ergens verzucht, alles is voortdurend aan verandering onderhevig. Alleen zijn twijfel, die is eeuwig.

Typisch een film om je over op te winden, klaarblijkelijk gemaakt voor een westers(-georiënteerd) publiek. De hoofdpersoon is een vrijgevochten meisje, ad rem en ambitieus, die haar land om zich heen ziet veranderen. Die veranderingen gaan niet altijd even subtiel, en duidelijk is dat er destructieve krachten aan het werk zijn. Ik kan het me nog wel herinneren, de berichten uit die tijd over aanvallen op Algerijnse dorpjes waarbij burgers op gruwelijke wijze vermoord werden. Ik ben het niet eens met de suggestie dat het meisje dom was, of naïef, er zijn natuurlijk ook mensen die in plaats van te vluchten proberen hun land te verbeteren, de strijd aan te gaan.

Nou heb ik niet zo gek veel met mode, en voor een protest is het wellicht niet de meest geschikte kunstvorm, maar bij nader inzien is het toch wel erg passend dat de film zich daarop richt aangezien mode/ kleding een van de eerste slachtoffers is van islamistische scherpslijpers. De film kent een aantal schokkende momenten, met de aanval als tragisch eindstuk. Helaas weet de film niet op tijd te eindigen, en komt er een wat overbodig naschrift. Ander minpunt is de overbodige romance die een beetje uit de lucht kwam vallen en ook weer net zo snel vervloog. Aardige soundtrack met slechte eurohouse (Technotronic) en Arabische tracks.

De Paradies-trilogie begon erg goed met Liebe, maar deel 2 en 3 zijn van minder niveau. Overigens vind ik dit deel wel weer beter dan Glaube dat voor mij een tegenvaller was. Seidl fascineert, omdat hij nooit te beroerd is de menselijke zwakte in al zijn naaktheid te tonen, maar in Hoffnung schuurt het toch minder dan anders. De setting, een "fat camp", is aardig en geeft de regisseur tal van mogelijkheden georkestreerde shots van zwaarlijvige kinderen op een rijtje te maken. Als een van de deelnemers verliefd wordt op de arts leidt dat tot de nodige pijnlijke momenten, maar ondanks het heftige thema wordt het nooit zo ongemakkelijk als in Liebe, op de snuffelscène en wat daaraan vooraf ging na. Misschien is het eerder dankzij het thema dat Seidl minder ver gaat: een oudere vrouw op seksvakantie tonen is tot daaraan toe, een seksueel getinte relatie uitbeelden tussen een man van 50 en een dertienjarige bakvis is andere koek.

Kennelijk heeft ze de acteerschoenen aan de wilgen gehangen na de trilogie, maar Melanie Lenz vond ik wel goed in de hoofdrol. De gesprekken tussen haar en haar lotgenoten vond ik redelijk naturel gespeeld. Bij het feestje op de kamer leken de kinderen wel echt aangeschoten.

Sterk eerste deel van Seidl's Paradies-trilogie. De titel kan nauwelijks cynischer want als er ergens geen sprake van is in deze film dan is het wel liefde. Seidl ken ik van Hundstage en Import/Export die ik ook allebei sterk vond, en hier gaat hij nóg iets verder in het ongemak met de compromisloze portrettering van vrouwen van middelbare leeftijd op "safari" (lees: seksvakantie) naar Kenia. Het is allemaal van een ongekende treurigheid, van de spelletjes van de animeerjongens en het lullige bandje tot de domme gesprekjes en pijnlijke hunkering naar oprechte gevoelens van de vakantiegangers.

Niemand ontspringt de dans, de wellustige Europese vijftigers die vanuit een neokoloniaal superioriteitsgevoel neerkijken op de Afrikanen uiteraard niet, maar de Afrikanen die de Europeanen als een wandelende portemonnee lijken te zien die je kunt openen met nauwelijks gecamoufleerde leugens komen er nauwelijks beter vanaf. Het is als een cynisch rollenspel, waarbij beide partijen weten dat de ander hem/ haar gebruikt, en enig zelfrespect is ver te zoeken. Nogal wat onaantrekkelijk naakt, maar niet alleen daardoor een gedurfde rol van Tiesel.

Benieuwd naar de andere delen van de trilogie.

Een weinig optimistische Hitchcock die het voor een groot deel moet hebben van de cast: naast een prima Peck en een monstrueuze Laughton is het Valli die met haar charismatische verschijning voor het mysterie zorgt. Zet daar muurbloempje Todd tegenover en de onprofessionele fascinatie van Peck voor zijn cliënte is wel voor te stellen. Al was de hopeloos ouderwetse opofferingsgezindheid van Todd voor haar echtgenoot ergens ook wel hartverwarmend. Stand by your man! Enfin, niemand kan beweren dat deze film het instituut "huwelijk" promoot, integendeel. Minder vond ik overigens de inbreng van "LaTour", een weinig geloofwaardig personage en ook weinig subtiel neergezet.

Verder een verzorgd en bij tijd en wijle mooi geschoten film, met een camera die letterlijk om Valli draait. De rechtbankscenes zijn oerdegelijk en de ontknoping, hoewel niet verrassend, best knap gedaan. Tranen en angstzweet als alles ineenstort op het eind (zou het geen sisser willen noemen). Behoort misschien niet tot het beste wat Hitchcock heeft gemaakt, maar bovengemiddeld.

Gelukkig weer wat boeiender dan deel 2. Dit deel begint zoals het eerste deel eigenlijk had moeten beginnen, met de zoektocht naar de dader(s). Vond de opbouw van dit deel wat beter, al blijft de vele herhaling wel een dingetje. Ook blijf ik moeite hebben met het veelvuldig tonen van de verminkte lichamen.

Het is wel bijzonder de jongens opeens als volwassen kerels te zien, met name Jessie was snel oud geworden (al klinkt hij nog steeds hetzelfde). Ook veel andere hoofdrolspelers komen terug, met als meest opvallende afwezigen de ouders van een van de slachtoffers, wat wel te begrijpen is, en de onwillige rechter die elk beroep afwees. De draai van Byers kwam onverwachts, en dat hij zelfs vrede sloot met Damien al helemaal. Ik dacht eigenlijk na deel 2 te hebben gezien dat hij als hoofdverdachte zou terugkomen, maar dat is dus niet het geval.. Las trouwens dat hij een paar jaar terug is overleden (niet aan de tumor maar in een auto-ongeluk).

Dat opeens een andere stiefvader in beeld komt als verdachte, nota bene nadat hij een van de Dixie Chicks aanklaagde voor laster, zorgt voor meer verrassende ontwikkelingen, al blijft de zaak uiteindelijk onopgelost. Hopelijk komt er ooit duidelijkheid en volgt er nog een deel 4. Tegen die tijd mogen ze de drie Paradise Lost delen van mij wel editen tot één documentaire, want al die herhaling maakt het toch niet echt geschikt de delen achter elkaar te kijken.

Boeiende docu die ik ooit al eens zag op TV over een gruwelijke moordzaak in het religieuze, conservatieve zuiden van de VS. In het begin gaat de film wel iets te snel, zo is het toch onduidelijk hoe en wanneer ze nou bij de drie jongens uit kwamen. Maar buitenbeentjes en alternatievelingen (waar je kennelijk al snel toe behoort in sommige zuidelijke staten als je je iets anders kleedt en niet naar de kerk gaat) worden met argusogen bekeken en de beschuldigingen van satanisme komen al snel naar boven. Onnodig trouwens dat de verminkte lichamen zo worden getoond, het verbaast me ook dat de nabestaanden daarmee akkoord gingen. Vond dat toch een beetje sensatiezucht wat verder niet bijster veel toevoegde.

De ouders die gevolgd worden zitten begrijpelijkerwijs vol woede en doodsverwensingen, ik zou denk ik ook op die lijn zitten, maar respect voor de opa van een van de slachtoffers die zich als enige vergevingsgezind kon tonen. De stiefvader die op nogal theatrale wijze de (vermoedelijke) daders vervloekt is wel een bijzonder figuur, en naar later blijkt ook een verdachte. De film eindigt met de veroordeling van de drie, waarbij Damien toch wel een vreemde indruk maakt, met zijn ijdele gedrag en ongepaste trots over zijn reputatie als monster. Aan de andere kant, de verdachten zijn zelf nog kinderen die nauwelijks lijken te beseffen wat hun te wachten staat. Vanavond maar deel 2 bekijken.

Mijn eerste Demy en, zo uit het hoofd, mijn eerste Franse musical. Hoewel je kunt twisten over die term- alle dialogen worden weliswaar gezongen maar dit is toch nauwelijks te vergelijken met de bekende Amerikaanse musicals uit Hollywood. Er is nauwelijks sprake van liedjes, het gezang is een aparte manier van communiceren en dat doet iedereen op zijn manier, zonder veel aandacht re schenken aan toonhoogte en zinslengte. Ik vond het even wennen maar daarna werkte het prima voor mij.

Het verhaaltje lijkt een standaard liefdesplot te bevatten maar blijkt toch een stuk dieper te gaan, er ontvouwt zich een bitterzoet melodrama met een fantastisch einde, net als echtgenote Varda moet Demy kennelijk weinig hebben van geforceerde happy ends- ook al zo’n stijlbreuk met de Amerikaanse variant.

Deneuve schittert in de hoofdrol en de muziek vond ik behoorlijk goed, al wordt het bekende titelnummer net iets te vaak ingezet.

Aangename verrassing en gek genoeg kan ik me voorstellen dat notoire musicalhaters hier meer mee kunnen dan de liefhebbers.

Eindelijk eens gezien deze klassieker, maar vond het een tegenvaller. Ik moet er wel bij zeggen dat ik de film keek toen ik vrij moe was, en rekende niet op bijna 2,5 uur. Misschien wel mede daardoor vond ik het eerste deel veel geslaagder dan het lang uitgerekte tweede deel.

Want het begin vond ik wel goed en intigerend. De doelloos maar toch verbeten lopende zwijgende man in de woestijn die wordt opgepikt door zn nuchtere broer, het zwijgen, het weer wegrennen- waar gaat het heen? Maar de toon verandert op het moment dat ze in LA komen. De scenes bij Walt en Anne waren nog wel aardig met name dankzij de goed getroffen ambiguiteit ten opzichte van Travis van Aurore Clément, maar de zoektocht daarna naar Jane vond ik minder geslaagd-en de door sommigen bejubelde dialoog tussen Travis en Jane was qua setting en duur wel intrigerend, maar ik geloofde niet echt in de romance tussen hun, ik bedoel niet zo zeer dat het slecht geacteerd was, verre van dat, maar dat het leek of ze niet met elkaar aan het praten waren maar ieder voor zich, met een andere onzichtbare geliefde.

Ongetwijfeld was deze afstandelijkheid bedoeld, er zat immers een doorkijkspiegel tussen hen in, maar het zorgde er voor dat ik datzelfde gevoel van afstand bleef voelen richting Travis. Travis leek me geen broer, geen vader, geen echtgenoot, hij leek me eerder een passant, een ongenode gast. Die afstandelijkheid ten opzichte van de main character bleef mij gedurende deze film parten spelen, en hoewel ik gecharmeerd was van sommige details van de film (kleurgebruik, landschap, sfeer, muziek, het goede spel van de al eerder genoemde Clément) kon ik me daar niet overheen zetten.

Het was wel tijd dat ik eens iets zag van Jesus Franco (of "Jess Franco" zoals hij bij de credits staat, met zo'n beladen achternaam doet dat me denken aan het grapje van Piet Poepjes die zijn naam wil veranderen in Kees Poepjes).

Het is niet omdat hij nou bekend staat als een groot regisseur dat ik benieuwd was, maar hij was zo productief dat zijn naam onherroepelijk voorbij komt als je in een filmdossier zit te snuffelen. Omdat deze Venus in Furs één van zijn betere films schijnt te zijn, en een van de weinig voldoendes in zijn oeuvre volgens MM, leek me dat een goed begin.

De film heeft zeker wel wat kwaliteiten. De late 60's vibe is voelbaar, en het mysterie begon best intrigerend. Het beste is de soundtrack, die behoorlijk swingt. Helaas zijn daarmee de positieve punten wel benoemd. Want na het aardige begin verviel het toch vooral in herhaling. De trucjes met slow motion, kleurenlenzen en vervormingen kwamen nogal goedkoop over, en het acteerwerk hield ook niet bepaald over. Kinski had waarschijnlijk snel geld nodig. De beelden van het carnaval in Rio leken uit documentaires te komen, omdat de locatie verder totaal geen rol speelde in de verdere handelingen. Het einde van de film vond ik zwak en een beetje makkelijk.

Mijn nieuwsgierigheid naar Franco's films is voorlopig wel weer gestild.

Knap drama, in bepaalde opzichten ook anders dan andere films over de vernietigingskampen omdat het verhaalt over wat zich afspeelde in "Kanada", en de Holocaust eerder zijdelings belicht wordt (in één zeer aangrijpende scène). Sterke hoofdrollen, vooral de actrice die "Marta" speelt maakte indruk, en de bizarre sfeer in het kamp komt goed over, waarbij geluisterd wordt naar een klassiek concert in familiale setting terwijl honderd meter verderop de schoorstenen roken.

Echt ontzettend zonde dat deze film niet afgemaakt kon worden. Hoewel de film draait om de scenes in het kamp vond ik het toch heel spijtig dat de stukken op de boot alleen uit stills bestaan, ik had graag ook de aanloop naar Liza's tweede (werkelijke) versie van de gebeurtenissen in Auschwitz willen zien. Als de film gecompleteerd had kunnen worden was dit denk ik een enorme klassieker geweest, nu is het een onaf meesterwerk in de dop. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik vind dat de film toch afgemaakt had moeten worden door de crew na Munk's dood, dit was denk ik alsnog de best mogelijke oplossing.

Een geslaagde tragikomedie, met een prima rol van Giannini als rasopportunist die zichzelf verliest tijdens de Tweede Wereldoorlog. Leuke Godfather-light achtige perikelen in het vooroorlogse Napels worden afgewisseld met holocaust-horror. Daarbij ook een gedenkwaardige scene met een SS kampbewaakster die wel wat weg heeft van Donald Trump- voor vrouwelijke schoon moet je deze film sowieso niet opzetten, de titel had wat dat betreft niet misleidender kunnen zijn.

Aangename verrassing, deze onsentimentele blik op de Noord-Franse jeugd eind jaren 70 (zelf schatte ik de film trouwens een paar jaar jonger in). Lens is een redelijk bekende voetbalclub, naar nu blijkt gestationeerd in een klein provinciestadje. Er heerst een sfeer van lamlendigheid en troosteloosheid, maar desondanks is het absoluut geen negatieve film en had ik wel sympathie voor de slungelachtige jongens met matje en snor en hun flirterige vriendinnetjes.

Jaren 80 Godard. Eigenlijk is dat al genoeg om te weten dat dit mij niet zou liggen, maar het is goed om soms uit je comfort zone te treden. Schijnt. Met gezonde tegenzin opgezet dus, maar ik vond het in het begin nog wel gaan. De tot leven gewekte schilderijen hadden wel wat, een aantal fijne acteurs die overigens bij hun echte voornaam werden genoemd, om de dunne scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid maar weer eens te accentueren, en mooie plaatjes schieten kan Godard natuurlijk best. Maar verder ontregelt Godard vooral, en dan niet op de speelse, filmische manier zoals in zijn beginjaren, maar op een irritante, dwarse manier. Dialogen lopen niet in sync, over de montage is vast diep nagedacht maar het levert een verkrampte film op, en de verhalende warboel maken het er allemaal niet kijkbaarder op- wat kennelijk het statement is dat Godard wilde maken. Bovendien, als dit een passieproject was van Godard dan heeft hij dat goed weten te verbergen. Ik zal het nog wel eens proberen, een post-60s Godard, al moet ik de eerste voldoende uit die periode nog bijschrijven.

"The Flogging of the Christ" had de alternatieve titel kunnen zijn, want dat is toch wel de hoofdmoot van deze bloederige interpretatie van de kruisiging. Een film die wel positief opvalt door het gebruik van het Aramees en Latijn, vond dat toch wel echt een meerwaarde hebben. Caviezel is ook een prima Jezusfiguur, maar verder is dit geen film waarin de acteurs kunnen uitblinken. Wreed grijnzen of geschokt huilen zijn een beetje de smaken. De film richt zich dus vooral op de misselijkmakende lijdensweg, wat daaraan voorafging wordt in korte flashbacks getoond. En wat de portrettering van de Joden betreft, tsja Gibson heeft dan toch de schijn tegen. Er zaten ook wel de nodige passages in waarin de Hogepriesters en hun gevolg toch wel erg op antisemitische karikaturen leken.

Film die begint als conventioneel 19e eeuws liefdesdrama wordt naarmate die vordert beter, en eindigt erg sterk. D’Obici is in het echt niet zo heel lelijk maar hier lijkt ze op een kruising tussen Nosferatu en een van de meisjes uit Freaks. Dat Giorgio haar verkiest boven de mooie Antonelli is een schending van heel wat filmwetten.

De titel is ironisch, want als de verstikkende affaire die hier getoond wordt iets niet is, is het wel passionele liefde.

Het kan aan mij liggen, maar het lijkt wel in opkomst, debuterende filmmakers die putten uit hun eigen leven, en daarmee zeer authentiek ogende cinema maken. Het is natuurlijk van alle tijden, denk aan Truffaut of Lucas' American Graffiti, maar het me valt toch op. Het valt wel te hopen dat daarmee niet hun kruit direct verschoten is. Past Lives hoort ook wel in dat rijtje met Aftersun, The Souvenir, Minari etc. maar draait ook om universele thema's die iedereen wel herkent: nostalgie naar je jeugd, naar oude liefdes, het gevoel hebben dat je iets bent verloren, gaandeweg- Past Lives heeft daarnaast nog de extra dimensie van de migrant, die ingebed raakt in de nieuwe cultuur en steeds verder verwijderd raakt van zijn roots- daarom ook mooi dat verschil dat Nora maakt tussen Korean Americans en Koreanen uit Korea.

Het wordt klein en ingetogen gebracht, de personages zijn dat eigenlijk ook, niet eens overdreven likeable, maar ze komen wel levensecht over. Er is begrip voor ieder's perspectief, ook dat van de echtgenoot die een belangrijke bijrol vervult. Misschien iets te conventioneel in de uitvoering, maar alles past nu eigenlijk perfect bij elkaar, dus dat is een beetje flauwe kritiek.

Film blijft toch wel in m'n hoofd spoken...halfje erbij.

- "Bob, what the hell are you doing in this movie?"

- "That's a good question".

Na herziening (de 2005 versie) toch behoorlijk tegengevallen.

Op zich houd ik ook wel van dit soort trage en donkere westerns, maar ergens- op de montagetafel- is het mis gegaan. Het verhaal is natuurlijk bekend, maar wordt zo fragmentarisch verteld dat ik er geen moment in kwam.

Cinematografisch valt er weinig op aan te merken. Het acteerwerk is dan wat wisselvalig. Coburn speelt goed als zo vaak. Van Kristofferson word ik nooit enthousiast, en Dylan was totaal overbodig, de flarden conversatie tussen hem en The Kid waren nogal banaal. Zijn soundtrack was wel zwaar OK maar beter had hij het daarbij gelaten.

De vele cameos en bijrolletjes zijn wel leuk, maar alleen de rol van Jack Elam had eigenlijk meerwaarde. De vele afrekeningen, schietpartijen, waarbij vrienden van The Kid die een minuut eerder waren geintroduceerd het loodje leggen - het had allemaal weinig impact, ik kon er niet echt veel mee.

Na het zien van deze "goede" versie blijf ik toch het idee hebben dat er nog vele uren ongebruikt materiaal liggen, en dat er gewoon een half uur of drie kwartier bij moet om het vloeiender te laten verlopen. Aan Peckinpah ligt het niet lijkt me, want die heeft met o.a. The Wild Bunch (ook dringend aan een herziening toe trouwens) wel bewezen dat hij prima met westerns uit de voeten kan.