Opinions

Film die nogal wat negatieve reacties oproept. Niet zo vreemd, een nihilistisch drama zonder enige hoop, bevolkt door louter onsympathieke, gewelddadige figuren. Ik vond het wel bijzonder, maar mag op zijn tijd graag een portie maatschappelijke ellende voorgeschoteld krijgen (on film, that is). Natuurlijk is Plemya niet alleen om die reden bijzonder: een film zonder dialogen, waarin alleen in voor een leek onnavolgbare gebarentaal gecommuniceerd wordt, in lange, registrerende shots zonder editing, close-ups of zelfs maar filmmuziek, en dan ook nog uit Oekraïne, je moet er voor open staan.

Het went overigens verrassend snel, en hoewel ik me wel eens afvroeg wat er nu precies bediscussieerd wordt (ik dacht het maar bij: "Waar zijn de fucking zakken met rare gekleurde prullaria!?" "Kweetnie, ze liggen denk ik bij die kleine jochies op de kamer" "We gaan hun bedden doorzoeken, en kijken wie er prullaria achteroverdrukt om ze in de trein door te verkopen, wee hun gebeente" et cetera) is het verhaal prima te volgen. De stijl deed me wel denken aan Elephant (1989), vooral als ze in driftige pasjes richting hun volgende wandaad lopen. Het geweld is behoorlijk heftig, zeker naar het einde, en je zou kunnen zeggen dat Slaboshpitsky iets te ver gaat in zijn poging de doofstomme gemeenschap te ontdoen van een hulpbehoevend imago. Maar vond het wel een unieke film, met enkele intense scenes (de abortus met name). De regisseur zou nu bezig zijn met een verfilming van het boek The Tiger met o.a. Alexander Skarsgard.

Vlotte en best idiote jaren 90-klassieker met een zeer matig acterende Reeves- de scène waarin hij Busey tot de orde roept is bv lachwekkend slecht. Het wordt tegen het einde nog belachelijker met een kamikazeduik zonder parachute uit een vliegtuig.

Maar heb me er wel mee vermaakt, er zitten een aantal spannende, goed uitgevoerde scènes in en de niet zo voor de hand liggende combi surfdudes/ bankovervallers werkt verrassend goed. Soundtrack viel wel wat tegen, en er had toch wel minimaal één Peppers-song in gemogen.

Niet zo goed als opvolgers Cleo of Le Bonheur, maar vrij goed debuut van Varda. Leuke afwisseling tussen filosofisch relatiegeneuzel en meer volkse taferelen. De nauwkeurige kadrering van de scenes met het koppel deed soms wat gekunsteld aan, bij de dorpsscenes was het juist laat-maar-waaien, met mensen die in de camera kijken. Het contrast werkt, maar komt wel een beetje bedacht over.

Heerlijke film van Guitry, vol zwarte humor. De scenes tussen Simon, meesterlijk als altijd, en zijn wanstaltige vrouw zijn al zeer grappig, het is vooral de geweldige scene bij de advocaat die me definitief gewonnen heeft. Maar eigenlijk was elke scene best raak, ik vond het gekonkel tussen de dorpsbewoners al amusant en ook het slotstuk in de rechtszaal is erg geestig, met de perfecte uitkomst. Een soort omkering van de Hayes-code, die in de VS nog op volle kracht werkte. Ik heb de hele film met een grote glimlach gekeken.

Ik had van Guitry eerder alleen zijn bekendste film Le Roman d'un Tricheur (1936) gezien, maar hij is dus zeker geen one-hit-wonder. Moet maar eens kijken of ik meer werk van hem kan vinden.

Geslaagde ode aan het Groningse platteland, fijn minimalistisch met fraaie beelden en ook fijne muziek. Wel een beetje jammer dat hetzelfde nummer van Ede Staal ook tijdens de aftiteling wordt gebruikt, terwijl dat even daarvoor juist zo mooi had geklonken met de beelden erbij. Spijkers en Hendrickx overtuigen in de hoofdrollen, vraag me wel af of de laatste het er een beetje goed vanaf brengt met haar Nederlands-Pools (vanuit Pools perspectief dan), haar uitspraak leek me soms een beetje vreemd - waarom zou een Pool tree zeggen voor thee, een van de makkelijkste woorden in de Nederlandse taal.

Er is sprake van een soort hoekige chemie tussen beide hoofdrolspelers waarbij alle clichés van de Nederlandse boerenlul wel voorbij komen, het werkt desondanks omdat Spijkers het redelijk ingetogen speelt, bovendien is er wat milde humor. Af en toe wel een scène die niet helemaal werkte zoals dat omhoog gooien van de administratie gevolgd door een dansje. Het misdaadplotje vond ik niet geslaagd maar dat neemt maar weinig tijd in beslag.

Jeugdsentiment, zoals bij de meeste users vermoed ik- kan me nauwelijks voorstellen dat deze film veel nieuwe aanwas heeft. Een herziening doet Porky's niet veel goeds, in mijn herinnering was het allemaal wat grappiger en scherper. Wat ook opvalt is het dat er eigenlijk nauwelijks erotiek in zit, terwijl de titel toch synoniem stond voor rode oortjes. Het is niet veel meer dan een banale tienerkomedie vol onsympathieke figuren met een enkele geslaagde grap en een tenenkrommend eind. En hadden die scholieren alleen gymles of zo?

Voor vrouwelijk schoon kon je beter deel 3 bekijken, met de (althans in my book) legendarische Inga. Maar het gemiddelde voor die film is zo laag, ik weet niet of ik die nog durf te bekijken. Bovendien staat Inga toch wel in mij geheugen gegrift.

Vreemde en gedurfde film over een bizarre romance tussen een voormalig kampbewaker en zijn gevangene- een nogal extreme vorm van het Stockholm syndroom.

Bogarde en met name Rampling zijn goed, het scenario wordt naarmate de film vordert steeds vreemder om enigszins absurdistisch te eindigen- als ze zonder eten komen te zitten en pas op dag 5 of zo bedenken om aan een buurvrouw om eten te vragen, dat werk: Buñuel is er niks bij. Het Italiaans van de Britse acteurs in een Weense setting draagt alleen maar meer bij aan de vervreemdende sfeer.

Solide thriller-drama, dat ondanks de aanwezigheid van sterren als Quinn en Turner een beetje in de vergetelheid is geraakt. Het is geen grootse cinema, wat vooral te wijten is aan het scenario, dat in plaats van een goed verhaal te vertellen te veel leunt op het mystery-element. Zo worden allerlei zij-plotjes aangestipt zonder dat ze verder een grote rol krijgen in het verhaal, puur om maar weer iemand als mogelijke verdachte te kunnen registreren. Het eind was ook vrij zwak. Toch zitten er wel een aantal goede scenes in, vooral de nachtelijke autorit was spannend in beeld gebracht, en aan Quinn en Turner lag het ook niet.

Ook een bijrol voor Anna May Wong, de eerste Chinees-Amerikaanse Hollywood-ster, maar waarom ze nou voor deze film, die overigens haar laatste zou zijn, uit haar pensioen kwam is me niet duidelijk want haar rol is vrij nietszeggend.

Gable en Crawford hebben een behoorlijke chemie in deze vlotte vertelling over een ambitieus meisje van eenvoudige komaf dat naar de grote stad trekt om het te gaan maken. Helaas is het verhaaltje nogal simplistisch en tegen het einde toe al te ongeloofwaardig om een grote indruk achter te laten.

Overigens speelde Crawford ook in Possessed (1947) (geen remake). Eentje voor de categorie: acteurs die in verschillende films speelden met dezelfde titel.

Behoorlijk intense kijkervaring. Neill en Adjani schitteren in een moeilijke rol, dat kan niet gezegd worden van de sporadische bijrolacteurs die behoorlijk matig waren (m.u.v. het zoontje die het goed deed). Maar het is een two-man show dus het maakt de film nauwelijks minder.

Zonder te vervallen in uitgekauwde trucjes -zo is Berlijn vrijwel volledig uitgestorven maar opvallend licht- heeft Zulawski met Possession een erg naargeestige film afgeleverd, die niet geheel onterecht vooral herinnerd wordt dankzij het maniakale spel van Adjani. De erg vage subplot van Neill’s werkgever en de roze sokken had van mij niet gehoeven maar heeft wellicht betrekking op de Oost-west verhoudingen, Oost en West waren ook een ruziënd stel destijds, sort of.

Ok, dat is wat vergezocht maar de film voedt kennelijk ideeën die grotendeels nonsens zijn.

Aangename film met prachtige locaties, waarin een eenvoudige postbode valt voor de charmes van de mooie bardame met een indrukwekkend decolleté. Hij sluit vriendschap met de dichter in ballingschap Pablo Neruda, en ontdekt poezie als middel zijn geliefde te veroveren. De argeloosheid van Mario de postbode wordt wel erg dik aangezet maar Troisi komt ermee weg- een knappe acteerprestatie.

Het tweede deel- zeg maar vanaf de bruiloft-is wat minder, en het slot, waarin gesuggereerd wordt dat Mario gedood werd tijdens een communistische bijeenkomt, net voordat hij zijn eerste gedicht wil voordragen, is misschien erg melodramatisch, maar op een of andere manier wordt de juiste toon aangeslagen- en ontstijgt het het niveau van melodrama. De tragische dood van hoofdrolspeler Troisi geeft daar een extra lading aan.

Erg sterke film over een verlegen jongeman die zijn eerste schreden zet op kantoor. Een misschien wat dunne plotlijn, maar alles klopt aan deze film: het ingetogen en natuurlijke spel van Sandro Panseri, de beelden op kantoor en in het regenachtige Milaan, de zorg die is besteed aan details.

Het komt allemaal heel realistisch over, misschien juist omdat Olmi niet-professionele acteurs gebruikt (ik keek even op IMDb welke andere films de mooie Loredana Detto op haar naam heeft staan maar dat bleken er welgeteld 0 te zijn).

Ondanks dat ik vaak met een grote glimlach zat te kijken is Il Posto in wezen een treurige geschiedenis. Domenico houdt in eerste instantie dat dromerige, en zijn eerste tijd is niet eens zo onaangenaam, zeker niet als hij de stille hoop koestert om zijn knappe collega te kunnen veroveren (overigens, hoe herkenbaar (helaas, moet ik erbij zeggen): naar een niet al te sprankelend feest gaan vol hoop en verwachting op amoureuze avonturen, en dan de anticlimax als ze niet komt opdagen)

Maar als hij dan de beloofde baan krijgt als een collega is overleden (een amateur-schrijver, wat Olmi hiermee wilde zeggen weet ik niet- misschien dat het kantoorwerk ongeschikt is voor een romantische ziel), lijkt hij te beseffen dat hij beland is in een kantoorhel. En opeens klinkt het aanmoedigende "baan voor het leven" als een dreigement.

Toch best vreemd dat Storm over Asia werd geband door de Sovjets. Je zou kunnen zeggen dat, in tegenstelling tot de imperialistische en racistische Britten, de Bolsjewieken de Mongolen als kameraden verwelkomen. Maar wellicht zou het publiek in de war kunnen raken, eerlijk gezegd duurde het bij mij ook even voor ik doorhad dat met het Empire niet Moedertje Rusland werd bedoeld.

Maar los van enige politiek, Storm over Asia is gewoon een toffe film, met visuele hoogstandjes dankzij de dynamische montage en het knappe camerawerk. Ook goede hoofdrol van Inkijinoff, die tot in de jaren 70 zou blijven acteren (o.a. in Fritz Lang's Indiase tweeluik). De film zou trouwens ook als mooie introductie hebben kunnen dienen voor 's werelds eerste superheld Bair, de man die zijn tegenstanders haast letterlijk omver blaast.

Nogal flauwe komedie die wel een aardig beeld geeft van de jaren 50 in Italië, een tijd die in Nederland synoniem staat voor burgerlijkheid, in italië werden de straten kennelijk bevolkt door macho's en schoonheidskoninginnen. De sfeer op straat deed me denken aan deze beroemde foto.

De dialogen hebben vaart en ongetwijfeld gaat er heel wat lost in translation, maar uiteindelijk konden de belevenissen van de boezemvrienden die allebei vallen op de wispelturige Giovanna me niet zo boeien. Zij was mooi, maar best onuitstaanbaar, speelt de vrienden tegen elkaar uit en gaat er zelf vandoor met een gluiperd met losse handjes.

Boeiend inkijkje in de opkomst en gedachtegang van de neoconservatieven en de islamistische terroristen, hier voorgesteld als een soort tweekoppig monster. Er valt vast het nodige af te dingen op Curtis' bevindingen, zo is de film deels door de werkelijkheid ingehaald, maar dat Amerika terroristen gebruikte in hun apocalyptische strijd tegen de Sovjet Unie was ook lang voor deze film al een gegeven. Het foute adagium "de vijand van mijn vijand is mijn vriend" dat zo vaak als een boemerang terugslaat, heeft in elk geval mede gezorgd voor het succes van het islamistisch terrorisme. Ook niet nieuw maar onthutsend blijft toch dat de wereld is overgeleverd aan volstrekt incapabele figuren, iets wat overigens nu nog sterker lijkt te gelden dan in 2004.

De film heeft een slimme editing, waardoor beide politieke stromingen als elkaars spiegelbeeld worden voorgesteld, al komen beiden voort uit de zorg voor een moreel verval, de uitkomst is cynisch en nihilistisch. Veel hoofdrolspelers mogen hun zegje doen, al zijn het begrijpelijkerwijs vooral talking heads uit het kamp van de neocons.

De film-comeback van Jane Campion, haar eerste in dik 10 jaar. Het valt niet tegen, dankzij de mooie beelden, een trage maar fijne opbouw en goed acteerwerk van vooral Kodi Smit-McGee en toch ook wel Kirsten Dunst. Ik vond, een opgelopen nicotinevergiftiging of niet, Cumberbatch in eerste instantie iets minder overtuigend. Zelfs vloekend en ongewassen komt hij niet over als rauwdouwer. Later bedacht ik, dat was zijn personage ook niet écht, een klassiek geschoolde jongen die worstelt met zichzelf en dan maar een soort uber-macho wordt. Hij herkende zichzelf waarschijnlijk ook meer in de nogal feminiene Peter dan hij wilde toegeven. Plemons vond ik ook goed in een erg ingetogen rol. Overigens een beetje rare keus deze twee als broers te casten. Smit-McGee lijkt eerst een gevoelige, wat sukkelige jongen maar heeft juist eerder iets kils, iets boosaardigs bijna. Een acteur met een aparte uitstraling die perfect is voor deze rol.

Wat de regie betreft, het had van mij wel iets subtieler gemogen. Dat geldt bijvoorbeeld voor het drankprobleem van Rose die tussen de lege flessen scharrelt om ergens nog wat restjes op te zuipen, maar ook voor het net wat te uitleggerige toontje tegen het einde, of eigenlijk eerder al, als Phil het besmette touw knoopt met zijn bebloede hand. Beste scène vond ik het oefenen aan, jawel, de piano.

Omdat Netflix het concept van de 'zwijgende film' kennelijk erg letterlijk neemt is de film volkomen geluidloos te zien on demand. Ik heb hem maar met de muziek van Peer Gynt bekeken, omdat de originele score volgens IMDb uit stukken van Grieg bestond. Het was zo best te doen, al is Peer Gynt wat te bombastisch voor wat je op de beelden ziet.

De film ziet er gezien zijn leeftijd nog altijd zeer goed uit, al moet je logischerwijs niet te veel verwachten van het camerawerk of de editing. Inhoudelijk is het een eenvoudige morele vertelling die in een sereen tempo voorbijglijdt. Je moet er voor in de stemming zijn. Het personage van Margarete was wel sterk geacteerd trouwens.

Debuut van Dreyer is een 19e-eeuwse zedenschets, de moderne kijker kan er wellicht een weinig subtiele waarschuwing voor ongewenste zwangerschap in zien. Niet bijster interessant qua thematiek, en kenmerkend voor de tijd waarin hij gemaakt is filmisch vrij statisch. Toch zijn er al wel enkele mooie shots te zien, waarbij de fakkeloptocht het meest in het oog springt. En de camera beweegt zowaar af en toe. Maar ik denk toch vooral een film voor Dreyer adepten (waaronder ik mijzelf niet schaar)

Vervelend zijn overigens de nauwelijks leesbare tussentitels die een handschrift moeten nabootsen.

Een enorm succes in de bioscoop destijds, maar ik wist hem altijd te vermijden. Tot gisteren dan. Niet dat het zo slecht is, maar het is duidelijk niet mijn genre, en ik ben geen fan van Julia Roberts. Zij was in deze film echter leuk en charmant, vreemd dat ik haar in andere films vaak zo irritant vind. Richard Gere ken ik als acteur nauwelijks, maar die maakte weinig indruk. Hij acteerde nogal afwezig, alsof hij bang was dat hij vergeten was het gasfornuis thuis uit te zetten.

Het verhaal stelt verder weinig voor. Eenvoudig meisje is ongemanierd en brutaal, maar ook eerlijk en oprecht, ontmoet rijke man, die dan wel succes heeft maar eigenlijk ongelukkig is, en zo leren ze van elkaar. Zoals zo veel Amerikaanse films uit dit tijdperk wordt het ontsierd door een vervelende soft-rock soundtrack met als dieptepunt de gelukkig vergeten band Roxette.

Lou Gehrig en Babe Ruth zijn, met Joe DiMaggio, zo'n beetje de enige namen die ik ken uit het baseball. Deze biopic over Gehrig heeft als bijzonderheid dat een aantal van zijn teamgenoten, waaronder Babe Ruth, zichzelf spelen. De film kwam uit slechts een jaar na zijn overlijden en kreeg ook de medewerking van zijn weduwe. Het is daarom weinig verrassend dat het een halve heiligenverklaring heeft opgeleverd, en behalve dat Gehrig heel goed was in baseball en blijkbaar een aardige vent, viel er niet echt veel bijzonders te vertellen. Het is een goed gemaakte film, dat wel, en Gary Cooper en Walter Brennan zijn fijne acteurs, al heb ik Cooper de laatste tijd wel iets te veel in dergelijke rechtschapen, wat naiëve rollen gezien), maar dit ging verder toch vooral langs me heen. Wel een mooi laatste shot, als Gehrig de catacomben in gaat en de camera even blijft hangen op de lege dugout blijft hangen.

Knappe sfeervolle film met erg fijne soundtrack, van klassiek tot jazz en Italiaanse crooners. Ook erg goed spel van met name Adriana Asti, als verleidelijke tante die behoorlijk de weg kwijt is.

Deze Bertolucci is ook weer ambitieus en zit vol ideeën, iets te veel wellicht, en lang niet alle filmische en narratieve trucjes werken even goed (camera obscura), maar het talent spat er van alle kanten van af. Stuk beter dan zijn latere films wat mij betreft.

Fijne film van Zurlini met een ingetogen Delon die als uitgebluste leraar op een school in Rimini belandt, waar hij de mooie Vanina leert kennen.

Het is een fascinerende, nogal zwaarmoedige prent, in een eeuwig mistig en regenachtig Rimini. Erg sfeervol, mede ook dankzij de goede soundtrack en het uitstekende spel.

Volgens mij had hij zijn boek niet pas net gepubliceerd zoals in de omschrijving staat, ik meen dat het oude gedichten waren geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van zijn geliefde, 20 jaar terug?

Degelijke thriller cq rechtbankdrama heeft de allure van een TV film, op cinematografisch gebied was het wel erg mager. De film moet het dan vrijwel alleen van de acteurs en de plot hebben, die best aardig is maar waarbij het einde er helaas veel te dik bovenop gelegd wordt, de triomfantelijke Norton die en passant nog even de moord op zijn vriendin opbiecht, dat had echt wel wat subtieler gemogen. Het moest er kennelijk even diep ingewreven worden. Redelijke Gere, een (op het einde na) prima Norton en ook leuke bijrollen van McDormand, die zich kennelijk 60 uur in de luren liet leggen en de mij onbekende Braugher.

Film die niet alleen mij op het verkeerde been zette blijkbaar. Want alles lijkt te wijzen op een film a la Dead Poets Society, als in excentrieke leraar brengt kinderen levenslessen bij aan conservatief instituut met een zure rector aan het hoofd. Maar dan heeft ze het opeens over haar bewondering voor Il Duce, en trouwens, daarvoor maakt ze al een onaardige opmerking naar een nieuwe leerling die trots wilde vertellen over haar scouting. Mevrouw Brodie heeft vooral oog voor kneedbare, onzekere jonge meisjes, op wie zij een blijvende indruk wil maken.

Haar fascistische sympathieën worden seeds duidelijker, terwijl ook haar invloed op haar vaste groep meisjes steeds ongepaster wordt nadat ze die richting haar minnaar drijft. Zo ontpopt The Prime of Miss Jean Brodie zich gaandeweg als meedogenloos en onthutsend portret van een vrouw die moreel ergens de verkeerde afslag heeft genomen. Smith excelleert, ze zit soms misschien tegen het randje van komische overacting maar weet toch geloofwaardig te blijven. Prima spel ook van de jonge cast, met speciale vermelding voor Pamela Franklin, die ondanks de lof die ze kreeg nooit echt zou doorbreken en haar acteerambities al vrij vroeg in de wilgen hing.

Aardige komedie die op talloze "best of"-lijstjes staat is vooral in het begin wel leuk, als de prinses ontvoerd wordt door de Siciliaan, de Spanjaard en de reus. Eenmaal weer terug bij de farm boy is de lol er wel een beetje af, omdat de nieuwe elementen (het vuurmoeras, de foltermachine) me wat minder aanspraken. Soms voelt het scenario ook een beetje gemakzuchtig aan, zoals de 'game of wits', de uit Life of Brian weggelopen priester of de eenvoudige terugkeer uit de dood. Aantal leuke bijrollen zoals Wallace Shawn, Mel Smith en Billy Crystal. Die laatste herken je ondanks de laag schmink meteen, het zal zijn stem zijn. Mark Knopfler met zijn typische geeuwopwekkende muziek verzorgt helaas de soundtrack.

Eerste historische biografie van Rossellini is enerzijds droog en informatief, anderzijds bleef ik geboeid kijken hoe het leven aan het Franse Hof er aan toe ging. Hoewel gemaakt voor TV vond ik het eigenlijk niet zo cheap uit zien, er wordt natuurlijk dankbaar gebruik gemaakt van bestaande locaties. De cameravoering is dan wel weer erg sober, ik schrok bij wijze van spreken even op toen ik opeens een jachtscène kreeg voorgeschoteld. Over voorschotelen gesproken, het aantal gangen dat Louis XIV dagelijks voor zich kreeg gaat richting mythische aantallen. Erg efficiënt is de bediening niet, om een niet-geconsumeerd speenvarken aan tafel te bezorgen zijn minstens 10 onderdanen in de weer, die zich ook nuttig hadden kunnen maken met het uitvinden van bijvoorbeeld deo of tandpasta.

Grappig hoe Louis XIV even veel tijd besteedt aan de kledingvoorschriften aan het hof als aan het nieuw in te voeren Franse belastingstelsel, het is maar goed dat hedendaagse koningshuizen al hun aandacht mogen richten op het eerste.

Eerste deel erg sterk, maar helaas wordt het naar het midden toe wat saai en naar het einde toe verloopt het precies zoals ik had verwacht- en dat terwijl hij juist geprezen wordt om het verrassende verloop. Er werden m.i. veel te veel hints gegeven, met name als Hugh Jackman dan in het huis is waar zn dochter wordt vastgehouden is de dialoog nogal belachelijk: elke zin van Melissa Leo lijkt bedoeld om wat uitleg te geven: "The first kid we took was Billy, or Barry", "I forgot about this Taylor kid" "He was scared of snakes I don´like to think about it", "We are on a mission to wage war against God" - dingen die je al lang zag aankomen maar kennelijk moest alles nog even uitgelegd worden.

Jake Gyllenhaal, de man die elke zaak oploste, lijkt verder meer op zoek naar de vermiste Paul Dano dan naar de vermiste meisjes. Beetje vreemd dat hij Dano buiten al hoort krijsen als hij terugkeert naar het oude huis van Jackman´s vader- maar goed dat soort kleine onvolkomenheden kan ik nog wel pruimen. Sowieso levert hij maar belabberd detectivewerk af, door toeval komt hij er uiteindelijk achter (al vind ik dat wel OK, weer eens wat anders dan een slimme speurder die direct alle verbanden legt). De uiteindelijk confrontatie met Melissa Leo was teleurstellend, spanning ontbrak totaal terwijl het toch een soort horrorhuis moest zijn. Eigenlijk waren alle scenes met Melissa Leo nogal zwak.

Einde was redelijk met directe cut nadat hij het fluitje hoort- redt hij Jackman of niet? Lijkt me van wel maar je zou het een open einde kunnen noemen.

Inderdaad geen licht-verteerbare kost. De opening vond ik trouwens erg goed, eigenlijk tot en met de scene met Moreau, de vrouw die zo prachtig verlopen én sexy kan zijn. Daarna begint K. rond te dwalen in het absurde juridische theater en vond ik het vooral knap gemaakt, zonder dat ik echt geboeid was. Het proces, dat vooral lijkt te drijven op vriendjespolitiek, machtsmisbruik, steekpenningen en corruptie, en door niemand behalve de beklaagde erg serieus wordt genomen, is natuurlijk wel een mooie allegorie voor instituties in het algemeen.

Ten slotte is het prima dat een regisseur zich wat vrijheden veroorlooft met het bronmateriaal, maar het einde is wel een beetje een misser.

Ik vind Mel Brooks niet erg grappig, en heb nog geen film van hem een voldoende kunnen geven. Ook het geprezen Young Frankenstein niet. Deze Producers stond al sinds een oud seizoen van Curb Your Enthusiasm al wel een tijd op de radar en is, mede door het thema, wel leuker dan zijn andere films. En best gedurfd, amper 20 jaar na WO2- een beetje alsof iemand nu een grove komedie over de Twin Towers zou uitbrengen. Maar Mostel kan ik niet zo goed hebben, en Wilder is met zijn hysterische geschreeuw ook geen favoriet. En die stroom aan flauwe grappen, ik kon er meestal niet om lachen. De musical zelf en de aanvankelijke reactie van het publiek waren wel geinig, maar de laatste scenes met Liebkind en de slotscene in de gevangenis waren dan weer een beetje jammer. Maar omdat ik dit toch wel een slag beter vind dan zijn andere zogenoemde 'beste films' toch een drietje.

Matige film met een nogal bizar scenario combineert allerlei genres, van actiekomedie tot exploitatie, die geen van allen uit de verf komen, en heeft in Belmondo ook nog eens een van mijn minst favoriete actiehelden in de hoofdrol. Scenario vol gaten en nogal wat belachelijke scenes (die lesbische agente), het kwam vaak in de buurt van een bedenkelijk niveau. De score van Morricone wordt tot vervelens toe uitgemolken dus uit de muziek haalde ik ook maar weinig plezier.

Hooguit leuk als curiositeit. Van politieke correctheid had men trouwens ook geen last.