Opinions

Als je naar de poster kijkt zou je eerder een soort Vertigo verwachten, maar het is eerder een variatie op het thema van Psycho. In ieder geval behoorlijk Hitchcockiaans. De plot heeft wel wat weg van L'Uccello Dalle Piume di Cristallo, maar Profondo Rosso is audiovisueel sterker. David Hemmings is goed als pianist in den vreemde, de overige acteurs (de hoofdinspecteur, Gianna) zijn duidelijk minder.

De plot zit goed in elkaar, met leuke verwijzingen, maar er zijn wel wat losse eindjes. Zo had ik verwacht dat er wel iets zou gebeuren met dat stuk kalk dat opeens losliet in het spookhuis- een of andere gruwelijke aanwijzing- maar daar gebeurt niks mee. Sowieso is zijn speurwerk na de eerste moord eigenlijk zinloos, want ondanks dat er wat mensen worden vermoord komt hij geen stap dichterbij, en moet hij uiteindelijk weer in zijn geheugen graven om het gezicht van de moordenaar te zien.

Maar de film moet toch vooral worden gezien als een audiovisueel spektakel, want het ziet er gewoon supermooi uit, de kadering, de close-ups van objecten, het gebruik van kleur, de inventieve shots, Argento trekt een mooie trukendoos open en weet een aangenaam sfeertje op te roepen. De soundtrack is minstens even belangrijk, opvallend aanwezig en daardoor misschien niet naar ieders smaak, maar ik vond het heerlijk: de versnelde drums, electronica, zelfs wat alternatieve rock.

Erg zwakke film. Ik heb de Tour de France in de Lance jaren vrij goed gevolgd, en er komt maar bar weinig van terug in dit flinterdunne filmpje, dat me meer deed denken aan een samenvatting van een film dan aan een film. Ben Foster is niet eens zo verkeerd als Lance, maar verder valt het toch erg tegen. Opvallend hoe klein de rol van de Tour de France en het wielrennen zelf is- wat archiefbeelden, een paar scenes met wat figuranten en dat was het. Ook ligt het tempo veel te hoog waardoor het erg oppervlakkig blijft. Je vliegt door de jaren heen, en het voelt allemaal erg rommelig en geforceerd.

De focus ligt dus op de doping, the program van US Postal. Dat een paar jaar daarvoor ene Riis won met ook een hoop doping in zn mik doet er kennelijk niet toe. Alleen Festina komt even in beeld, de Tour de Dopage van 1998. Maar dat de Tour al jaren, decennia stijf staat van doping, inclusief vele gebruikers die nog steeds als wielerlegenden vereerd worden wordt nauwelijks aangehaald. Dat alleen Armstrong uit de boeken is geschrapt is dan ook behoorlijk hypocriet.

Voor mij was dat ook reden het niet meer te volgen- maar ik vermoed dat er nog steeds geen "schoon wielrennen" bestaat, daarnaast ook andere sporten hebben genoeg met dopingrellen te maken. Haalt een beetje het plezier weg- iedere kampioen gebruikt kennelijk. Maar ik kan 10 liter epo tot me nemen, ik kom toch echt de Alpen niet over.

En waren de groeihormonen voor Leo Messi eigenlijk ook geen prestatiebevorderende middelen?

"Belgique, beautiful" wordt gezegd als een groepje illegalen wordt vervoerd naar hun onderkomen. Cynischer kan bijna niet want ook in La Promesse is België een troosteloos en grijs land dat voornamelijk bevolkt wordt door weinig sympathieke figuren.

Na Rosetta de tweede film pas die ik zag van de Dardenne broers maar wel een die al een slordige 10 jaar op m'n watchlist stond. Net als Rosetta, en waarschijnlijk al het werk (?) van de broeders, een uiterst sober sociaal drama, dat nog steeds erg actueel is, want uitbuiting van de zwaksten komt natuurlijk nog altijd veel voor. En illegalen die een beter leven zoeken in Europa was dus ook 20 jaar geleden al een beladen thema.

Het komt zeer realistisch over, de schofterige vader mag geen toonbeeld van subtiliteit zijn, ik vrees dat zulke figuren echt bestaan. Af en toe was hij aardig tegen zn zoon, dat nog net wel. Maar ook Assita werd niet als sympathieke en goedlachse dame uitgebeeld, maar als wanhopige, wantrouwige en ook wat bozige vrouw. Niet gek natuurlijk gezien wat haar overkomt, je zou voor minder een hekel aan België krijgen- maar in een Amerikaanse film zou zo'n rol ongetwijfeld worden ingevuld door een halve heilige. Ook een pluim voor de jonge Renier die erg goed was als Igor.

Niet het geweldige meesterwerk waar ik op had gehoopt maar toch prima film. Met name de eerste helft, zeg maar tot de ontdekking dat Weylandt aan boord was, was erg sterk.

Sommige scenes waren wel nogal storend/ lachwekkend: de al meerdere keren genoemde bioloog en geoloog die een alien slang willen aaien, leek toch wel een verwijzing naar Steve Irwin, ook door de manier waarop hij het beest aansprak (come here baby, dat werk), maar wat vooral storend was was dat ze daarvoor nog wegrenden omdat er een onbekende levensvorm was ontdekt. De laconieke reactie van de kapitein als ze die ontdekken (Slaap lekker!) was nogal ongepast. De gemuteerde geoloog die dood buiten het schip ligt en een aantal naamloze slachtoffers maakt - actie om het actie, vond die scene niks toevoegen-, de heldenscene op het eind -we weten nu wel dat Amerikanen hun leven maar wat graag geven om de wereld te redden- het dommige rennen voor het neerstortende spaceship, en dan vergeet ik er nog wel een paar. Daar staan ook een aantal prachtige scenes tegenover, met de auto-keizersnee als hoogtepunt. Wel vroeg ik me af of de dokters (waaronder die Schotse vrouw) die Noomi knock out sloeg ook soms in het complot van David zaten, om ook als een soort God leven te geven- een betere uitleg over die actie van hem heb ik namelijk niet gevonden.

Rapace en Fassbender zijn goed, de rest degelijk. Vond de rol van Theron een beetje merkwaardig, ze had net zo goed weggelaten kunnen worden (zij het dat sommigen haar kennelijk wel mooi vinden, het is iig niet mijn smaak) het feit dat ze de dochter van Weylandt is voegt helemaal niets toe. Zou me trouwens niks verbazen als ze ook een android is, net als de ´zoon´ van Weylandt. en niet vermorzeld is bij de crash maar er, in het volgende deel, half verwoest onderuit krabbelt.

Dat onder de slechte schmink Pearce schuilgaat viel te verwachten aangezien hij de enige acteur was die was aangekondigd maar niet bij de crew hoorde. Vond het in eerst instantie vreemd een jonge acteur tot oude man te schminken, maar later begreep ik dat hij als jonge Weylandt uit de film is geknipt.

Al met al een mooie (visueel) film met interessante ideeën die helaas half worden uitgewerkt, met een soms wat matig script en te veel onnodige Alien-verwijzingen. Er zal ongetwijfeld (hopelijk) een DC/ FC uitkomen die de zwaktes van de film oplost.

Geweldige film, met een perfecte cast. De transformatie van de hoofdpersoon van naief jochie naar gehard crimineel is heel geloofwaardig, en de oude Corsicaan wordt ook geweldig vertolkt. De film is alles behalve saai, zit juist vol onderhuidse spanning en emotie.

Mooi is het moment bv dat Malik breekt met Cesar: hij heeft hem niet meer nodig en laat dat ijskoud blijken. Ook de scenes buiten de gevangenis zijn goed getroffen. Aan de ene kant als een kind zo blij dat hij gaat vliegen, of de zee ziet, aan de andere kant 'klusjes doen' en zn macht opbouwen.

Ik moest trouwens ook soms wel aan Blood in Blood out denken, geen slechte film, maar daar steekt deze film toch wel met kop en schouders bovenuit.

Schitterende film, doordrenkt van melancholie, over een dorp dat wordt geofferd aan de vooruitgang- het moet plaatsmaken voor een stuwmeer. Zware kost zou je denken, maar dat valt ook wel weer mee, er zit ook dans en zang in, en vooral de feestscene gevolgd door een zwempartij is gedenkwaardig. Maar de ondertoon is onmiskenbaar zwaarmoedig, zeker naar het eind toe.

Het dorp raakt leger en leger, eerst verdwijnen de jonge mensen die zouden helpen met het maaien, daarna de kinderen, daarna de rest waarop alleen een paar oudjes en de graven van de voorouders overblijven. Het boenen en schrobben van haar gedoemde huis is Darya's vorm van protest, en dan rest alleen nog het wachten op het water. Mooie laatste scene hoe de boot met de opzichter zoekt naar het eiland in de mist, en de wanhopige schreeuw Matyora overgaat in het roepen om zijn moeder (mat).

Het laatste shot van de onverwoestbare boom is dan toch nog hoopvol te noemen- als laatste getuige van een verdwenen geschiedenis.

Krystyna Janda weet knap gestalte te geven aan een radeloze maar trotse vrouw die in een bizar labyrinth belandt. Met name het begin is pure Kafka als ze na een avond drinken ontwaakt in een gevangenis terwijl ze geen idee heeft wat ze heeft gedaan. Langzaam wordt duidelijk wat de reden van haar verblijf in de cel is, ze moet een vriend en collega erbij lappen, haar eigen schuldvraag is volkomen irrelevant. De middelen die worden ingezet haar toch te laten bekennen variëren van laaghartig tot wreed, en zijn daarbij ook nogal amateuristisch. Heftige scenes worden afgewisseld met wat minder sterke, zoals het bezoek van haar echtgenoot, die dat moment aangrijpt om een scheiding aan te kondigen, en de zelfmoord van de ondervrager cq geliefde. Maar het is vooral het spel van Janda dat imponeert gedurende alle stages, van moedige koppigheid tot apathie tot wanhoop culminerend in de mislukte zelfmoordpoging.

Bijrol van regisseur Agnieszka Holland als communistische medegevangene die het leven van Tonia redt omdat diens bloed haar wakker maakt.

Blijft toch weergaloos. Vanaf de eerste tonen van Bernard Herrmann‘s geweldige score zat ik er meteen helemaal in. Heerlijk ook die lange, rustige aanloop die argeloze kijkers steeds op het verkeerde been zet- het Bates motel komt pas na een half uur in beeld.

De douche-scène is natuurlijk het bekendst en inmiddels ook zo vaak geciteerd, maar de editing van die scène blijft fantastisch. Moet toch wel hard zijn aangekomen destijds. Het mooie, zorgvuldige camerawerk en de fantastische Perkins en Leigh maken dit meesterwerk dan helemaal af. De tweede helft is misschien iets minder dan het in perfectie uitgevoerde eerste uur, en de uitleg van de psychiater is voor een hedendaags publiek overbodig, het zijn kleine smetjes als je daar al van kan spreken. Hitchcock op zijn best en misschien wel zijn meest invloedrijke film- al heeft hij natuurlijk nog wel meer klassiekers op zijn naam.

Verhoog naar 4,5 ster.

Volgens mij werd een van de broers (Julio) verwond na een vuurgevecht dat ontstond nadat hij Paloma had verkracht. Maar goed, belangrijk voor het plot is het verder niet, het is inderdaad bekend terrein- de outcasts versus de corrupte machthebbers. Hoe dat er in de praktijk uit ziet wordt het mooist verbeeld op de huwelijksdag, waar de dorpelingen zelfs te laf zijn even een glaasje op de gezondheid van het pasgetrouwde stel te drinken. De film eindigt merkwaardig: de broers willen Aurelio te grazen nemen maar in plaats van dat ze in een hinderlaag liggen zoals hun vererfelijke karakter zou betamen gaan ze het duel met hem aan, en ook nog keurig na elkaar zodat Aurelio, een virtuoos met wapens zo is al gebleken, hen vrij eenvoudig onder de groene zoden kan werken.

Intrigerende film, dit jaren 60-commentaar op het maatschappelijk egoïsme, waarbij zieken en gehandicapten als een last worden ervaren die de gezonden maar in de weg staan. Alleen, zelf behoort hoofdpersoon Ale ook tot de zwakkeren die hij zo verafschuwt, niet voor niets zou hij zelf ook omkomen bij zijn eerste plannetje om zijn broer Augusto te bevrijden. Maar gesterkt door zijn succes voelt hij zich steeds meer op gelijke voet staan met Augusto- de gekken en zieken, dat zijn de anderen. Op het eind is hij zelfs de man die de dingen bepaalt, en stuurt Augusto weg- tot hij in de laatste scene zelf toch het loodje legt.

De film kent een verrassend verloop, is mooi geschoten, heeft een aparte score van Morricone -voor hoeveel films heeft hij wel geen muziek geschreven- en knap acteerwerk, van Castel met name maar ook Paola Pitagora als zijn mooie zus. Ook soms best grappig, bijvoorbeeld als Ale zijn blinde moeder de krant moet voorlezen. Behoorlijk intens die Lou Castel, met zijn manies en tics- epilepsie was ook zeker niet het enige waar zijn karakter aan leidt in I Pugni in Tasca.

Lang geleden al eens gezien, en vond het toen een vage film waar ik niet zoveel mee kon. Nu, ouder en wijzer, nou ja ouder dan toch, zie ik er veel meer in, en vond ik het een bijzonder grappige en ontroerende prent. Sandler is perfect gecast als sociaal gemankeerd figuur, of hij autisme heeft of neurotisch is, ach het etiket boeit niet zo. Watson is ook ideaal als tegenspeler omdat ze ook makkelijk in de huid kruipt van iemand die ze, oneerbiedig gezegd, niet helemaal op een rijtje heeft. Een geweldig stel. Ook de bijrollen zijn trouwens stuk voor stuk geslaagd, Philip Seymour Hoffman natuurlijk, maar ook Guzman als medewerker van Barry, die constant vraagt wat Barry nou weer doet, maar gedwee diens nukken accepteert.

Leuke mix van drama en humor met wat thriller-elementen en af en toe hilarische dialogen. De muziek is erg aanwezig maar dat werkte voor mij wel, het geeft de film dat unieke sfeertje. Als ik een minpunt moet noemen is het de uitschakeling van de bende broers, dat ging iets te veel op z'n Chuck Norris.

Verrassend goed, deze mockumentary van Watkins, nog wat beter dan The War Game. Hij werkte hier kennelijk met non-professionele acteurs, maar ze stonden waarschijnlijk dichtbij hun personages. Het kwam namelijk behoorlijk geloofwaardig over, vooral de verhoren bij het tribunaal. Ook ik moest wel even aan George Floyd denken toen die zwarte activist werd bedwongen. De scènes in de woestijn zorgen voor wat afwisseling en maken het geheel ook filmischer. Ik vond trouwens ook de politie behoorlijk ‘echt’ overkomen, knap gedaan.

Moet maar meer werk van Watkins opscharrelen, met name zijn film over de Communards lijkt me heel interessant.

Aardig filmpje van Lubitsch, nogal rap verteld in krap een uurtje. Film kent genoeg grappige momenten, zoals de welgevoede monniken die hun rijke maaltijden onder tafel verstoppen als gebeld wordt, de achtervolging van de leerjongen die zich heerlijk kon uitleven met een stapel borden, en de transformatie van de poppenmaker in Don King. Waar de film om draait, de nogal argeloze neef die denkt met een pop te trouwen, daar wordt niet zo veel mee gedaan, ook al omdat Ossi nauwelijks echt haar best doet voor pop door te gaan. Leuke effecten trouwens wel, Lubitsch hield zich al vroeg bezig met de mogelijkheden van o.a. stop motion en multiple exposure.