Opinions

The Postman, een film die mij op alle fronten vermaakt heeft en alle lof verdient die het krijgt! Ik snap dan ook niet dat deze film zoveel kritiek over zich heen heeft gekregen! The Postman is een prachtig verhaal die je toch op veel fronten weet te raken! De prachtige cinematografie is een van de sterkste punten van deze film! De woestenij, grote stuwdammen, veel wildernis en gigantische mijnen maken de sfeer in deze film perfect!

Prachtige film waarbij de speelduur geen probleem is! Twee uur en drie kwartier prachige scenes, prachtige omgevingen en het allerbelangrijkste een prachtige film! De raspberry awards zijn pure onzin...The Postman is een film die veel lof verdiend. Dat krijgt deze film in ieder geval van mij!

* * * * 1/2

Erg vermakelijke film. Een lekker tempo, uitstekende cast en een best wel meeslepend verhaal. Vreselijk dat zoiets je overkomt - toch gaat het ook wel wat makkelijk.

Kruger botst tegen die vrouw, ze zet een brandblusser weg, rijdt uit de parkeergarage, komt thuis, wast de (kleine) bloedvlek uit haar jas en... wordt direct gepakt. Daarna horen of zien we ook niks meer van de ''echte'' dader. Een paar punten die wat meer aandacht hadden verdiend.

En het lijkt ook allemaal een beetje te gemaakt. We zien weinig van de hele uitwerking van het plan, natuurlijk wordt Kruger net overgeplaatst als Landon z'n plan klaar heeft en de politie loopt steeds nét een paar seconden achter (ook die binnenkomende fax bijv.).

Maar... de film is gewoon sterk gemaakt, is bij vlagen best spannend en kijkt vanaf het begin tot het eind heerlijk weg. Bovenstaande punten storen ook nooit. Voldoende.

Schitterend. Of Smit-McPhee nou wel of niet van de mannenliefde is, hij gebruikt de gedachte heel slim voor de ultieme wraak op Cumberbatch. Wat wist die jongen hem slim te bespelen. Erg goed. 'The Power of the Dog' is een intelligente film, met een zeer sterke cast (Plemons is ook altijd geweldig) en prachtige fotografie. De onderhuidse spanning is er van begin tot eind en uiteindelijk is dit een film die nog wel even blijft hangen. Beter dan verwacht. Uitstekende Netflix productie dit.

Net weer herzien! Blijft een van de betere actiefilms van Schwarzenegger en misschien wel in het genre zelf! Soms een beetje ongeloofwaardigheid maakt natuurlijk niks in deze heerlijke actiefilm! Schwarzenegger is acterend minder, maar als actieheld geweldig! De rol is prima voor hem neergelegd!

Op het einde mag je de film zelfs nog een aantal keer eng noemen! Ik vind zeker dat de film spannende momenten kent die niet voor kleine kinderen weggelegd zijn! Schwarzenegger haalt ook weer eens wat heerlijke one-liners uit de kast: Stick around! en de mooiste op het einde: You're one ugly motherfucker!

* * * *

Mwah, ik vond er niet zoveel aan eigenlijk. De setting in de stad staat me sowieso niet aan en is duidelijk minder dan de jungle in het eerste deel. Ook waren de personages in het eerste deel veel beter, met natuurlijk de onvervangbare Schwarzenegger. Glover en Busey waren ronduit slecht en wisten me dankzij hun belabberde acteren een paar keer behoorlijk op de zenuwen te werken. Grootste pluspunt is de Predator (vooral wanneer-ie onzichtbaar is), maar daar had ik op het einde ook wel genoeg van. Leuk om een keer gezien te hebben, maar daar houdt het voor mij ook wel bij op.

Matig. Typisch zo'n film waarbij er met wat nieuwe ideeën op het origineel wordt voortgeborduurd. Zo uitgezeten, deze Predators, maar niet zonder kleerscheuren.

Het wordt allemaal érg vermakelijk gebracht, vooral het 1e uur, maar de acteurs zijn matig en niet overtuigend en het scenario is gewoon slordig geschreven - ik heb geen fatsoenlijke dialoog kunnen ontdekken. Daarnaast stapelen de onlogische, domme en totaal ''uit de lucht vallende'' scénes zich op een gegeven moment wel érg op.

Topher Grace (zijn personage) vond ik vooral totaal misplaatst en die twist slaat ook echt helemaal nergens op. De film kent gelukkig nog wat grappige, vermakelijke scénes zoals die met die samourai, wel jammer dat-ie zichzelf zo simpel opoffert. De (jungle) sfeer is best goed, vooral in de 1e helft. Fishbure z'n karakter is ook idioot uitgewerkt, die entree van hem slaat ten eerste ook al nergens op. Met z'n korte mouwtjes en dat masker, zó gefilmd dat wij maar moeten denken dat het een echte Predator is, whooh!

Ach, de film zit vol met dat soort scénes. Het is gewoon matig geschreven, regelmatig matig uitgevoerd en matig geacteerd, maar... bij vlagen érg vermakelijk. Gelukkig.

Redelijk idiote film eigenlijk. Ik ben altijd zeer gecharmeerd van Ethan Hawke, hij is de reden dat ik deze 'Predestination' ben gaan kijken. Tja, een omgebouwde vrouw (naar man), die zichzelf terug in de tijd neukt, toen-ie nog een vrouw was. Hoe verzinnen ze het. Best geinig en dankzij de fijne uitwerking van de Spierig broertjes is dit een erg vermakelijke film geworden. Oké, naar het einde toe ontspoort één en ander, maar ik vond het best leuk allemaal. De opbouw van het verhaal in de bar doet de film ook goed. Leuke prent.

''Heb je niks van ABBA of Bananarama?''.

Schitterende film. Had eerlijk gezegd een ''zwaarder'' drama verwacht dan dat deze film eigenlijk is. Regisseur Bezançon weet vanaf het begin tot het einde een prima balans te vinden én te houden tussen drama en komedie. Uitermate goed geregisseerd en deze cast is echt ijzersterk.

We zullen ongetwijfeld nog veel horen van Marc-André Grondin. Ik zag 'm eerder in 'C.R.A.Z.Y.' en ook in deze film zet-ie (weer) een geweldige rol neer. Charismatische gast ook. Die gaat er absoluut wel komen, dat kan niet anders. Maar in deze film is iedereen goed; vader, moeder, oudste zoon en dochter. Erg meeslepend samenspel, in alles wat het leven voor het gezin met zich mee brengt.

Een sterk scenario, goede soundtrack, visueel netjes en een film die barst van de hoogtepunten, zowel op komisch als sentimenteel vlak; de 'Apocalypse Now' scéne is briljant, het (laatste) diner aan tafel érg mooi en het einde ook mooi, al is het ietwat cliché. En het eindshot (dochterlief die in de camera kijkt) deed me natuurlijk direct aan P.T. Anderson's 'Magnolia' denken. Dat zal bij de regisseur ook wel het geval geweest zijn. Mooi is het wel, prima afsluiter. De scéne met 'Perfect Day' van Lou Reed is hét kippenvelmoment v/d film.

Prachtg. Sowieso is de opbouw naar het einde bijzonder meeslepend gemaakt, omdat je als kijker met alle personages meevoelt. Ja, ik heb genoten van deze film. Deze zie ik graag nog een keer.

Herzien. Bale is natuurlijk goed op dreef, maar de film is zo doorzichtig als wat. Vanaf seconde 1 is duidelijk dat Borden een tweeling is; één houdt van z'n vrouw (op de dagen dat-ie het meent), de ander later van Johansson (die ik eerst te grazen zou nemen als ik de andere broer was). De dubbelganger van Angier is redelijk goedkoop gevonden en (naast de tweeling-twist) is het kloon-gegeven ook gewoon totaal achterhaald. Dat gedoe met die knoop is ook niet al te snugger. En zo zijn er nog wel wat dingen. Echter ziet de film er mooi uit en weet Nolan het op bepaalde momenten mooi te brengen. Toch doe ik m'n stem met een halve omlaag. Kan zelfs misschien nog wel een halve af. Jammer.

Wat Simple Minds deed met Don't You Forget About Me in 'The Breakfast Club' doet OMD met If You Leave in deze 'Pretty in Pink'. Leuk. Al gaat de plaat wel erg lang door op het einde. Stiekem herhalen Deutch.

Fijne film verder. Leuk 80's sfeertje, er komen een paar prima nummers voorbij en leuk om Jon Cryer te zien in zo'n rol. Ja hij draaft soms wat door, maar van hem kan ik het hebben. Ik heb minder met Ringwald. Harry Dean Stanton steelt de show als haar vader. Wat een acteur. Het verhaal is erg standaard, maar wordt leuk gebracht en naar het einde toe zat ik er steeds meer in. De film ontwikkelt zich erg goed.

Ik heb me prima vermaakt. Bepaalde thema's liggen er een beetje dik op en één en ander had misschien wat subtieler gekund, maar ondanks het voorspelbare geheel vond ik deze prent erg te genieten.

Standaard, maar wel goed wat mij betreft. Ondanks dat ik het gevoel had dat Norton en Farrell op de automatische piloot speelden (vooral Norton), waren zij de grote pluspunten in deze film. Uitstekend acteerwerk van hun, maar eigenlijk iedereen wel. Jon Voigt was heerlijk op dreef trouwens.

Ik blijf toch graag naar dit soort ''politiefilmpjes'' kijken. Het weet me toch altijd weer aardig mee te slepen dankzij de prima actie en spanning. De cliché's lijken onvermijdelijk, maar ik heb me er niet aan gestoord. Het verhaaltje boeide me gewoon, de acteurs doen hun werk goed en de tijd vloog voorbij. Wel jammer van het einde wat afbreuk doet aan het geheel. Toch een makkelijke voldoende.

Geweldige film met een uitstekende cast. Richard Gere zet misschien wel zijn beste rol neer die ik tot nu toe van hem heb gezien. Echt heerlijk hoe hij zichzelf presenteert als advocaat. Edward Norton is simpelweg briljant. Hij zet een geweldige rol neer en bewijst in zo'n beetje elke film weer dat hij bij de grootste acteurs ter wereld hoort. Ondanks dat ik Laura Linney niet altijd te pruimen vind, was ze erg goed in deze film. Ze zag er goed uit en zette haar rol sterk en erg geloofwaardig neer.

Opzich toont Primal Fear een standaard rechtbankverhaaltje. Een advocaat probeert de onschuld van zijn cliënt te bewijzen. Maar ondanks dat bevat de film veel meer. De personages zijn in ieder geval super, maar ook het constant boeiende verhaal die zo nu en dan met een spannende en verassende wending tevoorschijnt komt is meer dan voldoende. Het einde is dan helemaal geweldig, wanneer we de échte Norton leren kennen. Onder begeleiding van de uitstekende score van James Newton Howard toont Primal Fear geweldige scenes in een boeiend verhaal die over het algemeen meer dan voldoende bevonden is door mij. Dikke voldoende voor een geweldige film.

* * * *

Tja, deze 'Primer' zal qua scenario en tijdlijnen, etc. wel fantastisch in elkaar zitten, maar als je het zo oninteressant brengt allemaal zal me dat een worst wezen. Veel geneuzel waar ik niks mee heb en kleurloze personages in een sfeerloos en totaal niet meeslepend geheel. Die 78 minuten leken veel langer.

Visueel imponerend en - bij vlagen - érg vermakelijk, deze Prince of Persia. Ik had eerlijk gezegd wel wat meer van de film verwacht, maar, aangenaam filmpje...

... vooral wanneer Gemma Arterton in beeld is. Het is al zovaak gezegd (en terecht), maar wat ziet die er prachtig uit in deze film. Gyllenhaal doet het prima, niet bijzonder, maar voldoende. Heb vooral een zwak voor de prachtige settings in deze film.

De steden, de woestijnen - alle locaties; érg mooi. Met de sfeer zat het wel goed in ieder geval. Het (voorspelbare) verhaal was minder. Helaas. Nogal een rommelig, matig geschreven scenario. Met de humor zat het wel goed, al komt dat vooral door Alfred Molina. Voor de rest zien de gevechten en (vooral) een aatal actiescénes er behoorlijk indrukwekkend uit. Maar dat was wel te verwachten uiteraard.

Ach ja, bij een film als deze kom ik voor het vermaak en dat heb ik gekregen. De film kent een lekker tempo en de tijd was zo om. Niet bijzonder, maar wel érg leuk.

Eigenlijk vond ik hier geen bal aan, dus die twee sterren die ik geef zijn ook maar erg magertjes. Vond deze Disney maar saai, irritant, vol met vreselijke liedjes, voorspelbaar, mierzoet, kinderachtig en eigenlijk gewoon, eh ja... slecht. De animatie is allesbehalve bijzonder en ook de stemmencast vond ik maar matig. Ik heb de zogenaamde 'magie' nergens kunnen ontdekken en de film deed me op één of andere manier veel te veel aan eerdere Disney's, zoals Aladdin denken, waardoor het voor mij nogal ongeïnspireerd overkwam allemaal. Een paar aardige scénes en de relatief korte speelduur zorgen ervoor dat ik hier nét twee sterren aan kwijt kan. Kinderen zullen hier vast en zeker van kunnen genieten, maar ik niet.

Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die.

Erg leuk filmpje, alleen is de score op IMDb wel erg hoog wat mij betreft. De film kent een heerlijk sfeertje, veel grappige momenten, leuke personages en een leuk, vermakelijk avontuurlijk verhaal met de nodige romantiek. Robin Wright Penn is (nog) erg mooi trouwens in deze film.

Tegenwoordig zullen ''dit soort'' films met een lading CGI gemaakt worden, maar ook deze film bewijst dat dat helemaal zo belangrijk nog niet eens is. Oké, CGI kan prachtig zijn, maar hoe we alles in deze film voorgeschoteld krijgen geeft toch ook weer de nodige charme mee. Het zijn denk ik vooral de drie boeven - die later omschakelen naar twee good-guys als hun baas de pijp uit gaat - die de film een erg komische lading geven. Die grote, dikke is erg grappig, acteert érg slecht, maar het werkt. Montoya is geweldig en ook Vizzini met z'n inconceivable's.

Ja, erg vermakelijk, maar toch ook weer niet zo bijzonder. Een simpel verhaaltje met soms ook de nodige flauwe grappen. Maakt niet veel uit, opzich leuk voor jong en oud. Voor nu van mijn kant dikke drie sterren, wie weet waardeer ik de film ''later'' wel meer.

Stukje cake? Slechtste scène sinds tijden. Maar verder best aardig deze 'Prins', een lekker zomers sfeertje en vieze Freddie als raarste slager van NL. Mag ik hopen. Die gekkigheid kon ik wel waarderen. Jammer van dat gedoe met Ayoub z'n pa en naar het einde ontspoort de film totaal in haar stompzinnigheid, maar heb 't makkelijk uitgezeten, ook dankzij de korte speelduur, die hier goed op de plaats is.

Welles' 'Le Proces' gaf mij bij de openingsscène direct het gevoel belandt te zijn in één of andere vage droom. Die droom werd al snel een visueel imponerende nachtmerrie. Zeer fraai geschoten, met enkele briljante momenten, zoals de scène dat Perkins (goed gespeeld ook) door die houten gang vlucht, waar het licht op een prachtige manier door de planken heen schijnt. Schitterend.

Verder had ik toch wat anders verwacht van deze prent. Vond 'm soms wat lastig te volgen, vooral omdat alle dialogen en het verloop van het verhaal me niet constant wisten te boeien. Het spel van de acteurs is zeer goed en op audiovisueel vlak was deze film ver z'n tijd vooruit. Heb ook een zeer goede versie gezien, waar het echt niet leek dat deze 'Le Proces' al meer dan 50 jaar oud is. Interessante ervaring dit.

Antonioni heeft als regisseur met 'Zabriskie Point' bijzonder veel krediet opgebouwd bij mij. Een bijzondere film en een waar meesterwerk. Uiteraard wordt je als kijker dan al snel getriggerd om meer films van een regisseur te zien natuurlijk. 'Professione: Reporter' leek me de juiste keus te zijn gisteravond.

Het zal ongetwijfeld in m'n nadeel zijn geweest dat ik erg moe was, want deze film had ik beter kunnen zien in fittere omstandigheden. Toch wist de film me lang te boeien, beginnend bij het bloedhete begin in de woestijn. Weinig dialoog en een langzaam tempo zorgen hier niet voor een saaie film.

Naar het einde toe - en dat is doodzonde - begon de vermoeidheid me wel wat op te breken. Alleen om het laatste lange shot ga ik het laatste deel snel herzien. En dan niet na zo'n vermoeiende dag.

Fraaie prent met een uitermate coole Belmondo als 'Le Professionnel'. Goed begin, met de gevangenschap, de ontsnapping en de terugkeer. Het prachtige en steeds terugkerende 'Chi Mai' van Ennio Morricone zorgt regelmatig voor het nodige kippenvel in dit sfeervolle filmpje.

Baumont deed me soms, dankzij wat heerlijk grappige en dwaze acties, een beetje denken aan Mesrine (Vincent Cassel in de Public Enemy-films). Scénes zoals de auto-achtervolging of de mooi opgezette dood van Rosen tot het einde zijn érg cool, zoals eigenlijk de hele film. Dikke voldoende.

De minste Argento tot nu toe, deze Profondo Rosso. Helaas een (kleine) tegenvaller dus. 'Suspiria' is en blijft de beste, benieuwd of ik nog een betere Argento ontdek.

De film had wat mij betreft wel een (klein) half uur ingekort kunnen worden. Het duurt gewoon allemaal te lang en veel scénes/dialogen voegen niets toe en zijn regelmatig nogal oninteressant. De soundtrack viel me - als geheel - ook nogal tegen, vooral omdat het geweldige thema wat we o.a. tijdens de opening horen zoveel belooft.

Pluspunten zijn de sfeer, de regelmatig aanwezige spanning en de moordscénes. De stijl (van Argento's films) bevalt me wel; hier had echter als geheel meer in gezeten.

Prachtig. Sowieso vind ik ''dit soort'' feestjes altijd geweldig. Huis / tuin feestjes, veel mensen, lekkere muziek, alles kan.. heerlijk; daarom bevalt de sfeer in deze Project X ook zo ongelofelijk goed. Nou gaat het hier wel enorm (!) ver allemaal, maar dat mag de pret niet drukken.

Zolang het bij mij thuis maar niet gebeurt. Wat een teringbende, vreselijk, maar wat heb ik hartelijk kunnen lachen om deze meesterlijke chaos. Van kwaad tot erger, neem een pilletje en alles lijkt weer goed te kunnen komen, totdat je weer wordt wakker geschud door één of andere gek die de betreffende pillen weer terug wil. Goed gefilmd, je bent erbij, je leeft zelfs mee met de hoofdpersoon.. alles zoals het hoort.. tot in het hilarische, want ik heb me regelmatig bescheurd van het lachen, prachtig.

Qua CGI één van de beste films tot nu toe, deze 'Prometheus'. Gekeken op 1080p. (uiteraard) en de settings en effecten zijn werkelijk verbluffend. Prachtig vormgegeven, deze nieuwe van Ridley Scott.

Verhaaltechnisch best interessant en meeslepend. Veel actie-scénes zijn een genot om naar te kijken en de film werkt zeer sterk, met een goede opbouw naar het einde toe. De storm, de scénes in de grotten, de abortus; zeer goed. Fassbender zet een erg sterke rol neer als onsterfelijke filmliefhebber en ook Rapace, Theron en (niet te vergeten) Elba zijn goed bezig. De film kan qua spanning, horror en verhaal niet aan grote broer 'Alien' tippen, maar dat geeft niks. Die is op de meeste vlakken nét even beter.

Vond het een mooie mix tussen mainstream sci-fi spektakel en toch ook een film die diepere lagen kent. Scott bewijst maar weer eens een uitstekend regisseur te zijn. Op naar zijn volgende.

Jeetje, wat een belabberd laag gemiddelde zeg. Wat de verwachtingen van de (meeste) stemmers waren weet ik niet, maar dit gemiddelde is niet terecht wat mij betreft. Erg leuke film met een geweldige Sean William Scott en John C. Reilly. Echt hilarisch wordt de film dan misschien nooit, maar ik heb het grootste deel van de film met een dikke glimlach zitten kijken.

De setting in de supermarkt is erg leuk en houdt de sfeer lekker luchtig. De ''andere'' medewerkers zijn erg leuk en bij vlagen erg grappig. Die vreselijk dikke vent die de cola uit de schappen drinkt, deo gebruikt en eigenlijk zo'n beetje alles consumeert uit de winkel waarin ie' werkt is geweldig, maar ook die twee ''bewakers'' op het parkeerplek of alle overige mederwerkers die eigenlijk allemaal wel eens leuk uit de hoek komen passen prima in het plaatje. Ook één van de laatste scénes, wanneer we te weten krijgen dat Scott wél die turner is, omdat hij allemaal salto's etc. doet op straat vond ik geweldig. Ach, en nog veel meer scénes. Gewoon geen gebrek daaraan wat mij betreft.

Danzij de vlugge montage en prima bijpassende muziek kijkt de film erg makkelijk en lekker weg. Daarbij komt nog kijken dat de film nieteens anderhalf uur duurt, dus als je een leuk filmpje zoekt, wanneer je niet veel tijd hebt vind ik dit een dikke aanrader. Ik hou het toch zeker op drie sterren en hoop dat dit gemiddelde wel wat opgekrikt word hier, want dat verdient deze film wel.

3,0*

Lastig te beoordelen, deze Un Prophète. Aan de ene kant klasse gemaakt, aan de andere kant (kwa verhaal) niet veel bijzonders. De film duurt ook net wat te lang.

Niks aan te merken op de acteerprestaties. Tahar Rahim zet een uitstekende prestatie neer als hoofdpersonage Malik. De beruchte scéne met dat scheermesje is érg indrukwekkend. Klasse. Ook de shoot-out in de auto op het laatst is absoluut geweldig.

Tussendoor vond ik het soms nogal makkelijk gaan - ik kan me best voorstellen dat dit voor de één geloofwaardig is, maar dat dit voor de ander absoluut niet het geval is. Zit een beetje tussen beide in. Dat maakt het einde niet minder, want die is toch best wel stoer; dat-ie zichzelf in de bak heeft opgewerkt tot dé gangster. Mooi eindshot ook.

Voor de rest kon ik niet zoveel met dat waanbeeld, van die gast die Malik heeft vermoord. De rookscéne (uit de nek) was wel grappig. Ik heb me wel vermaakt. Dikke voldoende.

Serieus, dat dit zo hoog scoort. Opzich leek de film me nog wel grappig, Reynolds vind ik sowieso een erg coole gast en zo nu en dan eens een romantische komedie vind ik ook altijd wel leuk. Maar waar was de romantiek... en de komedie? Heh?

Nou, helemaal nergens eigenlijk. Misschien een paar keer (een beetje) gelachen, maar daar bleef het dan wel bij. Echt een stompzinnig plot, ergerlijk en zo voorspelbaar als de pest uitgewerkt. De film bevat gewoon teveel onlogische, stupide, ergerlijke, tenenkrommende en belabberde momenten, die mij geen andere keus laten dan hier een lage score voor te geven. Brrr, dat stukje met die hond en die roofvogel (my phone!), de stripper die ook als kelner en winkelbediende werkt... en ook nog eens het huwelijk voltrekt. Dat dansje met die oma en dat moralistische gedoe met die nephartaanval, vreselijk. Waarom slaapt Reynolds op de grond? Jij wil trouwen, dan wil ik ook wippen, tsjah. En natuurlijk gaat hij ook nog écht op z'n knieën op het eind, want hij is er tijdens drie daagjes ruzieën achter gekomen dat zij de ware is. Hou toch op zeg. Hollywood kent steeds minder schaamte, zo lijkt het wel. Elke scéne was gewoon voorspelbaar en ook de cliché's blijven uiteraard, niet onbespaard.

Grote misser dit. Had op een vermakelijk filmpje gehoopt en opzich ook nog wel verwacht, maar dat kreeg ik niet. Ook Reynolds kan de boel niet redden en da's jammer... zijn personage is gewoon een mietje. Bullock was ook weer pijnlijk onleuk. Dikke onvoldoende voor deze niet grappige film, waar ook nog eens geen spatje romantiek aanwezig was.

Weer een sterke film van Hitchcock, maar ondanks dat wel de minste die ik tot nu toe van de beste man heb gezien. Psycho geniet natuurlijk al jaren van de legendarische status die de film heeft en dat kan ik opzich begrijpen.

De film is spannend, maar nooit angstaanjagend. De scene op het laatst in de kelder vond ik de beste scene uit de film, prachtig. Ook de scene waneer de detective de trap oploopt en vermoord word. Geweldig camerawerk van de bovenste plank weer die vooral in deze scene erg goed tot uiting komt. Voor de rest bevat de film een duistere sfeer, goede acteerprestaties en geweldig bijpassende muziek die de scenes natuurlijk erg versterken.

Psycho verdiend een dikke voldoende en misschien in de toekomst nog wel een verhoging. Eerst hou ik het op drie en een halve ster.

Weinig bijzonders. Ik hou wel van gangsterfilms, maar Mann slaat daarin met deze Public Enemies wat de plank mis wat mij betreft. Dit is gewoon een simpel, standaard kat- en muisspel, tussen twee mannen zonder echt enige vorm van diepgang.

Bij Dillinger kreeg ik totaal niet het gevoel dat het dé meest gevreesde gangster van de US was en Purvis duikt zo nu en dan ineens even op om Dillinger te pakken te krijgen, wat uiteindelijk uitmondt in een voorspelbare, oninteressante en totaal niet bijzondere climax. Het liefdesverhaal tussen Dillinger en Billie hangt er maar wat slapjes bij eigenlijk, gaat té makkelijk (Depp strooit er een one-liner uit en ze is verkocht) en is eigenlijk helemaal niet zo boeiend. En dat is jammer allemaal. Het feit dat deze film digitaal geschoten is stond me het meeste tegen, maar viel me eigenlijk nog mee. Oké, de film ademt totaal geen ganstersfeer uit dankzij de HD-look zoals ik die wil (en mij dus ook totaal niet het gevoel gaf dat ik naar een ''echte'' gangsterfilm zat te kijken), kent een paar behoorlijk beroerde shots (hé daar struikelt cameraman Spinotti weer eens) en de shoot-outs komen totaal niet tot hun recht (wel goed geluid), maar... ik had het minder verwacht allemaal.

Grootste pluspunt van de film is Johnny Depp, al is dit ook lang niet één van zijn sterkste rollen. Depp kan alles wel en is ook erg cool en stoer in de rol van deze gangster. Alleen een paar coole quotes (''Why? There is absolutely nothing I want to do in Indiana'') en z'n lange mantel zijn al genoeg. De rest doet Johnny wel op de automatische piloot. Cottilard doet het ook prima, Bale doet helemaal niks bijzonders. Zijn rol had door iedereen gespeeld kunnen worden. De film duurde ook veel te lang, had wel een half uur afgemogen wat mij betreft. Eén van de beste (tegelijkertijd vreemde) scénes vond ik het moment dat Depp door het politiebureau loopt en de eindscéne met Cottilard (''Bye-bye, blackbird'').

Ten opzichte van Miami Vice is dit een behoorlijke vooruitgang van Mann, maar het is 'm nog lang niet. Een paar érg coole scénes, Depp en het tijdsbeeld maken deze film te doen en ook wel redelijk vermakelijk, maar ik hoop dat mijn favoriete regisseurs bij hun 35mm blijven óf even laten zien hoet het dus wél moet.

Cagney neemt 'The Public Enemy' op sleeptouw. Sterke en coole rol. Vermakelijke film die veel goed doet, met name het tempo is zeer aangenaam en de opbouw van het verhaal erg vermakelijk. Nergens echt intrigerend - misschien komt dat omdat regisseur Wellman alles nogal afstandelijk brengt, maar wel leuk. Tussendoor valt er nog genoeg te lachen ook. Duidelijke grondlegger voor toekomstige gangsterfilms.

Vanavond maar weer eens uit de kast gehaald deze film. Alweer een tijdje naar uitgekeken om te herzien, want Paul Thomas Anderson gaat als een speer bij mij. Drie films van hem in mijn top tien, waar de laatste nieuwkomer There Will Be Blood is. Net als die film is ook dit een film die afwijkt van de ''bekende'' Anderson stijl. Zo geen vertrouwde ensemble cast bijvoorbeeld, maar een beetje een one-man show wat mij betreft. Punch-Drunk Love gaat na herziening geen top tien halen, maar stijgt in mijn waardering, want wat een prachtig film is dit zeg...

Dat Anderson op de expirimentele tour gaat met deze film word al snel duidelijk. Het gebruik van kleuren, zowel in scénes als tussendoor en het toepassen van heerlijke deuntjes geven aan dat we met een andere Anderson te maken krijgen dat voorheen. Even wennen geblazen misschien, maar wederom prachtig. In mijn voorgaande recensie ook al aangegeven, maar ik kan het weer niet laten; ook vanavond werd ik weer getrakteerd op twee enorme schrikmomenten in het begin. Als Barry Egan aan de weg staat, worden we als kijker geconfronteerd met hemelse stiltes en ineens draait Anderson de volumeknop om. Het geweldige gedreun van een passerende vrachtauto zorgt ervoor dat ik even opgeschrikt werd. Niet alleen in deze scéne, maar ook in de voorgaande een paar minuten eerder als we zien dat er een auto crasht, geweldig en ietwat surrealistisch.

De casting van Adam Sandler had niet beter gekund, dat lijkt me duidelijk. Zijn personage zorgt ervoor dat je als kijker soms je ogen dicht doet, zo pijnlijk komen sommige momenten over. Aargh, weer die vreselijk denigrerende opmerking verwerken en weer hopen dat niet iedereen het heeft gehoord. Veel kleine dingen, die vooral op het feestje van zijn zus haar verjaardag aan het licht komen tonen de diepgang in het personage van Sandler. De zussen zijn wat mij betreft de reden dat hij ietwat anders is en bovenal erg onzeker is. Hoe ironisch kan het zijn als één van de zussen ook nog ervoor zorgt dat Barry zijn leven weer op de rails kan gaan zetten dankzij de mysterieuze Emily Watson. Het klikt direct tussen de twee.

Anderson zorgt voor een duidelijk verhaal - die tussen Sandler en Watson - en toont daarnaast veel geweldige details, die ervoor zorgen dat je constant weer zit te wachten op een wending die je laat lachen, huilen, schrikken of wat dan ook maar, want Anderson tovert het allemaal op het scherm. Ben je bereid om jezelf over te geven aan deze film en de trip te beleven zoals Barry die beleeft, dan kan Punch-Drunk Love niet mis voor jou als kijker. Het doet je wat of het doet je niks, maar ik vond het wederom een kunstwerk van Anderson. Ook wéér dat herziening ervoor moet zorgen dat de film de volle score toegerekend zal gaan krijgen, net als bij Magnolia en There Will Be Blood. Dat maakt deze films zo goed, dat elke herziening ervoor zorgt dat de films beter worden. Niet veel regisseurs kunnen dat en gooien hun films zo verschrikkelijk vol met vanalles en nogwat zodat je elke keer weer kunt genieten zoals PTA dat doet.

Prachtige kleuren, geweldige deuntjes en soms zelfs behoorlijke dreunen, heerlijke cliché romantische muziek die gedraaid word bij intieme momenten tussen de hoofdpersonen en een sfeertje die je in een andere wereld doet laten belanden. Deze film bevat het allemaal. Tel daarbij een wereldprestatie van Adam Sandler die echt zijn beste werk tot nu toe laat zien plus heerlijke bijrollen van - wederom - Phillip Seymour Hoffman en Luiz Guzmán en het kan niet meer stuk. Alweer een kunstwerk uit de handen van Paul Thomas Anderson die alleen maar goed kan maken lijkt het wel.

5,0*