Opinions

Nicholas Ray blijft goed scoren. Ook 'Bigger Than Life' is een film die me meer dan wist te overtuigen. Mason overtuigd ontzettend als leraar en vader, wiens persoonlijkheid een totaal andere / slechte kant op lijkt te vliegen, na het nemen van (teveel) cortisonen. Matthau is fijn als stabiele factor binnen de familie.

Het spelen van football in huis, de steeds strengere maniertjes van Mason en uiteindelijk zelfs de 'God was wrong'-scene met de bijbel onderaan de trap. Daar begint het eng te worden. Echter is de scene van Mason met z'n (gorilla)-schaduw, terwijl-ie z'n zoon probeert bij te spijkeren het sterkst. Uitstekende film.

Apart filmpje. En niet echt wat ik 'zoek' in een film. Na Ôdishon had ik weer goede hoop voor Miike, maar met deze film slaat-ie (weer) finaal de plank mis. Aparte gast.

Ik weet niet of er ook een versie van deze film is waar we niet van die ''vage vlakken'' in beeld krijgen om een geslachtsdeel o.i.d. te bedekken, maar dat vond ik hier weer een minpunt. Doe het dan helemaal goed. De film kent best een schaars grappig moment, zoals die gast met z'n dikke steen en nog een paar scénes, maar voor de rest vond ik dit maar een zielige bedoening. Ik kon hier echt helemaal niks mee.

Lijken neuken die hun laatste schijt ondertussen nog even lozen, lekker moedermelk spuiten, een jongen pesten en hem gedwongen laten schijten, je dochter neuken, je moeder verrot slaan. Tsjah, het is maar wat je grappig vindt. Oké, eerlijk is eerlijk; heb om het laatstgenoemde één keer om een scéne kunnen lachen en ook de reactie van die vent met dat schijt in z'n hand was een (kleine) glimlach waard, maar tegelijkertijd vond ik het maar totaal belachelijk. Nergens shockerend, maar gewoon, tsjah... dom.

Meh, niet mijn ding dit dus. Ik hou best van wat bizarre, gestoorde of maffe dingen in films, maar dan liever op bijv. ''de Lynch manier'', ofzo. Dit is gewoon sneu.

Best mooi, maar nét wat te vlak om echt indruk te kunnen maken. Best geinig om te zien wat er volgens Lee zo speelt als de Oorlog in Irak aan de US ''verkocht'' wordt. De setting in het stadion werkt mee aan een technisch knap gemaakt en vermakelijk geheel. Lee had op bepaalde puntjes dingen beter even wat anders uit kunnen werken mijns inziens; dat meisje - heel mooi en leuk allemaal, maar dat zijtakje had een wat betere uitwerking verdiend. De ruzies van de soldaten met de medewerkers van het stadion (tot 2 keer toe) had de 2e keer sowieso wel weggelaten kunnen worden en het einde is niet bevredigend, terwijl Lee wel erg de tijd neemt om hier naar toe te bouwen. Visueel verder prima in orde, nergens echt aangrijpend, maar zeker een film die net even wat anders is dan veel andere meuk tegenwoordig.

Leuk, stil filmpje, maar ik had echt veel meer verwacht. Er wordt redelijk geacteerd, de sfeer is prima en de beelden zijn bij vlagen erg mooi, maar daar houdt het ook zo ongeveer op. Oké, zo nu en dan nog een glimlach, maar bijzonder vond ik het niet. Ik zat steeds te denken; zeg nou iets man! Waar slaat dat belachelijke gedoe op? Daarom werd het op een gegeven moment wel erg saai, vooral het middenstuk van de twee samen en dat vond ik wat jammer. Later komen we in een soort ''magische'' sfeer terecht, waar ik eigenlijk een beetje een dubbel gevoel aan over houdt. Opzich een prima film, maar geweldig vond ik het niet... en toch zal ik 'm waarschijnlijk op dvd aanschaffen, voor een herziening. Drie sterren voor nu.

Leuk. Het kabbelt soms wat te lang door in en om de vogelkooi, maar al met al vond ik dit een zeer genietbaar filmpje. Het is vooral de sfeer die deze film goed doet. Het verhaaltje is echt niet zo bijzonder en heel hilarisch wordt het ook niet - de lachspieren worden een paar keer goed getraind, meer niet. Maar dat huis boven die club, op Ocean Boulevard, in Miami, net lijkend of er de helft van de tijd een filter of green screen wordt gebruikt; ik vind het uitstekend bij deze film passen. Vermakelijke drukte.

Soms verwacht je heel veel van een film en dan worden die verwachtingen nog overtroffen. 'Birdman' flikte dat bij mij. Magistraal stukje film van regisseur Iñárritu, over film, theater, rivaliteit, gevoelens en een acteur die het heel erg moeilijk heeft met van alles en nogwat en met behulp van een Broadway toneelstuk zichzelf weer op de kaart wil zetten, omdat z'n verleden als 'Birdman' en het feit hoe groot hij was 'm maar blijft achtervolgen. Hij wil weer gezien worden door het publiek en de critici. Waanzinnig geregisseerd.

Want Iñárritu haalt alles uit de kast voor deze prent. Het wervelende camerawerk en de meesterlijke opbouw van de scenes zorgen ervoor dat 'Birdman' een groot meesterwerk is die ik heel vaak zal herzien. En dat gevoel heb ik niet vaak bij films. Bij deze prent komt dat ook vooral omdat ik echt hou van films die zich afspelen op 1 of weinig locaties en die gedragen worden door het fantastische acteerwerk, de prachtige sfeer en de manier - het gevoel - waarmee het geheel wordt gebracht. 'Birdman' lijkt wel één lang shot, mogelijk gemaakt door prachtig toegepaste trucage en briljante visuele hoogstandjes. Machtig.

De setting, het theater en de energie waarmee Iñárritu het geheel brengt zorgt ervoor dat ik echt in een ongrijpbare achtbaanrit terecht kwam die niet eindigde. Fantastisch al die gangen, de (kleed)kamers, het toneel en alles wat er gebeurd. Elke scene geeft een bepaald meeslepend gevoel mee. Woede, medelijden: het moet nu gebeuren voor Riggan. Tussendoor valt er ook nog eens veel te lachen - de scene dat Riggan in z'n onderbroek over Times Square weer terug moet het theater in is echt briljant. Wat een meeslepende, hilarische en spannende rit vol met energie. Ik wou dat deze rit nooit zou eindigen. Maar helaas.

Aan al het goede komt een eind natuurlijk. Ook aan deze fantastische prent. Ik heb intens genoten. De magische scenes met 'Birdman' tussendoor, zoals het moment dat Riggan een stuk gaat vliegen is echt meesterlijk en laat je denken wat er nou allemaal in hemelsnaam wel niet aan de hand is in het wereldje van Riggan. Ongrijpbaar en fascinerend. Het is jaren geleden dat ik direct vijf sterren aan een film heb gegeven, maar ik geef ze hier zonder al te veel twijfel graag. Zoiets moois zie ik maar heel zelden.

Over het algemeen maakt Hitchcock met The Birds weer een geweldige film, maar de film heeft toch stiekem niet echt aan mijn verwachtingen voldaan. De eerste drie films - Rear Window, North by Northwest en Vertigo - die ik van Hitchcock zag waren met mijlen voorsprong de besten en beter dan de laatste twee. Na Psycho was deze dan aan de beurt.

Als Hitcock ergens goed in is, dan is het wel in het scheppen van een geweldige sfeer gecombineerd met subliem camerawerk. Die twee elementen zien we dan ook terug in deze film. Erg angstaanjagend word de film niet, maar deze kent toch een paar leuke en spannende momenten. Bijvoorbeeld de scenes dat alle vogels uit de schoorsteen naar binnen komen vliegen of de vogels op het schoolplein, geweldig! Wat mij betreft legendarische scenes in de filmgeschiedenis.

Jammergenoeg waren niet alle acteurs en actrices even overtuigend in deze film. De moeder van Mitch was bijvoorbeeld erg matig en ook de vrouw in het café en het kleine meisje waren niet goed en speelden behoorlijk onder de maat wat mij betreft. Naast de geweldige scenes weet de film ook een paar erg ongeloofwaardige scenes en matige dialogen te brengen en die had ik eigenlijk nog niet eerder in een Hitchock film ontdekt. Dat was wel wat jammer, maar over het algemeen is ook deze film weer meer dan geslaagd.

Interessante, sfeervolle mystery, waar helaas niet zoveel uit het plot gehaald werd dan dat ik had gehoopt. Nicole Kidman doet het uitstekend, vooral de lange shot bij het klassieke concert is fantastisch. Daarnaast vind ik de openingsscéne erg mooi, vooral door de prima score die het sfeervolle, besneeuwde park ondersteund. De film kent nog een paar sterke scénes, bijvoorbeeld wanneer Danny Huston tekeer gaat naar Sean. Wat een bofkont trouwens, die Cameron Bright; lekker in je nakie met Nicole Kidman in bad, yeah! Voor de rest vind ik het toch jammer dat het zo interessante plot een beetje makkelijk afgedaan wordt. Daarnaast vond ik dat gedoe tussen de jonge Sean en Kidman soms wat té ver gaan en ze gelooft hem te makkelijk. Mjah, voor de rest toch zeker een prima film, vooral dankzij de sfeer, muziek, cinematografie en acteerprestaties, want dat was allemaal dik in orde. Voldoende dus ook wel voor deze film.

Zeer intrigerende Polanski, met een ontiegelijk verleidelijke Emmanuelle Seigner. Geen wonder dat Grant's personage in combinatie met de bijzondere verhalen van Peter Coyote als een blok voor haar valt.

Aan de ene kant vond ik het verhaal en de ontwikkelingen steeds interessanter worden - Polanski schept met de opbouw verwachtingen die zullen moeten leiden naar een knallende climax. De ontwikkelingen in het verhaal worden natuurlijk met de minuut ''erger''. Echter vond ik het einde van het ''verhaal'' niet zo bevredigend. De aanloop kent natuurlijk genoeg fantastische scenes. Zowel qua erotiek als drama, humor of al is het maar een prachtig sfeermoment van Parijs of op de cruise. Er blijft eigenlijk constant wel een soort onderhuidse spanning hangen - afgewisseld met een aantal absurde komische scenes.

Seigner is de ster in deze film. Wat een rol. 'Bitter Moon' sleepte me mee en doet veel goed. Ik denk echter dat Polanski er nog wel meer uit had kunnen halen. Niet uit Seigner, wel uit het verloop van het verhaal.

Vreeeeseluk, wat een ellende in deze Biutiful. Wát een ophoping van dramatische elementen en problemen. Mijn 4e Iñárritu en ik heb best genoten van dit mooi gemaakte stukje cinema.

Geweldige rol van Bardem (had de Oscar ook wel mogen krijgen wat mij betreft), visueel bijzonder fraai vormgegeven, maar tóch kom ik eerst niet hoger dan een ''gewone'' solide voldoende; het deed me namelijk niet zoveel allemaal. Iñárritu neemt nét even wat teveel hooi op zijn vork hier.

De regisseur propt deze Biutiful zó vreselijk vol met vanalles en nogwat dat het eindresultaat het lastig heeft om al deze baggage in de uitwerking een plaatsje te kunnen geven. Van millieuvervuiling, dood, verderf, ziekte, raciale kwesties, illegale zaakjes, familieproblemen... tot de paranormale krachten die Uxbal blijkt te bezitten. Dit en nog meer. Bij vlagen indrukwekkend en geslaagd drama, maar helaas blijft het bij die vlagen en is het geheel iets wat me bij deze 1e kijkbeurt nog niet volledig wist te pakken.

Neemt niet weg dat hier naast dat alles genoeg valt te genieten. Neem nou zo'n scéne in die discotheek. Heerlijk creepy die bil-borsten. Apart. Wat mij betreft het hoogtepunt uit deze film. Kan ook absoluut niet anders dan hier een voldoende voor te geven. Misschien in de toekomst wat hoger.

Erg sfeervolle film van Brian De Palma! Leuk verhaal, redelijk sterk plot en een redelijke uitwerking ervan. Het eerste uur is het sterkst naar mijn mening. Prachig mysterieus sfeertje hangt er. Josh Hartnett is erg cool en de enige acteur die mij heeft weten te overtuigen in deze film. Johansson is mooi, maar niet goed wat mij betreft in deze film en met Hilary Swank wordt naar mijn mening een plankje misgeslagen. De setting is prachtig, camerawerk erg goed en de muziek is ook goed verzorgd. Al met al een leuke wegkijker die een voldoende verdient.

* * *

Damn, wat een geniale film. Heb me constant bescheurd van het lachen, ongelovelijk. Michael Jai White is hilarish als Black Dynamite, gooit de één na de andere memorabele quote eruit en ramt er op een hilarische manier op los, geweldig!

Geweldige jaren '70 sfeer, prachtige settings, leuke bijpassende muziek en inderdaad (zoals eerder gezegd) een briljante wending. Die scéne in dat café restaurantje is hilarisch. Slaat nergens op, prachtig. Dit is gewoon zo heerlijk fout; microfoon in beeld, overduidelijke stunt-doubles, met opzet slecht gemaakte actiescénes, geweldig allemaal. Ik heb genoten van deze film. Dikke vier sterren, met kans op verhoging.

Een paar jaar terug heb ik wel eens wat glimpen op mogen vangen van deze film, maar vanavond eindelijk in zijn geheel bewonderd. Ridley Scott is een geweldig regisseur en hij levert met Black Hawk Down weer een ijzersterke film af.

Visueel is dit een waar spektakel natuurlijk. De aktie is om te smullen en Scott levert deze dan ook van de bovenste plank. Het verhaal is niet tot op de puntjes uitgewerkt en dat is jammer, maar het is wel een gehele speelduur lang genieten geblazen wat betreft de scenes die we voorgeschoteld krijgen. Nou jah, genieten; het is natuurlijk verschrikkelijk wat we te zien krijgen en veel beelden zijn dan ook erg aanrijpend, maar wel tot in perfectie uitgewerkt.

Voeg hier een aantal leuke personages aan toe en prop de geweldige score van Hans Zimmer (wel of niet met Lisa Gerrard?) ook nog erin en je hebt een film van formaat. Een hoofdrolspeler heeft de film trouwens niet wat mij betreft. Josh Hartnett staat overal aangegeven als hoofdrolspeler, maar heeft volgens mij niet de grootste rol. Alle rollen zijn wat verdeeld dacht ik zo. Kort samengevat dus: veel spetterende actie, indrukwekkende beelden, leuke personages, prima score van Zimmer, mooie cinematografie en (jammergenoeg) een wat mager verhaal maken Black Hawk Down een geweldige film wat mij betreft!

* * * *

Depp weet 'Black Mass' in z'n eentje te dragen bijna. Uitstekende rol, prachtig vertolkt. Een film die me een beetje mee terug nam na het 'Donnie Brasco'-tijdperk. Cooper weet het verhaal van Bulger prima op het scherm te toveren. Toch weet-ie het geheel, net als bij z'n 2 vorige films, niet tot grote hoogtes te brengen.

Eigenlijk is er niks mis met de prent, maar memorabel is het ook niet. Het verhaal van Bulger, de lijntjes met de FBI en hoe het allemaal gaat eindigen - alles blijft interessant en tegelijk wat op de vlakte. Edgerton z'n bijrol is goed, Cumberbatch vervangbaar. Ik heb me goed vermaakt. Borrel erbij en hangen maar.

Keiharde topfilm van Ridley Scott! Michael Douglas speelt de sterren van de hemel! Andy Garcia is goed op stoom en moet de serieuze momenten van Douglas afwisselen met een flinke scheut humor! Erg goed gedaan van Garcia! De film bevat echt een heerlijke sfeer in de met ''smog'' beladen steden in Japan waar twee uur lang van te genieten valt! De actie is erg geloofwaaridig en goed gedaan door vooral Michael Douglas die bewijst een alleskunner te zijn! De score van Hans Zimmer is zoals altijd erg goed! Ook Jan de Bont draagt positief een steentje bij aan deze film door goed camerawerk af te leveren.......

* * * *

Sterke rollen van Jackson en Ricci, een lekker sfeertje, visueel best oké, maar vond het voor de rest niet echt bijzonder eigenlijk. Het begint erg interessant, met een paar sterke scénes, maar het zakt naar het einde toe allemaal steeds een beetje meer in.

Op een gegeven moment kon het verhaaltje me niet echt meer boeien eigenlijk. De muziek is goed, vooral de scéne met Jackson in het café, maar dan vond ik het té brave happy-end teleurstellend en niet passend. Toch best leuk om eens gezien te hebben.

Op deze manier wordt Darren Aronofsky wel één van mijn favoriete regisseurs natuurlijk. Binnenkort 'The Wrestler' weer eens herzien, maar eerst mocht deze Black Swan haar vleugels spreiden.

Rivaliteit en totale gekte. Natalie Portman speelt de sterren van de hemel als verlegen en bescheiden moederskindje, die al lang niet meer bij haar moeder in had moeten wonen. De relatie tussen Nina en haar moeder zorgt in 1e instantie al voor een duister, complex fundament, die niet helemaal / altijd te plaatsen valt. Zo'n scéne met de twee en die taart om Nina haar ''overwinning'' te vieren is bijna eng. En dat is pas het begin van een glijbaan waar we naar beneden vliegen en Aronofsky steeds meer zeep op de baan lijkt te gooien, want naar het einde toe wordt je echt totaal in één, groot en diep dal gedonderd.

Waar een nooit vreugdevolle plaatsing als 'Swan Queen' de 1e helft van de film aanvoert en op een rustige, intrigerende manier naar helft twee zwemt, stevenen we af op een angstaanjagende zwanendans waar Aronofsky spiegels, stekels, nagels, rode ogen en vleugels uit de kast haalt én paranoïde en schizofrene streken met het publiek uithaalt. Wat is er nou eigenlijk allemaal waar wat Nina ziet? Lily leeft en de de 'Swan Queen' loopt rond met een stuk scherf in haar buik. Nina is helemaal gek - wanneer we haar zelfs duivelse tafarelen uit zien halen met haar rode ogen, duistere geluiden en haar zélfs zien transformeren naar een (bijna) échte zwarte zwaan, weet je het als kijker zeker; Aronofsky rules.

Sommige scénes lijken er met de veren bijgesleept en de seksscéne tussen Kunis en Portman blijft helaas wat braaf, maar twee gebroken benen, een totaal uit de hand lopende relatie tussen moeder en dochter, een visueel imponerende nachtclub-scéne en een Nina die steeds panischer begint te worden met haar gekrab, uitrekkende nagels en vellen, zorgen toch wel voor een angstaanjagende duik naar het einde toe.

Mansell zorgt voor een machtige score - al wordt deze niet volop benut. Sowieso fluctueert het gebruik van muziek tussen redelijk en redelijk briljant. Niet altijd even gepast. De editing is simpelweg uitstekend; geweldige freakshow regelmatig, een paar mooie shots en het camerawerk past prima binnen het geheel. De finale is uitstekend, al heb ik het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. De transformatie is in ieder geval schitterend, net als de duivels heersende sfeer op dat moment met een Nina die (met een gat in haar buik) van alles en iedereen gehakt maakt, bijna ''Perfect'', zoals de 'Swan Queen' was, naar haar zeggen, op het einde. Portman mag die Oscar mee naar huis nemen in ieder geval.

De aanwezigheid van enkele overgrote cliché's is geen groot probleem, al is de film niet altijd even vernieuwend en zullen veel kijkers snel ''ah, dit heb ik eerder gezien'' denken. Bepaalde vondsten komen echter regelrecht uit Aronofsky zijn mouw - hij gooit alles in z'n blender en zorgt voor een meeslepend, spannend en regelmatig totaal gestoord (Ryder met die vijl in haar hoofd) geheel waar de zwanen best wel brood van lusten. De film zal veel mensen best met een aantal vragen laten zitten; is die Cassell bijv. écht zo op sex uit met zijn meiden, zit Nina haar moeder écht in het publiek op het laatst en die rode ogen, wat is dat? Geweldige gast die Aronofsky; wiskunde, drugs, levensboom, worstelen, zwanen.

Uiteenlopende onderwerpen. Stuk voor stuk geweldige uitwerkingen. Benieuwd hoe hard Rourke z'n klappen aankomen binnenkort, een ram van zo'n zwarte vleugel kwam iig regelmatig érg hard binnen.

Bij vlagen een indrukwekkende documentaire deze 'Blackfish'. Prachtige beesten, die Orka's. Meest indrukwekkende moment is toch wanneer een Orka keer op keer z'n trainer naar de bodem trekt. Die scene vergeet ik niet snel meer. Verschrikkelijk. Ik begrijp dat 'The Cove' nog veel heftiger moet zijn, dus dat wordt de volgende. Qua regie valt er genoeg op deze prent aan te merken. Het is vooral het verhaaltje, de Orka's en wat losstaande scenes die dit een boeiende documentaire maken. Dikke voldoende.

Tja, Michael Mann. Heeft 2 fantastische films gemaakt, waarvan 1 echt groot meesterwerk. Sinds 'Miami Vice' is-ie het spoor wat bijster wat mij betreft. Met 'Blackhat' boekt de beste man ook niet zoveel vooruitgang. Dat komt vooral omdat ik het niet echt interessant vond allemaal. Mann brengt het geheel ook niet zo bijzonder. Een aantal scenes zijn best goed (ontploffende auto bijv.) en ik stoorde me zowaar niet aan de manier van filmen, maar ik hoop dat Mann ooit weer eens een film maakt die me hetzelfde gevoel weet te geven als z'n werk uit de jaren 80. Leuk voor een keer, maar niet meer.

Vanavond pas voor het eerst gezien. Een aantal jaren geleden wel eens wat stukjes gezien, maar tot vanavond had ik de film nog nooit in zijn geheel bewonderd. Een schande, ik weet het...

Maar wat een fantastische kijkervaring is deze film zeg. Een visueel overdonderend meesterwerk die dankzij de sublieme score van Vangelis een perfecte samenhang van beelden weet te creëren. Ik ben nooit een fan van Harrison Ford geweest, maar naast zijn rol in The Fugitive mag ook deze er zijn. Sterker nog, dit is de beste rol die ik van Ford heb mogen aanschouwen. Naast Ford schitterd Sean Young wat mij betreft. Wat een emotie, kracht en uitsraling heeft deze vrouw in de film zeg. Natuurlijk mag onze eigen Rutger Hauer niet ontbreken in het geven van comlimenten, want hij verdiend zeker een compliment voor deze film. Supersterk en erg overtuigend geacteerd en vooral in de laatste scenes in de film is hij super naar mijn mening.

De beelden zijn prachtig. Los Angeles in het jaar 2019. Zo zal het er nooit uitzien, maar Ridley Scott weet wat de kijker wil en streelt dan ook al onze ogen met de meesterlijke cinematografische aspecten die de film biedt. Naast dit bevat de film een ingenieus verhaal, supersterk camerawerk, heerlijk donker sfeertje en het oog voor detail wat belangrijk is maakt het helemaal af. Ridley Scott levert met Blade Runner een geweldige film af wat mij betreft.

* * * *

Helaas een mindere Villeneuve en geen waardig opvolger van de legendarische 'Blade Runner' wat mij betreft. Visueel duister en strak - best interessant, maar niet zo hoogstaand als menig mens beweert. Wel wat leuke vondsten hier en daar. Vond de film, gezien het relatief simpel te vertellen verhaaltje, vooral te lang en te traag. Maar bovenal liet deze prent (incl. de karakters) me echt totaal koud. Erg jammer.

Minste deel uit de reeks, maar opzich nog wel te pruimen. Het verhaal is het grootste probleem. Zwaar belachelijk gewoon. Dat hele gedoe met ''de'' dracula is zo slecht. Gespeeld door een verschrikkelijk ongeloofwaardig figuur en het blijkt op het einde ook nog eens een spuuglelijk monster te zijn. Wesley Snipes is gewoon cool! Niks op zijn rol tegen. Hij weet zelfs weer een aantal grappige momenten te produceren. Vooral de scene dat hij de baby in zijn armen heeft: ''koetsjiekoe'' Ook Ryan Reynolds komt een paar keer hilarisch uit de bocht. Maar het is natuurlijk een actiefilm en actie bevat Blade: Trinity! Een aantal spetterende actie/vechtscenes die je wel weten te vermaken. En owh jah, bijna vergeten: Jessica Biel ziet er gewoon weer heerlijk uit. Kon ze haar benen nou niet even opschuiven bij de scene in de douche?

Woow, wat begint deze 'Blended' verschrikkelijk slecht zeg. Kromme tenen. Ik dacht echt dat dit een zware kluif ging worden. Gelukkig viel het redelijk mee. De film wordt naarmate de speelduur vordert steeds leuker. Hoogstaand wordt het nergens en de kinderen blijven de hele film door irritant, maar Sandler zelf redt een hoop. Dat en de mooie locaties in Afrika + het luchtige sfeertje. Best vermakelijk voor een keer.

Ja, hier heb ik nou van genoten. Hartverwarmend en best wel ontroerend filmpje, waar Bullock één van haar beste prestaties neerzet. Prachtig en indrukwekkend verhaal over de jonge - maar enorm grote en beresterke - Micheal Oher.

Vreemd dat deze hier in Nederland niet in de bioscopen verschijnt, al in het succes in de US ook nogal onverwacht. Een grappig, ontroerend en meeslepend verhaal. Oké, het kabbelt soms wel érg snel en makkelijk aan en de nodige cliché's worden niet vermeden, maar het wordt allemaal op zo'n leuke en mooie manier gebracht dat ik hier grotendeels alleen maar positief over kan zijn.

Bullock steelt de show, maar ook Quinton Aaron, die 'Big Mike' speelt doet het prima. Veel zegt hij (vooral in het begin niet), maar regisseur Hancock heeft de touwtjes prima in handen en gaat goed met z'n karakter om. De ''rest'' van het gezin is ook leuk, Lily Collins, Tim McGraw en Jae Head, grappig jochie, zit geweldig leuk in z'n rol. Heb vaak kunnen glimlachen om hem, maar vooral ook om de vele hartveroverende scénes die de film rijk is.

Zwaar wordt deze film nooit, dat had ik wel (wat meer) verwacht, maar het bleef best luchtig allemaal. De film kent een paar mooie emotionele momenten en er wordt op een mooie manier naar een geweldig einde gewerkt, waar ik helemaal vrolijk van werd. Geweldig om Oher te zien ''slagen'' als football speler en dat z'n kleine broertje ook krijgt wat hij wil. De eindscénes met de echte Oher zijn ook leuk om te zien. De glimlach bleef maar op m'n gezicht staan. Ja, ik werd daar gewoon blij van.

Ik had best een leuk filmpje verwacht, maar deze The Blind Side werd gelukkig zelfs nog ietsje beter. Het zou me niets verbazen dat er misschien zelfs nog een oscar nominatie voor deze film op de loer ligt. Wie weet. Een dikke voldoende van mijn kant krijgt deze mooie film in ieder geval.

Niet slecht, maar ook echt niet goed. Vooral het lange middenstuk wanneer die groep blinden in quarantaine zitten vond ik erg matig. Julianne Moore is de enige die nog kan zien, maar wat doet ze ermee? Helemaal niks eigenlijk. Zoals eerder aangegeven erg ongeloofwaardig, maar ook tenenkrommend om te zien wat voor beslissingen er gemaakt worden.

Het concept is erg interessant, maar de uitwerking maar matig. De film kent ook z'n sterke momenten. Het begin en vanaf het moment dat de groep blinden uit het gebouw kwamen waren prima. Het einde viel me dan weer wat tegen. Tsjah, een gelukkig einde, zonder enige vorm van uitleg over eigenlijk zo'n beetje alles. Het hoeft heus niet allemaal uitgebreid uitgelegd te worden, maar een beetje duidelijkheid had leuk geweest. Nu blijf ik wat met een leeg gevoel zitten.

Tja, ik ben echt helemaal weg van Californië, die sfeer, de blauwe luchten, de palmboompjes, de mooie huizen, noem het maar op. Zal er nog vaak terugkeren (hoop ik). Voel me daar wel thuis. Dat alles is dan ook de reden dat ik deze 'Bling Ring' zeer makkelijk heb uitgezeten. Ik wordt echt echt meegetrokken in de sfeer. En dat is belangrijk bij een film. Jammer dat de rest zo matig is. Qua verhaal, personages, dat overdreven gedoe en het herhalen van de overvallen. Soms leuk, soms erg vermoeiend.

Behoorlijke film van de Coens. Vandaag pas voor het eerst gezien en toch wel verrast. Het begin was redelijk, maar je word als kijker steeds meer meegezogen in het verhaal. Het ziet er allemaal een beetje goedkoop uit, maar dat mag de pret niet drukken. Heerlijk sfeertje, leuke muziek - dat deuntje op de piano was ook prachtig steeds - en een paar geweldige scenes. Vooral de scene dat die vent met zijn hand op de vensterbank vast zit omdat dat mes in zijn hand zit is geweldig. De spanning word een paar keer geweldig opgebouwd en tot een prachtig hoogtepunt gebracht. De acteerprestaties zijn opzich gewoon goed, vooral McDormand - die er toen nog beter uitzag - doet het erg goed, maar ook haar twee mannelijke collega's die een hoofdrol vertolken verdienen een dikke voldoende.

Ijzersterk debuut van de Coen broertjes. Een film die je niet snel vergeet en zeker voor herziening klaar zal liggen. Dikke voldoende tot nu toe en wie weet wat de toekomst brengt.

* * * *

Jazeker, erg geinig filmpje dit. De 1e film die ik zag van regisseur Roger Corman - ik had alleen nog maar van de beste man gehoord als maker van een foute horrorfilm. 'Bloody Mama' is een geslaagd project.

Deze prent is zo gestoord als wat, net als alle hoofdpersonages. Bijna alle gebeurtenissen vermaken prima, met de laatste shoot-out voorop. Al die mensen die toekijken, schitterend. Leuk filmpje.

Prachtige film en een waar meesterwerk! Wat mij betreft bijna zo goed als Donnie Brasco....! Johnny Depp overtreft alles door in deze film een van zijn beste acteerprestaties neer te zetten! Penelope Cruz ben ik niet echt een liefhebber van maartoch...ze doet het redelijk! Het verhaal is Blow is een die mij lang bij blijft. Je weet dat het opgebouwde imperium eens ten val kan komen, maar wanneer? Er zit een prachtige opbouw in de film waarbij je vaak ''feel good'' momenten beleeft. Helaas is het ook andersom zo...Er zitten ook veel momenten in de film die allesbehalve ''feel good'' zijn en je een echte brok in de keel doen veroorzaken!

Je hoeft echt geen liefhebber van ''drugs'' films te zijn of een grote fan van Johhny Depp te zijn om dit tot een waar meesterwerk te bekronen. Het verhaal sleept je mee en laat je zien hoe het echt gebeurde leven van George Jung ging in de periode dat zijn leven totaal op de kop stond. Van glorieuze momenten tot diepe dalen beleef je een van de beste films van Johnny Depp en een ware ode aan de films in deze categorie.....

De drugswereld kan wat mij betreft niet beter uitgelegd worden dan in Blow. Het laat zien hoe het vaak gaat met mensen die deze wereld betreden....De drugshandel maakt je stinkend rijk, maar vaak wil men toch teveel en stort op een gegeven moment het opgebouwde imperium in! Bekijk Blow en je beleeft het zelf zou ik zeggen!

* * * * *

Brian DePalma heeft volgens mij toch iets met douchescenes. Net als in Body Double toont DePalma ons in het begin en op het eind zo'n scene en ik vind het geweldig. De hele film is overigens prachtig. John Travolta speelt de sterren van de hemel. Zijn vrouwelijke collega Nancy Allen speelt ook goed, is mooi, maar heeft geen mooie stem. Najah, geen probleem natuurlijk.

De film bevat meerdere klasse scenes. John Travolta die geluidsopnames neemt en de auto in de plomp ziet rijden, Lithgow die de vrouw in een toilethokje wurgt en de laatste scene waarin we Travolta en Allen samen zien vond ik ook prachtig met het vuurwerk op de achtergrond. Het camerawerk is zoals eerder aangegeven subliem en samen met de heerlijke muziek produceerd DePalma een paar erg spannende scenes, heerlijk! Dikke pluim voor deze film!

* * * *