Opinions

Niet zo'n leuke horror van Wes Craven en ik ben in tegenstelling tot A Nightmare On Elm Street getriggerd meer Scream-delen te zien.

Nou, het over-the-top einde redt de boel nog enigszins. Het slaat werkelijk waar nergens op, maar het is beter dan al die lusteloze zooi ervoor met te weinig slasherwerk. De hele cast vond ik zonder uitzondering irritant en de grappen sloegen ook totaal niet aan.

A Christmas Carol vind ik wel een aardig verhaal dat leuk om te zien is. Deze versie echter viel me wat tegen. Er wordt door deze en gene wel erg theatraal geacteerd. Het heeft op mij maar weinig indruk gemaakt.

Moest natuurlijk wel aan Zwartboek denken. Het plot heeft daar in beginsel natuurlijk ook veel weg: een bloedmooie dame papt tijdens WOII aan met een fout figuur om zo het verzet van info te voorzien en zelfs een aanslag op hem te plegen. Het verschil zit hem er in dat Ang Lee subtieler te werk gaat (dat is ook niet zo moeilijk ten opzichte van Paul Verhoeven ), maar dat zijn seksscenes een stuk explicieter er uit zien. Dat verbaasde me wel en het predikaat erotische thriller is dan ook zeker van toepassing. In het begin dacht ik dat die aanduiding overdreven was. Alles is daarbij natuurlijk schitterend gefilmd door Ang Lee. Se, jie duurt wel wat te langdradig en ik vond het wat lastig inkomen in het begin. Na een tijdje komt de film goed op gang en blijft redelijk boeien.

Superthriller! Leuke klassieke tegenstelling tussen de belegen Morgan Freeman en de vlotte Brad Pitt. Op sommige momenten echt heel spannend en dan heb je ook nog dat pijnlijke einde... Geniaal en kaak verlagend gevonden.

Voor een film die zich tijdens The Great Depression afspeelt, is dit wel een heel teleurstellende. Het idee dat een racepaard een hele natie een sprankje hoop en plezier geeft, komt totaal niet over. Nou heb ik ook niks met paardenstport, dus dat hielp niet om de film mij te laten boeien. Het (waargebeurde) verhaal werkt ook niet mee. Nadat de film eindelijk een richting heeft gekozen wat het wil vertellen, weet je al wat gaat gebeuren. Het paard Seabiscuit groeit uit tot een racepaard, verliest en wint paardenraces. Tsja, zo gaat dat he .

Maar de cast is ook niet geweldig. Jeff Bridges is routineus en van de acteerkunsten van Spiderman ben ik sowieso niet onder de indruk. Hij zet weer erg vaak diezelfde domme grijns op , zo blijft ie toch een beperkt acteur. Tot slot even vermelden dat Elizabeth Banks een ontzettend oppervlakkige en overbodige rol heeft, zelden vertoond zoiets!

Erg klassieke western. Wanneer je een willekeurig persoon een associatie laat maken met de term 'western', dan zullen veelal beelden vanuit deze film voorbijschieten bij die persoon. Logisch ook, want de prachtige landschappen blijven voornamelijk hangen. Het verhaal zou ik ruim een half jaar na het zien van deze film met moeite kunnen vertellen en zo heel spetterend vond ik dat ook weer niet.

Een soort James Bond avant la lettre maar dan op zijn Hitchcocks. Dat klinkt veelebelovend, maar met Secret Agent valt dat toch lichtelijk tegen. Het plot an sich over een geheim agent die de opdracht krijgt om een Duitse spion uit te schakelen zit nog wel redelijk in elkaar. De uitwerking is echter matig, mede door een irriterende sidekick-rol van Peter Lorre. Ook het einde inclusief climax was niet zo netjes uitgevoerd. In latere films is Hitchcock daar veel bedrevener in, maar in Secret Agent is het rommelig en klunzig.

Tot nu toe de beste film met Ben Stiller in de regisseursstoel en ook in de lead. De boodschap 'durf eens iets van je leven te maken' wordt door een sullige werknemer van het tijdschrift Life in werkelijkheid gebracht. Dat levert o.a. mooie plaatjes op van IJsland en nog een keer IJsland dat voor Afghanistan moet doorgaan . Het kwam me wel bekend voor, maar goed moet kunnen. Die avontuurlijke episodes maken de film nog wel leuk. Toch is het helemaal erg 'veilig' hoe het verhaal verloopt en heb ik niet zoveel met die feelgood-sfeer achteraf.

Eenvoudig thrillertje dat helaas nooit echt verrassend wil worden. Daarvoor zit alles te opzichtig in elkaar. Neemt niet weg dat ik me wel vermaakt heb. John Turturro had een leuke freaky rol te vertolken en dat deed ie best goed .

De winnaar van de oscar voor beste buitenlandse film dit jaar is een prima film hoor . In het begin nog wat onwennig, maar na een tijdje ontvouwt het detectiveplot zich en is het best oke om te volgen. De lange take in het stadion is hier al eerder ter sprake gekomen en die is best tof. Hij is nèt niet zo cool als die lange take in Children of Men, maar hij mag er zeker zijn. Maar eigenljik was ik nog meer flabbergasted door het einde.

Ik ga enigszins mee met de review van Sai, zij het gematigd. Ik moest een paar keer wel grinniken namelijk, maar het is allemaal behoorlijk gedateerd. De montage en het kleurgebruik in bepaalde scenes was wel heel aardig gedaan.

Als kleine Vino wel eens gezien. Ik vond hem toen wel grappig door de wisselwerking tussen blinde en dove, maar waarschijnlijk zal de film nu vooral flauw op me overkomen.

Tsja, lastig te beoordelen film toch. Fassbinder heeft wel een leuk eigen stijltje, die ik kan waarderen, maar is soms ook gewoonweg slordig. De zwart-wit-filmerij, de belichting, camerawerk is origineel en aangenaam. Montage en acteerwerk waren soms erg wisselvallig. Bij de scene dat Veronika Voss voor de zoveelste keer een take moest opnemen, dacht ik: "Was dat maar ook gebeurd met deze film!" Sommige zinnen werden wel heel raar opgedreund bijvoorbeeld. Het plot zelf was ook aan de rommelige kant en gaat te lang door na een prachtige climax. Neemt niet weg dat het geen slechte film is, er had alleen meer ingezeten denk ik.

Geweldige film Met beperkte middelen toch een mooie film neergezet met grappige karakters en een best hoge tietencount . 4,5*

Hm ja, mijn eerste kennismaking met de Japanse anime-tekenfilms. Wel leuk en mooi die beelden, soms ook een paar erg leuke scenes. Zo waren die kleine zwarte beestjes in die machinekamer hip! Tegen het einde had ik het wel gehad met deze vaagheid. Je moet je eigenlijk niet teveel concentreren op het verhaal en gewoon mee laten voeren door de beelden denk ik...

Puike docu over racelegende Ayrton Senna. Hij komt over als een sympathieke gast met een sterke drang om te winnen. Dat blijkt uit de verhitte duels die hij met Alain Prost uitvecht op de racecircuits. Ik wist eigenlijk alleen van hem dat ie verongelukt was. Met dat in het achterhoofd is het toch allemaal wrang wat je te zien krijgt. Zeker naar het eind toe naar het fatale ongeluk wordt de docu steeds sterker. Ook erg mooi dat enkel archiefmateriaal gebruikt is, je zit meteen in het eind jaren '80/begin jaren '90-sfeertje en word je niet telkens onderbroken door eigentijdse beelden.

Die Kobayashi hè! Ik bekijk zijn films niet blindelings met openvallende mond. Zo enorm goed laat staan toegangelijk, kan ik zijn films ook niet noemen, maar wat hij hier laat zien is toch behoorlijk sterk. Die Japanse cultuur en historie blijft me verbazen en daarvan is deze film een prima voorbeeld. Je moet het wel kunnen trekken, lange weinig betekenisvullende praatscenes. Naar het einde toe werd het toch ietwat geworstel.

Voordat Mia Farrow's emotie-rollercoaster van start gaat, is dit een tamelijk tam drama. De karakters vond ik maar weinig spraakmakend op een brullende oma (met rokersstem) na dan. De deprimerende sfeer kwam goed over, maar het zorgt niet voor de impact die een Interiors wel heeft.

Totaal geen verhaal, geen diepgang of iets anders fijnzinnigs. Dit is gewoon brute Aziatische actie in een groot flatgebouw. Er is goed gekeken naar Dredd en die sfeer is wel okee. Ook de gevechtsscenes zien er wel tof uit. Er is duidelijk veel aandacht daar aan besteed. Maar goed, verder heeft dit weinig om het lijf. Magere 3*.

Een SF-film die mij nauwelijks wist te boeien, terwijl SF juist één van mijn favoriete genres is. Ik heb de fuzz rond de kortlopende Firefly-serie ook totaal niet begrepen.

Magere voldoende voor Sergeant York hoor. Het gaat over een hillbilly (Gary Cooper) die van een kalkoen schietende klaploper het weet te maken tot een grootse oorlogsheld die complete bataljons Duitsers tijdens WO I gevangen weet te nemen. Het is daarbij doordrenkt met een flinke religieuze saus en moraal. De timing van het maken van deze film (1941) is ook niet geheel toevallig. Dit is niets meer dan ordinaire propaganda om de Amerikanen meer te betrekken voor WO II. Anyway, het had nog een paar aardige scenes, zeker het begin vond ik nog heel behoorlijk en sfeervol. Het kan er nèt mee door, zullen we maar zeggen .

Redelijke kinderfilm, waar Jim Carrey weer mag opdraven om zijn truukje te doen, dit keer in de vorm als de slechterik van het stuk. Hij doet er alles aan om in het bezit te komen van een erfenis van drie jonge kinderen. Ondertussen proberen die drie er alles aan te doen om Jim Carrey dwars te bomen in zijn evil plannetjes. Het verhaal (wat wel wat weg had van een sprookje) liep lekker en het zag er allemaal best mooi uit. Alleen de humor vond ik totaal niet uit de verf komen. Dat was te braaf of te flauw.

De Coen Brothers kunnen beter dan dit lafsmakende gebeuren. Er zit echt kraak noch smaak aan deze film. Een hele bak ellende wordt over de protagonist van dit stuk gestort: een echtscheiding-in-de-maak, een poging tot omkoping, gedoe met de buren en ga zo maar door. Ondanks probeert ie het beste er van te maken. En daar gaat het dan om in deze film. Iets anders memorabels kon ik niet ontdekken en dat is wel zonde. Van de Coen Brothers zou je toch wat meer uitgesproken karakters en ridicule situaties mogen verwachten.

Aardige roadmovie, maar wel een beetje rommelig en ook lang niet zo overtuigend. 3 sterren dus.

Sterke film over de eigenzinnige en gedreven Frank Serpico, die de corruptiecultuur bij de politie aan de kaak wil stellen. Hij heeft het er niet gemakkelijk mee en de worsteling die hij hiermee ondergaat, wordt goed in beeld gebracht. Petje af voor Al Pacino . De rauwe, verrotte aanblik van New York werkt goed mee voor een prima waardering van deze film.

Vreselijke film is dit. Het is dan ook een Britse film en Britten worden nog meer irritant als ze zich gedragen als stereotiepe Britten, zoals dat in deze film dus gebeurt. Je moet er maar van houden, van dat kinderachtige kakkineuze/hooghartige. Voor mij was deze film absoluut niet weggelegd.

Bij de titel Seven Brides for Seven Brothers dacht ik aan de zeven dwergen van Sneeuwwitje. Beetje vreemde associatie wellicht, maar de film had wel iets Disney-achtigs. Het is erg kitscherig en idyllisch allemaal Een beetje achterhaald ook met het schaken van vrouwen om zeven broers maar te voorzien van een vrouw . De liedjes en de choreografie zijn echter nog wel okee om te horen en te zien. Een schamele voldoende geef ik maar.

Lekker kort filmpje van Buster Keaton, yeaah! Volgens mij heb ik het al vaker gezegd, maar deze held kan niks fouts doen. Van de jaren '20-films is Keaton de grootste eindbaas, Met zijn gestreken gezicht speelt ie feilloos de grote antiheld en wint zo de sympathie van de kijker. Ook in Seven Chances is dit het geval, al vond ik dit wel een mindere film van Keaton.

Op een dag krijgt hij te horen dat ie een groot fortuin kan erven van zijn overleden grootvader. In het testament is er wel daarover een voorwaarde opgenomen: Keaton moet wel moet trouwen voor zijn 27ste verjaardag en laat het nou net die ene dag zijn dat ie jarig is! Anyway, hij probeert wat te hosselen en uiteindelijk wordt ie achtervolgd door een grote boze menigte wannabe-bruiden. Dit tweede gedeelte duurt maar voort en uitgezonderd wat spectaculaire stunts vond ik het te lang doordraven. Het begin was nog wel aardig met leuke grapjes. Beetje jammer dus, maar ja zoals eerder gezegd: Buster Keaton kan dus niks fouts doen, dus een ruime voldoende verdient deze film met gemak!

Zozo, een film over hoe een klaploper toch nog een zinvol leven kan leiden. Beetje onwennig in het begin, maar gaandeweg wordt het een alleraardigste karakterstudie. De acteerprestatie van Will Smith is dik in orde. Het plot verloopt traag, maar gelukkig niet al te storend. Soms had ik het idee dat er wel wat meer pit in de film mocht zitten, maar goed dat terzijde.