Opinions

Moeilijk te vatten Bergman deze hoor. Gelukkig duren zijn films nooit zo lang, zodat voordat je het echt beu wordt de film al bijna weer op zijn eind is. Tenminste, dat had ik bij deze film. Toch nog een 3,5* hiervoor.

Leuk tijdsbeeld van de jaren '70, maar ook een heel versleten tijdsbeeld. Die disco-muziek klinkt nergens meer naar en sowieso heb ik niets met de Bee Gees. Komt daarbij dat het verhaal en John Travolta nogal zijn en ik heb enige moeite met de houding van John Travolta en zijn matties tegenover vrouwen en homo's.

Het begin op de Normandische stranden is , het slot krijgt van mij ook de nodige lof . Maar het middendeel is toch wat minder sterk en soms zelfs saai. Als oorlogsfilm ook minder goed dan Spielbergs Schindler's List.

Ik heb net zitten te kijken naar Spielbergs gemaakte films-overzicht en dan blijkt toch dat ie enorm veelzijdig is. Na een dinosaurussequel je weer toeleggen op zo'n oorlogsspektakel vereist toch een groot omschakelingsvermogen. Ik zal nooit van hem de grootste fan worden, maar het maken van goede aansprekende films (voor een groot publiek!) beheerst Steven Spielberg als geen ander.

Naah, was dit het? Een shot van een enkel die half doorgezaagd wordt en een jongedame die wat met darmen kliedert. Ik had het veel shockerender verwacht joh, niet dat ik door meer gore een film sterker zou vinden, maar toch... De film zelf viel ook wel wat tegen. Het concept is natuurlijk prachtig, maar ik ben meer een liefhebber van psychologisch gemindfuck en dat kwam toch door de vele flashbacks niet helemaal uit de verf in Saw. De focus ligt ook voornamelijk op dokter Gordon, terwijl ik ook geïnteresseerd was in Adam. Hij zou toch helemaal wild gek moeten worden, omdat dokter Gordon de opdracht krijgt hem te vermoorden? Anyway alleraardigste hype-horrorfilm, maar de hoge waardering begrijp ik niet.

De eerste Saw ging nog wel, maar dit was al een stuk minder goed. Vooral de scenes met Donnie Wahlberg en Shawnee Smith waren debielerig, de spelletjes van Jigsaw waren gelukkig wel oke.

Tien jaar geleden was de Saw-reeks razend populair, getuige de 62 pagina's discussie hier. Maar tegenwoordig is de populariteit wel verdwenen, aangezien dit het eerste bericht is van 2016 bij deze film. Maar goed over naar mijn mening dan !

Ik had het idee dat dit derde deel veel harder en goorder was dan de eerste twee delen. Die open schedel-operatie was bijvoorbeeld niet bepaald fijn om te zien. Tofste moment vond ik die varkensderrie: bijzonder goor maar redelijk vermakelijk desalniettemin. Toch vind ik het maar een matige horror door de vooral storende regie, die nogal hoofdpijn bevorderend is. Ook het verhaal was met al zijn twists en flashbacks minder boeiend dan het doet voorkomen.

Deze film deed het hem niet bij mij. Vond het maar een vlak en standaard gebeuren met een romance tussen twee ogenschijnlijk totaal verschillende types. Natuurlijk komt het met wat hobbels op de weg allemaal wel goed, maar de uiteindelijke manier hoe dat dan gebeurt, vond ik maar suf. Lichte onvoldoende dan maar...

Zwaar overgewaardeerd die Parajanov-dude. Als ik terugdenk aan deze film, denk ik toch meer aan een uur lang huis, tuin en keuken homevideo-achtige beelden die toevalligerwijs leuk uitpakken.

Erg hippe stijl natuurlijk en het heeft ook wel een toegevoegde waarde in deze hippige film. Sommige scenes zijn ook wel aardig, maar qua geheel schiet het toch tekort. Na het zien van deze film is me ook duidelijk wat er zo irritant aan dat dolle mens van een Winona Ryder is: haar stemgeluid .

Een groep Scanners (mensen die elkaar kunnen besturen met alle gevolgen van dien) lopen elkaar op te fokken met hun controlskills en tsja, daar moet toch eens een eind aan komen. Deze SF en horror in één van Cronenberg beviel me prima! De gore ziet er weer erg bloederig/vlezig uit en dat is knap, aangezien het budget waarmee de film is geschoten verder niet echt hoog lijkt. Acteerwerk komt ook bekoeld over. Toch doet dat verder geen afbreuk. Het concept blijft geinig en het verhaal heeft genoeg leuke momenten in petto.

De topper van Imdb-jaar 2007 naar mijn bescheiden mening. Wat een ontzettend goede film is dit . Vooral de eerste helft, waar de kijker zich ìn de hoofdpersoon bevindt is zo ontzettend sterk, heel beklemmend ook. Jean-Dominique ontwaakt in een ziekenhuis na drie weken coma en krijgt te horen dat hij alleen zijn rechteroog kan bewegen. Te bizar voor woorden, maar dit soort situaties bestaan klaarblijkelijk. Door middel van een soort lettersysteem (e s a r i n t u...), wat vaak genoeg naar voren komt in de film is de enige communicatie mogelijk. Naarmate de film vordert, krijgt de kijker steeds meer van Jean-Do te zien, zijn fantasieën via prachtige surrealistische scenes en ook nog wat voor leven hij leed voordat hij in coma raakte. Echt heel indrukwekkend :{.

Mooie gangsterfilm uit de oude doos met een excellerende Paul Muni. Net als zijn remake op een aantal momenten zwaar over the top met het vele schietwerk. Ook het acteerwerk was niet altijd even soepeltjes van iedereen, maar in tegenstelling tot de remake kon ik me wel over deze mankementen heen zetten. De film oogt fris, verloopt snel en heeft ook nog een handvol grappige momenten dankzij de rechterhand van Camonte.

Ik weet maar niet wat ik van Scarface moet vinden. Hij is nogal bevuild door de MTV Cribs-lui en andere quasigangsters die ermee weg lopen. 'Maar dat moet je los zien van de film' hoor ik de lezer van deze review zeggen. Jaja, dat klopt, maar toch is het jammer dat hierdoor je mening onbedoeld beïnvloed wordt. Zeker wanneer je de film nog niet eerder gezien hebt, maar wel de status kent rond deze film .

Het epische rise-and-fall-gebeuren van Al Pacino is overdreven en hij doet er zelf vrolijk aan mee. Een Italiaanse opera is er niks bij! Helaas is het ook rechttoe, rechtaan, maar vermakelijke momenten heeft Scarface gelukkig nog wel. De eindsscene mag heus een klassieker genoemd worden. Die heeft Youtube overigens nog een hoop leuke parodiefilmpjes opgeleverd.

Heeuh, een film van Marlene Dietrich nog nèt voordat de Hays-code effectief in werking werd gesteld. Het komt allemaal nu wel wat braaf over, al vallen sommige sensuele shots van Dietrich wel op. The Scarlet Empress handelt over Catherina de Grote en één van de vele intrige-episodes die de Russische geschiedenis rijk is. Dietrich wordt uitgehuwelijkt aan de halve gestoorde (lollig vertolkt door Sam Jaffe) Peter III, die de troonopvolger is. Ze is dan nog best tam en ik vond ook dat de film her en der inkakte. Maar als Peter III eindelijk tsaar is geworden, verandert haar karakter in een bitch en zie je hoe ze de macht te grijpt. Het laatste gedeelte is wel het sterkste, daarvoor viel het afgezien van de schitterende decors toch ietwat tegen.

Fritz Lang in de regisseurstoel en Edward G. Robinson in de hoofdrol, yeah . Een recept voor een goede film en ook één die opvallend grappig is. Het begint al met de naam van het personage: Chris Cross :7. Hij wordt verleid door de jonge Kitty, die zijn hobby schilderen misbruikt om zijn werken achter zijn rug om door te verkopen. Naïef als Chris is, stort ie zich onbedoeld in deze ellende. Daartussen lopen nog wat mysterieuze intriges en een verrassende grap her en der. Ondanks het tragikomische, is de sfeer van de film zelf uiteindelijk toch behoorlijk down. Heb The Big Heat nog niet gezien, maar vind dit tot nu toe de beste film van Langs Amerikaanse periode.

Ik weet nog dat ik dit in de bioscoop nog een grappige film vond met al die spoofs enzo. Na een tijdje bezonken te zijn, weet de film nog net een voldoende te halen. Het is flauw, maar weet nog net te amuseren.

Geen idee waarom ik dit keek . Het aantal sterren is er naar.

In het kader van laat ik nog wat troep voordat ik het weggooi, toch nog kijken, zette ik Scary Movie 3 op. Ik had het niet hoeven doen... Wat een tenenkrommende ellende is dit. Ik heb nooit gelachen natuurlijk, nou vooruit, misschien een heel flauw glimlachje bij een parodiescene van The Oracle...

Van Leslie Nielsen snap ik het wel dat ie zich niet geneert om in dit soort films op te treden. Maar zo'n Charlie Sheen, heeft die echt geen zelfrespect? Uit verveling heb ik maar geteld hoe vaak iemand een klap op zijn hoofd krijgt. Ik kan er een paar keer naast zitten, maar kwam tot 34 keer. Tsja...

Sterke Bergman die zoals gewoonlijk veel aandacht vergt van de kijker. De opzet van deze film (die bestaat uit 6 episodes van een half uur) is heel minimalistisch: Liv Ullmann en Erland Josephson worden gevolgd in hun huwelijks/scheidings-perikelen. Af en toe vond ik wat saai, maar halverwege de helft gaan gelukkig alle remmen los en dacht ik 'Jezus wat een lul de behanger is die Josephson ook!' Ik had het maar te doen met Liv Ullmann . Emoties roept deze film in ieder geval wel op.

Steengoede film met een glansrol voor Al Pacino. Geen idee, wie de andere genomineerden waren, maar terecht dat hij de Oscar voor beste mannelijke rol won . Een aantal scenes worden lekker lang uitgerekt. Naast het knalwerk van Pacino speelt ook nog een aardig dilemma op de achtergrond, waarmee Chris O'Donnel meeworstelt. De manier waarop Pacino dit oplost op het einde van de film is geniaal .

Jaaaah Schatjes! Nederlandse drama-comedy's uit de jaren '80 zijn okee, wat zeg ik? Ze zijn gewoon meesterwerken en blinken uit op diverse aspecten, zoals bloot (Akkemay! ze is nu lerares ergens in Hilversum) en superlollige grappen. Alleen dat plotselinge muzikale intermezzo ergens op het eind van die tennisleraar, had van mij niet zo gehoeven. Heel raar moment is dat. Sowieso had die verhaallijn daar afgekapt moeten worden, maar voor de rest is het een erg vermakelijke film, die gelukkig nog een betere sequel heeft: Mama is Boos!

Youtubelinkje naar dat rare liedje: YouTube - Uit Schatjes de Film - Houdt ze echt niet meer van mij (Liedje) !! De tieten van Akkemay zijn ook ergens op Youtube te vinden, maar dat filmpje zal wel snel genoeg verwijderd worden gok ik zo.

Goede film, zeker voor een Spielberg. Emotioneel doet het me niet zoveel, omdat het leed teveel verdeeld wordt over een grote groep mensen. Ik kan me desalniettemin het effect wel voorstellen dat Schindler's List op andere mensen heeft.

Best een interessante docu over de ontwikkeling van exploitation-films. Het begon allemaal met monstermovies in de jaren '50, die de kijkers toentertijd echt schrik aan wisten te jagen. Nu komen ze nogal knullig over en hebben ze de befaamde so-bad-it's-good-factor. Er was een behoorlijk grote markt voor dit soort film, getuige het aantal films dat er uitgepoept is door onder andere Roger Corman en Bert I. Gordon. Met een beperkt budget werd binnen een week een film in elkaar geflanst en vervolgens vertoond in de drive-in-theaters. Erg leuk om wat scenes uit die films te zien, zoals Amazing Colossal Man, The (1957) en Brain That Wouldn't Die, The (1962). Ik ben een liefhebber van (slechte) SF-jarenfilms uit de jaren '50 .

Na de monstermovies gingen de independent filmmakers steeds meer de grenzen verleggen met wat mogelijk was op filmgebied. In literatuur kwamen onderwerpen als seks en moord veelvuldig voor, waarom zou dit taboe nog moeten gelden voor het filmdoek? Het begint nog vrij onschuldig met zogenaamde 'nudie cuties' in de jaren '60: blote vrouwen met beslist (!) geen enkele seksuele handeling of wat dan ook. Een erg leuke film uit dit genre is: Nude on the Moon (1961), die ook meerdere malen getoond wordt in deze docu. Vervolgens gaat men steeds verder met gore en wat expliciet seksueel getinte films. Via deze undergroundscenes blijkt dat klassiekers als Bonnie & Clyde, The Wild Bunch en Night of the Living Dead beïnvloed zijn door de exploitatiegenres, iets wat ik me nooit had gerealiseerd.

Ik had zelf graag wat meer monstermovie en commie-paranoia-onzin gezien, maar Ray Greene kiest er voor om meer exploitatie-genres de revue te laten passeren. Op zich niet verkeerd, want ik heb wel weer wat nieuwe titels drbij om gezien te worden . Leuk is het ook om de verhalen van stokoude regisseurs en producers te horen. Sommigen zijn inmiddels overleden, anderen zoals koning van de B-film Roger Corman zijn nog steeds actief .

Ik ben redelijk coulant met 3,5 sterren maar ondanks het drakerige verhaal heeft Het schnitzelparadijs wel een goede dosis humor. De rol van Tygo Gerhardt steekt er met vlag en wimpel bovenuit! Bracha van Doesburg is ook leuk om te zien.

Deze film is weer eens een de typische Jack Black-show, wel zo jofel hoor . Als rockende goedzak heeft hij een nette kinderklas tijdelijk onder zijn hoede en krijgt hen zo ver om een band te vormen die meedoet met een battle-wedstrijd. Het spijtig dat de goede grappen in het begin van de film zitten en het verloop natuurlijk zwaar voorspelbaar is. Maar goed, de muziek die Black en zijn leerlingen maakte, was oke en de film zelf was sowieso wel lekker wegkijkbaar.

Ik sluit me bij aan bij 'sullig'. Er zitten wel aardige vondsten her en der, maar het had wel wat beter uitgewerkt mogen worden, het is erg wisselvallig allemaal. Het acteerwerk en de dialogen zijn knullig, maar de decors zagen er dan wel weer heel hip en mooi uit. Ik zag overigens de DDR-versie en ben van plan later nog wel eens de MST3K-versie te zien. Maar ik geloof niet dat er zoveel verschil tussen beide versies bestaat.

Ik kan overigens wel begrijpen dat deze film vertoond is tijdens MST3K. Tijdens de film zag ik ook allemaal dingen, die gemakkelijk belachelijk gemaakt zouden worden , maar over het algemeen was het wel amusant. 3*.

La science des rêves past prima in het straatje van Eternal Sunshine of the Spotless Mind: een romantische film met wat freaky stuff-elementen. Michel Gondry gaat eigenlijk hierin nog een stapje verder met een prachtige cinematografie, die het moet hebben van een onuitputbare overload van fantasie. Gael Garcia Bernal zet ook een tof personage neer, kan me echt voorstellen dat hij veel plezier beleefde aan zijn rol. Enfin, dit is typisch een film, die een glimlach op je gezicht tovert.

Vlot filmpje vol tragiek, zoals alleen Italianen dat kunnen verbeelden. In het begin vond ik het allemaal niet echt bijzonder, maar vanaf de gevangenis werd het steeds beter en beter. Het einde is de grote kracht van Sciuscià. Als je denkt, nu kan het niet tragischer of dramatischer, dan word je alsnog keer op keer meer verrast.

Heerlijk luchtige film met leuke rollen van vooral Woody en Scarlett. Laatstgenoemde ziet er natuurlijk appetijtelijk uit in dat rode badpak. Voor een klucht werd Scoop nog behoorlijk spannend (die scene in die ondergrondse kamer staat me bij ).

Dddddddd

Michael Cera is Scott Pilgrim, een goedaardige kluns van jewelste. Als een soort van Alice in Wonderland raakt ie verzeild in een videogame waar hij 7 exen van een jongedame met vreemdkleurig haar moet verslaan. In de stijl van comics en videogames gaat ie te werk en dat is nogal bazig . Het is een bijzonder grappige film geworden, die telkens met leuk gevonden wendingen weet te verrassen.