Opinions

Redelijke film met een aaneenschakeling van alleraardigste verwikkelingen. Sullivan's Travels heeft geniale vondsten, maar is niet continu sterk, sommige gedeeltes waren zelfs saai. Veronica Lake vond ik met name tegenvallen, wat was zij hier duf . De keuze voor slapstickhumor was wel weer mooi gevonden en wist zelfs mij aan het lachen brengen.

Whoeih, best oude film, die overigens op youtube te zien is. Echt heel boeiend is het niet overal, maar gelukkig duurt deze film niet zo heel lang en het heeft zo zijn momenten.

Een insectoloog is tijdens een van zijn uitjes niet meer op tijd voor de bus naar huis. De locals weten wel een plek waar hij voor zolang de nacht kan doorbrengen. Hij komt terecht in een diepe kuil omgeven door zand en vindt onderdak bij een vrouw in een krotterige woning. Maar wat blijkt! Uit de kuil komen is een hele opgave. Massa's zand omgeven hem en maakt het ontsnappen mogelijk. De vrouw zit al tijden daar gevangen en berust in haar noodlot, de man is echter weerbarstig en wil koste wat kost die kuil uit. Ondertussen zorgen de locals ervoor dat de twee niet omkomen van honger of dorst.

Suna no onna is wel een film die beklijft. Het heeft wat filosofisch en de film zet je als kijker aan het denken met diverse metaforen over het een en ander. Daarbij stelt Teshigara absoluut niet teleur met zijn regie en diverse shots van zand. Je moet het zien om het te geloven, maar in deze film zie je hoe tof beelden van zand kunnen zijn!

Mooie stomme film met een simpel maar doeltreffend verhaal. Het is puik gefilmd door F.W. Murnau en weet continu te boeien. Soms spannend, soms grappig, soms ontroerend. Voor zijn oude film heeft het echt wel wat, ook al zou je dat niet van tevoren verwachten.

Mooi hoor! Gloria Swanson haalt nog één keer geweldig uit met dit meesterwerk. Aangename Wilder uit het filmnoir-genre .

Een team astronauten/wetenschappers moet een bom afleveren in de zon, omdat deze op het punt staat uit te doven. Door die bom wordt de zon weer tot leven gewekt. Tijdens de reis overkomt het team allerlei problemen die overwonnen moeten worden. Een echte diehard-SF-film dus met veel technologisch geneuzel. Dat soort dingen staan me toch wel wat tegen in dit genre, zeker als daar heel serieus over gedaan wordt. Desalniettemin kon me deze film wel bekoren. De beelden waren ook mooi, al had ik soms wel het gevoel: 'eeh, waar kijk ik nu naar?'

Als je deze film met de insteek 'Stand By Me in een modern jasje' bekijkt, is dit nog best leuk. Een stadje wordt opgeschrikt door een treinongeluk en daarna gebeuren er vreemde dingen! Gelukkig is er geen vergezochte oorzaak voor al die bizarriteiten, het is gewoon een afzichtelijke alien die de boel op stelten zet . Uiteraard is Super 8 nog steeds kinds met bijvoorbeeld telkens die blaag die continu te koop loopt met zijn fascinatie om dingen in de fik steken. Maar al met al is het wel een aangename film geworden, op het te gemakkelijke einde na dan. Wat voor een afknapper was dat dan!

Tsja, de spellen zijn natuurlijk beter en ik kan me voorstellen dat toentertijd veel gamers teleurgesteld waren in deze verfilming van de welbekende game. Luigi ziet er veelste gelikt uit en de vrolijke fantasievolle Nintendo-wereld is in deze film vervangen door donkere ondergrondse kelders. Toch is het niet een bizar slechte film en is het bij vlagen vermakelijk door kazige dialogen en dito grappen.

Alleraardigste docu met een uiterst tof experiment! Niet aan te raden om zelf te proberen, dat dan weer niet.

Aargh, dit is zo ontzettend bedroevend. Alsof deel 1 niet slecht genoeg was, moest er ook nog een deel 2 komen, die op alle fronten nog net ietsje slechter weet te scoren. En ohja, Jon Voight mag zich schamen, wat staat hij voor aap, ongelooflijk.

Whehehe, supercoole film. Beter dan vooraf verwacht. Wat mij betreft een van de beste en origineelste highschoolfilms van de afgelopen jaren.

Oef deze film is wel ondergewaardeerd. Het is een plezante superheldenfilm met de enige echte Superman. Dat ie zo ongenaakbaar de hele wereld aan kan, maakt zijn karakter niet echt heel boeiend. Oke, hij is dan ook de ultrasuffe Clark Kent, maar daar houdt het dan wel bij op. Het zorgt wel voor een zeer spectaculaire film, waarbij diverse penibele situaties in een handomdraai opgelost worden door onze held. Zag er meestal koel uit . Ook lekker dat er rustig de tijd voor alles genomen wordt met een uitgebreide introductie en het opgroeien van Superman. Dat gehaaste tempo zie je helaas te vaak in huidige superheldenfilms.

Superman moet het opnemen tegen drie nieuwe slechteriken en die drie maken de film. Wat een lol halen ze uit, zo erg dat het een tikkeltje flauw wordt. Maar wel dat je er smakelijk om kan lachen. Verder zijn er natuurlijk de obligate scenes tussen Lois en de oersaaie Clark. Gelukkig vindt tussen hen ook nog een belangrijke ontwikkeling in het verhaal plaats, die wat sufheid wegneemt. Het is allemaal dus het zien waard.

Ai, nu begint de Superman-serie wel te flauw en kinderachtig te worden. Vond Reeve al nooit geweldig als Superman, maar de rest is ook gewoon miscast, met een tragische Richard Pryor als dieptepunt. Het begin en de climax zorgen nog voor enig spektakel.

Tegenvaller, terwijl Superman supercool hoort te zijn! Van die Brandon Routh is hierna ook maar weinig vernomen. Wel tof om Marlon Brando nog even te horen.

Het welbekende science-fiction-concept van 'robots in de samenleving' is weer eens onder handen genomen. Niet bijster origineel, maar het levert wel een geinig filmpje op met wat leuke actiescenes. Het is net I Robot, maar dan een wel betere versie.

Tegenvallertje van Hitchcock. Zijn films moeten het natuurlijk vooral hebben van het verhaal en van de suspense. Beide elementen zijn niet aanwezig in deze film. Het plot wordt vanuit Joan Fontaine verteld en dat maakt het er niet interessanter op. Na even een twijfeling blijft ze maar weer in de goedheid van de te gladde Cary Grant geloven. Het wekte bij mij irritatie op, omdat ik van haar verwachtte dat ze veel meer tegengas zou geven en niet zo lijdzaam zonder reden de zoveelste leugens van Grant ondergaan. Spannend wil het daarbij ook niet worden. Jammerdebammer dus.

Aan de andere kant is Suspicion lang zo slecht niet. De typische Hitchcock-stijlkenmerken, zoals een treinscene, een grote villa op zijn filmnoirs en een climax vlak voor het einde van de film blijven een feest om te zien. Helaas bleven andere kenmerken, zoals een paranoïde sfeer en dubbelzinnigheid van wat er nou aan de hand is, teveel achterwege.

Deze film is gaa-aaf! Suspiria bevat horror zoals horror bedoeld is, soms suggestief in de kleine details, andere keren weer expliciet smerig. De beelden zien er voortreffelijk uit, elk shot kan voor een kunstwerk doorgaan. De lawaaierige muziek kon me ook erg plezieren en ondersteunt de creepy sfeer perfect. Qua verhaal of acteerwerk is niet zo heel bijzonder, maar het geheel wist me continu erg te vermaken. Ik ben wel benieuwd geworden naar meer werken van Argento .

Wat meteen opvalt, is dat er natuurlijk veel leentjebuur gespeeld is. Mikhalkov heeft goed gekeken naar de westerns van Leone en allerlei elementen van hem overgenomen. Die toffe treinscene deed me overigens erg denken aan The General. Voor de rest wel een aardig filmpje met wat leuke als ook mooie scenes, maar over het algemeen niet heel duidelijk qua plotontwikkelingen. Beloe solnste pustyni (White Sun of the Desert) is m.i. een betere en leukere 'eastern'.

De lage productiewaarden werden pijnlijk zichtbaar toen die ene trut uit het begin in de rivier verdronk. Opeens zit ze te spartelen in het ondiepe van een zwembad . Ik kon er wel om lachen. Wel jammer van die onnodig lang uitgerekte scenes.

Het is een musical . Wie kan hier nou met plezier naar kijken? De liedjes zijn over het algemeen weinig vernieuwend en evenzo tenenkrommend. Heleboel tekst wordt in gepropte vorm geleverd om dan weer af te wisselen met tergend lange uithalen. Ik kan hier echt niet van genieten hoor. Wel mooi was Tim Burtons cinematografie, dat kun je wel aan hem over laten. Johnny Depp als freak is natuurlijk ook altijd leuk. Veel nieuws zie je alleen niet met Sweeney Todd.

Erg matige film, waarvan ik me afvroeg wat nou het probleem is. Burt Lancaster gebruikt zijn journalistieke macht (hij is een columnist met een publiek van 60 miljoen lezers) om een romance te voorkomen tussen zijn zus en een jazz-muzikant. Waarom in hemelsnaam? Al vraag ik me direct af hoe interessant die vraag zelf is. Hij gebruikt overigens Tony Curtis daarvoor om eens lekker te stoken. Die heeft nog de interessantste rol van iedereen, maar de rest vond ik maar saai en vervelend. En dan heeft deze film ook nog al die quasi-intelligente gevatte dialogen. Die deden me weer eens echt niks.

Moeiteloos gaan Fred Astaire en Ginger Rogers na Top Hat weer door met hun tapdanserij. Het zorgt voor okeeje scenes, maar de musicalnummers laten lang niet zo'n indruk achter zoals bij Top Hat. Ik vond geen één liedje dr uitknallen. Daarnaast heeft de film een nogal problematisch plot, dat uiteindelijk weinig om het lijf heeft en evenzo problematisch opgelost wordt.

Vond deze Disney wel een olijke film. Er gebeurt werkelijk heel weinig in deze film: Merlijn de tovenaar draagt wat wijze leven over aan een jong jochie met behulp van wat tovenarij. Dit kan de pret niet drukken desalniettemin, want het is toch gaaf om getransformeerd te worden naar een vis of vogeltje. De eindbattle tussen Merlijn en Madam Mikmak is tenslotte nog episch te noemen! Animatie valt wat tegen, maar soit.

Hacken en actie, ik vind het maar een suffe combinatie, zeker als het plot niet veel bijzonders is. Bad guy John Travolta en een driftig op een toetsenbord rammende Hugh Jackman maken nog het beste van Swordfish, maar Hale Berry laat zichzelf weer es van haar matigste kant zien met als dieptepunt een uiterst onnodige bloot-scene. De actiescenes waren nog wel lollig om te zien, maar daar houdt het wel bij op.

Philip Seymour Hoffman is Caden, een hypochondrische theaterproducent die wat problemen kent. Zo heeft ie aan een stuk door problematische relaties met diverse vrouwen en zijn dochtertje. Ook in zijn werk gaat het niet gemakkelijk omdat hij nogal doordrijft in een overambitieuze productie.

De film zelf kan ook overigens prima dat label opgespeld krijgen. Heel veel thema's passeren de revue en het wordt af en toe bijzonder gecompliceerd en vervreemdend. De toon is ook heel erg deprimerend, down. Hoffman zelf kan dit soort zware hoofdrollen wel aan, dat was dan nog wel oke om te zien. Maar echt geweldig vond ik het niet. Het was me een tikkeltje te bizar.

Goh, wat een onbegrijpelijke brei van verhalen in deze opgepropte mozaïekfilm. Op plot scoort Syriana echt een zware onvoldoende. De strijd naar olie en alle machtsspelletjes dromheen wordt veel te breed en ambitieus in beeld gebracht. Vier verschillende fronten met elk hun eigen belang in deze kwestie worden gevolgd maar geen een is interessant te noemen. Uiteindelijk komen wat verhaallijntjes samen, maar waarom en hoe? Daarvoor moet je terugspoelen, wat duidelijk een teken is dat de film gefaald heeft. Persoonlijk vind ik het onderwerp ook niet meteen bijster interessant, zeker niet als het op zo'n onpersoonlijke manier aangepakt wordt. Voor de rest wel adequaat gemaakt, dat nog wel.