Opinions

Vond dit een bijzonder sympathiek filmpje, al is het thema 'hoe dealt een familie met een scheiding' nou niet bepaald vrolijk. Af en toe heeft The Squid and the Whale een komische kwinkslag, waar ik om moest grinniken. Het had gaandeweg wat weg van een Woody Allen-filmpje door het hoge intellectuele gehalte en de bijbehorende komische situaties.

Wel een okeeje film met wat mooie massale scenes, maar ik vond het niet een heel toegangelijke film (mede door het ontbreken van hoofdrolspelers). Andere Eisenstein-films zoals (Alexander Nevsky, Ivan Grozny en uiteraard Bronenosets Potyomkin) zijn meer de moeite waard om te zien.

Uitstekende klassieke western met een leuk gezelschap dat per postkoets door het Wilde Westen heen sjeest. De diverse karakters van het gezelschap wisten me erg te plezieren. Ik noem dan bijvoorbeeld die dronken dokter, die lullo-zakenman (Reduce taxes! Our national debt is shocking!) en natuurlijk John Wayne, wat een baas is ie ook ! De actiescene met de apaches was een van de meest spannende die ik ooit in een western gezien heb.

Na het zien van deze film dacht ik 'wat apart, een komedie dat zich tijdens WO II in een gevangenenkamp afspeelt'. Echt waarheidsgetrouw leek het me niet en ook het soort komedie wist me niet echt te trekken, zoals wel meer komische Wilder-films daar bij mij last van hebben. Toch is het wel een aardige film, waarbij de spanning in het verhaal er voor zorgt dat dit nipt 3,5* krijgt. Aan het karakter Animal heb ik me trouwens niet aan geërgerd.

Altijd interessant om de oorlog eens van de andere kant te zien. In deze film wordt er gelukkig niet te krampachtig gedaan: niet te moralistisch en uiteraard niet te vergoeielijk. Jammer minpunt is dat er veel verschillende karakters gevolgd worden, iets waar ik niet erg enthousiast over kan zijn in oorlogsfilms. Voor de rest zat het wel snor met de uitvoering.

Met deze film begon mijn waardering voor Tarkovsky! Ik had eerst Nostalghia gezien en dat vond ik maar een oninteressant quasi-intellectueel geval, maar ik gaf Tarkovsky nog een kans en wel met Stalker. Na mijn eerste kijkbeurt was ik erg te spreken over deze film. Het rondstruinen door een desolate omgeving was prachtig om te zien en ook nog eens ontzettend spannend. Het had interessante filosofische thema's. Oke, de eindscenes waren vaag en niet zo heel boeiend, maar al met al kwam deze film uit op vier sterren.

Iets wat wel meer mensen overkomen is, kreeg ik ook. De film bleef maar in mijn hoofd rondspoken met allerlei gedachten: Zo'n verwilderde omgeving ziet er toch prachtig uit!", "Wat was het spannend toen de Stalker, de schrijver en de professor door die donkere tunnel moesten!" of "Gaaf, die scene wanneer het drietal naar de Zone vlucht op dat karretje". Het door je hoofd spoken van een film, vind ik altijd een goed teken. Je waardeert de film wellicht toch beter dan je oorspronkelijk dacht. Enfin, een herkijk op groter scherm deed voor mij bevestigen dat Stalker een topfilm is en daardoor de vijfsterrenscore verdient.
Wat me vooral aanspreekt aan Stalker is de betekenis die je uit de film kunt halen. Voor ieder is die anders en het is gelukkig geen film, waar maar één juiste betekenis geldt. De kijker wordt actief aangemoedigd om zelf na te denken over wat hij of zij ziet en hoe dat geïnterpreteerd dient te worden. Het fijne is dat Tarkovsky daarin de kijker helemaal loslaat.

Voor de geïnteresseerden, mijn idee over de film Stalker. Wat er daadwerkelijk gebeurt is namelijk m.i. het volgende. Er wordt gesugerreerd dat er in de Zone een zwaar (nucleair?) ongeluk heeft plaatsgevonden en dat toegang strict verboden is. De eigenwijze Stalker kan die beveiliging wel omzeilen. Het is een droevig, teleurgesteld personage en zijn geluk kan ie alleen uit de verwilderde omgeving van de Zone halen. Daar heeft hij ongestoord de controle over alles en heeft hij voor zichzelf een eigen prettige (waan)wereld gecreëerd. Goedbedoeld zoals de Stalker is, wil hij met meer mensen dat geluk van de Zone delen.
Twee van die geïnteresseerden zijn de schrijver en de professor. Ze staan volop in de maatschappij en voelen er wel wat voor om de Stalker een spannende tocht te maken door groene velden en vervallen gebouwen. De rol van de rationeel ingestelde professor kon ik wel erg waarderen. Wanneer het drietal bij de beruchte kamer in de buurt zitten, merkt hij heel nuchter op dat de Stalker uit zijn nek lult. De professor pleegt een telefoontje naar een collega buiten de Zone en is vervolgens plan zelfs een bom te gebruiken. Pets! Daar gaat de gelukkige waanwereld van de Stalker! Het lijkt me dat hij hierna ontroostbaar is. Ongelooflijk, dat zelfs in de Zone zelfs mensen hem uit zijn gelukkige wereld kunnen halen!

De allerlaatste scene van het meisje dat met haar hoofd op de tafel ligt, geeft naar mijn mening een korte samenvatting van de film: "Als je iets wilt bereiken, dan is het mogelijk om zelfs het onmogelijke te bewerkstelligen". In de denkwereld van het meisje, lukt het haar om die glazen van tafel af te zien vallen, terwijl dat normaliter nooit zo gemakkelijk zal lukken. Aan de andere kant kunnen droogkloterige filmkijkers menen: "Allemaal onzin, het was de trein plus Beethoven-muziek, die het glas van de tafel laten donderen".
Het is aan de kijker zelf om te bepalen of je alles en iedereen maar droog en realistisch moet zien óf dat je ook zelf een eigen verzonnen draai mag geven aan wat je ziet. Tegelijkertijd speelt dan meteen ook de vraag: "Van welk denkbeeld word je nu het meest gelukkig?" Boeiende filosofische thema's, waar eigenlijk nooit een eenduidig 'goed' antwoord op te vinden is.

Leuke avonturenfilm voor kinderen!

Prima drama, waar ik gaandeweg steeds meer betrokken raakte. Meestal vindt een sterfgeval in een dramafilm in het begin of tegen het eind plaats, maar hier was het plotsklaps middenin. Opvallende keuze, maar wat mij betreft wel goed gevonden. De kijker maakt eerst kennis met een (goed functionerende) familie uit de hogere klasse. Nadat je de karakters genoeg kent, gaat de film over op de verwerkingstoer, waardoor het geheel niet alleen maar eenzijdig kommer en kwel is.

Interessante docu over Pavel Klushantsev, een Russische filmmaker, die baanbrekende special effects gebruikte in zijn SF-films. Stanley Kubrick heeft bijvoorbeeld een aantal van zijn technieken gebruiken in 2001 A Space Odyssey en vele anderen schijnen door hem geïnspireerd zijn. Terwijl in de jaren '50 in de VS de ene bijzonder matige SF-monster-film na de andere werd uitgespuwd, maakte Klushantsev heel behoorlijke films zoals Planeta Bur, die inderdaad wel zijn momenten heeft.

Het treurige is dat Klushantsev echter nooit echt de erkenning heeft gekregen, die hij misschien wel zou moeten verdienen. De overheid zag eigenlijk liever dat ie propaganda-filmpjes over de aardappeloogst zou maken en nadat de ruimterace tussen de VS en de USSR alsnog verloren werd in 1969 verdween hij in obscuriteit. Deze docu trekt dit allemaal recht door een kijkje te nemen in de gedachtenwereld van Klushantsev en ook een aantal van zijn spitsvondige truukjes te laten zien. Al met al best indrukwekkend zo nu en dan met helaas wel een ietwat melodramatische vertelstem. 4*

Het begin is ondanks het geheel in een ruimteschip afspeelt nog prima te doen. Het heeft zelfs wel ietwat weg van een knullige avontuur-videogame. Maar de tweede helft is ronduit naar en inderdaad onnavolgbaar . Wel veel geschiet en explosies, dat dan weer wel. 1*

Tsja, nooit een liefhebber geweest van Star Trek. Geef mij maar een al dan niet zich serieus nemende SF-film die zich in de nabije toekomst afspeelt. Films als deze doen me niets en zeker als de meeste karakters irritante broekies zijn. Ik ben er nog niet uit wie ik het sufst vond: de saaie Spock, de puisterige belhamel Kirk of die stereotiepe excuus-Rus. Sfx zagen er oke uit.

Voor de Star Trek-fans vast leuk, maar ik vond het maar suffe science fiction. Sterker nog ik vond dit deel meer een uitgerekte aflevering.

Net als de vorige film vond ik de hoofdrolspelers Kirk en Spock een stel irritante blagen, die je maar serieus moest nemen. Echt geweldig vond ik het maar niet, maar dat vind ik de hele Star Trek-franchise sowieso niet. De spetterende actievolle apotheose was wel geinig om te zien, maar er zaten ook wel wat lamme gedeeltes her en der.

De aarde wordt benaderd door een vreemde probe met signalen die niet begrepen worden en de probe zorgt voor stampij op aarde! Geen nood, Spock (wat een irriterend personage is dat trouwens!) weet al gauw dat het om walvissen gaan, die met hen willen communiceren. Alleen dat gaat niet, want de walvis is allang uitgestorven in de 23ste eeuw. Afijn, er zit niks anders op dan dat Kirk en zijn vriendjes zich terugwerpen naar het jaar 1986 en daar walvissen kapen om weer in de 23ste eeuw de probe op andere gedachten te brengen.

Op zich wel leuk dat dat saaie ruimtegeneuzel in dit Star Trek-deel achterwege blijft, maar dat gedoe op aarde is niet veel beter. De crew komt nogal onvoorbereid terecht in San Francisco en dat levert allerlei awkward situaties van het niveau 'hihi', die weinig origineel, laat staan komisch zijn. Uiteraard komt Chekhov in de problemen met zijn missie rond een nucleaire onderzeeër. En het wordt nog op het eind erger met een slapstickerige ziekenhuis-scene die Peppi en Kokki niet zou misstaan. Ook die onverholen agenda om de walvis te redden is te suf voor woorden. Niet best dus

Saai warrig boeltje is dit waarin onze Star Trek-vrienden weer eens op ruimte-avontuur gaan en God proberen te vinden. Jaja, het zal wel, het komt gewoon niet uit de verf. Die lolbroekhumor is ook erg matig en eigenlijk heb ik het wel weer gehad met deze franchise.

Dit deel heeft een hoog Klingon-gehalte wat de film een beetje fun maakt tenminste. En gelukkig heb je hier ook niet al dat oeverloze serieuze gedoe. Daarbij zag het er ook opvallend goed en verzorgd uit. Het zal nog steeds niet één van mijn favo reeks worden, verre van dat. Maar dit is wel een beter Star Trek-deel dan gemiddeld .

Ik houd van heel veel SF, sterker nog het is mijn favoriete genre. Toekomstbeelden, concepten of monsters from outer space vorm kunnen me altijd wel boeien, zeker als het een beetje hip vormgegeven is. Vaak is er dan ook nog sprake van een aardige verhaallijn waarbij iets goeds het kwaads moet overwinnen via al dan niet spannende actiescenes en spetterende special effects.

Helaas is er ook een SF-stroming die wmb te serieus is en daardoor ook dodelijk saai. De serie Star Trek valt onder dat subgenre. Er wordt veel te serieus gedaan en zo lollig is het ook weer niet. Toch gaf ik ooit deze film een kans, 'omdat er toch niks anders op TV was. Anyway dit vond ik dus saai SF-geneuzel en het is nog een even StarTrek-film ook. Wat moeten die oneven films bij mij dan niet teweeg brengen?

Ha, een wisseling van de wacht met de nieuwe (voor mij in ieder geval) wel bekende gezichten. Op zich okee hoor en het geeft de filmserie de nodige frisse wind. Vond het zelf wel leuk om wat nieuwe karakters zoals een Data en Geordi bezig te zien. Qua looks zag het er overigens ook heel behoorlijk uit. Daarin is Star Trek altijd wel erg sterk. Het verhaal alleen vond ik echter wat zwakjes en suf. Magere voldoende dus.

Te weinig fun, te veel technisch en zakelijk geneuzel. Zo zie ik altijd Star Trek en daarom zal het ook nooit mijn favoriete SF-franchise worden. Maar goed, toch maar een kans gegeven al was het maar om de verouderde special effects te checken. Dat was af en toe nog best het aanzien waard, net als de inrichting van de Enterprise. De film sleepte zich echter maar in een traag tempo voort, zodat op het eind bij mij de verveling toesloeg.

Lichte verbetering op de eerste Star Trek-film. De film verloopt gelukkig nu een stuk vlotter en de special effects (die sowieso wel oke waren om te zien) zijn er ook nog eens op vooruit gegaan. Verhaaltechnisch vind ik dat er weinig aan te beleven is. Bad Guy Khan is wel heel karikaturaal neergezet .

Een nieuwe stap in de filmgeschiedenis . Met Star Wars werden twee vliegen in een klap geslagen: het definitief vastleggen van het begrip blockbuster en de grenzen werden op special effects-gebied opnieuw opgerekt. Ze volstaan anno 2009 nog steeds hoor. De film zelf vind ik een lekkere wegkijkfilm vol avontuur.

Neergesabeld door fans, maar in mijn ogen ietwat onterecht. Het nostalgische Star Wars-gevoel van eind jaren '70 - begin jaren '80 is onmogelijk om terug te roepen. En dat wordt zeker achterwege gelaten wanneer er met een heel batterij cgi en sfx allerlei hippe dingen gedaan kunnen worden. Die pod-race is bijvoorbeeld bijzonder stoer en ach, het heeft óók zijn charme hoor . Ook is er veel kritiek op enkele irri-personages, zoals die van de kleine Anakin (terecht!) en Jar Jar (onterecht!). Laatstgenoemde vond ik een van de leukere uit deze film. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ik gauw een zwak heb voor dit soort ubervrolijke karakters die irritant overkomen.

Van hetzelfde niveau als Episode I. Niet echt slecht hoor, maar het voelt wel aan als verplichte kost tussen de interessantere episodes I en III.

Waardige afsluiter van de tweede (redelijke!) Star Wars-trilogie. Die Hayden Christensen is een ontzettende droeftoeter, maar gelukkig biedt deze film ons ook de liefste actrice van heel de wereld: Natalie Portman O+.

Prettig vervolg op de vierde Star Wars-episode. In tegenstelling tot velen vond ik dit net ietsje minder dan de voorganger en ook het vervolg.

Waardige afsluiter van de eerste Star Wars-trilogie. Het is wel wat kinderachtiger met die ewoks en jolige bosscenes, maar het stoort niet.

Vermakelijk hoor, weer zo'n nieuwe Star Wars-episode. Die ruim 2 uur film vliegen voorbij en blijven continu boeiend. Vond de overgang van de oeroude trilogie mooi gedaan. Alleen van die jonge garde was ik nog niet helemaal overtuigd van Rey. Die moet toch de hele film en wie weet de overige delen dragen, maar dat kwam er vooralsnog niet uit. Maar goed, ik heb best genoten uiteindelijk, de actie was ouderwets smullen.

Nah, ik weet het niet. Het ziet er prachtig uit en het heeft zijn bizarre momenten (Robert de Niro ), maar of het nou echt zo geniaal is? Mwah, dat valt te bezien! Wellicht mis ik gewoonweg iets. Wel vermakelijk desalniettemin.

Afgelopen jaar heb ik Woody Allens jaren '70-films in chronologische volgorde bekeken en toevallig komt dat mooi uit met het zien van Stardust Memories. Ik dacht namelijk dat dit een hoog autobiografisch gehalte had: de beste man begon met (slapstick)komedies en eindigde de jaren '70 met serieuzere drama's. Allen ontkent overigens gek genoeg dat dit met hem te doen heeft, maar vindt het wel een van zijn beste films. Ikzelf vond het één van de zwakkere.

Wellicht komt dat doordat ik ook niet zo'n fan ben van de vage loszanderige Italiaanse films. Het had wel zijn aardige momenten desondanks, maar ik zou dit alleen aanraden aan de diehard-Woody-fans.

Niet te filmen, wat een waardeloze film is dit ook. In de jaren '50 en '60 was de kloof tussen super en kut veel groter dan nu het geval is. Het meest erge is dat deze film impliceert dat je (lelijke) chickies scoort, wanneer je de luchtmacht joint. Voor de rest bestaat de helft van de films uit stock footage van vliegende straaljagers. Het tanken in de lucht (je weet wel, net als bij Dr. Strangelove, die ook uit 1964 komt!) neemt een groot gedeelte van de film in beslag. Dodelijk saai die seks insinuerende scenes.