Opinions

Het is grappig dat ik op een gegeven moment dacht dat een scene zou verlopen, zoals ik jaren geleden op de middelbare school had gezien (in het kader van geschiedenis of maatschappijleer denk ik). Degene die de film hebben gezien, zullen vast wel weten welke scene ik bedoel. Ik herkende het in ieder geval nog goed zoveel jaren na dato . Hoe dan ook, Sophie's Choice is een erg indrukwekkende en wrange film die ook veel aandacht heeft voor de nasleep van WOII. Dat vind ik vaak net zo interessant als die oorlog zelf.

Daarnaast is het ook boeiend hoe de 'driehoekrelatie' verloopt tussen een holocaust-overlever, een maniak en een schrijver uit het zuidelijke deel van Amerika. Vond vooral de steken van Kevin Kline naar Peter MacNicol en zijn achtergrond. De show wordt echter gestolen door een knap staaltje method acting van Meryl Streep. Erg sterk natuurlijk hoe ze deze zware rol aanpakt, al gaat dat zware Poolse accent in haar Engels wel lichtelijk irriteren.

Wow, dit is een overbodige film die het moet hebben van de magische shizzle. Het is echter niet veel bijzonders wat er gebeurt: een oeroude vete wordt eindelijk eens beslecht. Dat is het en dat is toch wel karig. Nicolas Cage acteert voor de rest routineus en het is Jay Baruchel die de film pas echt goed weet te ruïneren. Wat een irritant mannetje is dat met dat vreemde kinderachtige stemgeluid van hem.

Lastig hoor om de hoofdrolspeelster (Stanwyck) alleen maar in het bed te laten liggen met een telefoon tot haar beschikking. Daarmee probeert ze wel een spannend moordcomplot te doorgronden met tussendoor ook allemaal flashbacks. Het kwam niet helemaal uit de verf vond ik, maar het einde (behoorlijk dramatisch aangezet) was wel weer tof gevonden.

Walgelijke musical met veel herhaling en langdradige onboeiendheden. Ik krijg spontaan de kriebels van al die te blije kinderen en de hele sfeer eromheen.

Geinige film, waarbij de gimmick (Jake Gyllenhaal wordt paar keer teruggeflitst om een bom in een trein te ontmantelen) gelukkig niet te lang doorgevoerd wordt. Gyllenhaals keuzes vond ik niet altijd overtuigend, maar goed dat zie ik maar door de vingers. Niet teveel nadenken over mogelijke onlogischheden en/of plotholes , dat zorgt ervoor dat de film nog best vermakelijk is om te zien.

De Southparkafleveringen vind ik over het algemeen beter, krachtiger, maar ook zo'n lange speelfilm met Cartman, Kyle, Stan en Kenny is de moeite waard om te zien. Hoogtepunten zijn Matt Damon en Michael Bay

Tsja, ik heb hem dus gezien en het is niet heel gemakkelijk een oordeel hierover te geven. Allereerst is het inderdaad ontzettend duidelijk dat het hier om propaganda gaat, gedateerde propaganda zelfs, tjokvol opzichtige stereotiepes. Bij het zich van een dikke politie-agent schoot ik in de lach, terwijl de bedoeling van de filmmaker is woedend te worden op hem, omdat hij zo'n arrogante dikke klootzak met pistool is . Die boodschap komt dus niet zo over meer, bij mij dan in ieder geval.

Ook zit het vol met symboliek: bij die ene scene waar de pamfletten naar buiten worden gegooid, staat de mensenmassa stil. Dit moet vast uitgelegd worden als 'de revolutie staat op papier, nu nog de uitwerking daarvan! Men moet in beweging komen!' Eerlijk gezegd kan en heb ik niet zoveel met zulke boodschappen en soms ergerde ik me dus ook aan de opzichtigheid van de propaganda, maar soit ik kan er wel doorheen kijken, dus zo heel erg is het ook weer niet.

Het jammere is dat er ook geen hoofdrolspeler is, waarmee geleefd kan worden. Mjah, het gaat om 'Cuba' en wat dat betreft slaagt de film natuurlijk met vlag en wimpel. De hele film bevat erg mooi en knap camerawerk over het algemeen. Lange takes kan ik altijd wel waarderen . En de landschappen waren ook erg mooi, ik wist niet dat Cuba er zo tof uit kon zien 8-).

Wat wel weer jammer is, is dat er veel leentjebuur is gespeeld. De trapscene was natuurlijk een referentie naar Bronenosets Potyomkin, op het eind bij de rebellenscene ("I am Fidel") is er erg goed gekeken naar Spartacus en één shot (als de boer terug komt bij zijn zojuist gebombardeerde boerderij) leek ook verdacht veel op Ivanovo Detstvo. Een keer iets 'jatten' is niet zo erg, maar ook hier werd het me soms iets te gortig.

Al met al toch wel een interessante film, die je zo nu en dan door de knappe cinematografie meesleurt. Krappe 3,5*.

Grappig zo'n relatief oude SF-film die zich afspeelt in een periode niet ver van ons. De toekomstvisie is van het type dystopia. De samenleving is er allerminst op vooruit gegaan: men leeft op elkaar gepropt en voedsel als biefstuk of groente is voor de high society weggelegd. Een gewone sterveling mag hopen dat ie een stukje Soylent Green kan bemachtigen om op te peuzelen. Hippe gadgets zul je overigens niet treffen in deze film, wat ik ergens wel jammer vond, maar afbreuk doet dat niet aan deze film.

Hoe dan ook, Soylent Green is een redelijke film die pas in de tweede helft lekker begint te lopen. Weliswaar simpel in opzet en uitwerking, maar het laat toch enige indruk achter. Vooral de mooie rol van Edward G. Robinson (zijn laatste) mag niet onvermeld blijven!

Michael Jordans populariteit werd midden jaren '90 extra opgepompt door samen met de Looney Tunes in Space Jam te figureren. Het is een behoorlijke ADHD-film geworden geheel in de trant van wat mogelijk is in de Looney Tunes-wereld. Na een tijdje gaat het wel irriteren al die lichaamsdelen die uit elkaar gestrekt worden, etc. Ook de humor is niet bepaald briljant te noemen. Het is echter de immer grappige Bill Murray, die twee keer in de film langskomt en de hele bende nog een beetje weet te redden.

Star Wars geparodieerd en nog een hoop referenties + spoofzooi naar andere films, die tot en met 1987 bekend waren. Een beetje als Epic Movie, maar wel beter, meer het niveau Scary Movie... Maar toch ook weer niet zo heel, heel grappig, eerder flauwig grappig.

Lange zit, maar over het algemeen wel oke. Niet alles wist me evenveel te boeien en ik kan me ook voorstellen dat Kubrick achteraf niet zo enthousiast er over was. Dit was wel het type film waar het publiek toentertijd helemaal gek van was: een epos met massale decors en een heroïsch verhaal.

De beste en meest spectaculaire scenes zitten in het begin, maar overall mag dit Bond-deel er ook heus zijn. Het plot is lichtelijk voorspelbaar en Skyfall was ook wel een stuk beter. Desalniettemin vond het wel lekker weg kijken met mooi gefilmde scenes en knap stuntwerk. Het was wat dat betreft weer een ouderwetse "Te Land, Ter Zee en in de lucht"-Bond !

Waar ik lichtelijk moeite mee had, waren de bizarre verwikkelingen die Bond te verduren krijgt en vervolgens overleeft. Ook het personage Q met zijn über-hack-skills was niet overtuigend, terwijl dat juist nog een leuk personage kan zijn. Het wordt godzijdank niet zo idioot zoals met de onzichtbare auto uit Die Another Day, maar ik fronste wel mijn wenkbrauwen bij het gemak waarmee Bond zich uit menig penibele situatie wist te redden. Maar okee, dat is ook een beetje eigen aan deze franchise .

Op en top vermaak met deze actiefilm! Een bus mag niet harder dan 50 mph, anders ontploft er een bom. Je moet zoiets simpels maar verzinnen! Het concept werkt, want de hele tijd zit je op het puntje van je stoel en vraag je je af welke truuk er uit gehaald wordt om de film toch nog tot een goed einde te brengen.

De snelwegjumpscene kun je wel het hoogtepunt van de film noemen .

Oh oh oh wat een drama is dit en wat een onwaardige sequel van het coole Speed. Het wordt van kwaad tot erger met als slot die belachelijke boot schuift ontzettend lang door over de kade-scene. Dit soort vehikels moet je ook niet aan Sandra Bullock toevertrouwen. Weet iemand nou eindelijk waaarom er een kettingzaag aan boord was ?

Beetje wisselend tussen goed en matig vond ik dit. Het begin is even stroef, maar toen eenmaal het verhaal liep, vond ik het wel een aangename film over shrinks, psycho-analyse en dat soort dingen. Te uitleggerig soms, maar dat die fenomenen waren toch ook niet zo heel bekend toenterijd.
Die droom-sequentie van Dali was natuurlijk een verfrissende gave scene in een verder standaard thriller met wel een leuk twistje op het eind. Ik had alleen gehoopt als twist dat Peck zelf alsnog Dr. Edwardes bleek te zijn oid, maar ja dat zat er niet in. Wat me overigens tegenviel was de muziek. Wel meer films uit de jaren '40 en '50 hebben last van bombastisch getrompetter en zulks, maar hier viel die zeikerige melodie + het overdadige gezwel wel extra op.

Logorrhea, l-o-g-o-r-r-h-e-a

Spellbound is een heel aardige documentaire over acht geeky kinderen die aan de nationale spellingswedstrijd meedoen. Het is nogal een prestigieuze titel waar ze naar toe dingen, want de finale daarvan wordt zelfs uitgezonden op ESPN. In de eerste helft worden de acht kinderen en hun ouders geïntroduceerd, die zich vrijwel allemaal suf trainen. Niet alles lijkt me even gezond overkomen, maar goed. Het tweede deel beslaat de wedstrijd zelf. Echt tenenkrommend spannend werd dat niet, wel leverde het wat bizarre momenten op van half-overspannen kinderen en super meelevende ouders.

Vier GTST-afleveringen aan elkaar geplakt. Alleen de rol van Hans van Tongeren was erg interessant. Zonde dat hij het echte leven en zijn filmrollen niet uit elkaar wist te houden.

Goh, een film die een afgeleide is van het jaar eerdere uitgebrachte Event Horizon, ook zo'n mysterieuze film met een bolvormige structuur. Het jammere van Sphere is dat naarmate het mysterie steeds verder wordt ontrafeld, de film ook de interesse verliest. Het begin was nog wel redelijk met een leuk team-gaat-op-avontuur-sfeertje en wat spannende momenten. De film duurt echter vrij lang en is vrij voorspelbaar qua verloop.

Nounounou, zo heel erg is deze film toch ook weer niet. Hoogstaand is natuurlijk anders. Zeker dat verhaaltje is tamelijk infantiel. De liedjes van de Spice Girls zijn echter wel lekker catchy en sommigen daarvan helemaal niet zo vervelend. Ik kon het allemaal nog wel doorstaan.

Helaas moet dit het idd teveel hebben van CGI. Dat is an sich niet erg, maar hier creëerde het niet een extra aparte sfeer. Zelfs normale straatscenes lijken in de filmstudio met blauw scherm opgenomen te zijn. 3*.

Lachen, gieren en brullen is dit, maar eigenlijk is het wel ontzettend fout allemaal, maar gelukkig niet genoeg om je er wild aan te ergeren. Stiekem is dit wel grappig en sowieso is dit het beste Spider-Man-deel .

Met deel 3 van Spider-Man ontstaat er veel meer ergernis. Tobey Maguire wordt vervelend, die tante van hem helemaal natuurlijk en er gebeurt van alles en nog wat. Op zich niet erg, want het houdt de vaart in de film er goed in, maar het was wel een beetje teveel van het goede. Sandman daarentegen was wel weer puik, maar kan de boel niet redden.

Vakkundig gemaakt, bij elke scene is er wel te beleven. In het laatste half uur worden alle registers opengetrokken, wat de lengte van deze stomme film nog best draaglijk maakt.

Bijzonder griezelige thriller, die de kijker anno eind 2013 nog steeds angst kan inboezemen . Wat betreft de sfeer zit het echt top met deze film. Het speelt zich af in een donker klassiek landhuis en de hele tijd regent, dondert en bliksemt het. Beetje cliché maar het is nog steeds effectief, ook al is het acteerwerk van de cast aan de theatrale kant.

Het hele huishouden in dat landhuis is in rep en roer door een seriemoordenaar die het de laatste tijd gemunt heeft op gehandicapten. De jonge Helen kan niet praten en iedereen is bang dat zij het volgende slachtoffer wordt. De rest laat zich wel min of meer raden, maar dat deert niet. Het is hoe dan ook een erg geslaagde film noir.

Een nogal onnozele komedie is dit, waarbij (dan nog) krullenbol Tom Hanks een zeemeermin aan de haak slaat. Die Daryl Hannah ziet er wel leuk uit, al slaat het allemaal nergens op natuurlijk. Maar goed het is stiekem toch wel aardig en Eugene Levy in een bijrol is ook goed te doen. Die maakt het nog een enigszins geslaagde komedie.

Die ene Cameo , typisch zo'n wtf-momentje, waar de serie van Spongebob Squarepants vol mee zit. Erg leuk gedeelte, maar voor de rest vond ik dit toch lichtelijk tegenvallen. De relatie tussen een jolige Spongebob en een te serieuze Octo vind ik in de serie zo fascinerend, maar dat kwam hier nauwelijks aan bod. Desalniettemin een leuke film, die lekker wegkijkt.

Geweldige Nederlandse film, die terecht de oscar voor buitenlandse film won. Al ken ik die andere genomineerde films uit die periode nauwelijks, dit is wel een van de briljantste horrors die ik gezien heb. De scene bij dat tankstation is zo levensecht en kan zo herkenbaar zijn. Een van de beste niet-klassieke horror-gruwelmomenten, die de cinema rijk is. De zoektocht van Rex naar zijn vriendin was eveneens puik en spannend. Mooi is te zien hoe hij door die ontzettend griezellige Fransman (Donnadieu) meegezogen wordt naar het antwoord, dat pas op het einde wordt prijsgegeven. Helaas had ik het boek al gelezen voordat ik deze film zag . Het einde maakte me toen ik het Gouden Ei las wel veel indruk.

Heel adequaat gemaakt en de inkijk in de journalistieke wereld is redelijk boeiend. Liefhebbers van deze film moeten zeker ook All the President's Men gaan kijken. Ook daar zie je hoe een doofpotschandaal beetje bij beetje ontrafeld wordt. Erg pijnlijk allemaal en ook schokkend hoe misbruik in de Katholieke Kerk verdoezeld werd. Enige kritiek ook op de journalistiek wordt overigens ook niet gespaard.

Waarom deze film de Oscar voor beste film echter heeft gewonnen, snap ik niet helemaal. The Revenant en The Big Short sla ik toch hoger aan. Spotlight is rechttoe, rechtaan gemaakt, maar tegelijkertijd vond ik het ook een tikkeltje klinisch en nergens meeslepend. Het ging voornamelijk over hoe het journaille te werk ging. Dit was waarschijnlijk ook wel de insteek van de film. Maar het laat bij mij toch minder indruk achter dan ik vooraf gedacht had.

Zon, zee, zuipen en seks, met dat soort oppervlakkige beelden begint Spring Breakers. De eerste vijf minuten vond ik dus ook echt ergerlijk irritant, maar al gauw merk je dat deze film toch wat anders is dan het losbollige party hard-gebeuren en er een pijnlijke onderlaag te bespeuren is. Het aan de kaak stellen van de oppervlakkigheid is het hele thema van Spring Breakers en dat wordt prima gedaan door een suf verhaaltje omlijst door wel een mooie cinematografie.

Hoogtepunt is als James Franco zich gaat bemoeien met vier jonge meiden op vakantie, dan begint de film pas echt goed lopen en wordt ook interessant. Wat een rol speelde hij! Echt heel goed hoe Franco een enge griezel neerzet met zijn bling bling en foute auto. Hoogtepunt is hij als een liedje van Britney Spears gaat zingen. Wat schitterend was dat . Het criminele gebeuren erom vond ik weer net een tikkeltje te overdreven, maar soit. Spring Breakers liet me behoorlijk positief verrassen .

Fijne Bond, die veel vermaak biedt. Redelijk plotje, dat een toffe uitwerking krijgt met toffe achtervolgingen ter land, ter zee en in de beginscene ook nog heel even in de lucht. Dr wordt lekker op los geknald met tussendoor zo'n typisch Bond-garpje. De opzichtige goofs tijdens de actie-scenes neem ik maar voor lief, evenals de matige acteerprestatie van de (hotte) Bond-girl