Opinions

Tof idee wel. Dit is pure cinema want geen (of nauwelijks) verhaal maar alleen beeld en geluid. Dat maakt wel dat de film nooit echt gaat leven - ik ben op zich wel fan van pure cinema maar iets van binding mag wel en dat lukt hier niet. Je moet ook elke keer opnieuw erin komen door de verschillende verhalen. Pas in de slotakte werkt de verbondenheid beter en ineens wel (allicht omdat je die andere twee dan terugziet) De predator in verschillende tijden is leuk gedaan en visueel ook best aardig (niet mijn favoriete stijl per se maar wel mooi op momenten). 3,0*.

Best aardig. Hadden we al eens iemand zichzelf zien verwekken, nu neukt iemand zichzelf waarbij hij zichzelf ook nog eens verwerkt. (Je moet het zien om het te geloven). Best geinig en voor zover ik kan overzien klopt het wel. Enfin, de hele film is sowieso goed te volgen door het heldere script en goede opbouw. De film is dus nergens onbegrijpelijk en halverwege weet je al wel waar de film een beetje naartoe werkt (zij het niet volledig op de details, maar toch zeker voor een groot deel). Dat is jammer, want zo boeit de plot niet echt meer terwijl het daar vooral om draait.

Wel een leuke opbouw, met die ellenlange barscène en flash back wat sowieso een fijn stuk is om te zien. Eigenlijk bestaat de film uit één lange scènes en wat losse scènes daarna. Het zou niet moeten mogen werken, maar doet het toch wel. Verder is Hawke altijd fijn, de onbekende Snook ook erg sterk (vooral door haar dubbelrol) en vooral prettig om naar te kijken en is het hele sfeertje prima met prima muziek en mooi geel belichte scènes. 3,0*.

Zware propagandafilm waarin een aantal negatieve punten wordt genoemd van de V.S. maar waar verder dat land als een soort Hof van Eden wordt gezien met haar democratie. Niet altijd even overtuigend op dat vlak, maar echt storen doet het mij niet.

Verder wel een interessante documentaire, helder verteld met genoeg interessante kaartjes en graphics en een behoorlijk achterliggend idee waarin Japan, Duitsland en Italië worden vergeleken. Vooral die scène met marcherende mensen die maar doorgaat en doorgaat is erg sterk. 3,5*.

Prachtige film.

Bezançon toont ons een redelijk doorsnee gezin met al hun geluk en ongeluk (al lijkt ongeluk vaak wel hetzelfde in films, niet echt conform Tolstoj) en hoe de individuen daarmee omgaan, ook als groep samen. Bezançon doet dit door vijf dagen in een tijdspanne van dertien jaar te tonen, elke dag is belangrijk voor een ander lid van het gezin. Door echter steeds de familie samen te laten komen krijg je heel goed een beeld van de levens apart en het leven samen. En daarmee krijgen we gelijk een blik op één gezin. We leren iedereen kennen, we zien allen veranderen (de chronologie komt hier goed van pas, een juiste keuze) en we zien een echte familie. Natuurlijk ook door het acteerwerk. Zeer naturel en toch allen zeer verschillend. Papa heeft de mooiste rol waarschijnlijk al speelt dochterlief ook prima. De beste scène is echter die van vader en zoon nummer twee waarin ze naar een luchtgitaarwedstrijd gaan. Je ziet vader meeleven en hier voel je duidelijk een band tussen die twee. Let alleen al op zijn mond en zijn ogen. Fantastisch. Zo sterk als dit moment wordt het verder nergens, maar het is wel de tendens in dat overige deel van de film.

Die keuze om slechts vijf dagen te tonen helpt verder wel. Want eerlijk is eerlijk, door enkel belangrijke dagen te nemen zit de film redelijk vol voorspelbaarheden (die laatste scènes bijvoorbeeld) en clichés. Maar je accepteert dit wel, doordat men heel eerlijk zegt: ja, we pakken de hoogtepunten en daarmee bouwen we ons verhaal op. Vaak genoeg tonen films ons alledaagse mensen met alledaagse gebeurtenissen en beweren dat ook, terwijl het meestal zeer bijzondere situaties zijn.

Wat ook helpt is de prima fotografie met sterke montage (in ritme en ideeën – denk aan die cut van een jong dansend meisje naar de disco) en de uitstekende muziekkeus. Vooral Lou Reed op het eind bracht de nodige emotie. Lang geleden voor mij dat ik zoiets voelde bij film.

Erg genoten met een heel lichte inzinking zo vlak voor het einde. Dat wel. Maar met gemak 4,5*.

Verrassend leuk. Nu kan ik nog best wat kritiek geven op de film - zeker het maatschappijkritische deel werd nu eens te vluchtig behandeld en dan weer lag het er te dik boven op, maar wat een fijne filmpje verder. Wood is fantastisch, maar eigenlijk zijn alle acteurs op hun plek. Een aantal heerlijke scènes die ook sexy en geil durven zijn, Selma Blair in schoolmeisjeskleding en vaak gewoon foute humor die er dik op ligt maar wel werkt. Of dat nu meisjes zijn die hun snoepgoed pijpend eten of iemand in een rechtbank die oprecht even lacht op een racistische grapje. Verder zijn ook de running gags leuk en de humor zit zodanig tegen het absurdistische dat de film ook niet te zien is als drama of realistische portret, wel als een gitzwarte komedie. Verder fijne muziek, leuk gefilmd met niet altijd even gebruikelijke hoeken van waaruit gefilmd wordt. Ach kom, 4,0*.

Aardige film waarin de setting binnen deze franchise vooral positief opvalt. Ik had geen idee deze franchise te kijken en was in zoverre eerst even wat verward (dit lijkt wel op predator) en daarna wel aangenaam verrast. Niet per se een hele goede film maar de sfeerzetting is prima, sommige scènes ook wel spannend en Midthunder als lead doet het leuk. De film duurt wel wat traag en richting het einde wordt het iets minder speciaal. 3,0*.

Nooit heb ik maar een boek gelezen van Austen, al staat er wel één (Emma) ergens in m’n boekenkast te verstoffen tot ik die eens oppakken. Wel heb ik een idee bij haar boeken, haar thema’s en typische vrouwendingen en de romantische aanpak. En ja, in de film komt dat naar voren, maar met goed bronnenmateriaal en een uitstekende bewerking maakt dat een film voor iedereen, ook een man als ik.

We volgen de familie Bennet met hun vijf dochters (drie bakvissen en twee wat meer volwassen) in een pre-Victoriaans Engeland. Kortom: man zoekt meisje en andersom, zij het met obstakels daartussen. Uiteindelijk nogal een overbekend verhaal, maar in zoverre meer geaccepteerd daar het de blauwdruk was voor dit overbekende thema. Origineel durf ik het zelf te noemen. Daarnaast zitten er sterke onderliggende thema’s in (de sociale rol van de vrouw) die de film net wat interessanter maken, al kan ik me indenken dat een boek daar nog een beter medium voor is.

De rollen zijn mooi bezet. Een sterke hoofdrol voor een prachtige meisjesachtige stijlvolle Knightley, die maar even met haar bambiogen in de camera hoeft te kijken om je verliefd op haar te laten worden. De overige rollen, op een irritante moeder na, zijn niet zo indrukwekkend, maar wel altijd bovengemiddeld. Iedereen lijkt op z’n plek, ondanks de kostuums waarin je je toch wat onwennig moet voelen. Een ook weer een heerlijke Judi Dench, als pittige madame die toch zoveel klasse uitstraalt.

Het beste echter is het prachtige camerawerk, met lange zwierige shots, veel bewegingen horizontaal, dat op z’n beste momenten deed denken aan de massascènes in Otto e Mezzo. Ook mooie fotografie en belichting (vooral dat), wat Barry Lyndon haast doet vergeten. Tel daar enkele prachtige montageovergangen bij (het blazen op de veer naar de fakkel, de dans in de zaal) en stilistisch kan dit niet meer stuk. En de muziek is op momenten schitterend, en met de beelden van poëtische schoonheid (de eerste scène met dat pianoriedeltje). Wel is af en toe de muziek te vaak aanwezig en wordt het vervelend. Ook een enkele balscène duurt wel te lang en het eind had gerust wat korter gemogen.

Dus sterk gespeeld, mooi geschoten, en bovenal vanuit de basis ook een sterk verhaal met goede thema’s. Maar snel oppakken, die Emma.

Aardige film wel. Gere is prima gecast en doet zijn ding en dat werkt. Norton is opvallender maar ik geloofde hem niet altijd. Voorts zal de kijker anno 2023 toch niet meer ondersteboven zijn van het einde met dat twistje? Of sowieso hoe de film halverwege langzaam richting de meerdere persoonlijkheden gaat. Terwijl de makers je nog even in nevelen houden weet je dit als kijker inmiddels wel welke kant de film op gaat. Maar dat is nog wel te doen, het einde deed echt afbreuk. Jammer, want verder wel een vermakelijke film. Sfeervol, goed tempo, rechtszaken zijn altijd wel boeiend en eigenlijk is de film gewoon aangenaam kijkvoer om zich aan het eind in de voet te schieten. 3,0*.

Prima filmpje. Leuke locatie, fijne gore en horror en genoeg interessante ideeën. Dat papa doof is doet voor het verhaal weinig maar de regisseur weet er nog wel leuke dingen mee te doen als het gaat om geluid. De regisseur weet sowieso prima hoe hij scènes moet opbouwen. Af en toe sleept de film wel ietstjes en de personages zijn ook redelijk inwisselbaar maar de korte lengte helpt een hoop. 3,5*.

Vrij serieuze film en dat is verrassend voor westerse animatie, maar echt boeien deed die me niet. Het verhaal is te groot voor de geringe tijd die de film heeft. De liedjes zijn matig en dienen ook niet echt een doel, anders dan vaak in Disney waarmee de plot vooruit wordt geholpen en je een verhaal in 80 minuten kan vertellen. Animatie is ook weinig bijzonder, een beetje plat en niet mijn stijl. De achtergronden zijn dan wel heel aardig en het slotstuk mag er zijn, daar wordt ook goed gebruikt gemaakt van cgi. Acteerwerk ten slotte is het vermelden nauwelijks waard met enorm vlak stemmenwerk. 2,0*.

Gemma Arterton heeft een mooi koppie en verrukkelijk lichaam. Dat is maar goed dat ze redelijk wat speeltijd krijgt, dan is er in ieder geval genoeg te zien, want de rest van de film heeft weinig om het lijf.

Met de intro gaat het al fout. De hele voice over heeft geen enkel nut en die levenswijsheden zijn zo inspiratieloos, dat je als kijker dan al de tv wilt uitzetten. Verder een standaard verhaal, met hier en daar een (voorspelbare) twist, een afwisseling van actie (veel en druk) en rustige stukjes (tergend langzaam en onnodige ballast) en een miscaste Gyllenhaal die een enkel moment iets van uitdieping weet te geven, maar meestentijds ongeloofwaardig overkomt. Alsof hij van een studentenverkleedfeest komt gelopen. En dan constant die irritante glimlach. De actie zelf is soms wat ongeloofwaardig, maar nog vaker vooral chaotisch in beeld gebracht. Verder weigeren mensen iemand gewoon direct de keel door te snijden als iemand verslagen op de grond ligt, waardoor de ander altijd weer kan opkrabbelen en het gevecht doen kantelen. En dat zien we net te vaak deze film.

Sowieso barst de film van dat soort vervelende clichés. Bij een eerste kus is het wachten dat er nog wat gebeurt voordat de lippen elkander raken, en verrek. Verder geen bijzondere muziek, aardig production design maar weer weinig inspirerende fotografie. Om snel te vergeten, 1,0* nog net, voor Gemma. En maar weer eens Prince of Persia opzoeken (die briljante eerste versie uit 1989).

Leuk dat Disney weer eens lekker ouderwets doet in een tijd waarin enkel nog – zo lijkt het – animatiefilms uit de computer rollen. Dat neemt niet weg dat als deze prent een kwart eeuw eerder was verschenen deze niet was opgevallen tussen de kanonnen van toen.

Het verhaal is zeer klassiek, een mengeling van wat sprookjes en eerdere Disneyproducties zoals Cinderella. Maar waar daar bijvoorbeeld zeer goed duidelijk is dat er bepaalde urgentie is voor te behalen doelen is dat hier in deze prent in het geheel niet. Vanaf moment één heb je het idee dat het wel goed komt en de rest sukkelt wat vrolijk verder. Ook de humor is vaak goedbedoeld maar overduidelijk zo geënsceneerd en erg flauw (struikelende dikke bediendes met koffers – je kent het wel). Daarnaast waren de liedjes, goed passend in een jazzstijl, heel aardig maar zeker tegen het einde haalden ze het tempo omlaag. Daarvoor waren ze nuttig, vertelden de personen al zingend wat ze willen doen, maar eens ze zover zijn verwacht je ook wat tempo, niet weer een zoveelste song.

Ik dacht af en toe naar Aladdin te kijken, wat kan kloppen aangezien de regisseurs dezelfde zijn, maar toch. Soms leken shots letterlijk gejat, ook sommige liedjes deden eraan denken en de tekenstijl was dezelfde. Die tekenstijl is dan wel mooi, met schitterende kleuren, vooral in het koele blauw. Een enkele scène had een wat andere stijl (dat liedje over het nieuwe restaurant was erg mooi getekend) maar veelal was het klassiek. Nu opvallend, maar ongetwijfeld 20 jaar terug niet. Mooi, meer niet.

Het acteerwerk is naar behoren. Een schitterende hoofdrol, een prima prins en een aardige schurk, al leek deze wel erg op Jafar, zij het iets minder dreigend. De bijrollen waren oké maar ook niet meer dan dat. Verder wel vermaakt al had er iets meer tempo, iets minder zoetsappigheid en iets meer pit in gemogen. Niettemin een goede voldoende: 3*.

Matig, zij het iets beter dan het eerste deel. Dat komt vooral door Hathaway die nu niet het hele domme duffe kutje moet spelen. Ze is nog steeds onhandig, maar het is minder irritant dan in het eerste deel. Verder is dit overduidelijk een kinderfilm, in de manier van acteren, de flauwe humor en het feit dat als Rhys-Davies zegt dat er mensen wel de tiara (lees: kroon) van Hathaway willen grijpen, hij daarna ook nog in zichzelf moet zeggen dat hij dat is.

Enfin, verder kent de film wel een zekere charme en dat liedje van Clarkson is leuk. En hoewel Hathaway nog geen groot actrice is hier, doet ze het aardig als leading lady. Andrews en Elizondo . Verder is de aankleding wel leuk met dat typische Europese al is het camerawerk nergens bijzonder of sprankelend. En eigenlijk is dat het hele verhaal van de film. Het is allemaal niet heel slecht en best te kijken, maar ook wat saai en ingedut waardoor je nogal eens op je klokje kijkt hoe lang dit nog gaat duren.

Verder kijkt het eerste uur nog best lekker weg, maar uiteindelijk zit er maar geen schot in de zaak en duurt de hele film toch zeker een kwartier te lang. 2,0*.

Wanproduct eigenlijk, dat het met een klein beetje charme het net aan redt niet de allerlaagste score te krijgen.

Het begint al met de prinses zelf, want prima dat je een wat stuntelig persoon hebt, maar dat het er zo dik bovenop moet liggen? Oké, dit is een kinderfilm, maar ook die kunnen best nuance begrijpen. Verder stikt het ook van vervelende personages (dat vriendinnetje) en echt sprankelend of leuk wordt het nooit. Ik verwacht ook echt geen diepgravende karakterstudie (waar het verhaal zich wel voor leent overigens) maar iets meer dan deze uitgekauwde prak is toch best mogelijk? Verder nergens bijzonder op esthetisch vlak, dus al met al valt er gewoon niets te genieten.

Blijven over een aardige Andrews en lieve Hathaway die ook een redelijke chemie hebben, en nog die chauffeur die goed te doen is, maar dat was het ook wel zo ongeveer. 1,5*.

De eerste twee delen waren wel oké (en wat gaat de tijd snel want blijkbaar heb ik ze jaren terug al gezien) maar dit derde deel is wel duidelijk minder. De film neemt een andere afslag met meer een detective-achtig verhaal waardoor de warme romantische sfeer van Kerst helemaal naar de achtergrond verdwijnt en de film draait veel meer om dat nichtje en dat is simpelweg veel minder leuk. Hudgens heeft genoeg charme en charisma maar sprankelt niet meer zoveel als in de eerdere delen. 1,5*.

Vermakelijke film, vooral door en stralende en goede Hudgens, die ook prima weerwerk van de andere fijne sympathieke acteurs krijgt. De film is oerdegelijk qua opbouw (en met zo'n vroegwijs kind erbij) en is daardoor niet altijd even boeiend, maar de acteurs maken de film tot een voldoende. Leuk sfeertje, prima locaties en een en ander voelde oprecht. Ik zit zelf nog niet in de kerstsfeer, maar ik kon deze zoete bom al best goed hebben nu. 3,0*.

Sprankelt minder dan het eerste deel. De verrassing is er wel af en de wederom uitstekende Hudgens weet het geheel ook niet te redden. De bijfiguren uit de vorige film hebben nu ook veel minder te doen en lopen er wat verloren bij, terwijl de film met de plot rond dat nichtje nodeloos ingewikkeld wordt gemaakt. De film kijkt verder wel weg en de aankleding is prima, maar het is allemaal net niet genoeg om een voldoende te geven. 2,5*.

Best heel geinig, met fijne fotografie, lekkere muziek en prima acteurs. Lonsdale vind ik sowieso een talent, maar ook Elasri en zijn matties, Ten Napel en iedereen wel doet het prima. Lekker naturel en geloofwaardig. Daarnaast zitten er een aantal mooie scènes in. Maar het geheel is wel onevenwichtig, als wat aan elkaar geplakte videoclips met veel loze ruimte ertussen waardoor de film ook nooit echt in een flow komt. Zo blijft het geheel te afstandelijk. Maar door de korte lengte gaat het nooit vervelen. 3,5*.

Sofia Coppola is door de jaren toch wel een chroniqueur van de levens en gevoelens van jonge vrouwen geworden. Of meisjes, zoals in dit geval. Ik vind sowieso dat het inhoudelijke punt wel goed gemaakt wordt en vooral de rol van Priscilla binnen de relatie (althans, zoals Coppeola deze wil brengen) komt sterk over. Aan het eind snap je echt waarom ze weg wil. En ook sterk door de film volledig te concetreren op haar en haar relatie met Elvis. De film begint op de dag van de ontmoeting en eindigt op de dag dat ze Graceland verlaat. Maar ook in die twee uur is dat altijd het centrale deel.

Het pijnpunt is vooral de matte uitwerking. Allereerst in de vertolkingen, zowel van Priscilla als van Elvis. Hun relatie gaat nooit leven en de acteurs zijn wat kleurloos ook. Ook visueel zit er weinig bijzonders in, de jongere Coppola had een stuk meer betere en leukere ideeën en voerde deze ook uit. Zo saai als The Beguiled is deze film niet en af en toe zit er wel een fijne scène in, maar zeker in het tweede uur gaat dit ding wel slepen. 3,0*.

Sterke film, die wel onder zijn eigen gewicht te lijden heeft.

Vooral de morele vraagstukken die worden gesteld zijn erg sterk en tot het einde weet je ook niet wie de dader is. Er wordt prima geacteerd, vooral door Gyllenhaal met een ingetogen en intense rol, Jackman die net iets te veel gromt en Howard die heel veel emotie achter zijn blik heeft zitten en als moreel vraagpunt fungeert. Overigens is dat zijn enige rol zo het lijkt, en dat geeft al aan dat je je kan afvragen of er twee meisjes ontvoerd moesten worden of dat je je enkel tot Jackman moest richten. Verder zijn er veel vage zijpaden die niet per se uit de film voortvloeien maar eerder een soort gewichtigheid willen geven. En laten we wel wezen, de uiteindelijk verklaringen zijn tamelijk lachwekkend. Verder komt dat ene meisje vanuit het niets ineens weer in de film, alsof men ineens bedacht dat ze er maar eens een eind aan moest breien. En dan nog duurt de film minstens een halfuur te lang. Het had allemaal wel wat strakker gekund, met dezelfde vraagstukken en een iets betere verklaring dan ook voor de dader.

En ja, over de look is nagedacht. Veel shots zijn vanuit een bepaalde positie gefilmd (vaak vanuit een deuropening o.i.d.) dat de compositie altijd wel strak en goed is. Verder is alle kleur eruit getrokken waardoor het allemaal bijzonder deprimerend is. De woonwijk waar ze wonen lijkt zo heel kil, maar dat is dan wel met grijs gras en kale bomen door de winter. 's Zomers zal dit echt wel een leuke wijk zijn. Dus de aandacht aan het visuele werkt wel degelijk voor de sfeer en gemoedstoestand. En zeker die scène dat Gyllenhaal snel naar het ziekenhuis rijdt is mooi hallucinerend met die belichting. Al moet ik ook zeggen dat ik het allemaal samen net iets te grijs vind. Elke dag regen, alleen maar een dik grijs wolkendek; een beetje kleur had echt wel gemogen hoor.

In potentie een uitstekende film dus, waar helaas soms verkeerde keuzes zijn gemaakt. 3,0*.

Inhoudelijk vond ik dit ding niet interessant. Jammer, visueel wel tof met die sfeer van de 60s en de felle kleuren. De film komt uit die periode maar weet dat ook vrij goed neer te zetten en herkenbaar voor kijkers anno 2025. Geen idee wat het verder was, misschien was het niet het moment om te kijken maar de film sleepte maar en sleepte maar vanaf seconde 1 al. 1,0*.

Best aardig, maar je merkt dat Wilder niet meer op zijn top was. De humor is een stuk minder aanwezig en vaak ook wat oubollig (maar soms ook wel gewoon goed), de dialogen zijn minder scherp en ook het tempo is lang niet altijd even goed. Maar dat maakt nog niet dat het geen slechte film. De film is zeker vermakelijk en hoe absurd het ook wordt, de film blijft met een strak smoelwerk geloofwaardig én wordt daardoor erg leuk. Stpehens en Blakely zijn goed op elkaar ingespeeld al is het vooral Blakely die schittert in de rol van Watson. Van het hele fenomeen Sherlock Holmes ben ik sowieso geen fan, de man die alles schijnbaar oplost met de kleinste aanwijzing - ik wordt er niet wild van. Maar Wilder geeft wel wat leuke accenten eraan. Vooral die scène als hij uitlegt homo te zijn is erg geestig, en Watson daarna met de dames aan het dansen ziet er prima uit, vooral met die muziek. De film zelf is verder wat saai geschoten en lijkt soms wat stoffig. Het brede beeld wordt wel weer erg goed gebruikt (Wilder laat dat steeds zien) en de decors en aankleding zijn ook in orde. 3,0*.

Tijdens de opvoering van het toneelstuk zag ik nog wel wat in de film. Een heel aardig stukje cinema. Ook was er een enkele grap te ontdekken die oprecht grappig was en de fotografie was heel aardig. Maar toch, echt lachen kon ik verder niet. Vooral door het acteren van beide heren. Ik begrijp dat er personen zijn die dit waarderen, ik mag dit niet. Veels te ver over the top waardoor het niet meer grappig is. Je hebt ook van die cabaretiers die het zo proberen grappig te zijn (Ik noem Rooyackers, Kamps en Kamps) en het (mede daardoor) niet zijn. Dat is jammer, want het idee van de film is nog niet heel slecht.

En daarnaast blijkt eens te meer dat je eigenlijk geen grappen kan maken over Hitler. Niet om ethische redenen, maar vooral omdat je vaak op types van foute Duitsers en karikaturen uitkomt. Het is niet grappig, niet origineel en niet leuk.

Dat blonde vrouwtje was nog wel smaakvol. 2*

Uitstekende film van Antonioni, die vooral inhoudelijk nogal teleurstelt.

We krijgen het verhaal van een man die zijn leven achter zich laat en onder een andere identiteit voortleeft. En vervolgens wordt er heel veel bijgehaald en lijkt de film alle kanten op te vliegen en uiteindelijk nergens heen te gaan. Zo zou dit een film kunnen zijn (en wellicht moeten zijn) over iemand die een ander gaat worden, en wat zijn daar de consequenties van? Heel interessant, alleen, er wordt zo weinig mee gedaan op een enkele scène na. In plaats daarvan komt er nog een stukje thriller bij en een aantal mensen die hem zoeken. Elk onderdeel kan een prima prent opleveren, maar dat allemaal tezamen is vlees noch vis.

Nu is Nicholson ook niet de acteur daarnaar. Ik vergelijk hem het liefst met John Wayne: een man met een eindeloos charisma die met speels gemak een memorabele rol kan neerzetten, maar je moet geen psychologische uitdieping verwachten. Ook in deze film dus niet. Nicholson is voor de verandering eens behoorlijk ingetogen en komt altijd geloofwaardig over en heeft een prima chemie met Schneider, maar daar blijft het dan bij. Nergens kruipt hij in de huid van Locke of toont echt de crisis die hij doormaakt. Vergelijk dat eens met O’Toole in Lawrence of Arabia, waar dat punt wel goed uit de verf komt.

Maar goed, toch dik vier sterren, puur omdat dit stiekem wel een audiovisueel meesterwerk is. Het komt vooral neer op het opsommen van vele shots die echt geweldig zijn, maar ik houd het bij enkele: Nicholson in de kabelbaan boven het water, de auto’s die langsrijden bij een restaurant en de camera die steeds meebeweegt en de scène in de slaapkamer met flash-backs erin verwerkt. Vooral die laatste was echt het geniale en absolute hoogtepunt, zoals heden en verleden en beeld en geluid samenvloeien. Dit moet ermee worden bedoeld als een regisseur een verrassing in petto heeft, niet bij een zoveelste domme plottwist. Ook de schitterende kadreringen, de weinige muziek maar wel op juiste momenten, de geluidsmix (overduidelijk uit de studio, maar het klinkt toch lekker, al die voetstappen op steen met de klank van hout) en het opvallende gebruik van abstrahering en de kleur blauw. En dan vond ik dat befaamde shot nog niet eens heel bijzonder.

Nee, was de inhoud wat strakker geweest, dan was dit echt een fenomenaal ding geweest, nu vooral is het een kijkenswaardige film. 4,0*.

De actiescènes zitten wel goed en pittig in elkaar maar de rest van de film vond ik toch een wat ingedut geheel dat lang niet altijd boeide. Personages wisten me ook niet te trekken. Gelukkig geen ellenlange film waardoor hij nog net aan wel uit te kijken is. 2,0*.

Geen heel bijzondere actiefilm, maar visueel wel sterk. Vooral al die kleurtjes in de nachtscènes, daar houd ik van. Verder zitten er enkele sterke momenten in, zoals aan het eind maar vooral in het midden als een actiescène vanuit een afgesloten glazen kamer wordt gefilmd. Je ziet weinig, maar de manier van film is leuk gedaan en brengt het gevoel van chaos op een goede manier over naar de kijker. Ook de acteurs doen prima hun ding. Maar verder zitten er genoeg momenten in die niet boeiend genoeg zijn om er echt een goede score aan te geven. 3,0*.

Een hoog gemiddelde, dus met een behoorlijke verwachting begonnen. Maar wat een tegenvaller.

Het begint al met de keuze voor cameravoering, waarin een steeds onzichtbare Dax filmt. Dat kan - het heeft immers soms als found foutagefilms goed uitgewerkt. Maar in deze prent wordt het en niet juist en niet consequent doorgevoerd. Ten eerste hoor je soms iemand praten terwijl er wel gemonteerd wordt (steeds vanuit net verschillende standpunten gefilmd) maar de persoon praat wel door waardoor dat per definitie niet kan zijn opgenomen door slechts één camera. En zeker later zijn er zoveel shots dat het nooit meer één kan zijn, maar alle camera’s zijn wel met schokkerig beeld en dezelfde kwaliteit. Had het of consequent en correct doorgevoerd, of doe iets anders. Nu wekt het enkel ergernis op. Daarnaast ziet de fotografie er ook niet mooi uit. Nergens een shot of beeld dat echt mooi is. Dat had je in pakweg Cloverfield wel heel vaak, met mooie groene tinten erin.

Dan zijn er de spelers. Thomas Mann –met zo’n naam kan je al niet meer stuk eigenlijk- als hoofdrol is prima. Hij speelt onzekerheid, angst, wanhoop en vrolijkheid na wat bier en een pilletje prima en leidt de film dan ook. De rest is gewoon matigjes maar doet je verder ook weinig. En dan is er nog Costa, het type dat je in een steegje niet zou vertrouwen, iemand die je aan de deur jou iets niet laats verkopen, iemand waarvan je pukkeltjes over je hele lichaam krijgt, zoals ook Will Ferrell in Elf en Sean William Scott in American Pie. Bij deze Costa had ik constant de neiging zijn zachte wangen tegen een bakstenenmuur te drukken en hem dan over een aantal meters daarlangs wrijven, zoveel irritatie wekt hij op. En dat werkelijk een hele film lang. Maar alle humor bij hem slaat daardoor dood, alles wat leuk bedoeld is wordt zo pijnlijk niet grappig (zoals helaas ook wel meer ‘grappen’ in de film).

Het feest, eenmaal begonnen, is dan wel aardig en komt overtuigend over. Eerst de drukte, dan de drank, dan de inname van het huis en almaar wordt het erger. Dat is een prettige opbouw, waardoor je het einde dat nogal over the top is wel slikt, maar ook best grappig vindt. Knap gedaan. Ook de muziek paste prima en was soms best mooi gemixt waardoor je steeds verschillende effecten had hoe je dat kon beleven. Maar daarmee is al het goede wel genoemd.

Vergelijk dit eens met American Pie, ook met smakeloze grappen en feestjes of zaken die uit de hand lopen: maar dat is echt superieur aan dit stuk prul, vooral door het stuk charme dat het heeft en de sympathie die de film oproept. Bij deze niets van dat alles. 1,5*.

Ooit maakte Ridley Scott Alien, een duistere science-fiction thriller. Later maakte hij ook Blade Runner, wederom erg duister. Maar beide films zagen er wel mooi uit. Aan die zwartblauwe beelden is licht en meer kleur toegevoegd. Het resultaat is een impressionistisch schilderij met een postmoderne setting, en dat ziet er werkelijk schitterend uit.

Wel heeft Scott zijn wereld gehouden, met wat verouderde apparatuur lijkt het, met veel gangenstelsels en donkere hoekjes waar altijd iets mis kan gaan. En die spanning blijf je doorheen de film wel voelen, ook al weet je wel welke richting het uit kan gaan (of wellicht daardoor is de spanning). Verder vooral van Rapace en Fassbender uitstekend acteerwerk. Zij met de emotie die nodig is, hij met een bekoeling die hem gewoonweg eng maakt, ook al is hij een androïde en behoort zich zo te gedragen. Vooral zijn bewegingen en zijn houding zijn levensecht.

Filosofisch is het aardig, zij het niet bijzonder origineel. Ooit schreef Erich von Däniken hier ook al over, al was die insteek nog net wat anders. Wel houdt dit thema voor mij de aandacht erbij, zeker als men in de film opzoek gaat naar de zin van het leven. Je weet ook lang niet of dat antwoord erop komt of niet.

Al met al zeer vermakelijk met de deur wagenwijd open voor één of meerdere vervolgen. Kom er maar in James Cameron.

Opvallend weinig Turken in de zaal vandaag, maar ze hebben ook weinig gemist. Het verhaal van de film verdient het om verteld te worden, maar de film gaat op twee punten mis: diepgang en meelevendheid.

De film richt zich op de genocide. Zij doet dit niet anders dan veel films over de Holocaust, alleen van die laatste is bij de meeste kijkers de achtergrond wat helderder en kan je sec op je verhaal richten. Die achtergrond mis ik hier als westerse kijker - waarvoor de film toch wel gemaakt is, met dat vreselijke Engels met accenten, waarom toch?- en ik kan me dus weinig bij de film voorstellen. Turken slachten Armenen af ja, maar hoe en wat? Wat speelde daar, waarom, door wie? Dat blijft te vaag. Dan weet ik nog wel iets ervan, dat grote rijken op imploderen de schuld gaan afschuiven, maar iets meer achtergrond had gemogen. De filmmakers lijken enkel van het gegeven 'genocide' uit te gaan, zonder verklaringen te willen hebben. Of desnoods een antwoord op de vraag of Turken echt meenden dat ze met deportaties bezig waren met collateral damage in plaats van een gerichte afslachting van een bevolkingsgroep.

Daarnaast komt het allemaal vlugjes voorbij. De razzia, de achterblijver die wordt doodgeschoten, de droge kelen in de trein (wel een sterke scène), het komt allemaal even netjes langs. Nergens maakt de film dat leed echt invoelbaar, de ontberingen die men moest ondergaan, behalve dan het verlies van geliefden. Maar verder wordt de film ook nergens gruwelijk of zelfs maar schitterend geschoten zoals Schindler's List. Het blijft dus een tam geheel dat ook te kort is om te beklijven.

Daardoor lukt het ook nooit om gevoel bij de personages te krijgen. Je kent ze vaagjes, maar de tijd krijgt niemand. Het matte acteerwerk van de meesten helpt dan ook niet mee. Het is een vrij levenloos geheel zo. Vooral Isaac is enorm matig. Enkel Bale weet nog iets van kracht uit te stralen en onze landgenoot Kenzari probeert het maar krijgt nauwelijks screen time. In wezen heeft deze film, die in de eerste plaats een liefdesverhaal is ten tijde van een oorlog, de potentie van een Dr. Zhivago, maar de tijd die die laatste film gebruikte, wordt nu node gemist.

Enfin, verder is het grote budget behoorlijk gebruikt. De aankleding is prima met de kostuums, decors en ook de grootte van de productie met veel figuranten en veel weidse shots om zo het tijdsbeeld geloofwaardig maar vooral levendig te maken. En een enkele losse scène werkt ook wel. Maar op ruim twee uur is dat veel te weinig. 1,5*.

p.s. Ow ja, al die 1,0*-waarderingen op IMDB waaraan in de eerste post wordt gerefereerd. Dan ben je wel ontzettend zielig.

p.p.s. Bij discussies over de term genocide moet ik altijd weer aan deze briljante tekening denken.

Prima gemaakte film, fijne kleurtjes, leuk camerawerk, goed geacteerd, muziek is oké, et cetera et cetera. Maar de film voelde ook enorm aan alsof iemand vooral bezig was met goede ideeën kopiëren, niet met eigen dingen komen. De echte wow-factor ontbrak daardoor een beetje. Zo'n film waar ik niks slechts op kan zeggen, maar waar ik ook niet helemaal de vinger op kan leggen waarom er niet meer in zit. Soms worden mannen wel iets te veel als roofdier neergezet, alsof ze niet anders kunnen dan dat, maar ik als man kon me er eigenlijk ook totaal niet mee identificeren. 3,5*.