Opinions

Tieners die Teen Age Riot luisteren en daar op los gaan – soms lijkt dat alleen in film te kunnen. Althans, mijn vrienden luisteren troep of ze luisteren überhaupt niets maar zeker niet dit. Wellicht dat ik daarom dit soort films ook wel kan waarderen.

In de stijl van wel meer Coming of Age films uit de jaren 80 van Hughes - maar ook zeker een Diner of American Graffiti - is dit op het oog niet eens zozeer een heel bijzondere film. Wederom een prent waarin niet zozeer de plot voorop staat, maar wel de ontwikkeling van de hoofdpersoon en de schets in het algemeen van het leven van jongeren op de drempel van hun toekomst. Dit is overduidelijk ook geen High Schoolfilm, dat meer draait om het leuke leven en de school en de grappen die men met elkaar uithaalt zoals American Pie. Nee, dit is een film die tieners als volwaardige volwassen personen ziet, die hun problemen serieus neemt en dat heel eerlijk durft te tonen. Maar wat deze film voorheeft op sommige andere is dat deze film mij echt wist te raken met goed geschreven personages en enkele prachtige scènes.

We volgen een jaar van het leven van de jonge Charlie die duidelijk niet helemaal goed in zijn vel zit en ook geen vrienden heeft. Enkele shots, uitzoomend terwijl hij alleen zit, zijn dan ook erg tekenend daarvoor. Dan ontmoet hij zomaar wat mensen waarin hij zich thuis voelt en vanaf dat moment zijn er wel verhaalontwikkelingen, maar telt dat enkel als motor om de personages te laten leven. Problemen die men 50 jaar terug had, in de jaren 80 en ook nu nog. Door prima spel van alle drie en vooral van Ezra Miller leven ze echt en voel je mee met pijn, angst en verdriet. Sowieso zijn de dialogen levensecht. Geen mooipraterij of gekunstelde dialogen, maar rauwe teksten die ik ook zou kunnen zeggen.
Dan helpt verder ook mee dat de spelers redelijke tijdloos eruit zien. Het verhaal speelt zich overduidelijk eind jaren 80 af, met lp’s, cassettebandjes en grote telefoons maar enkel Mr. Anderson lijkt rechtstreeks uit die tijd te zijn weggelopen. Ik dacht steeds aan die man uit The Wave in ieder geval. (Ook aan Hugo Weaving met zijn zonnebril, maar dan zou niemand meer Mr. Anderson mogen heten.) Ook de muziek helpt mee. Sowieso is er een heerlijke muziekkeuze (Come on Eileen bij die dansscène, de muziek bij een snelle montagesequence op school die doet denken aan het betere werk van Scorsese, Pavement en Bowie) die ook perfect bij het tijdsbeeld past maar die je toch ook altijd kan draaien, anders dan pakweg Wham of die muziek uit Back to the Future die echt vintage 80’s zijn.

Visueel is de film aardig. Vaak rustige beelden met mooie symmetrische shots in de Diners. Soms zien beelden er wat goedkoop uit, zeker in het daglicht, maar dat lijkt eerder een verwijzing naar die goedkoop uitziende films van de jaren 80. Kijk naar beelden van The Breakfast Club of The Wave en je ziet de overeenkomsten. Nachtscènes zijn dan weer veel warmer met mooie belichting, dus het mooie kan wel. Hoogtepunt is wel de tunnelscène, hoe ze met die muziek van Bowie zo dat licht inrijden. Schitterend. Ook de scène van de eerste kus was erg mooi, gebracht zonder opschmuck maar daardoor wel een heel fijn en plezierig kijkmoment. En ten slotte het vervagen van achtergrondgeluid als Emma Watson haar cadeautje heeft uitgepakt werkt wonderbaarlijk goed. Niet per se origineel, maar wel perfect afgekeken en gemaakt dan. De montage was verder prima, met soms mooie overgangen- zeker aan het eind van een rood-geel verlichte kamer zo naar een helblauwe hemel. Prachtig contrast. Het is eigenlijk de eerste film van Chbosky maar hij weet wel verdomd goed hoe hij een film vakkundig in elkaar moet zetten.

Al met al een film met het hart op de juiste plaats. Goed spel, uitstekende regie, prima script en heerlijke muziek. Een tijd geleden dat een film mij zo wist te raken. Zeker 4,5*, dat wellicht bij een tweede kijkbeurt de topscore krijgt. En voor nu de nummer 1 voor 2012.

Tof filmpje wel dat weer in de bios draaide en ik nu eindelijk kon zien. Interessant verhaal wel al is de hoofdpersoon als kind boeiender dan als studente op wat latere leeftijd. Visueel in een vrij unieke stijl die ook overtuigt, enkele prima stukken muziek en het stukje geschiedenis dat je mee krijgt vanuit mensen die ook tegen de Sjah waren is boeiend, Wel vond ik dat de film op den duur de aandacht wat laat verslappen. Daar is ook de animatiestijl dan wel debet aan denk ik, dat die toch minder laat meeleven. 3,5*.

Hoe beoordeel je een film die je bij tijd en wijlen koud laat tijdens het kijken zelf, maar nog lang napruttelt daarna. Lastig.

Het was sowieso een bijzondere kijkervaring waarvan je niet direct weet wat je nu precies ziet. Je hebt wel ideeën, je kan hele theorieën erover ophangen, maar af en toe zit dat tijdens het kijken wat in de weg, zeker door de kale productie. De scènes waarin Alma maar blijft praten en blijft praten waren in de hele context niet direct duidelijk en ook tamelijk saai verfilmd (zorg voor beweging bij grote lappen tekst, of voor een echt beklemmende sfeer (Jaws, dat verhaal).

Dat neemt niet weg dat de rest wel heel goed te bekijken was door een visuele poëzie van ongekende klasse. Die openingssequentie is fenomenaal, vooral in montage, de scène met het glas en de kleine uitschreeuw van pijn, de slaap- annex droomscène, de twee hoofden die vervagen tot één, de schaduw die valt over Elisabeth en ga zo maar door. Een film dus waar in de eerste plaats de beelden blijven hangen. In een heerlijke fotografie is dit alles gezet met grote contrasten tussen zwart en wit en af en toe gebruik van tinten grijs, uitstekende montage, fijne camerabewegingen, heerlijke geluidjes die je af en toe hoort. Technisch is het sowieso een meesterwerk.

Met de vele close-ups en de acteerstijl van Ullman kreeg ik maar al te vaak gedachten over La Passion de Jeanne d'Arc van Dreyer. Alleen raakte die film me direct, deze net wat minder, dus slechts 4,5*.

Wisselend met 1 echte topper, en in elk filmpje in ieder geval fijn kijken naar de bloedmooi IU en de soundtrack doorheen de hele miniserie is wel sterk.

Love Set - Veruit de beste. Visueel geinig met genoeg ideetjes en foefjes, sterke montage, erotisch en grappig tegelijk en geen seconde te lang. Ook typisch iets dat 90 minuten lang niet zal werken, maar in een kort filmpje wel. 4,5*.

Collector - Film begint aardig hoewel die horrormomentjes (en sowieso die kale witte ruimte) hier niet echt in passen. Maar de gesprekken tussen man en vrouw zijn wel interessant. 3,0*.

Kiss Burn - Beetje raar filmpje dat wel leuk begint, dat nergens heen lijkt te gaan (vraag me af wat de regisseur dacht) en aan het eind gewoon doodbloedt. 2,0*.

Walking at Night - In potentie de mooiste, maar het wist me nergens te raken. Visueel te degelijk ook en het zwart-wit is ook niet heel bijzonder, het is eerder grijs. De gesprekken tussen de geliefden wisten me ook nergens te raken. 1,5*.

Afgerond nog wel 3,0*.

Typisch Brits kostuumdrama: netjes in elkaar gezet maar ook oerdegelijk, zonder ook maar een moment dat verrast, zonder ook maar een moment dat ergens bijzonder is. En daardoor ook wat saai, zeker richting het einde. Het is haast stijf. Ook het acteerwerk, niets om je aan te storen maar dat is het dan ook. Weinig invoelend. Dit voelt gewoon als formulewerk zonder enige liefde erin. 2,5*.

Hier kon ik niets mee. Ergens kan dit wel wat opleveren en heel af en toe waren die 4 zussen samen wel oké, maar de personages interesseerden me verder niet en echt grappig werd het ook niet bepaald. Buiten dat is er iets dat me weerhoudt van veel Spaanse (niet per se Spaanstalige) films, en wel het gevoel naar een slecht geacteerde soap te kijken. Geen idee hoe dat kan, maar ook bij deze was dat weer. Ook al duurde deze maar 5 kwartier, ik heb me behoorlijk verveeld en echt de aandacht erbij houden lukte niet. En dan aan het eind blijkt één van de vaders inmiddels vrouw, een vrouw die al langer in beeld was in de film, dan houdt het echt op. Waar sloeg dat ineens op. 1,0*.

Vond ik Flowers in the Attic nog best heel aardig om te zien (ondanks zijn duidelijk gebreken), met dit vervolg kan ik helemaal niets. Het unieke van die eerste film is nu natuurlijk volledig weg, broer en zus zijn minder leuk en het verhaal weet maar geen lijn te vinden. Maar bovenal voelt het geheel als RTL 4-film aan, zo vreselijk zoetsappig en glad krijg je ze zelden. Verder oogt het geheel nogal goedkoop, blijven die lelijke cuts richting de reclame en weerhoudt enkel een goede bui me van de laagste score. 1,0*

Het liedje I Want You (She's So Heavy) van The Beatles duurt bijna 8 minuten en de laatste minuten is er een repeterende riff als een mantra waar je haast van in trance raakt. Tot die zomaar ineens stopt als kant A van de LP op is. Bij deze film moest ik daaraan denken. Niet dat je in een trance raakt, wel dat je heerlijk wegglijdt in de film en aan het eind abrupt eruit komt omdat de film ook ineens stopt: ik vond deze film echt geweldig.

Het duurt wel een minuut of 20 voor je er echt in komt, dat eerste stukje is goed maar nog niet heel bijzonder, maar eenmaal als de vrouwen op reis gaan, ga je als kijker mee. Het is vooral het ritme en de rustige toon die het hem doen met mooi onderkoeld acteerwerk dat veel geloofwaardiger voelt dan groteske huilscènes. Je hebt ook het gevoel met normale mensen vandoen te hebben, die toevallig één in hun midden hebben waar het minder mee ging. Er wordt niets uitgelegd maar gaandeweg kom je er wel achter wat er speelde. Dit is geen film van grote gebaren of één die het enorm van plot moet hebben. Nee, gewoon een portret van mensen die elkaar opzoeken omdat je dat als mens af en toe nodig hebt. En ik als kijker heb dat gewoon af en toe nodig, zo'n film.

Prachtig geschoten ook. De kleuren lijken volledig verdwenen met alleen hele lichte frisse tinten grijs, blauw en bruin. Dat maakt de film juist niet deprimerend maar enorm zacht, net als de geluiden die ook wat zijn weggedrukt. Verder prachtige beeldcomposities; over elk shot lijkt nagedacht. En je mag ook nog naar 4 aantrekkelijke jonge vrouwen kijken. 4,5*.

Typisch zo'n film die me normaal niet smaakt met een geschiedenis van iemand (of meerdere personen) over lange periode, denk aan Bohemian Rhapsody die ik niets vond. Maar deze Thaise film was best oké omdat net wel de goede keuzes worden gemaakt en het vooral een interessant inkijkje is in het Thaise executiewezen. Ook sfeervol, aardig stukje geschiedenis en leuke beelden uit Thailand. En vooral synpathiek geacteerd. Verder is het zeker in het begin lekker vlot gemonteerd en kijkt de film makkelijk weg.

Maar daarnaast is er een hoop geneuzel bij over karma en twijfels die voor mij minder boeiend waren en na 70 minuten is de koek ook op (het verhaal is verteld) en wordt de film echt nog 25 minuten gerekt waar het vooral rond het geweten van Jaruboon draait. Daarom net aan de verkeerde kant van de streep. 2,5*.

Die draak zoals die eruit ziet -zo overduidelijk uit de computer- kon 15 jaar terug al niet meer, maar in 2016 verwacht ik toch echt meer. Zeker ook van Disney, want de cgi hebben ze daar de laatste jaren dik op orde.

Verder een vreselijke film. Doodsaai gefilmd met werkelijk niets bijzonders te melden, matig geacteerd, matig verhaal, heel kinderlijk van toon, nergens spannend of ook maar meelevend. Nee, eigenlijk kan ik hier niets positiefs over melden. 0,5*.

Een mindere Disney film. De krokodil is geweldig natuurlijk, het beste was die als personage in te zetten. Niet een moordzuchtige krokodil, maar één die je ook wel in je achtertuin wil als huisdier.

Ook het artistieke werk is prima.

Minder zijn de liedjes en het plot zelf. Liedjes blijven niet hangen, het plot is wat te gehaast. Natuurlijk, het blijft Disney, maar zelfs in andere Disneyfilms zijn betere karakters naar voren gekomen. Had de film 10 minuten langer gemaakt met wat meer dagelijks werk (desnoods met een lied erbij). Het beste is dan ook Hook, die veel te zien, ook in zijn dagelijkse hoedanigheid.

Toch 3* door de goede humor

Ik ben geen fan van de real life remakes van Disney. Zelfs goed ontvangen films als Beauty and the Beast en The Lion King vond ik heel matig. Maar zo slecht als deze Peter Pan heb ik ze nog niet gezien. De kinderen kunnen niet acteren, de actrice van Tinkerbell mist elke vorm van persoonlijkheid (af en toe komt ze in beeld en ik denk, oh ja, zij was er ook nog) en zelfs Jude Law (een fijne Dumbledore) weet niks van zijn personage te maken. Visueel heel saai (zowel cameravoering, fotografie als decors), nul chemie bij acteurs en geen verwondering voor de kijker. Voorts is de cgi op momenten spuuglelijk (duidelijk een B-project van Disney dat normaal wel goede cgi kan afleveren). Ik kan echt niets positiefs noemen en ook uit principe tegen dit soort films dan maar 0,5*.

Ik moest vaak wel denken aan La Vie d'Adèle van Kechiche. Frans, over de lesbische liefde, beginnend op de middelbare school en richting het einde daar vanaf, dat arm in arm lopen bij een pride (dat shot leek haast gekopieerd). En regisseur Herzi stond ooit een halfuur te buikdansen in een andere film van Kechiche. Maar dan nu de variant in de hoofdstad en rond een migrantenmeisje, hoewel dit gezin in afkomst dat dan is maar verder is dit gewoon een Frans gezin - Moeders staat oerfranse madeleines te bakken aan het eind, waarbij religie ook nog een rolletje speelt. La Vie d'Adèle is bijna op elk vlak superieur en vooral in de pacing is die beter maar deze La Petite Dernière heeft genoeg te zeggen, vooral door het invoelbare en ingetogen (zonder te ingetogen te zijn) acteerwerk van Melliti. En eigenlijk is dit een film die ook gewoon erg goed is en blijft hangen en veel mooie momenten kent (maar ja, vergeleken met La Vie d'Adèle is bijna alles minder).

De film is ook een leuke sfeerschets van het LHBTI-milieu in de grootstad en mooi om te zien hoe iemand haar eigen seksualiteit ontdekt en zich ontwikkelt en kan ontwikkelen eens ze van school af is en een vervolgopleiding in de stad zelf heeft - de vrienden en mensen daar zijn ook een stuk witter dan. De film is verder ook opvallend zwoel en intens gemaakt en dat werkt goed. Dat je vervolgens weet dat het goed zit met Ji-Na komt doordat Fatima dan wel de waarheid vertelt inzake haar naam en afkomst, daarvoor loog ze steeds. 4,0*.

NB: geinig om die moskee te zien, daar ben ik vorige zomer nog geweest. Die lag in de buurt van ons hotel toen. Mooi gebouw.

NB2: de auteur op wier boek dit is gebaseerd komt uit 1995. Dan zou de film rond 2013 moeten spelen. Dat klopt wel ongeveer met hetgeen ik uit de film haalde. Er zijn wel mobieltjes en sommige dating apps maar ik zag ook mensen in Franse voetbalshirts met een ster. Na 2018 had Frankrijk er twee en reken maar dat zulke mensen direct zo'n shirt zouden halen. Dan zit je dus inderdaad in die periode ergens.

PTA weer op de weg terug na het moeilijke en ietwat mislukte Inherent Vice. Deze Phantom Thread nu gisteren voor een tweede maal gezien om te weten wat ik er echt van vond (al is het maar dat die eerste keer in het filmhuis was waar beeld en geluid toch wat minder zijn en de pauze het ritme ook wat uit de film haalde

Met dat ritme zat het nu wel goed. Het is weer knap hoe die 130 minuten de boog gespannen blijft, vaak bijeengehouden door een lekkere montage en de alom aanwezige muziek die tegen de tijd dat het kan gaan irriteren ineens wat zwaarmoediger wordt en zo interessant en ondersteunend blijft. Ook de heerlijke glijdende camera soms, de schitterende jurken en andere kledij (die sokken!) en sowieso de hele aankleding. Absoluut dus een goede film die ook een tweede keer volledig blijft boeien. Maar het is misschien technisch net iets te perfect allemaal. Mooi maar ook wat klinisch. Zoals The Beatles het op dat soort punten ook weleens afleggen tegen de meer ongepolijste Stones.

De centrale relatie is ook erg moeilijk. Een relatie die soms te geschreven lijkt en eerder er één voor het verstand is dan voor het hart. Zeker Day-Lewis' personage is lastig te peilen. Hij maakt er nog wel een mens van, maar wat Krieps erin ziet voel je als kijker nooit. Terwijl juist dat normaal de kracht van de films van Anderson is, denk aan het a-typische maar volstrekt geloofwaardige koppel Sandler-Watson. Wat dat betreft raakt Manville je nog het hardst van allen, zij is het meest mens van allemaal. Maar de goede punten overtreffen wel de slechte en ik heb me tweemaal dik twee uur vermaakt. 4,0*.

Toch een lichte teleurstelling deze film, zeker na andere recensies en het gemiddelde. Dat de film als één van de eerste AIDS zo behandelde is noemenswaardig en goed. Maarja, na het zien dacht ik niet, wat erg. Verder zitten er nog al wat cliché's en is vooral het begin een groot vrolijk geheel. En dan is Hanks de perfecte man. HIj is altijd blij, doet niemand kwaad de hele familie steunt hem. Naarmate de film vordert ziet hij er steeds slechter uit, maar is dat niet een compliment aan de make-up? Toch geen klagen over hem.
Washington doet het nog beter, vooral bij hem is een ontwikkeling gaande. En dat weet hij prima uit te beelden. Ondanks vele cliché's rond hem.
En daarnaast is Robards als Wheeler heerlijk als grote baas (Republikein, veel geld, amerikaanse vlag in zijn tuin). Hij zet een mooie schurk neer, want dat is het.
Ook is de muziek schitterend. Maar de vele vrolijkheid door de hele film nekt het toch. En de sleutelscène met de operamuziek ging er toch een beetje over. Dat ging te lang door. De regie was duidelijk het minste bij de hele productie. Het beste was nog de intro, met mooie beelden en The Boos natuurlijk. Maar als het begin het beste is, dan kan de film nooit heel goed zijn. Ook niet heel slecht persé.

Lang, heel lang geleden lag deze bij de V&D. De dvd met een kartonnen hoesje. Er waren meer van zulke films uit een bepaalde serie denk ik; ik heb wel Singin' in the Rain en The Wizard of Oz gehaald. Uiteindelijk deze film nooit gekocht (dat was in de tijd dat ik wat kieskeuriger moest zijn met mijn vakkenvullersloon) maar de titel is altijd blijven hangen, ook door de vermelding in Double Indemnity, en nu toch maar eens aangeschaft.

De film komt uit 1940 maar is ook echt wel wat oubollig. En enorm theatraal. Niet eens zozeer het acteerwerk (maar ook zeker dat) maar ook de toneelmatige setting. Achteraf blijkt de film vanuit een Broadway-productie te komen en dat blijkt. Acteurs gedragen zich niet echt levendig maar gaan steeds precies zo staan dat ze goed staan voor de camera; het oogt allemaal wat nep. Visueel ook weinig bijzonder en echt grappig wordt de film nergens. Zeker het eerste uur lijdt hieronder.

Het tweede uur is echter een stuk vermakelijker. Dan stoort Stewart ook minder. Hij is jong (dit is de eerste film die ik van hem zie waarin hij jonger is dan ik trouwens) en oogt wat te jong en zijn personage overtuigt nooit helemaal, mede daardoor. Maar in het tweede uur gaat hij mee in de flow en dan is hij al een pak beter. Hepburn doet het aardig maar het is Grant die volledig naturel in zijn rol van gladjakker zit en dat perfect doet. Hij loopt met de film weg en elke scène met hem is wel raak. Hij krijgt ook meer te doen richting het einde en dat doet de film goed. 3,0*.

Heel erg de vroegere Giphart. Schreeuwerig en vooral zichzelf heel leuk en interessant vindend. Dat zelfbewuste komt ook steeds naar voren als Van Kooten weer in de camera praat. En dat irriteert mij meestal mateloos. Verhaaltje vond ik maar zozo en het acteerwerk over de breedte was ook weinig bijzonder met Michiel 'Boring as Ever' Huisman voorop. Uitzondering was Kim van Kooten die lekker fel was, maar ook een zekere oprechtheid en geloofwaardigheid wist uit te beelden. Die achtergronden van New York op doek zo ongelooflijk nep waren allicht bedoeld, maar ik vond het niks. 1,5*.

Typisch Brits drama: vakkundig gemaakt maar ook net iets te braaf. Een draak zal het nooit worden, onvergetelijke cinema evenmin, maar het laveert daar ergens tussenin. Deze Philomena echt precies in het midden.

Het verhaal is niet heel bijzonder, het gebruik van twee tegenpolen is al helemaal cliché en hoewel de kritiek op geloof volledig terecht is, wordt dit hier wel zeer weinig subtiel door je strot geramd in complete dialogen of monologen, alsof de makers het één en ander kwijt wilden maar niet wisten hoe dit op een juiste manier in te passen.

Anderzijds is het kabbelende tempo lekker, de sfeer prima, vermaakt de film altijd, zit er eigenlijk geen overbodige scène in en is Dench als oud vrouwtje goed -al heeft ze de pech in deze wat clichématige film rond te lopen- en is vooral Coogan heerlijk als wat cynische man; ook geen briljante rol trouwens, maar die stem van Coogan maakt veel goed. Verder redelijk saai gefilmd en de muziek van Desplat is me eigenlijk helemaal niet opgevallen. Geen idee of dat een goed teken is. Gelukkig wordt vals sentiment de complete tijd gemeden. 3,0*.

Rond 2012 zag ik Moonrise Kingdom, een geweldige film (nog steeds) en mijn eerste Wes Anderson. En al snel kwam The Grand Budapest Hotel, nog steeds erg fijn en goed. Ik dacht dus wel fan te zijn van hem maar eigenlijk alles dat daarna kwam of al eerder was uitgekomen viel me toch wel tegen. Van heel matig tot zozo. Maar ook nooit meer dan dat. Dus ik betwijfel inmiddels of ik wel zo'n fan ben van Anderson,

Enfin, vanaf shot 1 weet je al dat dit een film is van Wes Anderson. En visueel wederom erg fijn in zijn typische stijl; er is genoeg te zien. Alleen het verhaaltje stelt weinig voor, de film is nooit leuk en acteurs acteren dusdanig onderkoeld dat ik ook nooit echt in de film kwam. Nu is dat bij Anderson meestal niet echt de bedoeling, al is het maar dat je ziet dat een en ander in een decorsetting speelt maar toch, iets meer beleving zou zijn zijn. De acteurs hebben wel zichtbaar plezier, dat wel, maar dat plezier komt nooit echt over tot mij als kijker. 1,5*.

Eindelijk eens deze Pi gezien - waarom zijn sommige films toch zo lastig legaal verkrijgbaar? Het was het wachten gelukkig wel waard.

Een zwart-wit film, en bijna letterlijk deze keer. Wiskunde is een exacte wetenschap, zonder echt grijze gebieden zoals in psychologie, geschiedenis of rechtsgeleerdheid wel bestaan. Hoogstens onontgonnen gebieden, dat wel. En ook deze film toont weinig grijs. Lichte vlakken zijn vaak wit, donkere vlakken vrijwel altijd tegen het zwarte aan. Daar helpen kledij (van de joden) of metrostations als decor ook aan mee, maar ook overbelichting en onderbelichting die zo af en toe langs komt. Tezamen met veel close-ups geeft dit een heel benauwend beeld.

Ook de score van Mansell is uitstekend (en hij met een kleine cameo, leuk!) die perfect bij de leefwereld van Cohen past. Niet vaak wordt hoofdpijn zo goed door beeld en geluid getoond als hier. Je voelt het zelf gewoon. Dat komt ook door het intrigerende spel van Gullette als autistisch persoon (lijkt me): intens en overtuigend. Ook de bijrollen van Sal (vooral hij) en de jood worden heerlijk ingevuld.

Waar Aronofsky de mosterd vandaan haalde voor Requiem en Black Swan is heel duidelijk. Technisch zowel zijn snelle montage (die overigens nooit verwarrend wordt zoals bij veel slechte actiefilms wel gebeurt), de bodycam en het tonen van hallucinaties, maar ook plekken als Coney Island en de metro van New York. Dit is dus niet enkel een bijzondere film maar ook een goedkope blauwdruk voor die twee andere meesterwerken. En dan te bedenken dat deze film slechts $ 60.000 kostte. En toch ziet het het fantastisch uit. Wellicht zelfs door de goedkope materialen is het heerlijk smoezelig. Daarnaast een aardige inhoud over wiskunde dat voldoende brengt om naast het audiovisuele de film interessant te maken. Alleen tegen het einde zakt de film iets in, dus net geen absolute topscore. Verdiend 4,5*.

De vierde van Campion die ik zie. De eerste drie smaakten me niet, maar deze was wel de laatste die ik nog wilde zien, althans een kans geven omdat de films alle wel steeds verschillend waren en deze ook drie Oscars in de wacht sleepte. Enfin, ook deze vierde film beviel me niet. Inhoudelijk wel boeiender, het begin gaat ook nog wel, maar personages weten me nergens te raken, pacing is traag en ik kijk naar een relatie die geen moment leeft (of zelfs maar begrijpelijk is). Eigenlijk loop ik daar steeds tegenaan bij Campion: ik zie wel wat ze wil maar ze raakt me niet en verveelt simpelweg. En hopen dat niet ooit nog iets van haar genomineerd gaat worden voor de Oscars want dan moet ik die ook wel zien om mijn jaarlijkse uitdaging te halen. 2,0*.

Nogal een duf geheel. Nooit echt grappig, nooit echt hard of intens en inhoudelijk ook weinig bijzonder en niet interessant. Dan blijft er weinig over. Gelukkig maar 90 minuten. Maar veel meer zinnigs kan ik er niet over kwijt. 1,5*.

Erg droog en te droog naar mijn idee en smaak. Die hele toon is ook een beetje een gimmick waar op en duur al snel niets extra's meer mee wordt gedaan waardoor zelfs de speelduur van een uurtje nog wat lang aanvoelt. Wel mooie zwart-witbeelden en een aardig sfeertje waardoor je nog wel iets hebt om naar te kijken. 2,5*.

Best oké dit filmpje. Behoorlijk veilig en braaf en oppervlakkig (ook al zegt Pharrell nog wel een tijdje geen leuk persoon te zijn geweest) maar Pharrell is dat zelf ook wel een beetje. Ook dat dit in LEGO is gedaan is in wezen overbodig maar an sich is die vorm wel leuk en je krijgt zo best als gimmick een geinige docu en je leert wat bij over het leven van Pharrell en de liedjes waar hij zo al bij betrokken was. Ik ben daar wel een beetje in geïnteresseerd waardoor voor mij dit prima uit te zitten was. 3,0*.

Film die tegen het eind echt focus verliest en wegzakt. Het begin is ijzersterk. De korte introductie, natuurlijk die éne scène (prachtig afgesloten, al voel je als kijker direct dat het shot daar eindigt), maar ook kleine momenten daarna als Martha op het werk verschijnt en je alle collega's vooral ziet omkijken (om gevolgd te worden door een wat vreemde scène op haar eigen kantoortje). Zolang het maar gaat over het verdriet en de afstand die ontstaat tussen de partners is deze film enorm sterk, ondersteund met sfeervolle beelden en muziek en zonder al te veel vals drama. Ook door het sterke acteerwerk van Kirbu en LaBeouf die af en toe een uitbarsting hebben maar veel vaker het met hun blikken en kleine gebaren moeten doen. En dat wonderwel zeer goed doen. Al die maffe symboliek met die brug bijvoorbeeld en het weer naar vriezen en later dooien vergeten we gemakshalve dan. Leuk voor docenten filmwetenschappen om dat uit te leggen, maar toch wel wat simpel en goedkoop.

Jammer alleen dat op den duur andere zaken de overhand krijgen. Die rechtszaak (ook matig uitgewerkt en nogal vreemd, als kijker had je nergens het idee dat die vroedvrouw iets geks had gedaan), de vete tussen LaBeouf en zijn schoonmoeder. Allemaal groots drama dat ook nog eens de focus weghaalt bij de sterke punten en simpelweg echt afbreuk doet aan de film. En dat duurt toch zeker drie kwartier, echt een fors deel. Op basis van het eerste uur had deze film echt en topscore verdiend maar ze snijdt zich in d'r eigen vingers. 3,5*.

Ik ben rond 2005 echt films gaan kijken en deze titel is er zo'n een die altijd al bij me bekend was, dacht ik. Maar blijkbaar komt deze pas uit 2011. Bijzondere film wel die zich ook blijft ontwikkelen en blijft boeien. Soms wel erg gek, als er ineens iemand totaal serieus met een tijdgerpak rondloopt. Dat zijn wel momenten dat de film wel schuurt langs de grenzen van hetgeen ik nog waardeer (en soms gaat de film erover). De zeer ingetogen Banderas overtuigt het meest, de overige acteurs zijn oké. Visueel aardig maar niet heel bijzonder en richting het einde raakt de film wat spankracht kwijt als alle paaltjes geslagen zijn en de finale niet echt weet te spetteren. 3,5*.

Speels. En zo zie ik Godard het liefst. Ik vind de man geen beste verhalenverteller en zijn films moeten het van alle losse momenten hebben. In de speelse films werkt dat als geheel beter dan in zijn meer serieuze films. De film gaat alle kanten op, waarvan ik me afvraag of er soms überhaupt een idee achter zit, maar voelt knap als een geheel aan. Sommige stukjes zijn heel leuk, andere stukjes werken minder goed. Soms geweldig leuk camerawerk, muziek, kleuren (die scènes aan het begin in rood, groen of blauw maar sowieso ziet de film er super uit). Maar ondanks dat het een geheel vormt is de waardering niet de som der delen. Maar gelukkig wel vermakelijk genoeg. Belmondo en Karina passen wel uitstekend in deze film. 3,5*.

Bijzondere film, maar wel constant boeiend. Beetje rare kadreringen vaak maar soms ook erg sfeervol. En het einde is zelfs erg mooi. Geen film die echt meeslepend is (daar is de plot te raar voor, idem de personages) en de film is meer om de inhoud en om een soort sprookje/parabel/Bijbelse vertelling te tonen. Dus ook geen film die onder de huid kruipt en ook niet werkt op het punt om echt mee te gaan in de gevoelens van de hoofdpersoon en het inzicht dat hij krijgt richting het einde. Maar wel een film die intrigeert met een goed tempo en momenten die een kijker bijblijven. 3,5*.

Weer heel klein gehouden dit filmpje, maar te klein om langer dan 20 minuten te boeien. Het is een raamvertelling met een speurtocht en dan losse filmpjes als flashback tussendoor. Die filmpjes los zijn alle best aardig, mede door prima vormgeving en het altijd sterke stemmenwerk, maar meerdere filmpjes achter elkaar wordt behoorlijk saai. Daarvoor zijn die films van Pooh, vooral dan die uit de Toon Studio's, te veel gericht op de heel kleine kinderen en nogal duf. Leuk voor 15 minuten, maar niet meer dan een uur. 2,0*.

Niet best, zoals eigenlijk de meeste Slee-verfilmingen. De blauwdruk is bekend: jongen wil iets in de muziek, heeft problemen thuis en probeert ondertussen een meisje te score - in wezen is elke film van Slee (ik ken niet alle boeken dus kan daar niet over oordelen) hetzelfde. Ditmaal zit de nuance erin dat de jongen in een meer klassiek georiënteerd orkest wil in plaats van een gitaarbandje, en de problemen thuis zijn van iets andere aard dan normaal (de titel hint nog wel naar andere Slee-vehikels met drugs of pillen, maar verder is dit wel iets anders). Uiteraard is een zieke moeder niet genoeg, dus is er een vader die hij nooit heeft gekend en wel twee chicks die hem nu eens laten zitten en dan weer poeslief om hulp vragen. Je moet je als gemiddelde tiener immers wel herkennen, dus de makers (Slee voorop, dunkt me?) proberen zoveel mogelijk leed te pakken dat er altijd wel iets is dat iemand zou kunnen herkennen uit zijn omgeving. Je zou ook een meer genuanceerd verhaal kunnen vertellen, zodat iedereen zich er zelf in kan herkennen, maar dat is waarschijnlijk niet spannend genoeg. Eén centraal probleem, en je hebt gewoon een betere film.

Nu moet gezegd worden dat het script niet zulke tenenkrommende dialogen bevat als eerdere Slee-films, maar de acteurs missen eigenlijk elke vorm van talent er iets mee te doen. Blom kijkt vooral mistroostig voor zich uit en weet helemaal niets aan emotie op te wekken en is doodsaai, de rol van Sofie begreep ik niet helemaal (waarom is ze niet gewoon een leuke vriendin), die vader van Sofie sloeg ook nergens op die vooral zijn teksten lijkt voor te lezen en wie dacht dat J.K. Simmons een typetje speelde in Whiplash heeft Tijd Docter als dirigent nog niet gezien. Simmons heeft in ieder geval nog talent, Docter werkt vooral op de lachspieren. En met dat gedoe met die Marokkaan was de film me helemaal kwijt. Ten eerste grenst het aan wansmaak, maar bovenal is het overbodige ballast in de film, zoals dik 75% dat is. Verder is het geheel doodsaai gefilmd en klinkt de muziek volstrekt ongeïnspireerd.

Enkel nog een positieve noot (en een half puntje extra) voor Birgit Schuurman, die weliswaar iets te jong leek maar wel een bepaalde emotie wist op te wekken, nog iets echts en authentieks had en ook een zekere chemie met zoon Blom had. 1,0*.