Opinions

Ergens zo halverwege de film stapt Iranees Ahmad een woonkamer binnen, op de achtergrond is een potje voetbal. Ik keek uiteindelijk naar de voetbal en miste een drietal zinnen aan dialoog. Of dat gezond is? Geen idee, waar het zegt iets over de film: die is goed, maar weet net niet helemaal te beklijven.

Le Passé dus, al zou een Amerikaanse remake prima The Rebound als titel kunnen gebruiken, want daar draait het dan toch een beetje om in deze film. Farhadi maakt een intieme film over intermenselijke relaties op veel vlakken en de sociale problemen die uit verstoringen daartussen voortkomen. Dat is interessant, en door de haast naturelle manier van filmen en dialoog komt dit allemaal ook bijzonder goed over. Farhadi is geïnteresseerd in de mensen en toont hen in alle nuances. Nu wordt hij dan wel geholpen door een aantal uitstekend acterende personen, maar dat is ook deels een uitvloeisel van het verhaal en het script en de benadering daarvan.

Vooral Mosaffa als Ahmad speelt een schitterende innemende rol die ook niet helemaal gelukkig is met zijn keuzes maar gewoon beseft: dit was het minste slechte wat ik kon doen. Bejo (een prachtige vrouw overigens) brengt dan weer wat meer (Argentijns) temperament mee en Rajam is ook prima als nieuwe vriend. En het mooie is, voor iedereen valt wel iets te zeggen aan het eind. Dochter Lucie is ook sterk en vooral heel erg lijkend op Bejo (goede casting en make-up) en de twee kindjes doen het prima. Fouad is dan wel irritant -meestal is dat door een slecht acterend kind-, maar je merkt dat dat zijn rol is en in sommige scènes komt de ware Fouad naar boven, vooral in het metrostation bijvoorbeeld. Dat alles is warm gefilmd met goed getimede montage en af en toe bijzonder leuke scènes (op het viegveld) en een camera die altijd precies weet waar hij moet staan ( let erop hoe gefilmd is als Ahmad de tuin in loopt voor de eerste maal).

Dat alles neemt niet weg dat het tweede gedeelte wat minder is. De film wordt meer verhalend, een whodunnit bijna, en dat wringt met de naturelle aanpak van de rest. Buiten dat is het gewoon minder interessant dan de observaties van mensen en hun vreugde en hun verdriet. Daardoor wellicht ook gaat de film net niet helemaal onder de huid zitten, al zijn sommige losse scènes wel ijzersterk. Maar als geheel is dat jammer, want de opbouw is daarvoor perfect maar een echte pay off komt nooit. Het blijft net iets teveel hangen in een mêlee van keuzes die allemaal net niet goed worden uitgewerkt. Farhadi eindigt overigens wel perfect met die lange take en lijkt iets van een hoopvolle boodschap mee te geven.

Al met al een goede film, die gewoon nog beter had gekund en dan had de voetbal me niet afgeleid. 4,0*.

FIlm begint vrij sterk, met enkel Chris Pratt en soort gevoel van leegte en eenzaamheid. Dat alles ondersteund door veelal registrerende beelden en een hele fijne score op de achtergrond. Ook als Lawrence erbij komt blijft dat lange tijd ook aanwezig. Maar aan het eind moet dit nog ineens een actiefilm worden. Geen idee waarom, tot dat moment was het prima. Verder een vrij ambitieuze film die wel onder zijn eigen gewicht doorzakt. De film wil veel vertellen en zou dit ook moeten kunnen, maar uiteindelijk hangt veel van die thematiek een beetje erbij. Wel is het design van het ruimteschip erg fraai. 3,0*.

Erg saai vooral. Wel mooi, in schitterend zwart-wit en qua sfeer en acteren ook prima, maar het is wel een duf geheel waar de personages me nergens wisten te boeien, terwijl de film vooral daarom draait. Jammer, want dit soort films (en Netflix die deze dit soort mogelijk maakt - in de bioscoop zie ik zulke films eigenlijk niet meer) gun ik wel een goede score. 2,0*

Aardige film. Inhoudelijk is het allemaal niet zo bijzonder en soms zelfs matig uitgewerkt, waarin sommige twists van mijlen ver te zien zijn en andere, nu ja, gewoon nergens voor nodig zijn. Maar het is vooral sfeer. Mooie kille fotografie waarin veel kleur is weggetrokken (behalve de bloedrode of donkerroze lippen en jurk van McAdams) met fijne belichting en mooie schaduwen, als een film noir haast. Verder redelijk acteerwerk met een Rapace vooral goed gecast als onzeker muisje en McAdams als ijzige bazin en Herfurth als femme fatale. Verder wordt er helaas weinig met Berlijn gedaan (waarom zitten ze überhaupt in die stad?) en veel Berlijners spraken toch redelijk vloeiend accentloos Engels. Jammer, want er zijn genoeg gesprekjes die wel netjes in het Duits zijn (worden die eigenlijk ondertiteld in Amerika, vraag ik me af). 3,0*, voor de sfeer en omdat het best vermaakt.

We didn't need dialogue. We had faces! Dit zegt Norma Desmond ergens halverwege het fantastische Sunset Blvd over de stomme film. En die ‘faces’, die krijgen we.

Ooit op de middelbare school heb ik mijn profielwerkstuk over Jeanne d’Arc gehouden, met de vraag wat haar rol was in de Honderdjarige-oorlog en voor de Fransen in het algemeen. Deze film had ik toentertijd niet gezien. Jonger, onwetender, en ongetwijfeld zou ik weinig hebben gevoeld bij deze film. Nu was de tijd daar, en ik ben blij ermee gewacht te hebben. Want wat een fantastisch werk is dit.

Dit is niet zozeer een film als wel een extreem lange stijloefening. 90% wordt in close-ups geschoten - vooral van de hoofden- de rest in half close-ups en nog een enkel totaaloverzicht. Passie speelt zich af in het hoofd, zeker, maar zo eenvoudig kan het niet zijn. Eerder zoals ergens hierboven al is beschreven lijkt het constant te verwijzen naar de aangezichten, een constante in de Bijbel. Dit is namelijk niet enkel het verhaal van een terechtgestelde, een meisje dat zich als man kleedde (Jeanne is sowieso de enige vrouw in heel lange tijd), iemand die vecht tegen hogere machten (rechters, mannen, hoge religieuzen), maar ook evenzeer is dit een religieus verhaal. Over geloof in een God, het belang van religie in de wereld en voor de mens. En dat alles zonder veel woorden uitstekend gebracht. En met mijn kennis van het verhaal en beperkte kennis van het Frans was het toch zonder ondertiteling uitstekend te volgen. Een extra plusje dus.

Dat neemt allemaal niet weg dat vooral het visuele aspect hier belangrijk is. En die is zelfs nu, 80 jaar en duizenden films verder, nog tamelijk bijzonder en uniek. Wat je hier ziet, in prachtige kadrering, zeer snelle montage (De martelkamer), close-ups – en het idee te hebben de hele zaal te zien, Jeanne tegenover de rechter, terwijl je dat eigenlijk niet kan weten- camerabewegingen is tegenwoordig allemaal wel in gebruik, maar niet zoveel in één film en zeker niet zo consequent. Het benauwende verhaal -de strijd tegen de bierkaai, de macht die het voor het zeggen heeft- wordt hierdoor visueel perfect uitgepuurd. Door steeds enkel personen te tonen, zonder totaalshot, met boze mensen die dichterbij de camera komen. En door de stilheid van de film natuurlijk het expressieve acteerwerk; eigenlijk past enkel dat bij deze film zo. Een film met geluid had je wellicht anders moeten aanpakken. Enkel lelijke oude mannen, zonder make-up, maar met doorleefde koppen vol groeven. Ook bij Jeanne, met grote ogen en een oneffen huid is elk stukje menselijkheid zichtbaar. En dat geeft een enorme emotionele kracht. Ondanks dit overdreven acteren is er wel sprake van absolute geloofwaardigheid, juist omdat je het van de beelden moet hebben en deze zo goed zijn geschoten. Wel te vermelden valt dat ik de criterion-editie had, en die muziek past uitstekend en helpt wel extra mee.

Het is geen vermakelijke film in de zin van films van een Spielberg of Hitchcock. Hier moet je echt je punten uit de film als kunstmedium zelf halen. Maar als dat lukt dan heb je ook gelijk een onvergetelijk meesterwerk. 5*.

Deze film doet weinig fout, technisch zit dit ding eigenlijk vrij perfect in elkaar. Visueel fijn en enorm sfeervol, een redelijk interessant verhaal, prettig innemend geacteerd (vooral die Amerikaanse man had een fijne rol en zijn liefde en jaloezie maar wil dingen te accepteren en respecteren bracht hij geweldig), een einde dat zeer oké is, boeiende thematiek (kiezen tussen twee mooie dingen, en verdriet voelen omdat je er één moet laten gaan) en een prima opbouw.

Maar, misschien omdat deze te perfect is, mist de film wat glans. De film mist een beetje een eigen smoel. En de film gaat echt veel te gladjes voorbij. Ondanks al het moois had ik heel weinig binding met de film als geheel, die liet me redelijk koud. Waardoor op momentjes de film zelfs wat begon te slepen. Puur op punten scoort de film goed en dit ding is zeker niet slecht, maar ik had op basis van de trailers echt veel meer verwacht en gehoopt. Net aan 3,5*.

Matig. Het meisje is nog wel een aardig personage en wordt eigenlijk ook wel sterk neergezet - Thielemans weet in de beperkte tijd nog vrij veel nuance te brengen en haar mimiek is zeer geloofwaardig en meelevend. Maar met die kerel van d'r kan ik niet zoveel. Een loser is het. Sommigen zullen hem allicht nog een dromer noemen, maar het is gewoon een loser en ik kan als kijker dan ook niet meegaan in zijn eigen gekozen misère. Dat de hoofdrollen voor Vlamingen worden gespeeld helpt niet mee, want dat accent leidt mij te veel af. Dan kan de film me eigenlijk al niet meer boeien. Verder wel een aantal aardige beelden en fijne muziek, maar geen leuke film. 1,5*.

Film die helemaal in mijn straatje ligt. Observerende film van gewone mensen die gewone dingen meemaken en met het juiste tempo waardoor de film nergens verveelt. Dat is boeiend en als geheel ook een mooi inkijkje in het leven van arme Indiërs. Daarnaast ook goed gespeeld zonder overdreven melodramatiek. En het oudje stal de show. Ook merk je dat de regisseur vol leuke en goede ideeën zat. Vooral dat shot dat weerspiegelt in het water is geweldig. In alles is dit een film die de afgelopen 10 jaar gemaakt had kunnen zijn, maar dit is een product uit de jaren 50. Bijzonder. Ik kan hier eigenlijk niks negatiefs over zeggen, enkel dat de film me de volle speelduur niet echt helemaal greep. Daarom geen absolute topscore maar 4,0*.

Om maar met het patriottisme en vlaggenvertoon te beginnen, dat valt allemaal reuzemee. Sterker, pas het laatste kwartier komt dit naar boven en doordat het zo niet past niet bij de rest van de film, noch qua inhoud, noch wat betreft toon, stoort het daar wel ineens. Maar dat zegt genoeg over de rest van de film. Geen heldenfilm, wel een spannende suspensethriller die zoals zoveel films van Berg goed tot zijn recht komt in een bioscoop.

Want de positieve punten als bij alle films van Berg zijn er hier weer, vooral superieur geluid en gewoon spannende sfeervolle scènes het eerste uur. Van mij mogen de hele film door helikopters rondvliegen, maar ook mogen zijn films volledig uit opbouw (zonder finale) bestaan want daar excelleert Berg vooral. Het eerste uur is nergens uniek, maar wel vakkundig gemaakt en gebruikt de geijkte methoden om zoveel mogelijk (te veel uiteindelijk) personen te introduceren. Verder fijne sfeerbeelden van Boston (net als vorig jaar in Spotlight, zelfde stad overigens) en vooral mooi als men het parcours van de marathon opbouw. Ik houd echt van dat soort registrerend camerawerk. En de hele film door zijn er mooie beelden, ook vaak van Bostons buitenwijken en nachtelijke beelden downtown. Dat alles ook in een redelijk passende documentaire stijl. Vooral het moment rond de ontploffingen is geweldig. Niks geen heldendom, maar wel burgers en agenten die hun best doen maar geen idee soms hebben wat precies te doen. Een amateuristische chaos waarin de marathonlopers nog gewoon langs komen lopen.

Lang lijkt dit ook een variant op Spielbergs Munich te worden, als het onderzoek in gang wordt gezet, de FBI erbij (een stuk beter voorbereid) en de klopjacht eens een keer zal beginnen. Maar als die hele opbouw eenmaal klaar is, dan komt de finale al vrij snel en kan nergens indrukwekkend worden. Dan blijft er van de film niets meer dan een middelmatige actiefilm over. Het is verder geen perfecte film ook. Vooral de rol van Wahlberg is soms wat vervelend. Deze is geschreven om overal aanwezig te kunnen zijn, maar zijn hele back story erbij is gewoonweg onnodig en stoort. De bijrollen zijn goed bezet, maar alle ook met te weinig speeltijd. Tuurlijk, de echte mensen hebben recht dat ze worden geportretteerd, maar wat deed een JK Simmons nu helemaal in deze film.

Al met al uiteindelijk wel prima vermaakt met een uitstekend eerste uur. 3,5*.

Vlot geregisseerd filmpje dat duidelijk meer op de stijl zit -veel fijn neonlicht en geinige visuele vondsten, op dat vlak is het soms echt genieten- dan dat het op een zwaar drama zit. Heel anders dan hun film Black die ik op dat vlak wel sterk vond (om andere redenen dan weer totaal niet). Dit is een film die puur teert op locaties en sfeer en het visuele maar met de luchtige sfeer nog best aardig wegkijkt. En veelal zijn de actiescènes goed geschoten en lekker hard en bloederig, prima gedaan.

Maar het is niet per se een geweldige film. Soms wat rommelig verteld, maar vooral slecht geacteerd. Dat meisje en die oom doen het nog wel goed, maar de rest speelt te duidelijk rol en is geen moment geloofwaardig. Hoewel werkelijk elke acteur relatief gezien van Oscar-niveau is als je dat vergelijkt met wat Ali B in deze film doet. Dat was niet alleen zeldzaam slecht maar ook volstrekt lachwekkend. Geen idee wie dacht dat dit een goed idee was, maar die persoon zou nooit meer in de filmindustrie mogen werken. 3,0*.

Aardig, maar erg standaard - daar doet de omzetting van chronologie niets aan af. Het is eerder een gimmick dan dat het echt een doel heeft. Verder is het script onnodig ingewikkeld gemaakt. Wel is het prettig eens een zo lange overval te zien en het hele tempo is de film is uitstekend. Verder redelijk stijlvol geschoten met een wat oudere look. Die diner - dat we die dingen niet in Nederland hebben- ziet er ook mooi authentiek uit, in de groene pastelkleuren. Verder behoorlijk acteerwerk voor zover het script daartoe de kans gaf, met een aantal leuke rollen nog - enkel die Guy Ritchie-achtige gangsters met dat neppe Britse (?) filmaccent vond ik helemaal niets. 2,5

Lief filmpje. Samen gekeken met m'n vader - hij is al vanaf zijn jonge jeugd fan van de strips rond Charlie Brown en deze film stond al een tijdje op de planning om samen te kijken. Wat fijn is, is dat het verhaal heel klein wordt gehouden. De grootste momenten zijn nog met de dromen van hond Snoopy en dat zijn ook de minst boeiende stukken. Leuker is als het gaat om Charlie Brown, zijn klasgenoten en wat ze zoal meemaken (eigenlijk niets bijzonders en dat is fijn). Animatie is oké maar niet heel bijzonder en ik denk dat oudewetse animatie beter had gepast. Tempo en lengte zijn prima hiervoor. 3,0*.

Hoewel X me lichtjes tegenviel wilde ik deze nog wel zien omdat dit een ander soort film zou zijn. Dat klopt wel. Nog minder horror dan in deel 1, eerder een wat bevreemdende absurde komedie met rijke kleuren (ode aan het oude Technicolor lijkt me) en een prima sfeer maar ook een film die voor mij nooit ontbrandt en me ook niet wist te raken of overtuigen. Mia Goth is ook niet mijn favoriete actrice en zij deed me weinig. Al lag dat ook aan script en regie, ik had vooral het idee naar een personage te kijken dat echt zo geschreven is omdat de film nu eenmaal dat wil tonen. Dat laatste shot is typerend: dat begint best sterk met die ongemakkelijke lach maar wordt vervolgens eindeloos vastgehouden waardoor het effect wegebt en zelfs tot irritatie leidt. Ja, die glimlach is nep natuurlijk maar komt ook nog eens nep en gemaakt over (ik moet als kijker zien dat iets nep is, het moet niet geacteerd en gemaakt op mij als kijker overkomen, dat is een subtiel maar belangrijk verschil) door zulke keuzes. 2,5*

De aanval ziet er schiiterend uit zoals de hele look heel aardig is, dus dat houdt de aandacht erbij. Script en acteurs zijn verschrikkelijk en de hele derde akte had geschrapt kunnen worden. 1,5*.

Wat direct opvalt is het moordende tempo door vooral de retestrakke montage. Dat geeft de film echt ook een eigen smoel maar ook schwung en maakt de film plezierig om te kijken. Wel zorgt het ook een beetje ervoor dat emotionele momenten (met prachtige muziek) wat al te rap worden afgekapt en de film me als geheel niet volledig greep. Vooral Pierre lijkt best een oké leven te hebben en dat hij smoor wordt op een stewardess wordt niet voldoende invoelbaar gemaakt. Niettemin is dit wel een goed ding. Prima acteerwerk (zeker in die scène om van die man af te komen, de frustratie bij Pierre is voelbaar maar het verdriet van Nicole ook), goede dialogen en vooral veel scènes onderling tussen twee mensen (meestal Pierre en zijn vrouw of Pierre en zijn minnares) zijn sterk. Visueel ook in mooi zwart-wit en als geheel sfeervol en leuk om te kijken ondanks het zware einde. Maar dat vond ik wel overtuigend. 4,0*.

Wel een aardige film, ik heb me in ieder geval niet verveeld en de actie is vaak goed in beeld gezet. Wel is het gebruik van cgi echt graflelijk, vooral die autoachtervolgingen zijn pijnlijk om te zien. Sfeertje is wel oké, doet wat denken aan Mad Max maar ik vond het hier iets geloofwaardiger overkomen. En deze snelle zombies zijn sowieso wel prima. Het einde was te langgerekt en zoetsappig. 3,0*.

Niet onaardig. Sowieso veel te lang voor zo'n soort film maar de chemie tussen Blyth en Bader is er en beiden spelen leuk en daarmee geeft de film genoeg plezier om niet te vervelen. Verder een vrij standaardfilm die nergens verrast. 3,0*.

Een hele oude Almodóvar, maar ook duidelijk nog een soort amateurfilm met brak materiaal gemaakt. Visueel ook niet bepaald mooi. Heel af en toe komen de felle kleuren die zijn handelsmerk werden naar voren (zo'n bosje bloemen op de grond) maar dat blijft beperkt. Een rare film verder (er komt nog een scène langs dat een vrouw een andere vrouw in haar gezicht plast) en niet altijd mijn smaak. Personages wisten me ook maar matig te boeien. 1,5*.

Goede western en meer nog dan A Fistfull is dit echt Leone's eerste met zijn eigen stijl. Hier ook is voor het eerst de typische muziek van Morricone te horen, een sound eerder, één ook die voor mij als de sound voor westerns bekend is gaan staan. En dan is dat geweldig hypnotiserend deuntje van het klokje nog niet eens genoemd, iets dat zorgt voor de mooiste scènes als in een drugsdroom.

Een dodelijk eenvoudige plot dient vooral als kapstok voor sfeer. Het duurt een goede twintig minuten voor het eigenlijke verhaal überhaupt begint en zelfs dan zijn er maar enkele momenten die echt de plot vooruit helpen. Nee, het zijn die losse scènes, de geweldige onderkoelde rollen van Eastwood en Van Cleef en de overkoepelende sfeer die de film maken.

Op momenten is de film wel wat verouderd, maar veel pret mag dat niet drukken. 4,0*.

Voor mij werd het weer eens tijd de Leone-westerns te herzien. Wat direct opvalt na een aantal oudere echt Amerikaanse westerns gezien te hebben is dat de sfeer volstrekt anders is. Veel rauwer, realistischer ook en minder het gevoel dat je naar een aantal acteurs in een pretpark aan het kijken bent. Ook door de locatie die meer zuidelijker (in of richting Mexico) ligt en dus meer hispanics (al zullen de acteurs ook gewoon Spanjaarden of Italianen zijn) of waar de huizen eerder van wit gesteende dan bruin hout zijn. En hoezeer ik houd van de typische western, deze spaghetti's geven dat gevoel nog net wat meer. En daar win je al de helft van de punten mee, die sfeer.

Want de film zelf stelt nog niet heel veel voor. Simpel verhaal, weinig sfeerzetting (extra) maar vooral veel plotontwikkeling. En ook Eastwood is nog niet echt mysterieus in zijn rol maar ook andere acteurs (vooral door de dub) overtuigen niet echt. Het is in ieder geval geen film waarin je meeleeft, maar die wel heel makkelijk wegkijkt. Dat alles maakt wel dat de film gewoon genietbaar is en geen seconde verveelt, maar die echte goede westerns die Leone later zou maken zijn wel een aantal niveau's hoger. Verhoogd naar 3,5*.

Tegen het eind zegt de half-Italiaanse dochter (in het echt ook dochter van) dat haar ziel wel Frans is. Zoiets kan je ook over Franse film zeggen, dat ze en bepaalde ziel hebben. Direct te herkennen en erg fijn kijkmateriaal. Altijd zonnig en zomers, met soms zwaar drama maar relatief licht van toon waardoor kijkplezier fier overeind blijft en misschien daardoor ook vrij indrukwekkend. En papa altijd met een frisse wind door het overhemd, de bovenste knoopjes los en niet zo'n lelijk wit shirt eronder. Frans dus, met zin in rode wijn.
Deze film is als een boom, met een sterke stam (en een steeds slechter uitziende vader De Lencquesaing) en halverwege (na de zelfmoord) iets dat alle kanten vertakt. Dat maakt dat de film geen focus meer heeft, en veel verhalen maar half worden uitgewerkt, maar als geheel is het nog steeds prima en vooral de pacing is uitstekend. Mooi ingetogen geacteerd ook. Dat laatste uur had allicht beter gekund om nog meer indruk te maken, maar als geheel is de film nog steeds dik in orde. 4,0*.

Best een oké filmpje dat helaas toch wegzakt in de tweede helft. Het begin is best fris en er is absoluut chemie tussen de twee hoofdfiguren, alleen is het jammer dat eens zij niet samen in een scène zitten het niveau ook steeds zakt. Het begin is ook nog wel aardig met die dating app, maar al snel verdwijnt dat volledig naar de achtergrond en is dit daarna gewoon dertien-in-een-dozijn, een film die niets toevoegt en steeds minder sprankelt. De 90 minuten voelen uiteindelijk toch nog best lang. 2,5*.

Mooie film, vooral het eerste uur als we enkel Hirayama volgen in zijn dagelijkse beslommeringen en hij daar gewoon helemaal oké mee is. Elke dag hetzelfde, maar dat is prima. Boeiend om te zien en visueel verrukkelijk - Tokyo komt prachtig tot leven. Jammer alleen van die momenten met die co-worker die soort van grappig bedoeld moeten zijn maar vooral storen en je uit het moment halen.

Het tweede uur kent wat meer plot en haalt daarom dat niveau van het eerste uur niet meer en de film gaat ook net iets te lang duren. Het blijft allemaal wel op een goed niveau en de toon van de film is prachtig, maar dat drama is allemaal zo onnodig. 3,5*.

Best aardig, vooral door de look, met veel leuke trucjes en mooie kleuren, zij het dat het niet altijd even consistent is. Ook wordt de wereld mooi getoond met een fijn apocalyptische sfeertje, al is het weleens veel beter gedaan, maar het is lang niet slecht. De film is verder vooral een parabel (dat de mens zich altijd weet aan te passen) maar dat maakt de film wel iets minder geloofwaardig, want ik denk als iedereen ineens zijn geur kwijtraakt, dat we met ons allen daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ook de chemie tussen McGregor en Green wil maar niet opkomen, toch een essentieel punt voor een liefdesverhaal dat wordt gemist. Eva Green zelf is wel weer een genot om te zien, met soms een licht bitcherige toon die haar goed past. 3,5*.

Eigenlijk zou je met die lelijke amateuristisch aandoende poster al gewaarschuwd moeten zijn. Want ook de film ziet er gewoon lelijk uit soms en nergens wordt het bijzonder. Het verhaal kan nog wel iets zijn, maar wordt op zo een saaie manier gebracht dat nergens weet te boeien en 100 minuten voelen aan als vier uur. Breslin en Henley spelen nog redelijk, een soort fijn naturel, maar kunnen de film niet redden. En Henley is een heel knap meisje om naar te kijken. 1,0*.

Tieners die Teen Age Riot luisteren en daar op los gaan – soms lijkt dat alleen in film te kunnen. Althans, mijn vrienden luisteren troep of ze luisteren überhaupt niets maar zeker niet dit. Wellicht dat ik daarom dit soort films ook wel kan waarderen.

In de stijl van wel meer Coming of Age films uit de jaren 80 van Hughes - maar ook zeker een Diner of American Graffiti - is dit op het oog niet eens zozeer een heel bijzondere film. Wederom een prent waarin niet zozeer de plot voorop staat, maar wel de ontwikkeling van de hoofdpersoon en de schets in het algemeen van het leven van jongeren op de drempel van hun toekomst. Dit is overduidelijk ook geen High Schoolfilm, dat meer draait om het leuke leven en de school en de grappen die men met elkaar uithaalt zoals American Pie. Nee, dit is een film die tieners als volwaardige volwassen personen ziet, die hun problemen serieus neemt en dat heel eerlijk durft te tonen. Maar wat deze film voorheeft op sommige andere is dat deze film mij echt wist te raken met goed geschreven personages en enkele prachtige scènes.

We volgen een jaar van het leven van de jonge Charlie die duidelijk niet helemaal goed in zijn vel zit en ook geen vrienden heeft. Enkele shots, uitzoomend terwijl hij alleen zit, zijn dan ook erg tekenend daarvoor. Dan ontmoet hij zomaar wat mensen waarin hij zich thuis voelt en vanaf dat moment zijn er wel verhaalontwikkelingen, maar telt dat enkel als motor om de personages te laten leven. Problemen die men 50 jaar terug had, in de jaren 80 en ook nu nog. Door prima spel van alle drie en vooral van Ezra Miller leven ze echt en voel je mee met pijn, angst en verdriet. Sowieso zijn de dialogen levensecht. Geen mooipraterij of gekunstelde dialogen, maar rauwe teksten die ik ook zou kunnen zeggen.
Dan helpt verder ook mee dat de spelers redelijke tijdloos eruit zien. Het verhaal speelt zich overduidelijk eind jaren 80 af, met lp’s, cassettebandjes en grote telefoons maar enkel Mr. Anderson lijkt rechtstreeks uit die tijd te zijn weggelopen. Ik dacht steeds aan die man uit The Wave in ieder geval. (Ook aan Hugo Weaving met zijn zonnebril, maar dan zou niemand meer Mr. Anderson mogen heten.) Ook de muziek helpt mee. Sowieso is er een heerlijke muziekkeuze (Come on Eileen bij die dansscène, de muziek bij een snelle montagesequence op school die doet denken aan het betere werk van Scorsese, Pavement en Bowie) die ook perfect bij het tijdsbeeld past maar die je toch ook altijd kan draaien, anders dan pakweg Wham of die muziek uit Back to the Future die echt vintage 80’s zijn.

Visueel is de film aardig. Vaak rustige beelden met mooie symmetrische shots in de Diners. Soms zien beelden er wat goedkoop uit, zeker in het daglicht, maar dat lijkt eerder een verwijzing naar die goedkoop uitziende films van de jaren 80. Kijk naar beelden van The Breakfast Club of The Wave en je ziet de overeenkomsten. Nachtscènes zijn dan weer veel warmer met mooie belichting, dus het mooie kan wel. Hoogtepunt is wel de tunnelscène, hoe ze met die muziek van Bowie zo dat licht inrijden. Schitterend. Ook de scène van de eerste kus was erg mooi, gebracht zonder opschmuck maar daardoor wel een heel fijn en plezierig kijkmoment. En ten slotte het vervagen van achtergrondgeluid als Emma Watson haar cadeautje heeft uitgepakt werkt wonderbaarlijk goed. Niet per se origineel, maar wel perfect afgekeken en gemaakt dan. De montage was verder prima, met soms mooie overgangen- zeker aan het eind van een rood-geel verlichte kamer zo naar een helblauwe hemel. Prachtig contrast. Het is eigenlijk de eerste film van Chbosky maar hij weet wel verdomd goed hoe hij een film vakkundig in elkaar moet zetten.

Al met al een film met het hart op de juiste plaats. Goed spel, uitstekende regie, prima script en heerlijke muziek. Een tijd geleden dat een film mij zo wist te raken. Zeker 4,5*, dat wellicht bij een tweede kijkbeurt de topscore krijgt. En voor nu de nummer 1 voor 2012.

Tof filmpje wel dat weer in de bios draaide en ik nu eindelijk kon zien. Interessant verhaal wel al is de hoofdpersoon als kind boeiender dan als studente op wat latere leeftijd. Visueel in een vrij unieke stijl die ook overtuigt, enkele prima stukken muziek en het stukje geschiedenis dat je mee krijgt vanuit mensen die ook tegen de Sjah waren is boeiend, Wel vond ik dat de film op den duur de aandacht wat laat verslappen. Daar is ook de animatiestijl dan wel debet aan denk ik, dat die toch minder laat meeleven. 3,5*.

Hoe beoordeel je een film die je bij tijd en wijlen koud laat tijdens het kijken zelf, maar nog lang napruttelt daarna. Lastig.

Het was sowieso een bijzondere kijkervaring waarvan je niet direct weet wat je nu precies ziet. Je hebt wel ideeën, je kan hele theorieën erover ophangen, maar af en toe zit dat tijdens het kijken wat in de weg, zeker door de kale productie. De scènes waarin Alma maar blijft praten en blijft praten waren in de hele context niet direct duidelijk en ook tamelijk saai verfilmd (zorg voor beweging bij grote lappen tekst, of voor een echt beklemmende sfeer (Jaws, dat verhaal).

Dat neemt niet weg dat de rest wel heel goed te bekijken was door een visuele poëzie van ongekende klasse. Die openingssequentie is fenomenaal, vooral in montage, de scène met het glas en de kleine uitschreeuw van pijn, de slaap- annex droomscène, de twee hoofden die vervagen tot één, de schaduw die valt over Elisabeth en ga zo maar door. Een film dus waar in de eerste plaats de beelden blijven hangen. In een heerlijke fotografie is dit alles gezet met grote contrasten tussen zwart en wit en af en toe gebruik van tinten grijs, uitstekende montage, fijne camerabewegingen, heerlijke geluidjes die je af en toe hoort. Technisch is het sowieso een meesterwerk.

Met de vele close-ups en de acteerstijl van Ullman kreeg ik maar al te vaak gedachten over La Passion de Jeanne d'Arc van Dreyer. Alleen raakte die film me direct, deze net wat minder, dus slechts 4,5*.

Wisselend met 1 echte topper, en in elk filmpje in ieder geval fijn kijken naar de bloedmooi IU en de soundtrack doorheen de hele miniserie is wel sterk.

Love Set - Veruit de beste. Visueel geinig met genoeg ideetjes en foefjes, sterke montage, erotisch en grappig tegelijk en geen seconde te lang. Ook typisch iets dat 90 minuten lang niet zal werken, maar in een kort filmpje wel. 4,5*.

Collector - Film begint aardig hoewel die horrormomentjes (en sowieso die kale witte ruimte) hier niet echt in passen. Maar de gesprekken tussen man en vrouw zijn wel interessant. 3,0*.

Kiss Burn - Beetje raar filmpje dat wel leuk begint, dat nergens heen lijkt te gaan (vraag me af wat de regisseur dacht) en aan het eind gewoon doodbloedt. 2,0*.

Walking at Night - In potentie de mooiste, maar het wist me nergens te raken. Visueel te degelijk ook en het zwart-wit is ook niet heel bijzonder, het is eerder grijs. De gesprekken tussen de geliefden wisten me ook nergens te raken. 1,5*.

Afgerond nog wel 3,0*.

Typisch Brits kostuumdrama: netjes in elkaar gezet maar ook oerdegelijk, zonder ook maar een moment dat verrast, zonder ook maar een moment dat ergens bijzonder is. En daardoor ook wat saai, zeker richting het einde. Het is haast stijf. Ook het acteerwerk, niets om je aan te storen maar dat is het dan ook. Weinig invoelend. Dit voelt gewoon als formulewerk zonder enige liefde erin. 2,5*.