Opinions

Een hoog gemiddelde, dus met een behoorlijke verwachting begonnen. Maar wat een tegenvaller.

Het begint al met de keuze voor cameravoering, waarin een steeds onzichtbare Dax filmt. Dat kan - het heeft immers soms als found foutagefilms goed uitgewerkt. Maar in deze prent wordt het en niet juist en niet consequent doorgevoerd. Ten eerste hoor je soms iemand praten terwijl er wel gemonteerd wordt (steeds vanuit net verschillende standpunten gefilmd) maar de persoon praat wel door waardoor dat per definitie niet kan zijn opgenomen door slechts één camera. En zeker later zijn er zoveel shots dat het nooit meer één kan zijn, maar alle camera’s zijn wel met schokkerig beeld en dezelfde kwaliteit. Had het of consequent en correct doorgevoerd, of doe iets anders. Nu wekt het enkel ergernis op. Daarnaast ziet de fotografie er ook niet mooi uit. Nergens een shot of beeld dat echt mooi is. Dat had je in pakweg Cloverfield wel heel vaak, met mooie groene tinten erin.

Dan zijn er de spelers. Thomas Mann –met zo’n naam kan je al niet meer stuk eigenlijk- als hoofdrol is prima. Hij speelt onzekerheid, angst, wanhoop en vrolijkheid na wat bier en een pilletje prima en leidt de film dan ook. De rest is gewoon matigjes maar doet je verder ook weinig. En dan is er nog Costa, het type dat je in een steegje niet zou vertrouwen, iemand die je aan de deur jou iets niet laats verkopen, iemand waarvan je pukkeltjes over je hele lichaam krijgt, zoals ook Will Ferrell in Elf en Sean William Scott in American Pie. Bij deze Costa had ik constant de neiging zijn zachte wangen tegen een bakstenenmuur te drukken en hem dan over een aantal meters daarlangs wrijven, zoveel irritatie wekt hij op. En dat werkelijk een hele film lang. Maar alle humor bij hem slaat daardoor dood, alles wat leuk bedoeld is wordt zo pijnlijk niet grappig (zoals helaas ook wel meer ‘grappen’ in de film).

Het feest, eenmaal begonnen, is dan wel aardig en komt overtuigend over. Eerst de drukte, dan de drank, dan de inname van het huis en almaar wordt het erger. Dat is een prettige opbouw, waardoor je het einde dat nogal over the top is wel slikt, maar ook best grappig vindt. Knap gedaan. Ook de muziek paste prima en was soms best mooi gemixt waardoor je steeds verschillende effecten had hoe je dat kon beleven. Maar daarmee is al het goede wel genoemd.

Vergelijk dit eens met American Pie, ook met smakeloze grappen en feestjes of zaken die uit de hand lopen: maar dat is echt superieur aan dit stuk prul, vooral door het stuk charme dat het heeft en de sympathie die de film oproept. Bij deze niets van dat alles. 1,5*.

Ooit maakte Ridley Scott Alien, een duistere science-fiction thriller. Later maakte hij ook Blade Runner, wederom erg duister. Maar beide films zagen er wel mooi uit. Aan die zwartblauwe beelden is licht en meer kleur toegevoegd. Het resultaat is een impressionistisch schilderij met een postmoderne setting, en dat ziet er werkelijk schitterend uit.

Wel heeft Scott zijn wereld gehouden, met wat verouderde apparatuur lijkt het, met veel gangenstelsels en donkere hoekjes waar altijd iets mis kan gaan. En die spanning blijf je doorheen de film wel voelen, ook al weet je wel welke richting het uit kan gaan (of wellicht daardoor is de spanning). Verder vooral van Rapace en Fassbender uitstekend acteerwerk. Zij met de emotie die nodig is, hij met een bekoeling die hem gewoonweg eng maakt, ook al is hij een androïde en behoort zich zo te gedragen. Vooral zijn bewegingen en zijn houding zijn levensecht.

Filosofisch is het aardig, zij het niet bijzonder origineel. Ooit schreef Erich von Däniken hier ook al over, al was die insteek nog net wat anders. Wel houdt dit thema voor mij de aandacht erbij, zeker als men in de film opzoek gaat naar de zin van het leven. Je weet ook lang niet of dat antwoord erop komt of niet.

Al met al zeer vermakelijk met de deur wagenwijd open voor één of meerdere vervolgen. Kom er maar in James Cameron.

Opvallend weinig Turken in de zaal vandaag, maar ze hebben ook weinig gemist. Het verhaal van de film verdient het om verteld te worden, maar de film gaat op twee punten mis: diepgang en meelevendheid.

De film richt zich op de genocide. Zij doet dit niet anders dan veel films over de Holocaust, alleen van die laatste is bij de meeste kijkers de achtergrond wat helderder en kan je sec op je verhaal richten. Die achtergrond mis ik hier als westerse kijker - waarvoor de film toch wel gemaakt is, met dat vreselijke Engels met accenten, waarom toch?- en ik kan me dus weinig bij de film voorstellen. Turken slachten Armenen af ja, maar hoe en wat? Wat speelde daar, waarom, door wie? Dat blijft te vaag. Dan weet ik nog wel iets ervan, dat grote rijken op imploderen de schuld gaan afschuiven, maar iets meer achtergrond had gemogen. De filmmakers lijken enkel van het gegeven 'genocide' uit te gaan, zonder verklaringen te willen hebben. Of desnoods een antwoord op de vraag of Turken echt meenden dat ze met deportaties bezig waren met collateral damage in plaats van een gerichte afslachting van een bevolkingsgroep.

Daarnaast komt het allemaal vlugjes voorbij. De razzia, de achterblijver die wordt doodgeschoten, de droge kelen in de trein (wel een sterke scène), het komt allemaal even netjes langs. Nergens maakt de film dat leed echt invoelbaar, de ontberingen die men moest ondergaan, behalve dan het verlies van geliefden. Maar verder wordt de film ook nergens gruwelijk of zelfs maar schitterend geschoten zoals Schindler's List. Het blijft dus een tam geheel dat ook te kort is om te beklijven.

Daardoor lukt het ook nooit om gevoel bij de personages te krijgen. Je kent ze vaagjes, maar de tijd krijgt niemand. Het matte acteerwerk van de meesten helpt dan ook niet mee. Het is een vrij levenloos geheel zo. Vooral Isaac is enorm matig. Enkel Bale weet nog iets van kracht uit te stralen en onze landgenoot Kenzari probeert het maar krijgt nauwelijks screen time. In wezen heeft deze film, die in de eerste plaats een liefdesverhaal is ten tijde van een oorlog, de potentie van een Dr. Zhivago, maar de tijd die die laatste film gebruikte, wordt nu node gemist.

Enfin, verder is het grote budget behoorlijk gebruikt. De aankleding is prima met de kostuums, decors en ook de grootte van de productie met veel figuranten en veel weidse shots om zo het tijdsbeeld geloofwaardig maar vooral levendig te maken. En een enkele losse scène werkt ook wel. Maar op ruim twee uur is dat veel te weinig. 1,5*.

p.s. Ow ja, al die 1,0*-waarderingen op IMDB waaraan in de eerste post wordt gerefereerd. Dan ben je wel ontzettend zielig.

p.p.s. Bij discussies over de term genocide moet ik altijd weer aan deze briljante tekening denken.

Prima gemaakte film, fijne kleurtjes, leuk camerawerk, goed geacteerd, muziek is oké, et cetera et cetera. Maar de film voelde ook enorm aan alsof iemand vooral bezig was met goede ideeën kopiëren, niet met eigen dingen komen. De echte wow-factor ontbrak daardoor een beetje. Zo'n film waar ik niks slechts op kan zeggen, maar waar ik ook niet helemaal de vinger op kan leggen waarom er niet meer in zit. Soms worden mannen wel iets te veel als roofdier neergezet, alsof ze niet anders kunnen dan dat, maar ik als man kon me er eigenlijk ook totaal niet mee identificeren. 3,5*.

Heel slecht, maar ook heel erg camp en daardoor soms best te pruimen. Film kijkt makkelijk weg en daar is alles mee gezegd, met enkele knullige maar wel oprecht grappige momenten. Spannend wordt dit nergens. De les van Jaws (houd je monster verborgen) is niet geleerd. Die jager is dan wel geweldig. 2,0*.

Best een sterke film maar misschien ook wat gewoontjes op momenten. Zeker het eerste deel in de gevangenis waar Audiard weinig nieuws onder de zon brengt en visueel wel indringend maar ook wat saai met te veel grijs. Eenmaal halverwege als El Djebana (geweldig neergezet door Rahim) op verlof mag dan wordt de film ook interessanter. De film duurt lang en soms te lang maar anderzijds heeft de film ook wel die lengte nodig om Rahim de tijd te geven om zijn personage op te bouwen. Dat werkt ook want hoe hij is en hoe hij verandert is volstrekt begrijpelijk, logisch en geloofwaardig. Als karakterschets mag de film zeker gelden. 3,5*.

Een giegelende Norman Bates? Ik dacht het niet. Eerder grappig dan eng. Vervelend naar en saai om te kijken. 1,0*.

Matig. De film kijkt redelijk weg maar wordt nergens duister, luguber, spannend of ook maar iets dat het kijken waard wordt; het kabbelt allemaal wat voort in een gezapig tempo. Het ligt niet aan Perkins die best mooi een gekwelde man speelt, maar al met al is het geheel wel wat houterig geacteerd. Visueel op momenten aardig, maar in de regel is het ook weinig bijzonder. Geinig eens gezien te hebben maar meer ook niet. 2,5*.

Geen slechte film, zeker niet. Visueel ook fijn geschoten. Maar ook enorm saai - boeiend deed de film me al snel niet meer, en de film is vooral enorm traag wat ook niet helpt. Uiteindelijk ook te overdramatisch met al die verwikkelingen, ondanks de subtiele benadering en het zachte fijne acteerwerk. 2,0*.

Klinisch en kil. De film duurt 140 minuten wat fors is, maar is ook zo gladjes en emotieloos dat dit 140 lange minuten zijn. In alles merk je dat er een kundig filmmaker bezig is, maar het lijkt zonder ziel gemaakt te zijn. De aankleding is nog wel uitstekend, maar visueel klopt het voor het gevoel niet. Haarscherpe beelden (je ziet de putjes in de gezichten) maken dit juist een veel te steriele look en haast nep. Alsof alles is opgepoetst en je naar een set in de jaren 30 kijkt, niet daadwerkelijk een verhaal uit die tijd. Daarbij moet de camera wel stilstaan, want bij een beetje beweging wordt het beeld al snel erg vaag. De muziek eronder is ook weinig inspirerend.

Inhoudelijk is de film wel oké, sommige losse scènes werken wel en ik ben wel een fan van Bale ondanks zijn kleine rol, maar dit is zeker niet de Mann van The Insider. 2,0*.

Jaren terug dat ik deze had gezien, al heb ik hem daarvoor wel veel vaker bekeken. Ik was dus wel benieuwd hoe de film jaren later zou overkomen. En warempel, nog steeds een heel erg fijne film.

Wat me nu eigenlijk pas opviel - toen ik eens niet de Nederlandse ondertiteling erbij pakte- is hoe geinig de dialogen zijn. Dat komt vooral door het brede vocabulaire dat de meesten gebruiken, met veel gebruik van synoniemen en een net iets te literaire taal dan ze eigenlijk zouden moeten gebruiken. En als je dat consequent doorvoert en de acteurs hebt die dat meer dan geloofwaardig brengen, dan heb je de helft van de lach al te pakken. Een zelfde soort iets hadden de gebroeders Coen in O Brother, Where Art Thou?. Daarnaast zit er soms ook hele fijne subtiele humor in, als bijvoorbeeld Butch een wapen uitkiest om terug in de kelder te gaan, vooral als hij met de zaagmachine in zijn handen staat.

Tarantino weet dit alles ook heerlijk te brengen. De film kent sowieso fijne muziek (invloed van een Goodfellas allicht?) onder de beelden, het tempo is uitstekend (de 140 minuten vervelen geen moment) en de afwisseling is meer dan goed. Elk van de drie verhalen heeft ook een beetje zijn eigen toon. Het avondje uit met Mia is vooral dromerig (als Vince na een shot naar Mia rijdt is echt een heerlijk laid back moment), het gedoe met Wolf is vooral pure komedie en het verhaal van Butch is absurdisme, aan de goede kant van de lijn dan wel. Het is allemaal niet heel verschillend waardoor de film wel als geheel aanvoelt, maar het is net genoeg om de afwisseling te zien.

Toch net geen perfecte film. Het stukje met Butch in het begin haalt de flow er een beetje uit, en soms ziet de film er net iets te gewoontjes uit. Of omgekeerd, de film ziet er vrij gewoontjes uit met af en toe heerlijke beelden zoals een tweetal tracking shots of af en toe mooi kleurgebruik en vooral fijne locaties. Laat ik het zo zeggen, een Reservoir Dogs heeft veel meer zijn eigen smoel. Maar deze Pulp Fiction wel met speels gemak 4,5*.

P.T. Anderson is waarschijnlijk mijn favoriete regisseur. Dat is geen weloverwogen mening, maar eerder een vaststaand feit. Geen ander weet mij met films zodanig te prikkelen als hij. Dan hoeven zijn films niet allemaal even perfect te zijn, ze raken me wel het meest. Dat is geen keuze, dat onderga je gewoon. En soms, ja soms, is de film ook gewoon een meesterwerk. Deze Punch-Drunk Love is ook daar een uitstekende voorbeeld van.

Ditmaal volgen we Barry Egan die moeite heeft met contacten leggen. Hij heeft zijn eigen bedrijf (iets met wc-artikelen) maar is verder alleen en vooral eenzaam. Dan, op een dag, staat er een harmonium voor de deur en de leuke Emily Watson wil zomaar met hem uit. Kan het nog wat met Barry worden?

Ook deze film gaat in de eerste plaats om enkele personen en hun relaties (familie) zoals in alle films van Anderson. Hoewel de plot nochtans niet slechts is -en het script weer goed geschreven,- is dat in eerste instantie niet van belang. Het verhaal is altijd een kapstok om ideeën en relaties te tonen. Ditmaal dus een man die duidelijk het lulletje is in zijn familie maar die zelf ook niet helemaal goed is. Is hij autist? Dat vind ik wat zware woorden, want hij weet wel een bedrijf te runnen, maar anderzijds is zijn gedrag op zijn minst vreemd te noemen (geweld), kan zo al zijn persoonlijke gegevens opnoemen aan de telefoon (al kan ik dat ook, dus dat is niet direct een aanwijzing, maar toch) en heeft moeite met contacten leggen. Zowel als zijn zus zegt een vriendin mee te nemen en je zijn wanhoop ziet, maar ook met de telefoonseks als hij rustig kan praten (veilig in zijn kamer) totdat het meisje zegt, voor de grap, dat ze wel kunnen afspreken. Daar reageert hij helemaal niet op en zij praat rustig door, en Egan sluit weer in het gesprek.

De acteurs helpen ook. Sandler is geen geweldenaar, maar wel perfect gecast. Met zijn aardappelhoofd lijkt hij al wat vreemd, en zijn tics en grappig bedoelde miskleunen lijken perfect bij zijn personage te horen. Sandler doet wat hij normaal moet doen, Anderson zorgt voor de juiste omgeving. Emily Watson is dan het warme hart van de film met haar schattig accent en Phil Hoffman is weer heerlijk slonzig en uitermate grappig. Hoeveel speeltijd heeft hij? Drie minuten hoogstens, maar zet wel even wat neer: dreiging, humor en iemand ook nog van vlees en bloed. Overigens heeft Luis Guzman de beste rol, met nauwelijks tekst maar vooral zijn blikken, als Egan weer eens vreemd doet, zijn tijdloos grappig. Overigens nog een extra opmerking over Mary Lynn Rajskub, die ook een leuke rol speelt maar ook gewoon een bijzonder mooie dame is.

Inhoudelijk klopt dit dus allemaal, maar het is vooral wat Anderson audiovisueel brengt dat deze film zo goed maakt. Over alles lijkt te zijn nagedacht. Egan als halfautist loopt standaard in het kille zakelijke blauw, en omgeeft zich ook in die kleur, terwijl de warme Lena constant in zachtrood loopt. Sowieso is het hele spel van licht en kleur en schaduw heerlijk. Egan verstopt zich nogal in eens in het donker, terwijl de omgeving prachtig verlicht is. Helemaal niet kwaadaardig. Met constant flare in de camera, dat geen goedkope truc lijkt maar echt voor evenwicht zorgt in de beelden, alsof het echt zo bedacht is als onderdeel van het geheel. En ooit zo mooi een supermarkt in beeld gezien? Steriel en schoon, uit een andere wereld. Verder zijn de bliebjes en slagen op de achtergrond heerlijk, en de soms pompende muziek geeft een heel eigen sfeer. Alleen al die lange scène met Barry, zijn zus Rajskub en Lena samen. Die camera die op en neer beweegt, het tempo en ritme, de dans tussen de drie waarin steeds andere één-op-ééngesprekken zijn en waar van alles gebeurt op de achtergrond. Dat lijkt me bijzonder moeilijk te maken, maar het speels gemak waarmee Anderson dit lijkt te doen zegt al genoeg over zijn klasse. Ook bevat deze film één van de mooiste gefilmde kussen ooit. De aanloop daarna, de muziek en de hoek waaruit gefilmd is. Ik zou zo snel de kus uit Ivanovo Detstvo noemen als beter, maar veel andere lukt me niet.

Deze vierde van Anderson is lekker speels en heel anders dan zijn andere films, maar absoluut niet minder. Inhoudelijk sterk en visueel overdonderend. Verhoogd naar 5,0*.

Op zich een geinig idee dat men elkaar blijft zien omwege de hondjes maar ik vond het allemaal niet bepaald geloofwaardig. Soms wel grappig maar echte chemie ontbreekt. 2,0*.

Irriterende film die onnodig lang wordt gerekt door deus-ex-machina's, toevalligheden, dommigheden en plotwendingen. Na een halfuur had het klaar kunnen zijn, maar ja, dan heb je geen film. Het hele idee verder is wel aardig al kon ik de premisse nooit echt aanvaarden. Maar dat viel nog mee met alle irritatie's verder, vooral toen de buren ook aan het moorden sloegen. Ergens zal het satire zijn, maar wel zo verdomd serieus gebracht dat het in het geheel niet geloofwaardig wordt (zeker niet als iedereen zulk een moordenaar blijkt, en dan die uitleg van hun psychologie daarachter maakte het echt lachwekkend slecht. Wel jammer, want de score is erg sterk en sommige scènes werken erg goed. 1,5* dan maar, ook omdat die dochter een knap meisje is om te zien.

Matig, vooral omdat het me allemaal maar weinig interesseerde. Het begint niet heel onaardig met een licht apocalyptische sfeer en mooi kleurgebruik; dat laatste blijft de hele film door het enige echt pluspunt. Maar eens The Purge zelf begint, of eigenlijk al eerder als die auto ineens niet meer weet te rijden (echt?), is de film zijn fun kwijt. Veel toevalligheden en onwaarschijnlijkheden, matig acteerwerk en weinig spetterende actie. Uiteindelijk is het wat zouteloze prak dat gewoon niet weet te vermaken. 1,5*.

Beetje een makke film, ondanks die Purge, ondanks de dood en verderf, ondanks soms genoeg harde scènes. Visueel wel fraai, zeker die combinatie van nacht, belichting en gekke maskers geeft de film een fijne look en sfeer. Maar verder vond ik dit wel erg voortkabbelend allemaal dat nooit spannend werd en ook mij nooit echt wist te grijpen, op een heel klein momentje na. 2,5*.

Sinds enkele jaren (vooral sinds ik Spotify gebruik) ga ik door hele oeuvres van artiesten, liefst chronologisch. Nu is dus onder meer Prince aan de beurt en ik dacht: dan ook maar deze film. M'n vader heeft hem toch nog ergens staan.

Nu wel, het 80s sfeertje wordt wel aardig in beeld gebracht, maar eigenlijk is dit een hele slecht film. Clichématig en flinterdun, en vooral barslecht geacteerd. Van de 111 minuten zijn er ongeveer 60 gevuld met muziek, vooral optredens. Opzich is dat nog prima ook, want die muziek is goed, erg goed zelfs en maakt de film nog wel kijkbaar. Maar als film zelf heel snel vergeten. 2,5*.

Het gegeven is op zich wel geinig, jammer alleen dat de film verder nooit echt leuk wordt. Een hoop tamtam om niets die me ook niet wist te boeien. Sfeertje en aankleding zijn wel oké maar dat is het dan ook waardoor zelfs die weinige 82 minuten nogal lang aanvoelden. 1,5*.

Geen idee of deze film toentertijd origineel was maar anno 2025 zie ik dat in ieder geval niet. Een typisch verhaaltje van een kleine crimineel die steeds dieper in de shit komt. Ook lekker met het losse camerawerk om een bepaald sfeertje te creëren. Je kan niet zeggen trouwens dat Winding Refn zijn stijl niet ontwikkeld heeft door de jaren heen, is dit dezelfde regisseur als van Drive en latere films en series? Zelfs de andere criminelen voelen cliché aan net als de rol van Mads Mikkelsen al overtuigen hij en Burić behoorlijk. Dan is juist zo'n gesprek tussen Frank en het hulpje van die gangsterbaas in de auto een erg prettige afwisseling. Prima gemaakt verder maar nergens heel bijzonder of echt boeiend. 3,0*.

De film verveelt niet zo erg als sommige andere films doen en stoort ook zeker niet (ook Humpty Dumpty niet) maar wat een zouteloze bedoening is dit geworden. Puss was een aardig nevenpersonage en als hoofdpersoon interessanter dan Shrek dat was in delen 2, 3 en 4, maar heel bijzonder vind ik hem niet. Verder ook een mager plot en actiescènes die voorbij de grens van geloofwaardigheid gaan (zelfs in een wereld met pratende poezen).

Wel aardig om te zien dat buiten wat links met sprookjes dit verhaal niets met Shrek vandoen heeft. Het zou zelfs een geheel andere Puss kunnen zijn. Sowieso vond ik de locaties wel prima gekozen en paste ook wat bij het Spaanse van Puss.

Ach ja, verder lag ik wel lekker op de bank en af en toe zag het er wel aardig uit. 2,0*.

Lange tijd prima vermaak. Vlot, leuke personages, geinige humor, leuke odes (die aan Apocalypse Now is erg mooi gedaan). Visueel niet heel bijzonder maar in de actiescènes juist wel als de animatie schokkeriger en abstracter is, meer de look van oude animatie. Erg gaaf gedaan. Het gaat allemaal nergens over maar op de een of andere manier past het wel. Maar het einde gaat echt veel te lang door, het laatste halfuur is een aaneenschakeling van actie en na 10 minuten had ik dat wel gezien. Lange tijd zat de film op een ruime voldoende, maar duurt 20 vrij saaie minuten te lang. 3,0*.