Opinions

Ik vond vroeger Pokémon erg leuk, maar met deze film had ik weinig. Sowieso uit en periode met allerlei Pokémon en personages die me niets zeggen. Het verhaal is kort maar ook wat rommelig en leidt voor m'n gevoel nergens heen en de finale is ook maar matig. Animatie is wel oké verder, duidelijk dat hier meer aandacht in zit bij bij de series en dat zie je wel met veel meer detail en soms is het best mooi. Maar dat is dan ook het enige. 1,5*.

Vermakelijk, vooral door Deadpool Pikachu. Het gaat allemaal nergens over, maar het wereldje wordt geinig neergezet en het verhaaltje is oké, al is de hoofdpersoon wat kleurloos in zijn rol. En het budget van 150 miljoen is hier ook niet aan af te zien, veel Pokémon zien er gewoon echt niet goed uit, te duidelijk CGI. Terwijl Pikachu er wel vrij overtuigend uitziet. Dat is jammer, want het is in de basis wel leuk al die Pokémon zo te zien, en Magikarp steelt natuurlijk altijd de show. Maar als dit een beetje goed loopt zit hier best een goudmijn, allemaal real life action films in de wereld van Pokémon. 3,0*.

Slechte film maar ik heb me uiteindelijk best nog wel vermaakt. De aankleding is smaakvol, de pacing is goed en dan vergeef ik een heleboel. Het script is vrij zwak met simpele psychologie, de personages en hun besognes zijn puur geschreven voor de plot, het einde is er al voor je het weet (hoewel dat trouwens best verfrissend is hoe snel de film ineens klaar is), dialogen soms belabberd om maar vooral veel info te geven (als Crowe met zijn dochter staat even heel bewust zeggen dat ze zijn enig kind en de overleden moeder al 10 jaar meekijkt, dan weet het publiek dat ook tenminste) en meer van dat soort gekkigheid. De laatste scène is er dan ook ineens en doet verder niets. Maar goed, Crowe als acteur is beter te doen en RZA is ook fijn, hij straalt iets van rust, autoriteit en wijsheid uit en dat is prettig. En buiten dat, ik heb best heel lekker even in de bios gezeten. En dat is zoveel meer waard dan alle slechte momenten. 3,0*.

Matig. Visueel is de film wel oké, met mooie kleuren en soms krachtige beelden (dat shot bij de trein met dat licht bijvoorbeeld). Maar de film wist mij nergens te boeien. Het verhaal niet, maar ook de invulling die erg vlakjes was met nu en dan stukjes in een lawaaiige overdrive. En de animatie zelf is volstrekt emotieloos, die keuze om realistisch te blijven werkt totaal niet. En zonder emotie weet een film mij vaak niet te pakken. 1,5*.

Typisch Chaplin-filmpje uit de begintijd. Een beetje flauw slapstick, klein verhaaltje, weinig personages, de zwerver, de agent. Veel bijzonders doet Chaplin niet, maar door de korte lengte kijkt het wel weg. Maar echt leuk wordt het nergens. Dat shot met die schaduwen was nog wel aardig, maar het is duidelijk dat Chaplin op latere leeftijd wel betere films ging maken. 2,0*.

Matig. Matig geacteerd, visueel niet heel boeiend en veel trage scènes met pratende mensen die me niet konden boeien. Een enkele actoescène in de auto's is dan nog wel prima, maar het is te dun bezwaaid om dit makke beestje te redden. Verder heel erg gedateerd. Deels geeft dat charme, deels ook doet dat afbreuk. 1,5*.

De originaliteitsprijs zal de film niet winnen, maar och, soms geeft dat niets. Wel kent de film net veel irritatiepunten om echt te kunnen vermaken, maar hij komt een heel eind.

Want cliché volgt op cliché, het script is een mengeling van Titanic, 2012 en Gladiator en eigenlijk doen alle personages er niet toe net als het ganse verhaal. De actie is verder niet bijzonder, weinig opwindend en met een matige choreografie en vaak chaotisch in beeld gebracht. Ook is de chemie tussen de hoofdrolspelers ver te zoeken, wordt alles wel heel snel afgeraffeld en is de CGI soms best matig. Ook de wereld van Pompeii die tot leven komt is nu eens heel fraai en dan weer uit plastic opgetrokken, vooral de avondscènes. Enkel tussen onze twee gladiatorenvrienden zit iets dat sprankelt al blijft het vooral bij een poging tot. Wel zitten er enkele aardige verrassende (nu past de bekende spelfout wel overigens) sterfscènes in al vloeit er wel erg weinig bloed. Verder blijft de film op een goed tempo lopen om niet in te zakken en de 105 minuten zijn zo voorbij.

Dat laatste is direct ook het manco van de film, het is allemaal zo licht. In wezen is een film over Pompeii een verhaal over de ondergang van een maatschappij, niet over de dood van een enkeling. Men probeert het wel en ergens zit hier een prima een film in, al heb je 200 minuten nodig en een veel beter script. Allicht dat Anderson die fout maakte en er een te normaal actiespektakel van maakte. Het is niet goed, verre van zelfs, maar wel behoorlijk uit te zitten. 2,0* ook omdat Emily Browning een prachtmeid blijft.

Mwoh. Behoudens de mooie animatiestijl in achtergronden (echt zo uit een prentenboek) is hier weinig over te zeggen. Niet spannend, nergens bijzonder en erg langdradig. De Pooh-films zijn juist geschikt voor kleine verhaaltjes, verhalen die nooit bijzonder zijn en niet langer dan 20 minuten boeien, maar juist daardoor wel gewoon fris en leuk zijn te zien en prima achterelkaar passen als collage. Deze film kiest echter voor één verhaal, en na een minuut of 20 geloof ik dat dan ook wel. 1,5*.

Niet heel slecht, maar wel weinig bijzonder en gewoonweg een beetje saai. Zo'n Piglet die angstig is, dat komt er bij mij als kijker niet in. Pooh's filmpjes blijven het leukste als ze heel klein worden gehouden en deze was eigenlijk net te groot. Verder blijft de tekenstijl wel aardig, zeker met die mooie sfeervolle kleuren en alle personages hebben wel hun inbreng en persoonlijkheid. Maar er zijn veel betere Pooh-films. 2,0*.

Fraai getekend, vooral de achtergronden, veel voller dan andere Pooh-films. Verder een lief filmpje dat helaas net te weinig heeft om 60 minuten te boeien maar net aan nog weet te vermaken. Stemmenwerk is weer prima, al is het jammer dat Roe zoveel aandacht krijgt, hij is nu net het minst-interessante personage. Verder zijn die liedjes tussendoor echt storend. 2,5*.

Film die meer voor het verstand is dan voor het hart en me ook wat koud laat, maar de goede punten van de film doen het direct wel zo goed dat er wel echt een goede score uitkomt. Boeiend verhaal, mooie fotografie (en vaak opvallend), prachtige decors, een erg mooi eerste halfuur in zwart-wit, thematisch interessant, leuke personages, sfeervol etc etc. Stone is lichtjes fantastisch door constant in control te blijven en serieus hoe belachelijk het ook is waar ze in belandt, hoe raar haar gedrag ook is in de maatschappij. De andere acteurs zetten gewoon erg leuke rollen neer maar staan allen wel in haar schaduw.

Maar, de film is er niet een die me emotioneel echt betrekt. Geen film die me meesleept. Al die goede en opvallende punten maken ook dat ik constant bewust ervan was naar een film te kijken in een wereld die niet echt aanvoelt en op dat vlak werkt dat nooit voor mij. Neemt niet weg dat ik 140 minuten geboeid heb gekeken en me heb vermaakt en iets heb gezien dat ik niet snel weer zal vergeten. 4,0*.

Wat ik graag zie bij een goede komedie is dat men zichzelf nog serieus neemt, van daaruit zijn situaties dan oneindig veel grappiger. Of je moet echt richting de droge kant gaan zoals Airplane! of Naked Gun. Maar niet zoals in deze film die te overdreven is waardoor die vaak gewoon niet grappig is. En dan kan ik verder hier weinig mee, ook niet als gewoon simpel popcornvermaak omdat ik de film zie als één gimmick. Dan duren 90 minuten echt te lang en het is sowieso niet echt mijn smaak en meestal ook niet mijn humor. 1,0*.

Toen deze film uitkwam stond deze wel even op mijn netvlies maar ik ben er uiteindelijk niet heengegaan. Uiteindelijk leek me dit niet echt te trekken. Nu dit werkje echter hoog in de toplijst van Sight and Sound staat en met enkele lyrische reacties op site deze leek het me toch eens tijd. En aangezien Netflix hem er binnenkort afhaalt toch maar nu gaan bekijken.

Enfin, ik snap ergens wel dat de film op die lijst is komen te staan, net als de nummer 1 (van wat ik ervan gelezen heb). Niet per se vanwege de kwaliteit maar toch zeker wel vanwege het onderwerp en de wil (?) dit soort films in zulke lijsten te zetten? Ik zal niet zeggen dat men woke was om op deze film te stemmen, maar ik durf wel te stellen dat als de film was gemaakt door een man met twee mannen in de hoofdrol en verder identiek was (voor zover dat kan met dit thema, niet alles kan vertaald worden naar de man) deze film niet op die lijst had gestaan.

Goed, wat vond ik er zelf dan van? Voor zeker 2/3 een heel behoorlijke film. Een fijn tempo, twee uitstekende actrices die met hun blikken heel veel zeggen, visueel aantrekkelijk (die blauwe zee, die pastel luchten alsof ze geschilderd zijn), het warme geel van vuur, de hele aankleding en ga zo maar door). En er heerst een enorm spanning tussen beide hoofdrolspeelsters. Op momenten is dit een aardige film, maar op meer momenten ijzersterk.

En hoewel veel van de positieve punten tot het einde op niveau blijven, zakte de film qua spanningsboog helemaal weg. Vanaf dat moment dat die vrouwen gaan zingen werd ik uit de film gehaald, alsof dat stuk niet past. Ook de korte montage daarna is verwarrend. De film kent wat meer droombeelden daarna, gaat soms meer in op bovennatuurlijke beelden. Het realistische gehalte van daarvoor is niet meer zo duidelijk aanwezig voor een kleine tien minuten. En dat gevoel komt nooit meer terug. Maar bovenal is elke (seksuele) spanning tussen de hoofdrolspelers weg. Blikken doen me niets meer, dat afscheid liet me koud. Heel gek waar ik niet helemaal de vinger op kan leggen. Al met al 3,5*.

Slecht. Visueel erg grauw en donker en simpelweg saai. Ook weet de film nergens spannend te worden. Verhaal boeit ook niet echt. De film begint nog enigszins aardig, maar verzandt al snel in saaie simpele scènes die elkaar opvolgen en weinig geloofwaardig zijn door toevoegingen zoals de meneer boven mij al roept. 1,0*.

Oerdegelijke cinema. Tempo is goed, aankleding is keurig, fotografie behoorlijk en echt vervelen doet de film niet, maar verrassen doet die ook niet en ook wordt de film nergens spannend. Daarvoor wil de film ook te veel zijn. Een portret van Streep die een moeilijke beslissing moet nemen, maar zij komt daarvoor te weinig in beeld. Een portret van een krantenredactie, maar daarvoor is het werk dat de krant gedaan niet bijzonder genoeg voor een film (de informatie in de schoot geworpen en dat uitwerken). Een portret van een tijd, maar ook dat hangt er te veel bij. Het is allemaal te weinig om volwaardig te worden, en samen maakt het ook geen briljante film. Streep irriteert zowaar niet omdat haar tics worden beperkt, maar je blijft haar altijd zien te acteren. Hanks is een stuk meer naturel, maar die is ook te veel op de automatische piloot. Net als de hele film eigenlijk. Vooruit, ik ben mild vandaag. 3,0*.

Zo'n typische thriller die graag een nieuwe Se7en wil zijn, maar faalt op elk front. We krijgen weer een seriemoordenaar (of eigenlijk dus twee) die er een heel spektakel van maakt met een rechercheur die wat nors en verdrietig moet zijn. Maar deze hoofdpersoon mist elke vorm van uitstraling en als kijker ga je er niet in mee. Ook de sfeer weet men nooit erin te krijgen. De film verveelt niet echt en ook de locatie Europa is wel leuk, maar dat is het ook. 2,5*.

Wel aardig, maar uiteindelijk is dit een beetje vlees noch vis. Begint de film als iets van kritiek op de kunstwereld, dan gaat dat al snel over in een liefdesverhaaltje dat op de beste momenten doet denken aan de Before-trilogy, vooral als de twee hoofdrolspelers een beetje door Berlijn lopen en praten. Maar over het algemeen is het net te nietszeggend en te weinig uitgewerkt om ergens te excelleren. Ook is er niet bijzonder veel chemie tussen Huston en Marling. Verder kijkt het wel redelijk weg en is warm geschoten in een herfstig maar schilderachtig Berlijn. 2,5*.

Sterke film wel. Herkenbaar ook, net klaar met school en dan het echt leven van de kantoorbaan ontdekken en vooral de teleurstelling. Ik had die gevoelens toen ook. Dat is later wel bijgetrokken, maar ik kon me goed inleven in de hoofdpersoon. Ook mooi dat verhaal met dat meisje dat verder nergens toe leidt, ook al zulke herkenbare emoties en heel erg geloofwaardig en echt. Visueel ook mooi geschoten, vooral met nadruk op de moderne bouw en de bedrijvigheid van bouwen (zoals meer Italiaanse films uit die tijd trouwens).
Eigenlijk doet de film helemaal niets fout, behalve dat de hoofdpersoon soms iets te timide is naar mijn mening en de film af en toe de aandacht niet weet vast te houden. Maar door de speelduur van anderhalf uur is dat prima te overzien. 4,0*.

Ghana dus, weer een land dat ik kan afvinken. Niet per se een goede film en hier en daar behoorlijk voorspelbaar, maar hij keek best lekker weg op een luie zondagmorgen en dat is soms ook wel voldoende. Zeker wat betreft toon gaat de film nogal eens de mist in, soms flauwe komedie (die stukken werken niet), soms heel serieus drama (die stukken werken beduidend beter) en soms luchtig drama, maar dat alles samen vloekt wel af en toe. Goede momenten met slechte momenten afgewisseld. Maar de goede momenten overheersen wel, prima gespeeld en met een fijn tempo. 3,0*.

Mooi maar traag, en eigenlijk iets te veel art-house, dus dramatiek om de dramatiek. Mooie beelden van de Amerikaanse binnenlanden in een film die eigenlijk geen western is, althans zich afspeelt in de periode die wat later ligt. Verder redelijk gespeeld, maar ook erg kil en afstandelijk en de film raakte mij echt nergens waardoor dit best een moeilijk uit te zitten film was. 2,5*.

De film wordt slechter en slechter naarmate deze langer duurt, al maakt de pacing nog wel dat het vrij makkelijk wegkijkt. De film begint niet onaardig. Vol clichés, maar ergens wel schattig. Sfeertje is ook best oké en er zit zowaar af en toe leuk camerawerk in. Maar eigenlijk wordt het verder nergens geloofwaardig, vooral door het wat matige spel en de relatief korte periode waarin het verhaal zich afspeelt. Ik kon er nergens in meegaan dat deze vijf ineens dikke matties werden en voor elkaar zouden sterven (en meer van dat soort braakneiging oproepende moment waar de tweede helft vol van zit). En daar drijft toch de halve film op.

Verder weet de film nergens te kiezen tussen serieus en camp. Het lijkt het eerste te willen, maar de humor die langskomt hoort bij camp en is daardoor vaak misplaatst. En als serieus drama overtuigt de film ook niet. De actie is ook maar erg lauw en vaak wat onoverzichtelijk geschoten. Daarnaast zit er welgeteld maar één echte actiescène in, tegen het eind, en die wordt nergens ook maar iets van spannend of opwindend. Wel een plusje voor muziek van Kanye die nu ook in de film zelf in ieder voorkomt en niet enkel de trailer zoals zo vaak de laatste tijd. 1,5*.

P.s. Mijn favoriete Ranger was altijd de groene, die zal gezien de inter credit scène wel in deel 2 komen.

Op zich wel aardig maar echt als film niet echt gelukt. Dreyer draaide 9 jaar later de film over Jeanne d'Arc en die was visueel vooral heel sterk maar deze Prästänkan moet zich te veel bedienen van ellenlange lappen tekst tussen de scènes door. Echt ritme komt nooit in de film ondanks het behoorlijke acteerwerk en het best leuke verhaal. 2,5*.

Film wil veel en heeft het hart op de juiste plek, maar vergaloppeert zich in de uitwerking. Dat komt deels door de enorme berg aan trauma's die Precious meekrijgt, dat had echt wat minder gemogen en de boodschap was hetzelfde geweest, zo mogelijk niet sterker. Wel weet Sidibe constant een sympathie te houden en dat is knap. Daarnaast vind ik de rol van Mo'Nique vreselijk overdreven en nergens geloofwaardig. Pas aan het eind in één scène laat te zien wat het had kunnen zijn, maar dan is het al trekken aan een dood paard. Patton heeft eigenlijk een verschrikkelijke rol maar weet toch met genoeg uitstraling er iets van te maken, het stoorde mij niet. Verder wel een aardige sfeerschets die gewoonweg veel beter had kunnen zijn. 2,0*.

Ik had hier een score staan, maar wist weinig meer van de film. Hoogstens het einde als Predator zichzelf opblaast (maar in mijn herinnering bij daglicht) en ik vroeg me zelfs af of ik de film weleens helemaal had gezien. Ik had 2,5* staan maar ergens dacht ik wel: deze film zal me wel moeten liggen. Dus gezien, of herzien, en uiteindelijk kom ik qua score weer redelijk in de buurt. Ik vind de film op momenten wat gedateerd en kan er minder van genieten. Eens er actie is dan gaat het allemaal wel (die scène als allerlei geweren worden leeggeschoten is best tof) maar veel scènes tussendoor weten maar matig te boeien. Dat ligt ook aan de acteurs. Veel spieren, maar daar blijft het bij. Schwarzenegger is een geweldige Terminator maar dit soort rollen liggen hem niet. One-liners komen er ook wat lachwekkend uit. Nog wel voldoende voor de sfeer maar het houdt niet over.

Vermakelijk eerste uur met foute grappen en fijne gore. Er zit ook geen gram vet op de botten en de film racet van scène naar scène. Let alleen al op hoe volstrekt onlogisch de film is. Voorbeeld: aan het eind wordt flink wat stroom op een hek gezet om mensen buiten te houden. Een volgend shot zijn ze al binnen. Hoe ze binnen kwamen? Dat doet er niet toe. En zo gaat de hele film voort. Maar och, de film weet dat deze niet serieus is en dan stoort dat ook niet.
Het tweede uur is een stuk minder. Enige suspense is volledig verdwenen, de actie wat chaotisch gefilmd en dat de film inhoudelijk zo mager is gaat zich ook nu wreken. Het einde wordt echt langdradig en zelfs saai te noemen. Uiteindelijk dan toch met lichte teleurstelling de zaal verlaten. 2,5*.

In het begin wel erg serieus en donker. Mede dat maakt dat ik weinig kon met de hoofdpersoon. De film wordt daarna wat opener (en zelfs luchtiger) met een vervelende Elle Fanning. Al met al nog wel uit te zitten maar visueel was er niets te beleven. Vooral heel lawaaiig. 2,0*.

Tof idee wel. Dit is pure cinema want geen (of nauwelijks) verhaal maar alleen beeld en geluid. Dat maakt wel dat de film nooit echt gaat leven - ik ben op zich wel fan van pure cinema maar iets van binding mag wel en dat lukt hier niet. Je moet ook elke keer opnieuw erin komen door de verschillende verhalen. Pas in de slotakte werkt de verbondenheid beter en ineens wel (allicht omdat je die andere twee dan terugziet) De predator in verschillende tijden is leuk gedaan en visueel ook best aardig (niet mijn favoriete stijl per se maar wel mooi op momenten). 3,0*.

Best aardig. Hadden we al eens iemand zichzelf zien verwekken, nu neukt iemand zichzelf waarbij hij zichzelf ook nog eens verwerkt. (Je moet het zien om het te geloven). Best geinig en voor zover ik kan overzien klopt het wel. Enfin, de hele film is sowieso goed te volgen door het heldere script en goede opbouw. De film is dus nergens onbegrijpelijk en halverwege weet je al wel waar de film een beetje naartoe werkt (zij het niet volledig op de details, maar toch zeker voor een groot deel). Dat is jammer, want zo boeit de plot niet echt meer terwijl het daar vooral om draait.

Wel een leuke opbouw, met die ellenlange barscène en flash back wat sowieso een fijn stuk is om te zien. Eigenlijk bestaat de film uit één lange scènes en wat losse scènes daarna. Het zou niet moeten mogen werken, maar doet het toch wel. Verder is Hawke altijd fijn, de onbekende Snook ook erg sterk (vooral door haar dubbelrol) en vooral prettig om naar te kijken en is het hele sfeertje prima met prima muziek en mooi geel belichte scènes. 3,0*.

Zware propagandafilm waarin een aantal negatieve punten wordt genoemd van de V.S. maar waar verder dat land als een soort Hof van Eden wordt gezien met haar democratie. Niet altijd even overtuigend op dat vlak, maar echt storen doet het mij niet.

Verder wel een interessante documentaire, helder verteld met genoeg interessante kaartjes en graphics en een behoorlijk achterliggend idee waarin Japan, Duitsland en Italië worden vergeleken. Vooral die scène met marcherende mensen die maar doorgaat en doorgaat is erg sterk. 3,5*.

Prachtige film.

Bezançon toont ons een redelijk doorsnee gezin met al hun geluk en ongeluk (al lijkt ongeluk vaak wel hetzelfde in films, niet echt conform Tolstoj) en hoe de individuen daarmee omgaan, ook als groep samen. Bezançon doet dit door vijf dagen in een tijdspanne van dertien jaar te tonen, elke dag is belangrijk voor een ander lid van het gezin. Door echter steeds de familie samen te laten komen krijg je heel goed een beeld van de levens apart en het leven samen. En daarmee krijgen we gelijk een blik op één gezin. We leren iedereen kennen, we zien allen veranderen (de chronologie komt hier goed van pas, een juiste keuze) en we zien een echte familie. Natuurlijk ook door het acteerwerk. Zeer naturel en toch allen zeer verschillend. Papa heeft de mooiste rol waarschijnlijk al speelt dochterlief ook prima. De beste scène is echter die van vader en zoon nummer twee waarin ze naar een luchtgitaarwedstrijd gaan. Je ziet vader meeleven en hier voel je duidelijk een band tussen die twee. Let alleen al op zijn mond en zijn ogen. Fantastisch. Zo sterk als dit moment wordt het verder nergens, maar het is wel de tendens in dat overige deel van de film.

Die keuze om slechts vijf dagen te tonen helpt verder wel. Want eerlijk is eerlijk, door enkel belangrijke dagen te nemen zit de film redelijk vol voorspelbaarheden (die laatste scènes bijvoorbeeld) en clichés. Maar je accepteert dit wel, doordat men heel eerlijk zegt: ja, we pakken de hoogtepunten en daarmee bouwen we ons verhaal op. Vaak genoeg tonen films ons alledaagse mensen met alledaagse gebeurtenissen en beweren dat ook, terwijl het meestal zeer bijzondere situaties zijn.

Wat ook helpt is de prima fotografie met sterke montage (in ritme en ideeën – denk aan die cut van een jong dansend meisje naar de disco) en de uitstekende muziekkeus. Vooral Lou Reed op het eind bracht de nodige emotie. Lang geleden voor mij dat ik zoiets voelde bij film.

Erg genoten met een heel lichte inzinking zo vlak voor het einde. Dat wel. Maar met gemak 4,5*.