Opinions

Iets teveel van het goede.

Met de premisse van de film is niets mis: overspannen top dirigent keert terug naar zijn geboortedorp om daar zijn geluk weer te vinden. Ondertussen moet hij ook omgaan met een onverwerkt jeugdtrauma. Maar het verhaal hierna bevat werkelijk alle dramafilm dorpsclichés: de dorpsidioot, het mishandelde vrouwtje en haar boze alcoholistische man, de uptight dominee die zijn vrouw emotioneel verwaarloosd, de "slet" die in de dirigent eindelijk de liefde van haar leven ziet etc. Zo gaat het werkelijk de hele film door.

Ook de ontwikkelingen in het verhaal zijn soms tenenkrommend. Natuurlijk wordt de dirigent uiteindelijk een soort verlosser die iedereen in het dorpje helpt zijn/haar problemen te overwinnen. En het einde is vreselijk met zijn sterfscène op het toilet, terwijl hij hoort hoe zijn koor glorieus wordt onthaald. Toch werkte de film tot op zekere hoogte voor mij. Michael Nyqvist zet een goede rol neer als getormenteerde man en zijn opbloeiende romance met Lena (Frida Hallgren) is overtuigend.

Verder zijn de beelden van het Zweedse landschap erg mooi en weten ze de juiste sfeer op te roepen. Ook het enthousiasme wat de dirigent weet op te wekken in het dorpskoor komt echt over. Jammer alleen van de muziek; dat was weer veel dezelfde muzikale eenheidsworst die je meestal bij films hoort. Iets dergelijks had ik laatst ook bij The Legend of 1900.

Dit soort films passen wel in mijn straatje, dus vandaar 3,5*. Top 250 materiaal is dit echter niet.

Hoewel ik het niet eens ben met de verschrikkelijke reviews op IMDb, kan je toch moeilijk beweren dat Saint Ange een goede horrorfilm is.

Technisch is alles prima in orde. De setting van het verlaten weeshuis is goed gekozen en samen met de sterke soundtrack zit het met de sfeer wel goed. Ook het lage tempo stoorde me niet, hoewel er wel wat meer schrikeffecten in hadden gemogen zoals het moment waar Anna voor het eerst die kindjes zag. Eén ding zijn ze echter totaal vergeten: een goed script.

Want echt goede films in dit genre hebben beiden: The Others, The Devil's Backbone en recenter El Orfanato laten zien dat een beetje goed verhaal echt niet ten koste hoeft te gaan van de mysterieuze sfeer. Saint Ange heeft gewoon teveel open eindjes en neigt naar Franse mooifilmerij. En dat is jammer. 3***

Helaas, hier begreep ik geen ene hol van. En ik vond er daarom ook geen hol aan.

Vanaf de eerste seconde word je als kijker overspoeld met surrealistische beeldtaal: dansende joden, neger soldaten, mechanische poppen en vogel mensen. Het kon allemaal niet op; hoe gekker, hoe beter moet de regisseur gedacht hebben. Maar het leidde helemaal nergens toe en hoe ik ook m'n best deed er iets in te ontdekken, ik slaagde er niet in.

Echt onprettig werd de film verder nergens, maar hier kan ik gewoon helemaal niks mee. 2**

Goede film; onbegrijpelijk dat nog maar zo weinig mensen deze hebben gezien. Dit in tegenstelling tot de films van Kurosawa, die in bepaalde kringen mateloos populair zijn. Het lijkt erop dat Mizoguchi toch een beetje in de vergetelheid is geraakt. Onterecht als je het mij vraagt. Het drama in het verhaal van deze film is van grote kwaliteit en daarop zijn de beelden een prima aanvulling. Ik heb nog niet veel Japanse klassiekers gezien, maar voorlopig vind ik dit de beste. 3.5*

Black Friday van Anurag Kashyap is ook een stuk betere Bollywood film over terrorisme.

Sarfarosh lijdt met name onder een rommelig script en soms een b-film look, terwijl het toch serieus bedoeld is. Gaat eigenlijk al mis bij de eerste scene, die zo in een Grindhouse productie van Tarantino zou passen. Erg karikaturaal gedaan.

Daarna wordt het wel beter en de film vermaakt op zich ook prima. Aamir Khan was echt niet slecht (die haalt altijd een zeker basisniveau); de rest van de acteurs waren minder. Vond dat vrouwtje, op haar uiterlijk na, echt niks. Haar scenes leken er inderdaad tussen ge-edit, zo random als zij ten tonele kwam. Die romance lijkt vooral een lokkertje voor het vrouwelijk bioscoop publiek.

Pluspunt in Sarfarosh waren absoluut de liedjes. Niet hinderlijk en sommige zelfs best mooi. Helpt natuurlijk dat de bad guy een top muzikant is, waardoor meer aandacht aan de muziek lijkt besteed. De ontknoping tot slot is warrig, maar wel spannend genoeg om de film uit de kijken. Kleine voldoende: 3***

Dat het treurig gesteld is met het Nederlandse geschiedenis onderwijs was al bekend - dat het met de historische interesse van de gemiddelde MM user al even erg is valt me vies tegen. Wat een domme commentaren lees ik hier!

Sauna speelt zich af in Finland, vlak na de Noordse oorlogen tussen o.a. Zweden en Rusland (zo rond 1660; geen Middeleeuwen dus). Blijkbaar is dit historische gegeven voor veel mensen al te moeilijk te verteren, terwijl Sauna alles behalve een historisch epos is. Het groepje hoofdpersonen - bestaande uit een paar Russische en Zweedse legerofficieren - moet de grens verkennen en vastleggen tussen hun beide landen. Tot zover het geschiedkundige gedeelte; als daar al sprake van was.

De omgeving waarin het verhaal zich afspeelt leent zich uitstekend voor een sombere horrorfilm. Eindeloze lege moerassen, kale bossen en miezerig weer. Nu ben ik zelf nooit in Finland geweest, maar ik weet uit eerste hand dat deze omschrijving van een winters Finland aardig accuraat is. Iets om spontaan depressief van te worden en dat straalt de film dan ook uit. De regisseur maakt van deze gegevens goed gebruik en versterkt de somberheid met een passend grijsblauw kleurenfilter en een aangename muzikale score. Het camerawerk is in stijl met de ietwat trage verhaalopbouw: veel mooie rustige shots. Een beetje een trendbreuk met alle hypermontage van de laatste jaren. Verwacht daarom geen film waarbij je constant op het puntje van je stoel zit.

Het groepje hoofdpersonen stuit uiteindelijk op een mysterieus dorp. De spanning komt vooral van een aantal onheilspellende voortekenen - niet van de hoeveelheid gore. In het dorp staat ook de sauna waarin de titel van de film naar verwijst. Dat het hier om meer dan een gewone sauna gaat, maar om een soort hellepoort moge duidelijk zijn. Occulte horrorliefhebbers zoals ik zullen hier hun vingers bij aflikken. De climax is uiteindelijk wat tam, maar wel geheel in lijn met dit type horrorfilms. Wat het verhaal betreft wordt de kijker wat in het ongewisse gelaten, maar storend is dit allerminst. De sfeerschepping, het sterke acteerwerk en de prima cameravoering compenseren dit ruimschoots.

Sauna is een aanrader voor iedereen die van bovengenoemde punten houdt en niet gelijk in paniek raakt van een historische setting. 3,5*

Redelijke Cronenberg.

Weinigen zullen betwisten dat Scanners niet bepaald tot zijn hoogtepunten behoort, al bevat het gelukkig wel veel van de typische Cronenberg elementen: vervreemding, futurisme en body horror. Zijn films worden vaak gekenmerkt door een fascinerend gegeven, waar het verhaal aan wordt opgehangen, maar juist dat - telepathie - komt hier niet uit de verf.

Het hele gedoe rond de scanners ontwikkelt zich al snel tot een soort spionage thriller plot, vol voorspelbare wendingen en slecht acteerwerk. De paar telepathie show downs zijn lachwekkend lame. Veel moeilijke blikken en verkrampte gezichten gezichten, maar absoluut geen spanning of horror. Het vervreemdende sfeertje is wel weer typisch voor deze regisseur, al komt het niet in de buurt van bv. Videodrome.

Gelukkig wordt de film gered door het telepathie duel tussen Darryl en Cameron, waar eindelijk wat echte Cronenberg body horror om de hoek komt kijken, al heb je er de hele film op moeten wachten. Net genoeg voor een voldoende, dat wel. 3***

Inderdaad, de koek is op.

Deze keer is het vooral een parodie op "Mama" en "Black Swan". Slechte keuze vond ik, aangezien de eerste film niet iconisch genoeg is en de tweede al uit 2010 stamt, laat staan een volbloed horror is. "Mama" is wel een goede horror, maar wat valt er tegenwoordig nog te parodiëren op een standaard spookfilm? De makers wisten het blijkbaar ook niet. De "Black Swan" parodie was zo mogelijk nog flauwer, slechts een verzameling schunnige 'grappen'.

Verder werden er nog een handvol andere films geparodieerd, maar het voelde veel te random aan. Sommige films werden er echt met de haren bijgesleept. Veel dode momenten in deze Scary Movie, waar de vorige films het tempo wel wisten vast te houden. Het nog slechtere acteerwerk hielp hier zeker niet mee. Sommige grappen werden ook erg matig gebracht, zoals de Inception parodie. Daar kun je toch meer mee doen dacht ik.

Helaas, 1,5* voor een paar keer gniffelen.

Norton en De Niro op de automatische piloot.

Een nogal onzinnig plot over de diefstal van een koningsscepter wordt volledig gedragen door het prima acteerwerk van Edward Norton en Robert De Niro. Briljant zijn ze niet, dat zou teveel eer zijn, maar hun overdosis aan talent maakt The Score tot een aangename zit. Daarnaast weet Frank Oz het allemaal redelijk in beeld te brengen en is de film bij vlagen best spannend. Het einde ziet de doorgewinterde heistfilm liefhebber van mijlenver aankomen, al stoort het verder ook niet.

Fijne no-brainer. 3,5*

De puberale humor van Wright is mijn humor niet.

Evenals Shaun of the Dead is Scott Pilgrim saai, vervelend, flauw en langdradig. De hoofdpersoon is werkelijk een totale eikel. Dat irritante hoge stemmetje alleen al. Mijn handen zouden werkelijk jeuken om zo iemand een klap voor z'n bek te geven. Ik heb welgeteld 2 keer kunnen lachen: toen Scott's homo huisgenoot met z'n zwager stond te zoenen en toen deze Scott afluisterde aan de telefoon. De rest van de personages is eveneens doffe ellende.

Blijven eigenlijk alleen het frisse camerawerk, de redelijke muziek en de talloze game verwijzingen over. Helaas zijn er de flauwe text-on-screen om dat weer te verpesten.

2** voor 2 lachstuipjes.

Opnieuw een (links)moralistisch filmpje van Dante. Ik snap die linkse zelfhaters nooit; als de mensheid zo'n pest is, waarom pleeg je dan niet onmiddelijk zelfmoord? Net zoals in z'n eerste filmpje: If you don't love America, leave it! Je hoeft er tenslotte niet te blijven. Maar als puntje bij paaltje komt zijn deze lieden meestal erg hypocriet, zie Al Gore.

The Screwfly Solution speelt dus weer in op allerlei links politieke statements ((christelijk)geloof ridiculiseren, milieu, etc.; we kennen ze zo onderhand wel ), maar heeft gelukkig een wat algemenere boodschap dan Homecoming, waar de Bush-haat vanaf droop. Zowaar passeerde de vrouwenonderdrukking in Arabië ook kort de revu en was het dit maal niet allemaal de schuld van 'Satan' Bush en z'n republikeinse vrienden.

Voor iemand die geen boodschap heeft aan politiek verpakt in een (Masters of) horror filmpje, zoals ik, was het dus redelijk te pruimen. En ik moet zeggen dat het sfeertje best goed was, op het jammere einde na. De politieke lading negerend kom ik uit op 3***.

Aangezien deze Christmas Carol verfilming door veel kenners als één van de beste wordt gezien, half januari alsnog bekeken.

Het viel me ietwat tegen helaas. De makers nemen erg de vrije loop met het oorspronkelijke verhaal en daar kan ik slecht mee leven aangezien het meestal niets toevoegt. Net als bij de recentere versie uit 2009 (de idiote actie scene met een krimpende Scrooge), zit hier aardig wat vulling in, terwijl men belangrijke dialogen juist weglaat. In deze versie wordt de nadruk vooral gelegd op Scrooge's verleden, met veel aandacht voor zijn zakenleven, terwijl de andere geesten er maar bekaaid vanaf komen. De bij verzonnen scenes hebben nauwelijks impact, terwijl de indringende momenten in het eigenlijke verhaal worden afgeraffeld.

Deze film wordt echter vooral geroemd om het acteerwerk en dan met name dat van Alastair Sim als Scrooge. Ik moet toegeven dat hij geen slechte rol neer zet. Erg expressief gezicht, al vind ik hem net als Jim Carrey een paar jaar terug, nog veel te lief. Scrooge hoort een oude brombeer zijn, een echte creep. De rest van de cast is overigens nogal theatraal. De enige die mij tot nu toe écht kon overtuigen is George C. Scott in de 1984 versie. Die blijft bij mij op eenzame hoogte staan. 3***

John Wayne...

Eigenlijk had ik nog nooit (bewust) een film van deze man opgezet; de acteur die zichzelf beschouwde als de godfather van het genre. En ik begrijp nu ook waarom. Als kind vond ik dit soort indianen vs. cowboy verhaaltjes nog heel spannend, maar als volwassene maakt het op mij de indruk van een simpel jongensavontuurtje. Niet slecht of zo, maar zeker niet het briljante dat sommige mensen er in zien.

Op alle vlakken doet het voor mij onder ten opzichte van de bekende Spaghetti Westerns en films als High Noon of High Plains Drifter. Die films weten een bepaalde dreigende sfeer op te roepen en geven diepgang mee aan hun personages. Hier is alles - soms letterlijk - van bordkarton. Kleurrijk en vrolijk, dat wel, maar niet hetgeen ik zoek in een western. Deed me in sommige opzichten denken aan The African Queen: ook een wat gedateerde avonturenfilm vol misplaatste humor.

Ironisch genoeg had John Wayne een hekel aan bovengenoemde westerns en noemde ze "on-Amerikaans". Het zijn inderdaad twee diametraal verschillende invalshoeken van het wilde westen: de geromantiseerde versie van John Wayne versus de rauwe, dreigende versies van Clint Eastwood en consorten.

Ikzelf denk toch dat die laatsten een stuk realistischer waren. In ieder geval zijn ze veel interessanter en bieden ze vandaag de dag nog stof tot discussie, terwijl de meeste geromantiseerde westerns inmiddels liggen te verstoffen op antiekmarkten. 3***

Argentijnse topfilm.

Na een aantal onvoldoendes en een krappe voldoende dan eindelijk eens een Argentijnse film die wél kwaliteit biedt. El Secreto de Sus Ojos is een prettige mix van misdaad, thriller, mysterie, drama en romantiek gevat in een historisch kader van het Argentinië in de jaren '70, nog voor het tijdperk van dictator Videla.

Campanella weet de film een aangenaam zuidelijk sfeertje mee te geven, waarbij de wat naar Hollywood smakende soundtrack redelijk aansluit. Veel uitschieters zijn er niet, al was de stadion scene mooi geschoten en ook de afscheidsscène op het station mocht er wezen. Ondertussen is het verhaal weer terug in onze tijd en volgt een bizarre ontknoping.

Veel minpunten zijn er niet, al was het plot soms wat rommelig en lastig te volgen, als je niet je volledige aandacht erbij hield. Sommige zijpaadjes die werden bewandeld tijdens het gerechtelijk onderzoek boeiden ook wat minder. Het einde was voor mij niet heel verrassend, maar dat komt omdat ik iets teveel horrorfilms heb gezien vermoed ik. Voor de doorsnee filmliefhebber zal het zeker spannend zijn.

Bescheiden 4****.

Voldoende.

Secuestro Express begint inderdaad sterk en trekt je zeker de eerste 40 minuten helemaal mee in het verhaal. Maar na een tijdje gaan er toch wat dingetjes knagen.

Zo lijkt het verhaaltje veel op z'n Amerikaanse en Europese getto tegenhangers en begint het gescheld van de cliché criminelen al snel te vervelen. In plaats van motherfucker is het nu puta di madre, maar daarmee heb je nog geen overtuigende personages. De pogingen om de karakters te nuanceren zijn nogal opzichtig: de telefoontjes met het zoontje, Niga die schilderen als hobby heeft en natuurlijk Trece die een zachtaardige goedzak blijkt. Zo van: "ik ontvoer dan wel mensen, maar in mijn hart ben ik een hele lieve jongen". Lag er behoorlijk dik bovenop allemaal.

Ook lijkt Jakubowicz wel erg z'n best te doen om 'hip' gevonden te worden: werkelijk een overdaad aan montage trucjes laat hij op de kijker los. Split-screens, fast-forwards, slow-motion, hyper montage, zooms etc. Sommige trucjes werken goed, anderen stukken minder. Daarnaast bevat het verhaal een aantal storende plot holes: hoe groot is de kans dat Martin in een miljoenenstad als Caracas precies in die ene taxi stapt. Dat kan er bij mij echt niet in; was veel beter geweest als dit gedeelte was weggelaten, want het voegt ook niets toe aan het verdere verloop van het verhaal.

Het einde is ronduit idioot. Carla is net vrijgelaten en meteen komt ze twee politie agenten tegen die daarnaast verkrachters blijken. En natuurlijk komt Trece haar op tijd redden.. Sorry, iets te gemakkelijk. Vanwege de goede eerste helft en het sterke acteerwerk van Mía Maestro: 3***

Rauwe wraakfilm.

De gelijkenis met Carpenters Assault on Precinct 13 kun je niet negeren en het is duidelijk waar de makers van deze film de mosterd gehaald hebben. Niettemin weten ze er weer een geheel eigen karakter aan mee te geven. Geen enkel personage wordt hier namelijk uitgediept, waar dat in andere wraakfilms bij één of twee hoofdpersonen nog wel gebeurt. Ook de aanloop is hier minimaal. Alles draait om de misdaad, de verdediging en de uiteindelijke vergelding.

Ander sterk punt is de locatie. Op de misdaad na, speelt het zich allemaal af in dezelfde appartementen. Het roept een sterk claustrofobisch gevoel op: men zit als ratten in de val.De film is goed geregisseerd met een camera die constant dicht op de huid zit van de acteurs. Donovan creëert een donkere en grimmige sfeer, met minimale belichting, zodat je nog net kan zien wat er zich afspeelt. Ondersteund door een sterke sombere synthesizer soundtrack overigens.

Verder spreekt het thema me ook altijd aan. Heerlijk politiek incorrect en een pleidooi voor eigen wapenbezit. De wereld zou een stuk beter af zijn als niet alleen de criminelen en de overheden wapens hadden, maar ook de burgers. Dan kunnen die zich tenminste verdediging als één van die andere twee groepen hun aanvalt.

Ondanks de slechte kwaliteit van de film op YouTube, toch 3,5*.

Troep.

De vergelijkingen met The Descent (monster design) en Vinyan (thematiek) begrijp ik wel, maar vergeleken met deze prul is zelfs Vinyan een meesterwerk. Ik was afgegaan op de commentaren van een aantal bekende MM horror kenners, maar achteraf begrijp ik helemaal niets van hun lovende kritieken.

De ergernis begint al vanaf de eerste minuut: de camera gaat aan het schudden en houdt de hele film niet meer op. Waar slaat dat in hemelsnaam op vraag ik me af. Bij films als [Rec] of Cloverfield is dat logisch; de suggestie wordt immers gewekt dat er sprake is van een live documentaire. Maar hier is het alles behalve functioneel. Of loopt er soms een onzichtbare derde persoon mee?

Tweede punt van ergernis: het beeld is bijna continu pikzwart. In het begin dacht ik dat het aan mijn beeldscherm lag en begon ik te vrezen voor dooie pixels. Het lag dus aan de film. Nogmaals: Waar slaat dat op? Er viel werkelijk niets te zien en regelmatig kon ik er geen touw aan vast knopen hoe ze van locatie A ineens op locatie B terecht kwamen. Als Sánchez werkelijk denkt dat een zwart beeld spanning creëert kan hij beter hoorspelen gaan maken op de radio.

Andere punten van ergernis zijn het zwakke monster design en de waardeloze acteurs. Een stel naakte mannen in een donkere ruimte is misschien leuk voor vaste darkroom bezoekers, maar ik kan er niks mee. De hoofdrolspelers liepen hier ondertussen doorheen te gillen (de dame) en te kreunen (de heer), maar dat is natuurlijk geen acteren. Deze ellende werd ook nog eens ondersteund door een door merg en been gaande soundtrack.

Conclusie: Sánchez is sinds Blair Witch niet veel opgeschoten. Omdat Seventh Moon iets minder dom geschreeuw en gescheld bevat krijgt het een halfje meer. Maar ik denk niet dat ik ooit nog een film van deze regisseur ga proberen. 1*

Sluit me aan bij de vorige post.

Het drama gedeelte (pakweg het eerste uur van de film) is langdradig en oninteressant. Veel melodramatisch gedoe waarbij vergeleken een Bollywood film ingetogen is. De introductie van de personages verloopt rommelig en bovendien worden de personages nauwelijks uitgediept. Aangezien traditioneel geklede Chinezen zo-ie-zo al op elkaar lijken viel er daarom bij vlagen geen touw aan vast te knopen wie nu wie was. Het hele achterliggende verhaal over de revolutie, hervormingen en Sun Yat-sen komt hierdoor niet goed uit de verf. Kreeg sterk het idee dat de regisseur op meerdere gedachten hinkte en niet kon kiezen tussen een historisch epos, een drama film of een actiefilm.

Want het tweede uur van de film helt volledig over naar de actie. En dit is ook gelijk het beste gedeelte. De film verloopt verder volgens het bekende recept: een groep vechtsport experts neemt het op tegen een gigantische overmacht, waarbij elke expert gebruik maakt van zijn/haar speciale vaardigheden. Het is knap van Chan dat hij toch de serieuze ondertoon in de film weet te bewaren, want vaak worden dit soort martial arts films wat lachwekkend. En hoewel gekunsteld, blijven de actie scenes realistisch en zijn bovendien van prima kwaliteit.

Jammer dus van het eerste uur, want dat kost de film punten. 2,5*

Shinboru leunt teveel op één gimmick om echt vermakelijk te zijn. Toegegeven, het is een goed bedacht idee, maar het is niet genoeg voor een hele film. Verder was het geschreeuw van de hoofdrolspeler nogal irritant en had het Mexicaanse gedeelte geen enkele toegevoegde waarde. De pogingen om de film aan het einde meer diepgang te geven kwamen potsierlijk over. Kleine onvoldoende. 2,5*

Slappe jaren '80 komedie.

Heb Short Time in mijn jeugd gezien en het was in mijn herinnering een aardige komedie. Dat viel bij herziening toch wat tegen.

Veel komedie is het ook niet; eerder een combinatie van politie- en familiefilm met af en toe een grappig moment. Zoals aangegeven in de plotomschrijving gaat de hoofdpersoon met ware doodsverachting achter de criminelen aan, wat resulteert in een aantal matige actiescènes. Daarnaast krijgt ook zijn gezinnetje de nodige aandacht, de reden waarom hij alle risico's neemt. Verder is er nog een slecht uitgewerkt plot over een aantal wapensmokkelaars, wat een beetje de rode draad vormt van het politieonderzoek.

De beste scenes zijn echter die met Coleman's laidback partner, gespeeld door Matt Frewer. Altijd leuk om hem te zien; echt zo'n typische B-film acteur uit die tijd die je toen overal tegenkwam. Dit waren ook de spaarzame momenten dat ik wat kon glimlachen. De rest van de cast was niet eens zo slecht, maar deed me niks. Jammer dat de film zoveel tijd besteedt aan allerlei randzaken, zoals dat gezinnetje. Elke keer viel het tempo dood en viel er bitter weinig te genieten. Iets meer focus op het politiewerk en het was een leuke actie komedie in de stijl van 48 Hrs. geworden. En dan had ik het matige camerawerk en de beroerde soundtrack kunnen vergeven.

Short Time blijft dus een net niet film die enigszins vermaakt, maar verder vergeten kan worden. Waardering gaat omlaag: 3,5* -> 2,5*

Na Tobe Hooper's 'Dance of the Dead' het slechtste deel tot nog toe voor mij. Tenenkrommend slecht acteerwerk en een verschrikkelijk cliché matig verhaaltje maken dit nauwelijks het aanzien waard. Het heeft net iets meer sfeer dan Hooper's gedrocht, dus 2**.

Voor 3 euro uit de rommelbak van de Mediamarkt gevist. Zelf dat is deze film nog niet waard. Slecht acteerwerk en geen enkele spanning overgoten in een verschrikkelijk christelijk sausje. Alleen geschikt voor zwaar gelovigen. Daarom 1,5*

Interessant onderwerp, matige docu.

Sydney Pollack maakt de veelvoorkomende fout bij documentaires om veel pratende hoofden in beeld te brengen en weinig van het onderwerp zelf. Hoewel er een paar critici tussen zitten, zijn het ook grotendeels fanboys, wat het nog minder boeiend maakt wat ze zeggen.

Gelukkig zie je bij tijd en wijle wel iets van de gebouwen van Gehry, maar over de totstandkoming (technische kant) of het leven van de man zelf horen we weinig. Het blijft vooral bij kunstzinnig geleuter. En dat is jammer, want Gehry heeft wel degelijk iets nieuws op de kaart gezet. Zijn stijl - het deconstructivisme - was een harde trendbreuk met de saaie, uniforme modernistische architectuur. Gehry was op zoek naar nieuwe revolutionaire ontwerpen en materialen en is daar wonderwel in geslaagd.

Hoewel ik zijn werk grappig en fascinerend vind, neig ik qua smaak toch meer naar het post-modernisme, dat juist teruggrijpt naar het verleden voor inspiratie. Niettemin verdient de man een berg krediet en hopelijk ooit een betere documentaire over zijn leven. 3***

Alweer een tijdje geleden gezien, dit interessante, maar qua uitvoering vrije matige debuut van Alex Rivera. Het verhaal springt van de hak op de tak en het einde is ronduit belabberd. Ook het weinig overtuigende acteerwerk helpt niet echt mee.

Gelukkig zijn er nog genoeg dingen waar ik wel van kon genieten. Zo is de sfeer goed getroffen, met name door enkele aardige shots van de cyberfabrieken en de drone workers. Maar er had zoveel meer ingezeten!

Het talent is onmiskenbaar aanwezig en ik ben benieuwd hoe deze (opnieuw Mexicaanse) regisseur zich verder ontwikkelt. 2,5*

Mooie film van Bergman, die prima weergeeft hoe individualisme vaak ontaart in egoïsme. Kritiek op een veranderende samenleving (Zweden liep hierin ongetwijfeld wat voor op Nederland), waar traditionele waarden als een gelukkig gezinsleven en religie steeds minder belangrijk worden en men slechts de eigen ambities/dromen najaagt. Dit individualisme leidt volgens Bergman tot ongeluk en eenzaamheid. De film sluit echter wel positief af waarmee Bergman aangeeft dat er altijd de hoop is dat mensen bijdraaien en ontdekken dat ze niet alleen op de wereld zijn. Mooi, prachtig uitgewerkt thema levert 4**** op.

Sinds Fight Club is er niet veel meer bijzonders uit de handen van Fincher gekomen en ook The Social Network gaat dat niet veranderen.

Het hele Facebook gebeuren kan me werkelijk geen ene moer interesseren; ben zelfs nog nooit op de site geweest. Het is niets meer dan een treurige populariteitscontest, die naadloos aansluit bij de Amerikaanse High School en college cultuur. Naast McDonals's, Burgerking of Starbucks het zoveelste Amerikaanse product waar ik niet op zit te wachten. En zoals deze ketens kwalitatief waardeloos voedsel en slappe koffie produceren, produceert Facebook soortgelijke schijn vriendschappen. Voor beide is blijkbaar een grote markt, maar dat weerhoudt mij er niet van om het af te keuren.

Dan de film zelf. Zuckerberg wordt neergezet als een vreselijk arrogant, onsympathiek ventje dat ik gedurende de film steeds meer begon te haten. Een knappe prestatie van Eisenberg. Natuurlijk is het de vraag in hoeverre alle verwikkelingen op waarheid berusten, maar de film is zo opgebouwd dat je het einde toch graag wilt zien. Opnieuw een prestatie, want eigenlijk is het verhaal niet meer dan een lange aflevering van The O.C.: een groepje richkids en hun onbeduidende probleempjes. Want vergis u niet: Zuckerberg is met een gouden lepeltje in zijn mond geboren, evenals de meeste andere personages.

Doet dat af aan zijn prestatie? Ja, nogal. Veel MM leden worden misleid en denken dat hier sprake is van een from rags to riches story. Absoluut niet waar. Een film als The Pursuit of Happyness is daarom honderdduizend keer beter dan deze soapie. Ook waargebeurd, maar deze man heeft er echt voor moeten vechten. Zuckerberg daarentegen zat in z'n luie stoel te zuipen, kwam met een leuk ideetje en schakelde z'n rijke Harvard connecties in om alles te regelen. Zelfs Justin Bieber is nog minder gemaakt!

Maar waar ik helemaal een vieze smaak van krijg is de afwikkeling van de film: Zuckerberg mag dan misschien fouten hebben gemaakt, maar eigenlijk is het toch wel een sympathieke jongen, krijgen we aan het einde nog even mee. Zogenaamd hebben de makers van de film 'onafhankelijk' geopereerd; als je het mij vraagt is The Social Network niets meer dan een verkapte reclamecampagne voor Facebook. Wie dat niet door heeft is ziende blind. 1*

Heerlijke vetzakkerij.

Het eerste uur zit je naar een soort langgerekte jaren '80 soap te kijken, een combinatie van 90210, As the World Turns en Melrose Place. De hoofdpersoon Bill, gespeeld door Billy Warlock, raakt er echter steeds meer van overtuigd dat er iets mysterieus speelt. Diverse vervreemdende gebeurtenissen volgen elkaar in steeds hoger tempo op, tot de onvermijdelijke ontknoping. De climax is van een zeldzaam bizar niveau, dat je alleen in de beste body horrors tegenkomt. Een soortgelijke scene schiet me alleen te binnen uit de veel latere film Slither, al lijkt Society daar verder totaal niet op.

Het soapy eerste uur mag voor sommigen dan een belemmering vormen, het is niettemin vrij essentieel voor de opbouw van de film. Het is overduidelijk dat Yuzna een dikke vette knipoog wilde maken naar de populaire soap series uit die tijd, waar alles alleen maar om status en geld draaide. Best aardig hoor die maatschappijkritiek, maar in mijn ogen toch niet het beste aspect van de film. Veel interessanter zijn de kleine hints die je als kijker krijgt dat er iets goed mis is in het jetset wereldje. Gaandeweg wordt je meegezogen in de waanzin waarin Bill terechtkomt, waardoor hij alsmaar achterdochtiger wordt. De hele opbouw zo creepy en verontrustend. Alleen die idiote omgang met zijn ouders al. Of de bedscène met zijn vriendin. Weird!

Het laatste half uur is puur genieten. Ranzig, walgelijk, smerig zijn de eerste termen die bij me opkwamen. Maar ook ontzettend komisch, vermakelijk en genietbaar. Ik heb zelden zo'n slot van een film gezien en heb dat laatste stuk de volgende dag gelijk teruggekeken. Natuurlijk moet je niet te kritisch zijn op de effecten, want het legt het natuurlijk al snel af tegen de huidige mogelijkheden. De butt-head scene is misschien wel het hoogtepunt van deze ultieme orgie. Lag in ieder geval dubbel.

De moraal is letterlijk dat de rijken de armen uitzuigen. Zie het liever zo dan in een sociaal drama. 4****

Ondanks de vrij lovende kritieken op Variety en het hoge cijfer op IMDb, ben ik toch enigzins teleurgesteld in deze film.

Son of a Lion is de zoveelste film over kinderen in Islamitische post-9/11 samenlevingen, maar zoals vaak is het gemaakt voor en door westerlingen en krijg ik het gevoel naar een soort 'facade' te kijken. Hoewel de film in neo-realistische stijl is geschoten, komt het allemaal weinig authentiek over.

Vooral het acteerwerk is behoorlijk braaf. De zoon kan me niet overtuigen dat hij er alles voor over heeft om naar school te gaan, evenmin als de vader me kan overtuigen dat hij echt boos is. Ook het politiek-correcte praatje van stamoudsten over de Islam, Amerika, het westen etc. komt eerder uit de pen van een westerse politicus, dan dat het daadwerkelijk door een groep stamoudsten zo besproken zou worden.

Ik wil hiermee niet beweren dat het niet zo zou kunnen gaan, maar als je dan toch een punt wil maken als regisseur over Pakistan, ga dan naar de streek toe en maak een documentaire.

Tot slot een positief punt: camerawerk is sterk gedaan, zeker als je bedenkt dat Son of a Lion de debuutfilm is van Gilmour, die notabene ambulancebroeder van beroep is!

Mensen die van films als 'Hotel Rwanda' of 'Sometimes in April' houden, zullen Son of a Lion ook zeker kunnen waarderen, maar aan mij is dit genre niet besteed. 2,5*

Prettige warme film.

Le Souffle au Coeur is vooral bekend en berucht vanwege de incestueuze bedscène van een moeder met haar zoon, dus ik had me al ingesteld op een zware moeilijke arthouse film. Niets blijkt echter minder waar: de film vertelt een luchtig, opgewekt en vrolijk coming of age verhaal. Wel gevoelig, maar nergens echt dramatisch. Het verklaart ook het bioscoop succes indertijd, want de film is zeker niet alleen geschikt voor een intellectueel publiek.

De film vertelt eigenlijk twee verhalen: van een moeder die gevangen zit in een huwelijk zonder passie en van haar gevoelige en intelligente jongste zoon Laurent die geïsoleerd staat in zijn omgeving. Uiteindelijk vinden de twee elkaar in bed: de climax van de film. Het is echter veel te simpel om de film dan maar af te doen als een (s)experimenteel jaren `70 werkje; een beeld dat in recensies vaak naar voren komt.

Op een luchtige manier wordt een tijdsbeeld geschetst van het Dijon in de jaren '50, de plek waar Laurent opgroeit. Op soms humoristische wijze komt hij in aanraking met drank, sigaren, muziek, literatuur, politiek en uiteindelijk seks. Jazz liefhebbers opgelet: de muziek van Charlie Parker en Dizzy Gillespie vormt een rode draad in de film. In de tweede helft van de film - als Laurent met zijn moeder naar het kuuroord gaat - wordt de toon iets serieuzer, voornamelijk omdat Laurent's oudere broers hier niet bij zijn. Zij met name vormen in de eerste helft de comic relief.

Laurent's karakter zit - zoals het een puber betaamt - vol tegenstrijdigheden. Op sommige momenten krijg je als kijker echt een hekel aan hem (hij gooit bijvoorbeeld bewust een fles melk kapot om de bediende aan het werk te zetten), maar dit wordt weer ruimschoots gecompenseerd door de meer gevoelige scenes. Vooral de voorstelling op het scouting kamp met zijn beste vriend is echt prachtig gefilmd. Ook de bewondering die hij voelt voor zijn oudere broers, hoewel ze hem stevig plagen, is ontroerend. En de bedscène tot slot is eerder liefdevol dan vunzig.

Mensen die verwachten met Le Souffle au Coeur een typische jaren '70 sexploitation in handen te hebben, zijn dus aan het verkeerde adres. Na er nachtje over geslapen te hebben krijgt deze film van mij gewoon een dikke 4****.

Matige sciencefiction spoof.

Ben best een fan van de oude Star Wars en ook van andere sciencefiction franchises heb ik genoeg gezien om geen grap of referentie te hoeven missen. Toch viel me dit wat tegen. Het voornaamste minpunt vond ik het onnozele avontuurtje dat het plot moest voorstellen. Vaak liepen de acteurs er maar wat plompverloren bij en was het zoeken naar de humor. In mijn beleving komen dit soort grappen toch het beste tot z'n recht in korte sketches. Zodra men er een 'verhaal' omheen gaat breien wordt het al snel kinderachtig en langdradig. Ook hier was Brooks duidelijk niet in staat om een op papier aardig idee anderhalf uur te rekken. Daarom blijf ik History of the World: Part 1 zijn beste werk vinden: een speelfilm die uit vier korte sketches bestaat.

Voor de betere sciencefiction parodie adviseer ik Red Dwarf. 2**