Opinions

Eindelijk maar eens de tijd genomen om El Laberinto del Fauno te bekijken. En ik moet zeggen dat ik me na alle hoge verwachtingen er iets teveel van had voorgesteld. Het is een prima sprookjesfilm, maar met teveel realiteit er omheen. Een soort kruising tussen een fantasy en een oorlogsfilm. En dat oorlogsgedeelte had een nogal voorspelbaar verloop. Verder zat er naar mijn mening maar weinig diepgang in de karakters. Al vrij snel is duidelijk wie goed is en wie slecht; erg veel eendimensionale typetjes. De fantasiewereld van het meisje is een stuk boeiender, alleen was dat weer erg summier. Nee, voor mij is deze film vlees noch vis en verdient zeker niet meer dan 3,5*.

Eerste half uur niet gezien, maar als ik zo lees heb ik niet veel gemist.

Wat ik wél heb gezien vond ik een vrij saaie, sentimentele, oubollige bedoening. De film lijdt onder een erg hoog 'huilend zigeuner kindje' gehalte, waar ik nooit zo van gecharmeeerd ben. Doet me denken aan Maria beeldjes, vitrage voor de ramen en eikenhouten meubelen, niet noodzakelijkerwijs in een woonwagen.

Het drama werkte dus niet zo, daarentegen vond ik de zoektocht als een soort klucht wel vermakelijk. Kreeg ook vaak het gevoel naar Laurel & Hardy te kijken, vooral tijdens de banale sjor- en vecht scenes. Kindje deed het hier ook goed als komisch element.

't Zal dus wel niet zo bedoeld zijn, maar vanwege de slapstick momenten: 2,5*

Ongeïnspireerde coming of age film, die op gratuite wijze het jaar 2002 afschildert als de jaren '50 en Sacramento (>5000.000 inwoners, agglomeratie 2,5 miljoen, hoofdstad Californië) als Lutjebroek waar niks te doen is.

Lady Bird is duidelijk een Oscar nominatie om de diversiteitsquota te halen. Greta Gerwig brengt werkelijk niets nieuws in dit genre en kopiëert gewoon dilemma's van 60 jaar geleden naar het hier en nu. Toen was het werkelijk nog lastig voor een vrouw om haar eigen weg te kiezen. Zeker als zo'n vrouw uit een conservatieve gemeenschap kwam.

Hier zien we echter gewoon een portret van een zeurende millenial, die alles krijgt en er zo min mogelijk voor wil doen. Kan verder weinig uit de film halen. Saoirse Roman speelt goed en een enkele situatie is wel komisch. Verder ontstijgt het nooit de middelmaat. 2,5*

Beetje een tegenvaller.

Verhaaltje kon me maar matig boeien en dat kwam met name doordat de sfeer te wensen overliet. Elke keer als ik net 'in de film zat', kwam er weer een komisch bedoeld intermezzo van Broderick, dat absoluut niet in de film paste. Ook toen was het al een irritant acteur en er is in de loop der jaren weinig veranderd.

Daarnaast is de soundtrack inderdaad afschuwelijk en vreselijk gedateerd. Zware jaren '80 beats knalden elke keer uit m'n speakers. Weg sfeer, weg verhaal. Positief was het acteerwerk van Hauer en Pfeiffer, dat het gerommel van Broderick enigszins compenseerde. Ook visueel zag het er iets beter uit dan andere fantasy films uit de jaren '80. Maar verder haalt Ladyhawke het niet bij klassiekers als Labyrinth of The Neverending Story. 3***

De laatste tijd heb ik wat vergeten familie/sci-fi films uit de jaren '80 bekeken, waaronder The Last Starfighter. En ik moet zeggen dat het toch één van de leukere titels is.

Ondanks het etiket 'familiefilm' is The Last Starfighter zeker niet alleen interessant voor kinderen. De film bevat hier en daar best geslaagde humor, het cheesy verhaaltje weet prima te boeien en de B-acteurs kunnen net genoeg acteren om niet te irriteren. Verder vielen de CGI effecten op en deden sterk aan TRON denken. Uiteraard anno 2011 vreselijk gedateerd, maar daar kan ik als liefhebber van dit soort werk doorheen kijken.

Heerlijk 80ties vermaak kortom. 3,5*

De Nederlandse jaren '70 vertaling van het boek viel erg tegen, de film daarentegen is een stuk leuker. Misschien lag het aan de vertaling, maar het boek kende veel dode momenten, terwijl de film wél blijft boeien tot het eind. Met name vanaf het moment dat de hoofdpersonen aankomen bij Haggard's kasteel wordt er flink in het oorspronkelijke verhaal gesneden en waarschijnlijk maar goed ook.

The Last Unicorn heeft in ieder geval mooie animatie; de Japanse invloeden zijn zichtbaar. Met name Lady Amalthea (de eenhoorn) doet sterk aan latere Ghibli personages denken. De achtergrond is soms verbluffend detaillistisch, toch niet direct een Ghibli kenmerk, waar zachte naturelle pasteltinten de overhand hebben. Wel is duidelijk dat vooral de animatie van personages oneindig veel verbeterd is in de laatste 30 jaar.

De voice acting is verder prima. Jeff Bridges en Mia Farrow zijn niet de minsten en hadden hun sporen al verdiend in die tijd. Alan Arkin is meer bekend van bijrollen, maar doet het als Schmendrick ook niet slecht. Christopher Lee als de zure King Haggard krijgt helaas wat weinig screen time. Hoewel de personages wat eigentijds overkomen, kent de film heeft een leuke middeleeuwse folk sfeer, dankzij de score van America en de intro met de middeleeuwse wandtapijten.

Al met al was de The Last Unicorn een positieve verrassing. De animaties hebben de tand des tijds goed doorstaan, het verhaaltje blijft interessant tot het einde en de film kent een fijne sfeer.

Uniek tijdsdocument van het Portugal uit de jaren ´40, ten tijde van het Estado Novo regime. Uiteraard interessant voor mensen met enige historische belangstelling, maar de film schetst ook een leuk beeld van de sociale verhoudingen in die tijd.

De familie van de hoofdpersoon is een typische middenklasse familie: pa leidt een klein eigen bedrijf en ma zit thuis (m.a.w. hoeft niet te werken). Zijn oudste dochter is in de huwbare leeftijd en als er een belangrijke voetbalwedstrijd tussen Sporting en Porto plaatsvindt, heeft hij een excuus om de familie mee te slepen naar Porto. Om zijn dochter te koppelen aan een erfgenaam uit een gegoede familie, doet hij zich echter groter voor dan dat ie is. Dit leidt natuurlijk tot allerlei hilarische situaties.

Hoogtepunt was voor mij de match tussen Porto en Sporting, waar je grootheden uit de jaren '40 aan het werk kan zien. Voor niet voetbalfans: Sporting Clube de Portugal was in die tijd dé club van Portugal (Benfica brak pas in de jaren '60 door). De rest van de film kabbelt rustig door, al wordt het nergens echt saai. Het verhaal is verder een beetje een niemendalletje, maar dat was voor mij ook niet de reden om de film aan te schaffen.

Aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in een stukje Portugese historie. 3***

Degelijk.

Ondanks de lange Italiaanse titel is hier weinig Italiaans aan; of het moet de regisseur en de muziek van Morricone zijn. Dit is onvervalst Hollywood drama, vergelijkbaar met titels als Forrest Gump of The Shawshank Redemption. Het is soms op het melodramatische af en sommige ontwikkelingen zijn hoogst onwaarschijnlijk. The Legend of 1900 moet je dan ook maar beschouwen als een soort sprookje.

Tim Roth zet een sterke rol neer als pianovirtuoos. Bij Pruitt Taylor Vince viel me vooral zijn oogafwijking op, al is hij verder ook niet slecht. Beetje een Tom Hanks light. Voor de liefhebbers van dit soort langgerekte sentimentele verhalen, zoals ik, valt er genoeg te beleven. Mooie setting op een soort Titanic kloon met soms prachtige decors. Jammer genoeg viel de muziek mij erg tegen. Slechts enkele originele nummers en veel eenheidsworst van Morricone. Beetje zonde voor een muziekfilm.

Met een betere soundtrack had er meer ingezeten; nu blijft het op een ruim voldoende hangen. 3,5*

Alweer een tijdje geleden gezien, deze film uit de stal van "The Two Coreys".

Typisch jaren '80 uiteraard, met veel bekende koppen van vroeger, dito stijl en muziek. Het verhaaltje heeft verder niet veel om 't lijf; Lincense to Drive is echt geschreven voor de tieners uit die tijd. Autoliefhebbers kunnen allicht hun hart ophalen met een jaren '70 Cadillac, een jaren '80 BMW, een jaren '80 Volkswagen cabrio en nog wat andere auto's. Verder nog aardige bijrollen van Richard Masur (It) en een piepjonge Heather Graham.

Zeker niet het beste werk van The Two Coreys, maar voldoende is het wel. 3***

Mijn vijfde Anderson.

Aangezien deze van voor het Mr. Fox tijdperk is, had ik geen hoge verwachtingen. Niettemin toch opgezet, omdat iemand me Life Aquatic had aangeraden. Inderdaad kreeg ik wat ik verwachtte: een kleurrijke verzameling acteurs (Michael Gambon ), gedetailleerde sets, statische shots en kurkdroge absurde humor die ik meestal niet begreep (van de Jacques Cousteau persiflage zag ik de humor al niet echt). Een coherent verhaal zat er helaas niet in.

Wat voor mij de film redde was de soundtrack. Anderson laat toch steeds merken dat hij een gedegen culturele achtergrond heeft; in tegenstelling tot veel van die andere moderne kunstenmakers die zichzelf regisseur noemen. Anderson brengt graag odes aan zijn idolen en dat waardeer ik. David Bowie + oneindig veel kudo's . Verder hoorde ik ook Joan Baez voorbijkomen. Het is natuurlijk niet genoeg om hier een goede film van te maken, maar het is in ieder geval voldoende.

3***

Van de makers van Fucking Amal; ik had het kunnen weten. Vond er opnieuw weinig aan.

De film begint neo-realistisch, inclusief een schuddend cameraatje dat achter de hoofdpersonen aangaat. Totaal al niet mijn ding. Er ontvouwt zich een cliché verhaal over een meisje dat het allemaal maar vreselijk kut heeft en daarom de prostitutie ingaat. Vervolgens komt ze een loverboy tegen en wordt het nog erger voor haar. Het deed me allemaal weinig. Ik weet niet of het de bedoeling was, maar ik heb meer gelachen dan gehuild om deze film. Die overdreven afscheidsscène van de moeder, de rollenspelen van haar cliënten en als klap op de vuurpijl dat jochie met die vleugeltjes. Gewoonweg hilarisch!

Nergens kon ik me echter inleven in de personages, nergens kwam ik enige verdieping tegen. Het is een klinische registratie van een stel ellendige kinderen, meer niet. Het surrealistische uitstapje in de tweede helft van de film wekte bij mij nog meer ergernis op, al droeg het bij aan het komische gehalte. Als ik iets wil zien over maatschappelijke problemen prefereer ik óf een documentaire óf een lekker gedramatiseerd verhaal. Niet dit soort hippe arty-farty mengelmoesjes. Dat werkt bij mij gewoon niet. Geef mij liever de klassieke Zweedse cinema.

Vermakelijk was het wel, maar ik kan dit moeilijk serieus nemen. 2,5*

Wederom een Oscar winnende film waarvan ik me afvraag wat er nu zo bijzonder aan is. Ik vond het allemaal zulke onsymphatieke, gestoorde karakters, dat ik me nauwelijks kon inleven en me alleen maar zat te ergeren. 3***

Typische Engelse misdaadfilm die heel wat pretendeert te zijn, maar het net niet is. Veel grof taalgebruik en off-screen geweld, maar veel te brave/saaie karakters. En een traag verhaal wat maar niet op gang wil komen.

Verder is de romance met Keira Knightley bloedeloos en onwaarschijnlijk en lijkt er alleen ingestopt om wat vrouwelijk volk naar de cinema te krijgen. Positieve uitzondering is het personage van David Thewlis, het enige leuke typetje in de film.

Ook de cinematografie is niet opvallend. Neem bijvoorbeeld de executies: we zien een man en een vrouw en even later zien we 3 seconden een bebloede hamer in beeld met de haren van de vrouw. Lijkt gewoon nergens op. Wat dat betreft past de soundtrack prima: nietszeggende top 40 Britpop.

Deze wannabe Ritchie kan je dus rustig overslaan. 2,5*

Onevenwichtige film.

De jaren '90 waren geen hoogtijdagen voor horrorfilms en zeker niet van het occulte soort à la Barker. Ik dacht dus dat ik de meeste interessante werken wel gezien had, maar Lord of Illusions heb ik blijkbaar ergens gemist. En hoewel geen topper, is deze film toch zeker de moeite waard.

Op bepaalde vlakken springt de film er echt uit. Vooral in het begin leek het een film van pas een paar jaar oud. Barker maakt veel gebruik van korte snelle montage om o.a. de nachtmerries van de detective weer te geven. Precies zoals we dat de laatste jaren van horror regisseurs gewend zijn (al slaan sommigen hierin door). Ook het monster design c.q. gore komt modern en geen moment gedateerd over. Het levert in ieder geval een lekker duister sfeertje op, met mooi gefilmde donkere scenes.

Helaas kan Barker dat hoge niveau nooit vasthouden. Als het - overigens rommelige - verhaal eenmaal gaat lopen, worden de scenes eentoniger, de effecten slechter en de soundtrack bombastischer. Zeker in de tweede helft was er van spanning dan ook weinig te merken. Sommige scenes blijven de moeite waard, zoals de herrijzenis van Nix, maar als geheel wordt het toch een stuk minder. Zelfde geldt eigenlijk voor het acteerwerk, waarbij enkele personages wat mij betreft gewoon weggelaten konden worden.

Een wisselvallige film dus, waarvan ik toch redelijk heb kunnen genieten. 3***

Erg fijn genre werk, waarmee Zombie teruggrijpt op de horrorfilms uit de jaren '70/'80, maar wel in een eigentijds jasje. Sterke, originele soundtrack en lekker occulte weirdness. Hier en daar hallucinerend mooi. Had nog iets gekker gemoeten voor een echt hoge score, want het ontbrak de film aan spanning. Veel beter in ieder geval dan die irritante hillbilly slasher van hem, The Devil's Rejects. Verder nog geen werk van Zombie gezien, maar dit smaakt naar meer. Dankzij Mozarts Requiem een halve ster extra. 3,5*

Ik mis een beetje komedie...

Als Brooks fan, met een film van hem in mijn top 10, viel me Lost in America tegen. Het idee is prima. De personages ook. Een ontevreden yuppenstel ui LA besluit een langdurige sabbatical te nemen om over de zin van het leven na te denken. Ze kopen een camper en gaan door Amerika trekken. Helaas is hun eerste stop Las Vegas, waar de onnozele vrouw hun hele kapitaal vergokt. Berooid en te neergeslagen zijn ze gedwongen ongeschoolde banen te nemen in een slaperig woestijnstadje.

Tot zover klinkt het goed, ware het niet dat de film dan al lang over de helft is. Waar ik rekende op een situatie komedie annex roadmovie, gooit Brooks het veel meer op de filosofisch moralistische boeg. Hij besteed bijzonder veel tijd aan de opbouw om maar duidelijk te maken dat het eigenlijk een verwend stel is dat niets te klagen heeft. Dat had ook in vijf minuten gekund. Vervolgens volgt er een eindeloze ruzie als ze hun geld verloren hebben. Nu vroeg ik me echt af wanneer de film eens ging beginnen.

Uiteindelijk bleek er een half uurtje over te zijn, waar je in twee scenes ziet dat hun ongeschoolde baantjes en hun armoedige bestaan toch ook geen geluk brengen. Brooks en zijn vrouw weten vervolgens niet hoe snel ze hun oude yuppenbestaan weer terug willen. Al met al zijn ze slechts een maand weggeweest. Brooks concludeert: Als je rijk en ongelukkig bent, wordt je niet gelukkig in een simpeler bestaan. Hoe saai je rijke leven ook is, geniet ervan, want een arme heeft helemaal niets te kiezen. Deprimerend inderdaad.

2,5*

Maandag een tandartsafspraak maken; tandglazuur is gebarsten.

Brrr, wat een vreselijke tegenvaller. Ik houd best van sentimentele films (kijk mijn stemmen er maar op na!), echter dit gaat me te ver. Alles voelt zo nep, zo geconstrueerd in deze film. Aangezien ik tegenwoordig te lui ben zelf recensies te schrijven, houd ik het bij een paar vrij vertaalde quotes uit het NY times review:

"Love Actually is als een onverteerbare Christmas pudding van epische proporties (...). Door de mooie opening van de film, gesproken door Hugh Grant, zou je bijna in dit banale sentiment trappen. Maar het idee van liefde wordt in Love Actually oppervlakkig en oneerlijk weergeven. Het zoete sfeertje maskeert een bitter cynisme over werkelijke menselijke emoties dat hier niet behandeld wordt. (...) Maar het is onwaarschijnlijk dat een bepaald inzicht bedoeld was. Love Actually is een lappendeken van gekunstelde ondeugendheid en gedwongen moraal, die eindigt zoals het begon: met knuffelen en kussen op een luchthaven (waar terugkerende passagiers misschien hun opluchting uiten na het zien van een film als deze). De losse eindjes worden netjes afgewerkt - op dezelfde manier je een vuilniszak dichtknoopt en deponeert."

Het bovenstaande geeft mijn gevoel na het zien van deze film aardig weer. Jammer, want het zijn stuk voor stuk goede acteurs, maar voor romantiek van dit banale niveau kun je net zo goed GTST opzetten. Halfje voor Mr. Bean. 1*

Het is dat ze Spaans spreken, anders had Lucía y el Sexo zo een Nederlandse film kunnen zijn. Want sex is eigenlijk het enige wat de klok slaat in dit nietszeggende niemendalletje.

Ik had het gezien de titel kunnen raden, maar je kunt maar nooit weten dacht ik. Het verhaaltje heeft letterlijk weinig om het lijf: Schrijver raakt verstrikt in zijn eigen fantasiewereld (hoe origineel) en de kijker mag raden of de gebeurtenissen in de film werkelijk/misschien/helemaal niet plaatsgevonden hebben. Of dat het gedeeltelijk fantasie was en gedeeltelijk werkelijkheid. We komen er als kijker in ieder geval niet achter en het boeit ook niet.

Wat rest zijn eindeloze sexscènes en een handvol aardige beelden van vermoedelijk het eiland Formentera. En ik geef toe, de actrices hebben mooie tieten. Maar wie meer van piemels houdt komt ook aan haar trekken. Kortom: echt een film voor de hele familie. Vervelend wordt de film verder nooit, maar een voldoende verdient deze arthouse-pornofilm absoluut niet.

2,5* en vanavond maar weer een echte pornofilm kijken.