Opinions

De biopic over Ray Kroc noem ik een geschiedenis die vertelt moet worden. Bij Walt before Mickey zeg ik: een geschiedenis die niet vertelt moet worden. Of in ieder geval op een andere manier.

Na Ray Kroc (brood) komt Walt Disney (spelen), dus zo'n man verdient een goede film. Dat is hier helaas niet gelukt. Grootste manco is het zeer matige script. Wat random zaken worden uit Disney's leven geplukt en zowat elke scene gaat over geldproblemen. Geen moment weet de film duidelijk te maken wát Walt Disney nu zo bijzonder maakte.

Verder irriteert de niet serieuze toon van de film, alsof je naar een kinderfilm zit te kijken. Waarschijnlijk wilden de makers een soort ode brengen, maar het komt niet over. Goed, globaal krijg je een beeld waar het allemaal mee begonnen is, maar dit doet de man en zijn bedrijf geen recht. Ook het einde voelt afgeraffeld.

Geen verrassing dat zo'n low-budget productie op Netflix staat. 2,5*

Jeugdsentiment...

Voor mij is het zeker 20 jaar geleden dat ik de film voor het eerst (gedeeltelijk) zag. Later nog wel eens in z'n geheel gezien, maar dat is toch ook al eind vorige eeuw. Een herziening na zo'n lange tijd is daarom een risico, want je smaak ontwikkelt zich in de loop der jaren, maar Warlock blijft staan als een huis. Het is nog steeds een degelijk occulte horror roadtrip, inmiddels met cultstatus.

Eng is de film natuurlijk niet meer; daarvoor zijn veel effecten verouderd en komt de toon nu wat luchtig over. Wel zitten er nog best een aantal effectieve kills in, zeker in het begin. Wat volgt is een vermakelijk kat en muisspel tussen warlock (Julian Sands) en de warlockjager met zijn vrouwelijke sidekick. Vooral Sands is bij vlagen bijzonder creepy.

Verder moet de film het vooral van de sfeer hebben; een goede mix van de jaren '80, aangevuld met occulte ingrediënten uit de jaren '70. Warlock is ook een vreemde eend in de bijt, uit een tijd dat het horrorlandschap volledig werd gedomineerd door slashers. Misschien dat de film me daardoor altijd zo goed is bijgebleven. De film is verder onderhoudend tot en met de climax aan toe.

3,5* blijven staan.

Vreemd filmpje.

Het lijkt hier om een productie van een beginnende filmmaker te gaan. Warlock Moon is een kort filmpje met een nogal amateuristische en goedkope look. Alleen van regisseur Bill Herbert is daarna nooit meer wat vernomen; er is werkelijk niets over deze man te vinden. Des te vreemder dat zo'n film een DVD release heeft gekregen. Misschien is dat te danken aan acteur Joe Spano - die later nog een redelijke naam heeft opgebouwd - al is dat ook niet met zekerheid na te gaan.

Ook de film zelf voelt wat out of place. Natuurlijk kun je aan de kleding zien dat het zich in de 70ties afspeelt, maar het verhaal zelf is niet duidelijk te classificeren. Het is een aparte mix van spookhuis, slasher en occultisme, gevat in een dromerige atmosfeer. Het acteerwerk varieert van goed tot raar en middelmatig. In het einde lijkt geknipt, want de aftiteling begint al terwijl de film nog gewoon doorloopt. Of is het een vroeg voorbeeld van een post credit scene?

Echt vermaakt heb ik me niet, maar allicht is dit wat voor de echte liefhebbers, zoals jeroentjuhhhhh? 2**

Ik sluit me aan bij de vorige reageerder; een verschrikkelijk slecht gekozen onderwerp en een zeer matige uitvoering maken dit één van de minste filmpjes uit de serie.

Jammer, want de laatste drie filmpjes van seizoen 2 halen het niveau flink naar beneden. 1,5*

Wat weinig berichten, terwijl toch genoeg valt te melden over deze film.

Met The Watcher in the Woods wilde Disney meeliften op de grote populariteit van gothic/occulte horrorfilms in de jaren '70. Men schreef het script naar de gelijknamige horror roman en stelde met John Hough (The Legend of Hell House) een heuse horror regisseur aan. Dit leidde echter al snel tot conflicten tussen schrijvers en producer enerzijds en de Disney company policy anderzijds, want het moest natuurlijk wel een kinderfilm blijven.

Uiteindelijk werd het script ingrijpend aangepast; het originele verhaal is immers een roman voor volwassenen en is veel donkerder en occulter van toon. Ook het einde werd aangepast, al heeft het heel wat voet in de aarde gehad voordat het perfecte Disney happy end gevonden was. Naar verluidt zijn meer dan 150(!) versies geschreven.

Niettemin is The Watcher in the Woods volgens kenners één van de griezeligste Disneyfilms ooit gemaakt. De film is qua sfeersetting, camerawerk en score prima te vergelijken met horror tijdgenoten. Een schitterende locatie (ook gebruikt in de originele The Haunting), een aantal goede scares en bovengemiddelde acteurs (Bette Davis) doen de rest. Eigenlijk deugd er maar één ding niet: het einde. Dat is zoals gezegd typisch Disney en vormt echt een anti-climax.

Toch zou ik deze film niet snel voorzetten aan een kind van 5, daarvoor is het absoluut te spannend. Misschien verklaart het ook wel waarom Disney nooit verder is gegaan op deze (horror) weg. En dat is eigenlijk best jammer. 3,5*

Wijlen Corey Haim in zijn hoogtijdagen.

Watchers is zo'n typische jaren '80 puberhorror, waar wel veel wordt in gemoord, maar waar de kills zelf offscreen plaatsvinden. Hooguit krijg je als kijker het eindresultaat te zien. Denk aan andere Corey movies zoals Silver Bullit of The Lost Boys. Voor het echte griezelwerk moet je hier dus niet zijn, daarvoor is het iets te luchtig, al heeft de film genoeg charme om interessant te blijven.

Het boek heb ik nooit gelezen, maar naar wat ik heb begrepen heeft de film weinig met het originele plot te maken. Hier draait het om tiener Travis (Haim) die een superintelligente hond mee naar huis neemt. Helaas blijkt het dier weggelopen uit een geheim experiment en krijgt hij zowel de overheid als een verschrikkelijk monster achter zich aan, dat ook weggelopen is uit datzelfde experiment. Haim speelt niet onverdienstelijk, al moet hij het zoals in al zijn rollen vooral hebben van zijn jeugdige charme. Iets waardoor de bakvisjes verliefd werden en de jongens jaloers. Toen hij opgroeide en die x factor wegviel raakte zijn carrière niet voor niets in het slop.

Grootste troef in de film is echter Michael Ironside. Waar die man verschijnt heb je al een halve horrorfilm. Als eeuwige slechterik speelt hij een heerlijke rol als psychopathische overheidsdienaar dit keer, die letterlijk over lijken gaat. Terwijl de lijken zich links en rechts opstapelen komt het tot een onvermijdelijke confrontatie tussen de personages van Ironside, Haim en het monster. Geen verkeerde climax.

Verder is Watchers best een sfeervol filmpje. Veel stille gebouwen en donkere bossen met op de achtergrond wat sombere '80-ties synthesizer klanken weten toch een dreigend sfeertje op te wekken. Overdreven goed is het allemaal niet, daarvoor is het monster iets té cheesy, maar ik waardeer dit toch met een ruim voldoende. 3,5*

Niks bijzonders.

Coming of age drama's zoals The Way, Way Back verschijnen al zeker sinds de jaren '70 geregeld in de bioscoop en deze film is weinig anders dan een eigentijdse update in het genre. Al met al is geen slechte film, maar memorabel is het absoluut niet. Zoals meestal is de hoofdpersoon een wat verlegen (puber)jongen die door het gemis van een mannelijk rolmodel (vaderfiguur) in zijn leven z'n draai niet kan vinden. In oudere coming of age films werd dat gemis vaak veroorzaakt door oorlog of ziekte, maar aangezien die steeds minder voorkomen kiest men hier voor een echtscheiding. En uiteraard is de stiefvader een eikel. Tot zover de set-up.

The Way, Way Back ziet er best leuk uit, de soundtrack is redelijk en het tempo laidback op een aangename manier. Daar valt verder weinig over te klagen. Maar de film mist een beetje schwung. Emotioneel wil het niet worden, noch echt komisch. Het kabbelt lekker voort, zonder hoogtepunten of diepe dalen. Sam Rockwell als manager Owen blaast de film gelukkig wat leven in en uiteraard speelt hij de broodnodige vaderfiguur voor Duncan.

Hierdoor verkrijgt Duncan, niet geheel verrassend, zijn zelfvertrouwen en daarmee is het meeste over de film wel gezegd. Wat betreft het einde vielen me echter een paar positieve punten op: 1.) Duncan's romance met Susanna blijft platonisch en 2.) De familie gaat gewoon gezamenlijk naar huis. Daar trappen de regisseurs niet in de valkuilen van goedkope teen movies, waar de hoofdpersoon aan het eind altijd alles krijgt wat zijn hartje begeert. Dit blijft gelukkig realistisch.

Mede door het normale einde een degelijke 3***.

Stukken minder dan Food Inc., Taste the Waste of Meat the Truth. Waar die documentaires de huidige situatie schetsen en hier vragen bij stellen, is We Feed the World vooral op zoek naar een schuldige. En uiteraard is de vrije markteconomie weer de klos.

Het vingertjes wijzen overheerst in deze documentaire, op een manier in beeld gebracht dat je wel een afkeer moet krijgen van coöperaties als Nestlé. Film wat arme immigranten, hongerende negertjes en eenvoudige Roemeense boeren, plaats deze beelden tegenover een CEO in z'n moderne kantoor en de toon is gezet. De documentaire makers leveren echter geen enkel bewijs dat de Westerse coöperaties en de vrije markt schuldig zijn aan de situatie waarin deze mensen verkeren. Eén voorbeeldje: de hongerige Braziliaanse negertjes zijn gefilmd in Pernambuco en de sojavelden in de Amazone. Beide landstreken liggen duizenden kilometers uit elkaar. De documentairemakers doen echter net alsof die arme Brazilianen van hun land zijn verdreven door de boze coöperaties (wat sommige mensen hier ook schijnen te geloven). Complete onzin natuurlijk. En zo stikt de documentaire van allerlei valse verdachtmakingen.

En wat als we de vrije markt zouden afschaffen? Zou het dan allemaal beter worden? Ik denk eerlijk gezegd van niet, sterker nog: in Oost Europa heeft men dat 60 jaar lang geprobeerd. Dat geweldig geslaagde experiment heette de Sovjet-Unie. Een toonbeeld van welvaart, eerlijke inkomensverdeling, milieubewustzijn en dierenwelzijn *kuch*. Laat ze in Europa eerst maar eens die landbouwsubsidies afschaffen; daarna pas kun je spreken over een vrije markt. Zolang overheden voedsel blijven dumpen in de derde wereld en daarmee lokale economieën vernietigen, mag je de vrije markt niet de schuld geven.

Inhoudelijk is het geen slechte documentaire, maar door het constante vingerwijzen vertroebelt de boodschap. Kijk liever eerder genoemde documentaires. 2,5*

Lichte tegenvaller.

Ondanks de vele lovende kritieken en de originele invalshoek, kan We're the Millers de verwachtingen niet waarmaken. Meestal zijn die typische disfunctionele familie komedies verre van leuk, aangezien de karakters veel te onrealistisch en te gekunsteld zijn, denk aan de The Royal Tenenbaums of Little Miss Sunshine. Aangezien het hier niet eens om een echte familie gaat, heb je als scriptschrijver veel meer middelen om de uiteenlopende karakters op komische wijze te laten botsen. Helaas lukt dat maar half.

Belangrijkste probleem is dat de hoofdpersonen én de bij personen gewoon niet grappig zijn. Jason Sudeikis is te zwak en te lief om de film te dragen: in deze rol had een echte vuilbek als Robert Downey jr. of Charlie Sheen beter gepast. Jennifer Aniston heeft het altijd al meer van haar uiterlijk dan haar komische talent moeten hebben en Emma Roberts is toch een beetje een non-talent. Eervolle vermelding voor Will Poulter; hij is de enige die echt een leuke rol weet neer te zetten. Van de overige personages moet de film het ook niet hebben. De flauwe wigger/skater "dude", de Fitzgerald familie en Ed Helms als druglord kunnen geen moment overtuigen.

Hier en daar valt er best wat te lachen; daar leent zich zo'n script vol misverstanden en situatie humor sowieso wel voor. Maar met meer komische acteer talenten was het ook een echt grappige film geworden, terwijl het nu blijft hangen rond de middelmaat. 2,5*

Ooit gedeeltelijk gezien, toen ik nog te jong was voor dit soort puberale ongein, want zodra mijn ouders erachter kwamen ging de t.v. uit.

Sommige scenes kon ik me nog wel herinneren, zoals dat gezeul met dat lijk in die strandvilla. Ik lag als kind te stikken van de lach. Nu was dat helaas een stuk minder: inmiddels ben ik weer te oud voor dit soort humor. Veel van de grappen zijn belegen als je al veel van dit soort films hebt gezien. Dat in combinatie met het langzame jaren '80 tempo en de toch matige acteurs maken het een vrij lange zit, ondanks de (tegenwoordig) korte speelduur.

Mijn advies dus: kijk Weekend at Bernie's als je minimaal een jaar of 16 en maximaal een jaar of 25 bent, met een groep vrienden en een grote pot bier. Dan is het zeker een topper. Voor mij geldt: 2,5*.

Ontzettend flauwe meuk, die ik maar snel moet vergeten. Waar zijn de tijden gebleven met Eddie Murphy, de Cosby show of Will Smith, toen Afro-Amerikaanse humor wél leuk was. Vooralsnog blijft het wachten op een waardige opvolger, want Martin Lawrence is dat zeker niet. 2**

Tweede filmkeuze voor de oudejaarsavond beviel beter.

Afgezien van het concept - wat ik overigens volstrekt belachelijk vind - dat in de eerste 20 minuten uit de doeken wordt gedaan, ligt de focus van de film verder vooral op actie. Wat volgt is een onderhoudende mysterie-thriller, met een spannend kat-en-muisspel tussen de zeven zussen (Noomi Rapace) en de geheime dienst.

Memorabel of diepgaand is het verder nergens, daarvoor is de thematiek te banaal. What Happened to Monday is dus uitermate geschikt voor een ontspannende filmavond.

Gortdroge vampier mockumentary

Typisch humor waar je van moet houden. Dit was té hipster voor mij. Vreselijk quirky, als een vroege Wes Anderson, echter in een veel trager tempo en zonder de mooie decors. Het gegeven is best leuk, zoals wel vaker bij soort films, maar hooguit voor de duur van een korte sketch; niet een hele film. Al vrij snel begonnen de irritante personages te vervelen en behoudens enkele aardige momenten, was het grotendeels een vermoeiende zit.

2**

Leuk idee, waardeloos uitgewerkt. De film kende weinig schrikmomenten, maar dat hoeft geen probleem te zijn als de sfeer en het verhaal goed zijn. In dit geval echter was het verhaal zo baggerslecht, met een moordenaar die je 2 seconden in beeld ziet en daarom net zo goed een willekeurig ander persoon had kunnen zijn. Er is helemaal niks dat in de richting van deze man wijst en ook degenen die de moordenaar zouden hebben gedwongen blijven totaal onbekend. Er is geen plan, geen lijn in het verhaal, alles kabbelt voort en ineens is het afgelopen. Dus blijf ik steken op 2,5*.

Flinke dosis zelfbevlekking van een matige documentaire maker.

Behalve wat beelden van NY, Philadelphia en Israël zie ik hier eigenlijk niets nieuws. Van der Valk presenteert een constante stroom beelden die al honderd keer voorbij zijn gekomen bij Nova, 2Vandaag en ga zo maar door. Wilders wordt vooral als 'het grote gevaar' afgeschilderd, maar over zijn drijfveren komen we niets te weten. We komen wel te weten dat er een grote samenzwering gaande is van Joden en fascisten met uiteraard de moslims als zielige slachtoffers.

De hele toon van de documentaire is erop gericht om PVV-aanhangers een beetje belachelijk te maken, terwijl de grootste kneus natuurlijk Van der Valk zelf is. Bijna 80 minuten lang loopt-ie te jammeren dat hij Wilders niet mag spreken. Best knap eigenlijk als je daarvoor een jaar de tijd hebt. Misschien toch iets verkeerd aan je aanpak?

Volgende keer graag een documentaire over de tolerantie van de Islam tegenover andere religies, te beginnen in Mekka. Wel moslim worden, Van der Valk, anders kom je er daar ook al niet in! Licht vermakelijk: 1,5*

Witte boorden gangster film.

Menig maal tijdens de film moest ik denken aan Scarface of aan die tientallen andere grote misdaad epossen. Want eigenlijk zie je hier hetzelfde, wat ook weer verklaart waarom het bij het MM publiek zo aanslaat. In deze film worden de slachtoffers echter niet met een kettingzaag, maar door telefoonterreur bewerkt. Verder zijn het standaard rise and fall plot, de bergen cocaïne, de dure wagens en de lekkere wijven natuurlijk precies eender.

Zoals vaak met dit soort films is the rise interessanter dan the fall. Scorsese weet alle uitspattingen door middel van korte flashbacks op humoristische wijze in beeld te brengen en het regelmatig breken van de vierde wand, leidt tot een verfrissende vertelstructuur. Uiteraard zijn de wijven om te smullen, maar voor goed acteerwerk moet je bij DiCaprio zijn. Hij zet de rol van beurs gladjakker overtuigend neer, met Jonah Hill als bloedirritante sidekick.

Vervolgens komt de onvermijdelijke fall en verzandt de film in de typische misdaadfilm cliché's. Nog meer cocaïne, echtelijke ruzies, geschreeuw, politie onderzoeken; het voelt vooral als een herhaling van zetten. Tegelijkertijd wordt de luchtige sfeer vervangen door een meer dramatische insteek, met als dieptepunt de ruzie om zijn kinderen. Ik vermoed dat dit deel van de film dan ook het minst op waarheid berust, in tegenstelling tot alle decadente uitspattingen. Daar wil ik best in meegaan.

Uiteindelijk was ik blij dat het was afgelopen; dit had makkelijk een half uur korter gekund. 4,5* voor the rise, 2,5* voor the fall

Welke is beter? Dit origineel of de remake met Harry Potter?

- Hoofdrolspeler: Adrian Rawlins in het origineel gooit het vooral op de psychologische toer. Erg veel lijkt er niet te gebeuren en het is vooral de suggestie die hem gek maakt. Lang kun je zelfs nog denken dat het allemaal tussen zijn oren zit. Daniel Radcliffe daarentegen wordt wel degelijk fysiek bedreigt. De doden vallen links en rechts bij bosjes en ook hij is zijn leven niet zeker. Desondanks probeert hij op de been te blijven. Uiteindelijk ligt mijn voorkeur daarom bij de nieuwe film. Radcliffe is overtuigender als jonge advocaat die met bovennatuurlijke zaken moet dealen, terwijl Rawlins overkomt als een snotterend kind dat van een windvlaag en een beetje mist al van de kaart raakt.

- Bijrollen: Het origineel wijdt maar weinig uit over de voorgeschiedenis van het dorp en zijn mensen. Alleen het personage van Sam Toovey, de landeigenaar, wordt iets meer uitgediept. Wel heeft de vrouw van de advocaat iets meer screen time. De remake daarentegen creëert een algehele sfeer van paranoia en laat veel meer zien waarom veel dorpelingen zo bang zijn voor de vrouw in het zwart. Mijn voorkeur gaat ook hier naar de remake.

- Effecten: Het origineel blijft dicht bij het oorspronkelijke verhaal. Je ziet maar weinig van de vrouw in het zwart en het meeste is suggestie: geschreeuw, voetstappen, schaduwen etc. Maar als ze dan eindelijk in vol ornaat verschijnt zit je op het puntje van je stoel. De remake gaat erg over-the-top: overal sterven er kinderen op de meest gruwelijke manier, de film zit vol schrikeffecten en tientallen spookverschijningen. Hier is het origineel veel effectiever in zijn less is more benadering: ik hoef niet liters bloed te zien om te weten dat er gevaar dreigt.

- Verhaal: Het origineel is trouwer aan het boek en legt de focus op de jonge advocaat en zijn directe omgeving. Hoewel de remake meer back story levert, sleept het er ook veel dingen bij, zoals de kinderen die zelfmoord plegen na het zien van de vrouw in het zwart. In het tempo waar in de remake de doden vallen, zou er binnen een jaar geen kind meer in leven zijn! Het einde in het origineel is onverwachter en dus enger, de remake maakt alles (inclusief de vrouw in het zwart) veel te gecompliceerd.

Conclusie: beide films hebben hun sterke kanten. Voor de betere acteurs en de overtuigender dorpelingen kies je de remake. Voor de echte gothic horror met een simpel en effectief verhaal, zonder overbodige bombast, kies je het origineel. Beide films: 3,5*

Ze gaan wel vooruit daar in Hollywood. Sinds Brokeback Mountain is homoseksualiteit bespreekbaar gemaakt bij het grote publiek en dat is nog maar twee jaar geleden. Nu volgen dus al voorzichtige pogingen om ook pedoseksualiteit bespreekbaar te maken, zonder er gelijk een 'Freddy Krueger' sfeertje om te hangen. Was er een paar jaar geleden Happyness, dat 1 pedo karakter kende, The Woodsman beslaat zelfs een hele film. Chapeau voor deze poging, maar in het vervolg graag iets boeiender, want dit was wel vrij saai. 3***

Aardige zombiefilm, die een beetje het midden houdt tussen Romero's apocalyptische Dawn of the Dead-reeks en de recentere snelle zombies uit de 28 Days films. Helaas zijn dit wel betere films.

World War Z biedt prima popcornvermaak en wil vooral niet te diep gaan of te griezelig worden; een typisch hedendaags Hollywood product. Waar Romero veel meer op de psychologische horror toer ging en een nare sfeer van wanhoop wist te creëren, blijft deze film relatief gezellig. Natuurlijk vallen er links en rechts doden, maar de hoofdpersonen blijven wonderwel gespaard van alle ellende. De 28 Days-reeks aan de andere kant gooide het vooral op de shock en gore effecten, door als één van de eerste de razendsnelle 21ste eeuw zombies te introduceren. Ook op dit punt faalt World War Z. Eng of spannend wil het nauwelijks worden en veel bloed krijgt de kijker niet te zien. De zombies worden meestal van afstand gefilmd en als er een close-up komt, staan ze braaf stil. Het meeste hak- en snijwerk gebeurt off screen.

Ondanks het dus wat brave imago, weet deze film echter wel degelijk te boeien. Met name de epische beelden van de chaotische steden, met als hoogtepunt Jeruzalem, springen er echt uit. Het gigantisch veel grotere budget van Marc Foster laat zich hier zeker gelden. Ik heb het verder niet uitgebreid onderzocht, maar ik vermoed dat World War Z by far de zombiefilm met het hoogste budget aller tijden is, ook als je inflatie meeneemt. Daarnaast is de cast met Brad Pitt natuurlijk bovengemiddeld sterk voor een zombiefilm. Slechts zelden dat A-acteurs zich hiervoor laten lenen. Maar zoals eerder gezegd mist de film spanning en sfeer en dat mag je de makers met zo'n budget best aanrekenen.

Ruim voldoende, al moet je voor de betere zombiefilms ergens anders zijn. 3,5*

Onderhoudende, maar weinig opzienbarende speelfilm over een overjarige worstelaar.

Op bijna documentaire-achtige wijze doet Aronofsky verslag van het treurige leven van de gevallen worstelaar Randy Robinson. En daar gebeurt bitter weinig in, waardoor je als regisseur meteen al met een probleem zit opgezadeld. Aronofsky slaagt er ook maar gedeeltelijk in dit probleem op te lossen. Het camerawerk is niet bepaald verfrissend, na alle reality tv van de afgelopen jaren, maar het werkt. Grootste manco zijn eigenlijk de zwak uitgewerkte bij personen. Als kijker kom je haast niets te weten over de stripper/vriendin of zijn dochter. Op de strand scène met de dochter na, zijn de dialogen nauwelijks interessant. Resten de eindeloos herhaalde beelden van vergankelijkheid. Maar dat ligt er weer zo dik bovenop, dat zelfs een blind paard dat nog kan zien. Rourke doet z'n best, maar het script is simpelweg te oppervlakkig om tot een echt grote film te komen.

Ik kan me voorstellen dat deze worstelaars film in Amerika hoge ogen gooit, maar net als andere Amerikaanse sporten doet het me niet zoveel. 3***