Opinions

Het is even wennen aan het lage tempo en het matige geluid, maar na een tijdje ga je helemaal in het verhaal op. Achteraf kan ik niet anders concluderen dat 'M' het verdient om een klassieker te zijn.

De film opent erg sterk met de zingende kinderen en de camera die daar rustig op inzoomd. Nu weet ik ook gelijk waar Wes Craven zijn inspiratie vandaan haalde voor 'A Nightmare on Elmstreet'. Echter in tegenstelling tot deze en vele andere films rond een seriemoordenaar, ontwikkelt 'M' zich zeker niet tot een cliché horror/thriller met het gebruikelijke gegil en de achtervolgingen.

Vervolgens wordt de moordenaar geïntroduceerd en dat gaat naar mijn smaak iets te snel. De eerder gecreëerde spanning vloeit weg en er volgt een minder boeiend stuk over de politie inzet, de reacties van de pers en de man in de straat. Het komt allemaal wat oubollig over en daar verraadt de film zijn leeftijd.

Gelukkig wordt de draad weer opgepakt en komt de spanning terug als de onderwereld tot actie overgaat. Opnieuw indrukwekkende cameravoering; de politie inval in het café en de (voor die tijd) originele manier van switchen tussen de twee vergaderingen. Tegenwoordig minder bijzonder, maar in vergelijk met andere films uit die tijd (b.v. de sterk overgewaardeerde Chaplin films) zeer vooruitstrevend.

Wat volgt is een interessant kat-en-muis-spel tussen onderwereld en bovenwereld in het vangen van de moordenaar. De climax tijdens het volksgericht is aardig gedaan, al komt het een beetje onrealistisch op mij over. Lorre's monoloog en de speech van zijn 'advocaat' is in zijn tijd geplaats zeer bijzonder, zeker gezien de gruwelen die een paar jaar later zouden volgen in Duitsland. Maar ook in onze tijd kan men nog lering trekken uit deze boodschap.

Samenvattend kan ik concluderen dat 'M' zeker de moeite waard is geweest; een sterk begin, hier en daar wat mindere stukken, maar over het geheel een boeiend verhaal met een stevige boodschap. Ook erg sterk camerawerk, waar ik vaak bij nieuwere films niet op let, maar wat hier erg in het oog springt. Zwak punt blijft de wat trage opbouw en het zwakke acteerwerk van sommige bijrol spelers. Het matige geluid is jammer, maar kan je moeilijk de film aanrekenen.

4**** zijn zeker niet teveel, al verwacht ik bij herziening ook niet meer.

Degelijke Miyazaki.

Na zijn op hol geslagen fantasie in Howl's Moving Castle was ik weer even toe aan een meer down to earth Ghibli. De enige fantasie die je in Kiki's Delivery Service aantreft is het gegeven dat er heksen zijn die kunnen vliegen. Verder is het historisch gezien een ratjetoe (een soort mix van technieken van de jaren '20 t/m de jaren '70), maar dat ben ik inmiddels gewend van Miyazaki, al kun je het ook onder fantasy scharen.

Hoofdpersoon Kiki is een sympathiek karakter, dat voor een keer redelijk is uitgewerkt. Echte binding kreeg ik helaas niet met haar, dat blijft bij Ghibli films toch een zeldzaamheid. De dialogen zijn daarvoor te eenvoudig en de gevoelens van het personage te oppervlakkig. Eigenlijk vond ik het kattenpersonage nog het leukste, in mijn Disney versie vertolkt door de vermoorde Phil Hartman. De Engelse versie is postuum gereleased en aan hem opgedragen.

Enige andere personage dat er uitspringt is de schilderes, die zorgt voor de moraal. Talent zit in je en krijg je niet door ervaring, maar door in jezelf te blijven geloven. Mooie boodschap en een stuk realistischer dan het Amerikaanse 'Everyone is special'. Not. Anders zouden we allemaal schilder, muzikant of acteur kunnen worden. Verder ziet het er uiteraard piekfijn uit en is de soundtrack aangenaam, zoals we van Ghibli gewend zijn.

Ruim voldoende. 3,5*

Melige komedie met een onuitstaanbare John Heder in de hoofdrol.

Grootste manco aan de film zijn de onwaarschijnlijke personages, die nooit echt menselijk worden. John Heder is té overtuigend in zijn rol als sadistische maniak, waardoor zijn transformatie tot menselijke goedzak gewoon niet overkomt. Daniels en Keaton daarentegen zijn nauwelijks meer dan typetjes en juist hun gebrek aan karakterontwikkeling maakt hun personages onwaarschijnlijk.

De film was zelfs beter geweest als men Heder compleet had laten doordraaien en er een horrorfilm van was gemaakt, want behoudens het eerste half uur viel er weinig te lachen.

Gelukkig zijn er ook nog positieve dingen te vermelden: de paar wél geslaagde grappen, zoals het hypocriete meisje dat niet kan zingen (Idols) of de presentatie van zelfhulpgoeroe Daniels (Dr. Phil) zijn sterk én herkenbaar. Daarnaast laat de film je toch met een fijn gevoel zitten, ondanks het afgeraffelde einde.

De eerste recensies van Mama's Boy deden het ergste vermoeden, maar de film is prima voor een regenachtige maandagavond. 3***

Degelijke western die aan alle verwachtingen (en cliché's) voldoet. Het acteerwerk is soms wat houterig, maar verder bevat de film alle ingrediënten om het tot een spannend geheel te maken. Wat me nog het meest opviel was dat het een kleurenfilm betrof; zie je niet vaak bij een film uit de jaren '40. 3.5*

Nou nee, daarvoor is het toch wat te mager allemaal. Denzel Washington acteert goed, maar het verder eenvoudige verhaal en de irritante montage maken het voor mij toch echt geen topfilm. Jammer, zonder die onnodig lange 'flitsscenes' had er zeker een 4*ren ingezeten. Nu blijf ik steken op 3,5*.

Overigens heerlijke muziek van Debussy .

Uit de rommelbak van de Aldi. Gortdroge registratie van politieke spelletjes in het Napels van de jaren '60. Op bijna documentaire-achtige wijze wordt verslag gedaan van de relatie tussen corrupte politici en de Napolitaanse bouwwereld.

Interessant? Zeker. Boeiend allerminst. En zie de recente vuilniscrisis in Napels nog altijd actueel. Niet alleen in Italie: vervang Napels voor Amsterdam en rechts voor de PvdA en je krijgt hetzelfde.

Le Mani Sulla Citta is inderdaad een film voor de echte liefhebber, die je bij voorkeur niet 's avonds moet bekijken, want je houd je ogen niet open. Prima voor een verregende 2de Paasdag, dat wel. 2,5*

Had meer ingezeten.

Cast, camerawerk en soundtrack valt weinig op aan te merken. Mooie beelden van Rotterdam, met een paar echter Rotterdamse karakters. Eigenlijk een prima marketing filmpje voor de stad, met de altijd geweldige Waardenberg in de hoofdrol. Globaal is het verhaal ook niet onaardig. Maar hier zitten wel de grootste missers in.

Zo blijf ik wat moeite houden met dat rare multi culti sfeertje in de film, wat tegenwoordig in elke Nederlandse film verplicht lijkt. Eén van mijn beste vrienden is Joegoslaaf, ik heb jaren een Turk als huisgenoot gehad, maar nooit heb ik zulke belachelijke dialogen gevoerd. Sommige opmerkingen waren in de jaren '50 volgens mij al uit de tijd, zoals die kameel 'grappen'. Tuurlijk roep ik ook wel eens buitenlanders zus of zo, maar in de dagelijkse omgang behandel je mensen toch hetzelfde, waar ze ook vandaan komen. Tenzij ze zich totaal anders c.q. onmogelijk opstellen, maar daar was hier geen sprake van. Maar correct me if I'm wrong. Misschien zijn er inderdaad nog werkkringen waar je de Marokkaanse collega met "hé kameel" mag begroeten. Ik ken ze in ieder geval niet.

Daarnaast is ook die stereotypering van die christelijke vrouw ergerlijk. Ook hier weer een hoog jaren '50 gehalte. Toepasselijk als de film in die tijd had gespeeld, maar niet anno nu. Tot overmaat van ramp heb je ook nog de verplichte homo met bijbehorend geflirt (wat is dit voor script vraag je je op sommige momenten af?). En als klap op de vuurpijl een Georgina Verbaan die zich lekker van achteren laat nemen. Goh, een Nederlandse film zonder smakeloze seks, bestaan die überhaupt?

Zonder deze belachelijke stereo typeringen en soms tenenkrommende dialogen was het een topper geweest. Nu blijft het een sympathieke film, die af en toe humoristisch is, maar te onrealistisch om herkenbaar te zijn. 3,5*

Het filmscript moet al zowat klaar hebben gelegen, nog voor het boek een bestseller werd in 2014. Een aantal familieleden was er lyrisch over en zodoende dus het boek indertijd gelezen. Maar net als het boek, deed de film me niet zoveel.

Het ziet er allemaal gelikt uit en technisch is er echt niet zoveel mis met het verhaal (ook wel het laatste punt waar ik over zal vallen; het is maar waar je je druk om maakt). De schrijver heeft zelfs behoorlijk wat fieldresearch gedaan bij diverse ruimtevaartorganisaties. En natuurlijk hoort daar enige literaire vrijheid bij; het gaat hier tenslotte niet om een studieboek over de ruimtevaart.

Echter mis ik enige binding met de personages. Bij een goed boek of een goede film leef je echt mee met de hoofdpersonen en hoop je dat het allemaal goed afloopt. Je voelt mee met hun angsten en overwinningen. Dat had ik hier geen moment. Alles voelt koud, klinisch, afstandelijk. Geen moment kreeg ik het idee dat Matt Damon daadwerkelijk gevaar liep; niets ten nadele van zijn acteerprestatie. Met de personen op aarde was dat nog minder.

Het kijkt allemaal lekker weg, maar het kwam over als lopende bandwerk. Typische 3*** film voor mij.

Ook hier een lichte teleurstelling.

Wat betreft kleipoppetjes en stop motion animatie hoort Mary and Max ongetwijfeld bij het beste wat er ooit op dit gebied is verschenen. De hoeveelheid werk die in deze film is gestopt is onvoorstelbaar en terecht een compliment waard. Technisch niets op aan te merken. Maar qua vorm en inhoud blijft de film wel achter. Ten eerste is er het wat simpele verhaaltje over een verwaarloosd meisje en een zielige autist. Voor mij voelde het als te makkelijk willen scoren op emotioneel gebied. De irritant aanwezige voice-over probeert er een quasi luchtig sfeertje aan mee te geven, maar veel te lachen viel er verder ook niet. Daarvoor was het weer te grauw en somber weergegeven.

Wat me brengt op het tweede punt: de vorm. Het donkere en sepia vond ik niet geslaagd. Het maakt van alles één treurige bedoening. Ik zie liever wat meer contrasten tussen donkere en fleurige animatie. Daarnaast vind ik kleipoppetjes als medium gewoon niet geschikt om diepe emotie uit te beelden. De hele tijd heb ik het idee naar twee gedrochten te kijken en in plaats van twee karakters met menselijke gevoelens. Nee, wat mij betreft is deze vorm prima geschikt voor pure komedie, maar niet voor inhoudelijk drama. Dat zie ik liever op de traditionele manier.

Puur op technisch gebied verdient de film een voldoende, de rest krijgt van mij een halfje. 3,5*

Er is inderdaad een link met Amelie, maar ik zie een veel sterkere link met Carrie van Stephen King. Vreemd dat die film nog niet genoemd was, want die gelijkenis is veel duidelijker. Amelie kiest voor het goede, terwijl Carrie en May beide een lonely girls go bad thema delen. Overigens vond ik Carrie veel beter, want May bevat op het laatste half uur na nauwelijks spanning en is soms zelfs saai. Ik miste de 'echte' horror die ik vooraf wel verwachtte.

May is dan ook meer een drama/psychologische thriller, dan een horror. Oke, er is wat gore, maar het is nauwelijks functioneel. De suggestie (geluiden, beelden van messen/steekwapens) is vaak al genoeg om duidelijk te maken wat er gaat gebeuren. De regisseur lijkt hier te hinken op twee gedachten: wordt het een echte horror of toch meer een drama/thriller? Eigenlijk het laatste dus, maar we gooien er wat gore door en noemen het een horror. Dat werkt bij mij helaas niet.

Conclusie: Thema is dus niet origineel en door de matige uitwerking voegt May weinig aan het genre toe voor mij. 2,5*

Eén van de betere in het young-adult fiction genre.

Van te voren heb ik wel even uitgezocht wie de schrijver was, want ik had geen zin in wijvenverhaaltjes à la The Hunger Games of Twilight, vol slappe romantiek en goedkope moraaltjes. Nu ontsnapt The Maze Runner hier ook niet helemaal aan, dat is het genre een beetje eigen, maar de focus ligt gelukkig op het mysterie en de actie.

Vanaf het begin zit je direct in de film en kan de speurtocht starten. Het doolhof ziet er onheilspellend uit, al mist het de creativiteit van bv. Labyrinth. De monsters zijn ietwat teleurstellende eenheidsworst. Ondertussen wordt er redelijk wat tijd besteed aan de introductie van de karakters, al irriteert het niet. Uitgezonderd misschien de antagonist, met z'n rare wenkbrauwen.

De ontknoping is redelijk bevredigend en wordt niet te lang uitgesponnen, iets wat bij die jeugdfictie nog wel eens gebeurt (de bekende jankscene). Grootste minpunt: het gaat allemaal wat te makkelijk. Thomas weet als held niet genoeg te overtuigen om de film te kunnen dragen. Ook z'n sidekicks missen wat personality. Daardoor kan The Maze Runner zijn niveau niet ontstijgen en blijft het een onderhoudend avonturenfilmpje, maar ook niet meer dan dat. 3***

Van een film met zo'n plot en titel mag je natuurlijk geen diepgaand filosofisch drama verwachten. Oppervlakkige clichés voeren de boventoon in deze parodie op het high school wereldje. Dit keer vanuit een zeer meisjesachtig perspectief, want Mean Girls is een echte chick flick .

Op zeer stereotype wijze worden de verschillende groepjes studenten en de bijhorende problematiek beschreven. Vaak draait het om jocks vs. nerds, in dit geval draait het om een klein groepje onuitstaanbare cheerleaders, The Plastics genaamd. Door de komst van nieuweling Cady Heron (Lindsay Lohan) wordt de balans verstoord en ontstaan er allerlei onderhuidse ruzies, die uiteindelijk tot een meltdown leiden.

Serieus wordt de film geen moment, al zijn sommige dingen zijn best wel raak gevonden. Je kan het moralistisch vinden, maar de manier waarop veel meiden met elkaar omgaan en welke rolmodellen populair zijn (liever slet dan studiebol) kunnen best vraagtekens bij gezet worden. Als zoiets dan op een humoristische, luchtige manier gebeurt is daar zeker geen bezwaar tegen.

Kon hier smakelijk om lachen. 3,5*

Gisteren is Meat the Truth vertoond in Funchal (Madeira, Portugal), als aanzet tot het oprichten van een Portugese Partij voor de Dieren. Eén van de initiatiefnemers heb ik in Nederland leren kennen en zodoende was ik uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn. Doel was om een aantal politiek geëngageerde mensen bij elkaar te krijgen, zodat er na afloop gedebatteerd kon worden. De opkomst viel wat tegen, maar ik denk toch dat de boodschap bij het publiek is overgekomen (mijn Portugees is nogal roestig, dus van het debat kon ik weinig volgen).

De documentaire geeft 3 redenen om geen vlees te eten:

1. Vlees consumptie zorgt voor de opwarming van de aarde.

2. Consumptie van vlees is ongezond.

3. Dierenwelzijn.

Het is jammer dat Marianne Thieme erg de nadruk legt op het eerste argument, daar dat gewoon niet bewezen is. Het klopt inderdaad dat 75% van de wereld soja productie bestemd is voor de veehouderij en dat dit ten koste gaat van o.a. het amazone regenwoud. Het klopt ook dat de intensieve veehouderij 18% van de wereldwijde CO2 uitstoot voor haar rekening neemt en transport/vervoer maar 13%. Maar het verband tussen de menselijke CO2 uitstoot en de opwarming van de aarde is niet onomstotelijk vastgesteld.

Het tweede argument vind ik veel interessanter, maar dat laat Thieme helaas onderbelicht. Kort wordt even genoemd dat de intensieve veehouderij zorgt voor een toename van het aantal resistente ziektekiemen, door onverantwoord gebruik van antibiotica. Maar cijfers krijgen we niet te zien. Daarnaast verhoogt overmatige vleesconsumptie de kans op allerlei soorten kanker/hart en vaatziekten. Maar ook hier geen cijfers. Het gebruik van schadelijke hormonen en steroïden in de veehouderij wordt zelfs niet eens genoemd. Gemiste kans dus.

Het derde argument is bij de meeste mensen wel bekend en ik geloof dat er op dit vlak ook de meeste vorderingen worden geboekt. Maar toch blijven bepaalde praktijken schokkend om te zien, al zal ik nooit zover gaan om daarom maar helemaal geen vlees meer te eten, zoals Thieme aangeeft.

De documentaire heeft me nogmaals overtuigd dat we van de intensieve veehouderij af moeten en omwille van het tweede argument ga ik proberen in ieder geval 1 dag in de week geen vlees te eten. En voor wie het met de documentaire eens is, maar niet op de Partij voor de Dieren wil stemmen: de PVV vertegenwoordigt op dit vlak precies dezelfde standpunten.

De doorbraakrol van Bill Murray.

Eigenlijk zowat de enige reden om dit te gaan kijken, want veel heeft Meatballs verder niet te bieden. Het verhaaltje is erg onnozel en zit vol flauwe humor en running gags die na één keer al niet leuk zijn. De verplichte moraal - het maakt niet uit of je wint of verliest; zolang je maar mee doet - wordt erin geramd, al is de vriendschap die Bill Murray's personage opbouwt met het outcast jochie wel aardig om te zien.

Filmtechnisch zal je ook niet aan je trekken komen. De soundtrack is van een vreselijke jaren '70 oubolligheid en zowat elk shot wordt ontsierd door jengelende kinderen. Enkel de hardloopwedstrijd (en climax van de film) komt beter uit de verf. Eindelijk stilte! De enige reden buiten Murray om deze film op te zetten is misschien het historisch perspectief, als je daar in geïnteresseerd bent. Meatballs bleek de geboorte van de jaren '80 teencomedy en had grote invloed op navolgers als Porky's en mijn favoriet Revenge of the Nerds.

De 2,5* zijn voor Bill Murray's aanstekelijke acteerwerk.

Treffende film.

Romantisch drama dat aansluit bij de problematiek van deze tijd. Ging het bij vroegere romantische films vooral om het versieren van de juiste partner, nu gaat het vooral om het voortraject. Want zie eerst maar eens iemand te vinden. De regisseur maakt duidelijk dat we ondanks alle moderne communicatiemiddelen juist minder mensen ontmoeten, doordat we zowel eten, entertainment én seks via internet bestellen. De eenzaamheid neemt - zeker in de anonieme grootstad - alleen maar toe.

Gustavo Taretto doet dit op een leuke, creatieve en speelse wijze. Vanaf het intro over de architectuur van Buenos Aires, tot de cartooneske teksten on screen blijft de stijl fris en interessant. Daarnaast maakt hij gebruik van een grote dosis symboliek, die soms wat té makkelijk is. Storend is het niet, maar diepzinniger wordt het er - althans voor mij - niet door. Helaas konden zowel het verhaal als de twee hoofdpersonen me niet echt vastgrijpen. Het kabbelde rustig door naar het voorspelbare einde, zonder ook maar één emotionele snaar te raken.

Niet slecht, maar ook mijn derde Argentijnse film is geen meesterwerk. 3***

Lang geleden gezien, in een tijd dat ik zowat alle sci-fi filmpjes verslond die op tv kwamen.

Wat me toen al tegenstond was het afgrijselijke eco-thema, met de mensheid die zichzelf te gronde richt door vervuiling. Je ziet het nu terugkomen in bijna elke science-fiction film, al was het in deze jaren '80 film nog niet zo in your face.

Verder is me er weinig van bijgebleven, maar een topper is het zeker niet. 2,5*

Absoluut niet! Occulte horror ligt nu eenmaal niet iedereen. De meeste mensen geven toch de voorkeur aan het ouderwetse slasher hak- en snijwerk (hoe onwaarschijnlijk dat ook vaak is). Maar zodra er een geest om de hoek komt kijken haakt men automatisch af. Leuk dat Aja na een slasher en een hillbilly horror het occulte terrein een keertje verkent. Iedereen die dus een tweede Haute Tension verwacht is met Mirrors duidelijk aan het foute adres.

Verder volgt Mirrors grotendeels het standaard patroon: protagonist komt in aanraking met onvriendelijke bovennatuurlijke entiteit, wordt natuurlijk door niemand geloofd en is gedwongen alleen de strijd aan te gaan. Minpuntje hierbij is dat Aja teveel aandacht besteedt aan het drama gedeelte; iets wat nu juist niet moet bij dit soort verhalen. Het gezinnetje van Sutherland komt net wat teveel in beeld en leidt af van waar het werkelijk om gaat: de horror.

De film duurt uiteindelijk ook wat te lang; de eindstrijd in de kelder wordt veel te veel uitgesponnen en is zelfs wat lachwekkend. Desondanks is Mirrors een prima formulefilm voor wie van het genre houdt. 3,5*

Zo vaak op t.v. en toch nog nooit gezien.

Uiteindelijk dus een DVD geleend, om deze typische jaren '80 komedie en vroege Hanks-film te kunnen aanschouwen. Erg de moeite waard was het niet.

The Money Pit is een nogal kluchtige film. Goed getimede slapstick in combinatie met scherpe humor kan prima werken, maar dit is vooral flauwe grollen en slappe dialogen. Hanks is erg aan het overacteren, terwijl Long het (soap)serie niveau niet ontstijgt. Ben ook blij dat Hanks dit soort flauwe komedie al lang achter zich heeft gelaten; die kan veel beter.

Verder brengt ook de rest van cast niet veel. De Village Peoples-achtige bouwvakkers slaan eigenlijk nergens op. Enkel die stereo-type dirigent is soms wel aardig, maar de echt rake grappen ontbreken bij hem ook. De slapstick valt te veel in herhaling: na de zoveelste ontploffende lamp of dolkomische tuimelpartij had ik het wel gezien.

Nee, geen aanrader i.m.o., deze komedie uit de oude doos. Typisch een product uit die tijd, dat toen volle zalen trok, maar net als bv. een Gooische Vrouwen nu, bijna 30 jaar later zwaar belegen is.

Peuterhorror

Waar ik een avontuurlijke kinderfilm had verwacht, kreeg ik een slaapverwekkende ode aan de jaren '50 monstermovies voorgeschoteld. Een Goonies-achtig groepje kids moet voorkomen dat Dracula en zijn trawanten kattenkwaad uithalen in de buurt o.i.d.. Wat er precies aan de hand was werd me niet eens duidelijk, want het groepje monsters was zo lame en makkelijk te verslaan, dat ik me nog afvraag wat nu precies de dreiging was. Ook al is het een kinderfilm, een beetje spanning mag best. Dit is gewoon een lamlendige vertoning.

Een halfje voor de 80-ties sfeer. 1*

Zwaar sentimenteel drama.

Twee eenzame en beschadigde zielen vinden elkaar in deze film: Hank en Leticia, gespeeld door Billy Bob Thornton en Halle Berry. Werkelijk alles zit altijd tegen in hun levens. Hun partners stierven jong, hun kinderen sterven voortijdig en de rest van hun familie (als ze die al hebben) is kut. Verder haten ze hun werk, sociaal leven hebben ze niet en hobby's al evenmin. Alles is werkelijk kommer en kwel. Je moet ervan houden en laat ik nu net iemand zijn die wel tegen een beetje sentiment kan.

Zowel Thornton als Berry zitten stevig in hun rol. Met name de laatste verraste me positief, want ik vind haar in de meeste films geen briljant actrice. Ik kreeg altijd de indruk dat ze een Oscar won vanwege haar huidskleur, want zo politiek correct is Hollywood wel. Hier laat ze echter zien dat ze toch kan acteren. Ze is overtuigend als eenzame huisvrouw die alles en iedereen die haar dierbaar is verloren heeft. Met name tijdens de intense seksscène waar ze Thornton vraagt om haar weer gelukkig te maken maakt Berry indruk. Overigens heeft ze ook een prachtig lichaam.

Thornton vond ik meer de typische redneck, maar gelukkig wordt het racisme thema niet al te ver verkend in de film. Het was eigenlijk mij grootste schrikbeeld dat het weer zo'n 'blanken zijn fout' moraal preek ging worden. Dat brengt me dus op het verhaal, dat niet zo zwart/wit is als de plotomschrijving doet vermoeden. Daarom vond ik de omslag van Thornton's personage ook wél geloofwaardig, in tegenstelling tot anderen hier op de site. Immers was hij in aanleg al niet zo racistisch als zijn vader. Bovendien is hij door de dood van zijn zoon anders gaan denken over het leven. Als hij vervolgens Leticia helpt als haar zoon is aangereden ziet hij in hoe vergelijkbaar hun levens zijn. De romance ontwikkelt zich daarna gaandeweg, want ze liggen echt niet na één nacht in bed. En niet onbelangrijk: Leticia is fysiek ook aantrekkelijk. Kortom, ik zie daar het probleem niet.

Wat wel kan tegenvallen is het nogal gezapige tempo. Regisseur Marc Forster creëert daarmee een broeierig zuidelijk Amerikaans sfeertje, dat authentiek overkomt, maar ook wat slaapverwekkend wordt. Veel gebeurt er verder niet in de film: het gaat puur om de ontmoeting en de beginnende romance van twee eenzame, getekende mensen. De film vertelt vooral aan de hand van beelden en biedt weinig verhaal. Als dat echter gebeurt op zo'n mooie, gevoelige manier kan ik dat best waarderen. 3,5*

Wes Anderson zet de stijgende lijn door.

Wist hij in zijn eerste films vooral een jong, geëngageerd filmpubliek aan te spreken, inmiddels begint zijn populariteit steeds breder te worden. Sinds Fantastic Mr. Fox (al had dat nog vaak dat bijdehante hipstertoontje) lijkt het roer om, zonder echter concessies te doen aan zijn filmstijl. Wel steekt hij duidelijk veel meer tijd in zijn scripts en zijn de vreemde personages veel meer een onderdeel geworden van het verhaal. Ook de absurdistische humor komt veel beter tot z'n recht als het in dienst staat van het plot en het niet slechts uit losse sketches bestaat.

Moonrise Kingdom is dus in alle opzichten een typische Anderson, al bevat het naast de gedetailleerde sets, statische shots en absurde humor ook gewoon een leuk verhaal. Ik had mijn bedenkingen bij een kalverliefde tussen twee twaalfjarigen, maar de personages krijgen genoeg achtergrond mee om de liefde geloofwaardig te maken. Beide zijn outcasts en lopen voor op hun leeftijd, waardoor ze een sterke aantrekkingskracht tot elkaar hebben. Bovendien zijn ze al een jaar penvrienden, waardoor het zeker geen plotselinge liefde is. Uiteindelijk lopen ze samen weg, wat vooral voor de jongen ernstige gevolgen kan hebben. Echt serieus van toon willen films van Anderson nooit worden, maar zo dichtbij als in Moonrise Kingdom is hij nog nooit eerder geweest.

De tweede wordt de film iets teveel een klucht, met Scooby Doo-achtige achtervolgingen, over-the-top absurdisme (door de bliksem getroffen worden en dan zo weer opstaan, seriously!?) en onlogische acties van personages. Anderson vliegt daar bijna uit de bocht, maar weet met een mooie eindscène de film gelukkig net op tijd te redden. Het sterkste punt was voor mij echter de soundtrack met o.a. Britten en Saint-Saëns. Zowel The Young Person's Guide to the Orchestra als Carnaval des Animaux heb ook in mijn jeugd op LP gehad. De rest van de soundtrack kende ik overigens niet, maar is evenzo ijzersterk. Hoog tijd om meer van Britten te beluisteren!

Dankzij de muziek een halfje extra. 4****

Redelijk genre-filmpje, maar niet meer dan dat.

De intro is krachtig, maar daarna zakt de film steeds verder weg in oeverloos geleuter over het wel of niet bestaan van de Mottenman. Gere speelt niet onaardig, maar kan de film in z'n eentje niet redden. Einde is dan weer wel de moeite waard, al kon je het van mijlen ver zien aankomen.

En dat 'based on true events' zou ik met drie zoutmijnen nemen. 3***

21ste eeuwse update van Toto le Héros.

In Mr. Nobody herhaalt Van Dormael het thema uit zijn debuutfilm: de mogelijke gevolgen van keuzes die iemand in zijn leven maakt en de invloed van tijd (vergankelijkheid). Waar Van Dormael's debuutfilm echter 'klein' bleef, wordt er nu van alles bijgesleept. Snaar theorieën, de oerknal, parallelle dimensies, telomeren; er komt geen einde aan. Hoewel geen slechte film, wordt het allemaal net te gelikt en te pretentieus. Ook in Mr. Nobody is de hoofdpersoon Nemo een oude man die terugkijkt op z'n leven, of beter gezegd levens. Nu niet één mogelijk leven waarop met weemoed op wordt teruggekeken, zoals bijvoorbeeld Scrooge dat doet in A Christmas Carol, maar drie. Alle drie deze levens draaien om een bepaalde vrouw, waaruit Nemo moet kiezen.

Hoewel ik geboeid zat te kijken, waren de verschillende romances lang niet allemaal even spannend. Tussendoor wordt je als kijker gebombardeerd met al die wetenschappelijke theorieën. In mijn ogen vergaloppeert Van Dormael zich hieraan. Het had mijn voorkeur gehad als hij zich had geconcentreerd op één vrouw , één mogelijk leven en de theorieën iets meer op de achtergrond had gelaten. Zoals Tarkovsky dat doet in Solyaris: meer ingetogen. Nu mondt het uit in een allegaartje van romantiek, science fiction en drama. Absoluut niet slecht, maar ook niet briljant. De boodschap die Van Dormael ons hiermee wil meegeven - het leven is een illusie en het maakt dus niet uit welke keuzes we maken (want elk mogelijk leven, is ook een leven) - kan ik weinig mee.

Qua stijl was de de film een feest van herkenning. Net als in Toto veel warme (geel) tinten en een aangename score. Maar hier is Van Dormael wél in vooruitgegaan. Bleef hij in z'n debuutfilm steeds de zelfde kleuren gebruiken en ook steeds hetzelfde nummer, nu zien en horen we een prachtig pallet aan kleuren en muziek. Met name de shots in het appartement in de stad (New York?) met de ondergaande zon waren schitterend. Niet geheel toevallig ook de mooiste romance: die van Nemo met de 15 jarige Anna. En al dit moois wordt ondersteund door diverse golden oldies. Met het futuristische gedeelte had ik wat minder, maar dat is gelukkig ook maar een relatief klein gedeelte van de film.

Thematisch een interessante film dus, die helaas niet altijd even interessant is uitgewerkt. Ruim voldoende: 3,5*

Sterk begin, matig vervolg.

De introductie van de verschillende typetjes is hilarisch, waarbij de een na de andere idiote scene volgt (de blinde butler, de krijsende deurbel, de onweersmachine etc.). En voor wie een beetje thuis is in detectives ook erg herkenbaar. Met name de Miss Marple en Poirot persiflages, maar ook de hard-boiled Sam Spade parodie deden het bij mij erg goed. Het plot is uiteraard gebaseerd op een ander bekend Agatha Christie verhaal: And then there were none.

Maar dan begint het verhaal een beetje aan te slepen en zijn sommige typetjes zoals die Chinees ook vooral irritant. De hoeveelheid grappen neemt gestaag af en het enige wat rest is het stupide plot. En laat dat nou net niet het meest sterke punt van een spoof komedie zijn. Denk maar aan de Leslie Nielsen films; de grappen vormen de kern, niet het verhaal. Toen eindelijk de wat flauwe ontknoping kwam was ik dan ook blij dat het afgelopen was. 2,5*