Opinions

Schitterende debuutfilm van Aamir Khan, die in niets onderdoet voor soortgelijk werk uit het westen. Zou zeker niet misstaan hebben in bijvoorbeeld Cannes.

Stars on Earth vertelt het ontroerende verhaal van Ishaan; een dyslectisch jongetje dat niet kan meekomen met z'n leeftijdgenootjes en daardoor diep ongelukkig wordt. Totdat iemand hem de helpende hand toereikt. Thematisch natuurlijk een veel beproefd recept, maar de uitwerking mag er wezen.
Ten eerste het acteerwerk: Darsheel Safary speelt de sterren van de hemel en heeft mij absoluut niet geïrriteerd. Kinderen zijn natuurlijk lastiger te sturen en bij producties uit 'nieuwe filmlanden' speelt dit vaak een negatieve rol, waar de begeleiding blijkbaar toch wat minder is (zowel bij Son of a Lion als bij Ali Zaoua heb ik hier kritiek op gegeven). Hulde dus voor Aamir Khan, die zelf ook niet onaardig acteerde.

Tweede wat me opviel was de goede wisselwerking tussen de (soms) emotionele dialogen en de meer ontspannen momenten zoals de liedjes en de animaties. Dit keer geen tientallen dansers uit het niets, maar goed getimede intermezzo's die daadwerkelijk wat toevoegen aan het verhaal.
En tot slot zag het er visueel allemaal netjes en verzorgd uit, ondanks de wat matige kwaliteit van de DVD. Bij vlagen creatieve, opzwepende editing, met name bij het verbeelden van de woede en hulpeloosheid van Ishaan. Veel regisseurs zouden hier simpelweg een krijsend kind in beeld brengen. Dit zijn precies de momenten waarop je weet dat je naar iets beter dan gemiddeld zit te kijken.

Zijn er dan helemaal geen punten van kritiek? Uiteraard nog genoeg. Zo keerde het tij wel erg eenvoudig ten goede voor Ishaan en kreeg zijn leraar iedereen wel heel erg makkelijk over de schreef. Schilderwedstrijdje uitschrijven et voila; iedereen blij. Tegelijkertijd verdwijnen ook de fleurige animaties en worden de liedjes van het EO jongerendag niveau. Verder niet rampzalig, maar een topnotering zat er toen niet meer in.

Al met al kan ik concluderen dat het met de Indiase cinema echt de goede kant op gaat en deze steeds volwassener (lees diverser) wordt. Stars on Earth is daarom een potentiële kandidaat voor de pakketservice! 4****

Het komt misschien omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik de laatste horror anthologie zag, maar deze vond ik erg goed te pruimen. Of ik was in de juiste stemming; dat kan natuurlijk ook.

De bekende ingrediënten van het in de jaren '70/'80 populaire genre zijn weer aanwezig. Oldschool monsterdesign, cheesy '80ties muziek, een zwart komische sfeer en een relatief sterke casting. Vaak verschillen de verhaaltjes sterk in kwaliteit, maar daar had ik deze keer geen last van. Alleen de traditionele wrap-around story was tenenkrommend slecht, maar een kniesoor die daarover valt.

Het eerste verhaal is gelijk het beste: goede cast (o.a. een nog vrij onbekende Steve Buscemi en een jonge Christian Slater), sterk plot van Arthur Conan Doyle (Sherlock Holmes) en een prima broeierig sfeertje. Echt spannend wordt het nooit, maar vermakelijk is het zeker. Enige deel ook met een redelijke portie gore. 4*

Het tweede deel is gelijk het minste verhaal. Een moordzuchtige evil cat hebben we al zo vaak gezien. Buiten dat zijn de monologen van David Johansen gewoon niet boeiend of grappig. De ontknoping zie je van mijlenver aankomen. Vrij zwak verhaal van Stephen King. 2,5*

Het laatste deel is dan wel weer aardig. Een goede sfeerschepping in een aftandse New Yorkse achterbuurt. Leuk creature design, al zie je er niet zo veel van, en een sterk plot gebaseerd op een Japans Yuki-onna verhaal. 3,5*

Overall 3,5*.

Dit is het ook niet echt... Na gister het slappe Laputa: Castle in the Sky gekeken te hebben, wilde ik eens een iets pittigere animatie proberen. Tamala is echter compleet het tegenovergestelde. Geen plot, vreemde animaties, onnavolgbare gebeurtenissen; niet echt wat je noemt een relaxed tussendoortje.

Hier en daar zaten er wel originele vondsten in, zoals die geile hond. Volgens mij was hij niet pedofiel, maar had het beest een SM relatie met een muis. Maar dat terzijde. Ook de half weggerotte kat was wel aardig. Ik denk dat als de makers verder waren gegaan qua sex & violence, dat het een stuk vermakelijker was geworden. Nu bleef het vaak te braaf. Met een beetje meer inspiratie had dit een soort Japanse Felix the Cat kunnen worden. Helaas verzandt de film in eentonigheid.

Verder zit het vol met culturele referenties, al raken die meestal kant noch wal. De animatiestijl is bij vlagen aardig, maar nergens geweldig. Ik heb de film gekeken met iemand die een animatie opleiding volgt, maar ook die herkende in dit werk geen hoogstandjes. De 3D stukjes zien er mooi uit, maar snijden weinig hout verder. De 2D (het overgrote deel van de film) is vrij goedkoop uitgevoerd. Monden gaan amper synchroon en de voetbewegingen kloppen vaak niet. Eén ding wat nog wel het vermelden waard is: de muziek klinkt best leuk.

Tamala is prima vermaak als je zin hebt in een portie geestdodende weirdness. Voor de rest biedt het niets. 2**

Mooie aanvulling op Meat the Truth. Taste the Waste beperkt zich niet tot de intensieve veeteelt, maar stelt ons hele voedselvoorziening systeem aan de kaak. Terecht wordt gesteld dat plantaardige producten ook afkomstig zijn van levende wezens en verspilling hiervan niet minder erg is dan verspilling van dierlijke producten. Probleem blijft alleen dat je mensen/bedrijven/overheden niet kunt dwingen hun houding te veranderen. Maar documentaires zoals deze dragen in ieder geval bij tot een stukje bewustwording. 3,5*

De laatste film van mijn film-inhaalslag dit weekend, was verreweg de minste.

Taxidermia is een zeldzame verzameling ranzigheid, die een fascinatie oproept als bij een rariteitenkabinet of een misschien een freakshow, al is dat laatste van ver voor mijn tijd. Dat gevoel van walging is voor korte tijd amusant, maar na een paar minuten is men blij als men door kan lopen en niet zelf aan die nare aandoening lijdt.

Verhaal kan dus geen moment boeien en de film leunt volledig op de vele uitspattingen van de personages. Even is dat leuk, maar na een tijdje gaat het stierlijk vervelen. Toch bleef ik kijken, want de regisseur heeft de spanning goed opgebouwd en de film werkt duidelijk naar een climax toe.

Een interessante, maar verder matige film. 2,5*

Leuk!

Een must see voor de trouwe Family Guy kijker, waar ik mezelf toch toe mag rekenen. Seth MacFarlane mag dan overkomen als een vreselijke gladjanus, met zijn humor is weinig mis. Ted is niet veel meer dan een live action kloon van zijn series (al is Ted zelf natuurlijk geanimeerd), maar daarin is hij dan ook prima geslaagd.

Hoofdpersoon Ted is een fijne mix van Peter en Brian Griffin, met een vleugje Stewie. Grofgebekt en banaal als Peter, maar met de intelligentie en karakterfouten van Brian. Mila ("Meg") Kunis als de female lead is een logische keuze. Verder passeren een heleboel minor Family Guy karakters de revue. Enkel de keuze voor Mark Wahlberg blijft een eigenaardige, al speelt hij zeker niet onverdienstelijk.

Het verhaaltje is uiteraard ridicuul (een teddybeer die tot leven komt), maar het past goed bij MacFarlane's humor. Enkel tegen het einde wordt de film onnodig moralistisch (een fake sterfscène), waardoor een top notering in rook opging. Niettemin een kleine smet op een verder goede komedie.

3,5*

Mijn vierde Ghibli is een lichte tegenvaller geworden. Dit keer geen lieve katten, een leuke filosofie of een overdonderende portie fantasie. Het was eigenlijk een beetje saai...

Het verhaal is niet onaardig, maar het mist helaas de diepgang om echt tot iets moois uit te groeien. De belangrijkste karakters zijn nogal vlak en we komen als kijker maar weinig over ze te weten. De typetjes konden me ook niet echt boeien; vond die piraten moeder zelfs een beetje irritant worden. Het hele avontuur - een zoektocht naar een verloren stad - deed me verder nauwelijks iets. Dat heb ik als kind al zo vaak gezien in The Ducktales. En daar zat tenminste nog humor in!

Op zo'n moment ga ik dus letten op de animatie. Echter hier viel ook bar weinig te beleven. Veel blauwe luchten en witte wolken en dat was het wel. Een paar weken terug toevallig 5 Centimeters per Second gezien. Ook een film gekenmerkt door een vreselijk stupide verhaaltje. Maar daar werd dat ruimschoots gecompenseerd door de prachtige kleurencomposities. Hier niets van dat alles.

Totoro blijft op eenzame hoogte staan en de rest van Ghibli gaat voorlopig weer even de ijskast in. 3***

Aangename verrassing.

Zowel 'M' als Fury waren me indertijd goed bevallen, dus toen ik voor slechts zes euro de hand kon leggen op Das Testament des Dr. Mabuse geen moment getwijfeld. Toch blijft het altijd afwachten of zo'n oude film z'n naam kan waarmaken, maar in dit geval is dat zeker gelukt.

Ten eerste is er de fenomenale sfeerschepping. Vooral de scenes in het gekkenhuis en de verschijningen van Dr. Mabuse springen er bovenuit. De afwezigheid van muziek vond ik hier juist goed werken: de doodse stilte creëert de spanning. De car chase op het einde vormt wat sfeer betreft het hoogtepunt. Donkere bomen als schimmen langs een slecht verlichte weg en plotseling de griezelige verschijning van Dr. Mabuse. Menig moderne horrorfilm kan hier een puntje aan zuigen!

Ten tweede is er het originele verhaal, dat eigenlijk een politiethriller, horror en drama in één is. Het politie onderzoek is soms wat oubollig, maar houdt voor een meer dan 70 jaar oude film goed stand en weet tot de ontknoping te boeien. Mijn voorkeur gaat echter uit naar het horror gedeelte en het mysterie rond Dr. Mabuse. Zelden zo'n goed uitgewerkte bad guy gezien en voortreffelijk geacteerd door Rudolf Klein-Rogge. Ook de bezeten Professor Baum mag er wezen.

Brengt me gelijk bij de mindere punten. Met name de romance tussen Kent en Lilli is onnozel en rekt de film onnodig lang. Ook de gangsters zijn niet allemaal even overtuigend en komen iets teveel in beeld. Gaat erg ten koste van de spanning. Tenslotte komt de shoot-out wat knullig over. Dit zijn evenwel kleine op- en aanmerkingen, want de film als geheel staat gewoon als een huis: degelijk. 4****

Geslaagde herziening na ruim 20 jaar.

Van te voren is het altijd maar afwachten of iets dat je leuk vond in je jeugd, nog steeds komisch kan zijn. Bij Theo & Thea is het antwoord volmondig: Ja! Ook de typetjes die Arjan Ederveen en Tosca Niterink naast Theo en Thea neerzetten (Professor Zuurbekje, Ans Aarsema, Bea Hofman etc.) blijven gewoon briljant.

De film zelf komt ietwat moeizaam op gang, met het amateurtoneel in het museum, maar als Marco Bakker ten tonele verschijnt komt de humor echt op gang. Met name de scene in het jazzcafé ("Schaap-ie-doe-aen") en de scene in het appartement ("Dat is je warme bakkertje") springen er bovenuit. Daarna zakt het weer wat in, tot de helden in het kasteel van Adèle Bloemendaal terechtkomen. Ook hier weer volop absurdistische humor (Apenkont gevuld met gember, Teennagelkaas etc.).

De decors zien er kleurrijk en vaak bewust nep uit, maar dat past bij een banale film als Theo & Thea. Het einde sleept wat aan met het Sneeuwwitje toneelstuk, maar het bezoek aan Beatrix ("Ik wou dat ik zulke lieve kinderen had") maakt veel goed. Geweldige film die je denk ik alleen kan waarderen als je ook iets van de serie in je jeugd hebt gezien. Anders links laten liggen.

4**** blijven staan.

Beter dan verwacht.

Heb niet zoveel met de hipster humor van Seth Rogan, Jonah Hill en consorten. Even vreesde ik het ergste toen ook de onuitstaanbare Michael Cera in beeld kwam, maar hij komt gelukkig snel aan zijn einde. Daarna gaat het vooral de kant op van een stoner-film, vol drug trips, onderbroekenlol en seksistische grappen. Hoewel het nooit het niveau haalt van bv. Harold & Kumar, blijft de film je aandacht redelijk vasthouden.

Tegen het midden zakt het wat in en beginnen de grappen in herhaling te vallen, tot het moment dat men eindelijk besluit het huis te verlaten en de echte actie gaat plaatsvinden. Dat moment had van mij wel een half uur eerder mogen komen, want het huis van James Franco als enige locatie werkt belemmerend. Niettemin maakt het laatste half uur veel goed. Leuke effecten, rake humor en een boeiende finale maken dit tot één van de betere komedies van 2013.

3,5*

Sterk debuut, dat ondanks de shitload aan festivalprijzen, hier op MM onvoldoende scoort. Dik een punt lager dan op IMDb. Op z'n minst opmerkelijk te noemen..

Time Lapse is een "kleine" tijdreis film die meer leunt op de theorie (de bekende tijdreis paradox), dan op een grote production value. Denk hierbij aan een Los Cronocrímenes of zelfs een Primer, al ging daar het theoretisch geneuzel me te erg de keel uit hangen. Wie hier dus een grote avonturenfilm als Back to the Future verwacht zit mis. Het zal een aantal laagstemmers verklaren.

De film volgt een soort rise/fall opbouw: in het begin leidt de vondst van de machine tot opwinding en kortstondig succes. Totdat ook donkerder kanten van het in de toekomst kunnen kijken zichtbaar worden en de relaties van de hoofdpersonen onder druk komen te staan. Het heeft dan even geduurd, want de film is inmiddels halverwege, maar vanaf dit punt wordt het behoorlijk spannend.

De hoofdpersonen acteren verder naar behoren, geen oscar waardige prestaties, maar dat hoeft ook niet. Het camerawerk viel postief op. Veel leuke shots, genomen vanuit het andere appartement. Het geeft de hele tijd het gevoel alsof de personages begluurd worden, wat op zichzelf al extra spanning opwekt. Altijd knap om op een vrij beperkte locatie toch nog mysterie te creëren.

Ben al met al prima te spreken over Time Lapse. Ruim voldoende. 3,5*

Eén van de betere Mel Brooks films.

Toegeven, ik ben geen groot fan, al vind ik History of the World geweldig. Het probleem dat ik vaak met zijn humor heb, is dat na een kwartier de grap er wel af is. Met To Be or Not to Be neemt Brooks gelukkig een bestaand verhaal, dat sowieso al goed in elkaar zit en dat ondanks zijn aanpassingen goed blijft werken. De film blijft daardoor van begin tot eind boeiend i.t.t. zijn spoof films waaronder Spaceballs of Blazing Saddles. Verder is Nazi's op de hak nemen natuurlijk altijd bijzonder grappig; zeker als dat met joodse humor gebeurt.

Aanrader voor zowel fans als niet-fans. 3***

Positieve propagandafilm.

Je komt het fenomeen wel vaker tegen in Indiase cinema: overheidsinstellingen of Ngo's die één of andere campagne willen promoten en dan een bioscoopfilm subsidiëren. Ook hier zijn de opening credits eindeloos. Toilet promoot letterlijk het aanleggen van toiletten op het platteland; blijkbaar spelen hier vooral achterlijke religieuze motieven een rol en heeft het weinig met armoede te maken. Ander voorbeeld: Yuva (2004), dat tot doel had om jongeren meer bij de politiek te betrekken.

Op zich dus een goed doel, ware het niet dat de uitwerking nogal cheesy is; zelfs voor Bollywood begrippen. In de Indiase pers waren de meningen dan ook sterk verdeelt: het deel dat zich op de boodschap richtte was tevreden; het deel dat meer keek naar het verhaal niet. Eerst de boodschap: binnen het Hindoeïsme - en met name in de primitievere dorpsgemeenschappen - spelen er allerlei religieuze redenen om vooral geen toiletten te hebben, maar in het open veld te schijten. In de film wordt duidelijk gemaakt dat de zogenaamde dorpsoudsten vooral aan cherry picking doen in hun heilige schriften, maar zie een eeuwenoud gebruik maar eens te veranderen.

Uiteraard zijn vooral vrouwen hiervan de klos: je mag ze niet naakt zien, dus alleen in het holst van de nacht mogen zij hun behoefte doen. Tijdens hun nachtelijke poep uitstapje zijn ze ook nog eens kwetsbaar voor aanranding c.q. verkrachting, wat bepaald niet zeldzaam is in India. Ja, nep feministen van Nederland (en het westen), in India hebben vrouwen daadwerkelijk nog een lange weg te gaan voor gelijke rechten. De rest van de dag hebben de vrouwen pech; ze moeten alles ophouden. Mannen mogen natuurlijk plassen en poepen waar en wanneer ze willen. Daarnaast leidt al die schijt in het veld tot onhygiënische omstandigheden.

Dan het verhaal: zoals in de plotomschrijving staat dreigt het huwelijk van Keshav en Jaya stuk te lopen, omdat hij geen toilet heeft in zijn huis. Zij komt bovendien uit een ontwikkelde familie, terwijl hij een boerenlul van een vader heeft. Op komische wijze probeert hij haar op allerlei manieren te faciliteren bij het doen van haar behoefte: zo brengt hij haar bv. naar een treinstation waar de trein 10 minuten stopt, zodat ze ff kan gaan persen. Na een tijdje heeft ze hier echter genoeg van en gaat ze bij hem weg.

Uiteindelijk gaat hij de strijd aan met de autoriteiten en de eeuwenoude tradities van zijn dorp. De manier waarop dit wordt verbeeld is echter niet erg overtuigend. Zijn speeches zijn niet indrukwekkend en toch staat iedereen (dorpsoudsten, overheid, familie etc.) binnen no-time aan zijn kant. Dit om toch vooral een positief beeld te geven van de Indiase overheid: zie hoe meegaand en begripvol vadertje staat voor zijn schaapjes zorgt.

Ook de romance overtuigt niet echt. Hoewel zowel Anupam Kher als Akshay Kumar goed acteren, is er weinig chemie tussen de twee. Veel slap romantisch gedoe, maar geen vurige liefde. Zij is overigens wel een schitterende en pittige verschijning en haar feministische rol past haar goed. Hij is ook leuk als oudere vrijgezel onder de plak van een dominante vader. De liedjes bestaan vooral uit romantisch gezemel: "de lucht is blauw, ik hou van jou". Maar dan op z'n Hindi.

Conclusie: sterke boodschap, slap verhaal. Een vijfje dus. 2,5*

Beter dan ik had verwacht. Of minder slecht liever gezegd.

Japanse gekkigheid of surrealistische nonsens à la Dolls of Bin-Jip blijft gelukkig achterwege in Tokyo.Sora, dus ik heb me in ieder geval niet hoeven ergeren. Maar daarmee heb je natuurlijk nog geen goede film.

Want mijn God, wat was het weer een saaie, eentonige bedoening. Nauwelijks dialoog, veel moeilijke, geforceerde blikken en lange nietszeggende shots. Tokyo.Sora is de Japanse arthouse versie van Sex and the City, maar dan zonder de humor. En het script zijn ze helemaal vergeten.

Hoe het nu uiteindelijk allemaal afloopt is me ook niet duidelijk geworden. Ik heb eerlijk gezegd maar drie hoofdpersonen geteld, geen zes. Maar die Japanse vrouwen zien er ook allemaal hetzelfde uit, waarschijnlijk dat het daardoor komt. De soundtrack is in ieder geval erg fijn en de rust die de film uitstraalt is prima geschikt om er tijdens de film iets bij te doen, bv. aardappels schillen, borduren of iets in elkaar knutselen.

Grappig trouwens om de vele reacties te lezen van mensen die de film in eerste instantie niet goed vinden, vervolgens zichzelf om de oren slaan, en bij een tweede kijk beurt plots boven de vier sterren uitkomen. Zo van: "Ik moet deze film goed vinden, want ik ben een Asiamania aanhanger. Wat zouden de anderen wel niet van me denken?" Ik zag het van de week ook al bij Dolls.

Ik ben blij dat ik tot die groep mensen behoor die wél een eigen mening kunnen vormen: 2**. En daar zal nooit een halfje bijkomen.

Vreemde film, die zich moeilijk laat classifiseren. Als je er toch een etiket op moet plakken, dan zou ik het een surrealistisch drama willen noemen. Het onderwerp op zich is origineel genoeg dat het blijft boeien. De uitvoering is klinisch, zoals het ziekenhuis waar de kinderen verblijven, en ik werd er niet echt door geraakt. Je krijgt maar weinig antwoorden aangerijkt en moet het doen met de beelden. Het einde was echter zó surrealistisch en abrupt, dat je met vragen blijft zitten. Toch ga ik de film niet een tweede keer kijken; daarvoor was het geheel te mager. 3***

Absolute aanrader! Film begint zeer sterk, zoals Kappeuter al terecht opmerkte, maar ik vind het verhaal zeker niet inzakken. In het middenstuk gaat de vaart er een beetje uit, maar het slot is gewoonweg weer fantastisch.

Films over oude mensen die terugkijken op hun leven doen het bij mij altijd wel goed, zeker als de focus ligt op de kindertijd. Wat dat betreft zijn er raakvlakken met Bergman's Wild Strawberries, al lag daar de nadruk op gebeurtenissen uit de adolescentie. Een beter voorbeeld daarom vind ik Amiel's The Singing Detective, waar ook sprake was van een onverwerkt jeugdtrauma. Deze miniserie staat niet voor niets al jaren vast in mijn top 10.

Hoewel Amelie hier vaak genoemd wordt als zijnde geïnspireerd op deze film, zie ik toch weinig meer overeenkomsten dan de Franse taal. De beeldtaal is een tikkeltje surrealistisch en vertoont in die zin gelijkenissen met Amelie, maar dat is gewoon het kenmerk van die stijlvorm. Lynch-films bedienen zich ook van surrealisme als beeldtaal, maar dan hoeven er verder nog geen overeenkomsten te zijn.

Een ander groot verschil met Amelie is het consequente gebruik van de flash-back verteltechniek, terwijl Amelie voornamelijk uit flash-forwards bestaat. En tenslotte is ook de thematiek niet vergelijkbaar: Amelie is een jonge vrouw die haar lot in eigen hand neemt, terwijl Thomas een oude man is die niets anders kan doen dan terugkijken op zijn verleden.

Ook wat betreft de verteltechniek en het gebruik van surrealisme als beeldtaal zijn de overeenkomsten met The Singing Detective veel groter. Zo verschijnen in beide films orkestjes 'uit het niets', delen beide een fictieve-verhaallijn over een detective en is er in beide films sprake van rivaliteit en overspel. Als Jeunet de mosterd dus bij van Dormael heeft gehaald, dan is deze laatste zeker langs geweest bij Amiel!

Dit brengt me vervolgens bij het grote verschil met dit werk van Amiel, namelijk de sfeer. Toto le Héros is veel luchtiger van opzet, eigenlijk wat te luchtig naar mijn smaak. De dramatische momenten hadden wel wat zwaarder mogen worden aangezet. Hoewel 'Boum!' van Charles Trenet prachtig is, hadden ze ook wel de wat ingetogener liedjes uit zijn repertoire mogen draaien op de wat serieuzere momenten. Ook het kleurgebruik/belichting had hier wat grauwer gekund.

Dit is voor mij dan ook het enige manco en het verschil tussen een hoog cijfer en een persoonlijke top 10 notering: Het drama had nog iets indringender gemoeten. Buiten dat heb ik verder weinig serieuze kritiek: het acteerwerk is prima, zeker van de kinderen. Visueel en audiovisueel is het perfect, alleen soms wat te overdadig zoals eerder opgemerkt. En tot slot is ook de symboliek mooi: de verwelkte bloem, het gele jurkje, de zuurtjes, het Mariabeeld; ze blijven terugkomen, maar het wordt nooit kitscherig.

Het komt niet vaak voor, maar Toto le Héros komt bij mij gelijk op 4,5*.

Redelijk te doen.

De film begint als een standaard thriller, waar weinig op valt aan de merken. Zodra echter het time-loop verhaaltje in werking treedt wordt het minder. Veel dezelfde beelden van een niet al te boeiend decor: een bruin gedecoreerd cruiseschip. Ook de eindeloos herhaalde slachtpartijen gaan na een tijdje wat vervelen.

Ondertussen is het wachten op de naderende ontknoping; zowat het enige element dat spanning creëert. Langzaam worden aanwijzingen gegeven en vallen de puzzelstukjes in elkaar. Helaas valt de ontknoping uiteindelijk wat tegen. Het verhaal bevat zoveel plot holes dat de kijker weinig rest dan zelf maar wat te verzinnen.

In mijn optiek is Jess na het auto-ongeluk terechtgekomen in een soort zelfgecreëerde hel, waar ze eindeloos dezelfde straf moet ondergaan. Een tantaluskwelling, om in Griekse sferen te blijven. Het deed in ieder geval sterk denken aan het betere Dead End; vreemd dat die film nog door niemand genoemd is. In beide films zit bovendien een taxi die als een soort Charon functioneert.

Al met al was de film uit te kijken, maar als geheel is het een tikkeltje saai. 2,5*

Wie dit al geweldig vindt, moet nodig eens wat horror anthologieën uit de jaren '70/'80 kijken. Tales of the Dark, Tales of the Crypt, Twilight Zone the Movie, Creepshow en noem ze allemaal maar op. Gezien de leeftijd van die werken zijn de effecten wat minder, maar ze zijn ook een stuk minder 'kiddy'. Zitten vaak originele thema's tussen, in tegenstelling tot dit wat afgezaagde Halloween geneuzel; een feest waar de gemiddelde Nederlander niets mee heeft.

Niettemin leuk om dit gezien te hebben, want er worden niet veel van dit soort horror bloemlezingen meer geproduceerd. Het acteerwerk was niet al te belabberd en de effecten winnen het uiteraard van vroegere werken. De traditionele wrap around story (die meestal tenenkrommend slecht waren) kon men hier loslaten, aangezien alle verhalen zich min of meer op dezelfde tijd en plaats afspelen. Niet onaardig gedaan. 3***

Japanse Gekkigheid met een hoofdletter G.

Vroeger was er een tijd op MM dat elk maf Aziatisch avant garde filmpje door een groepje fanatiekelingen gelijk de hemel in werd geprezen. Dit is er typisch zo eentje; obscure debuutfilm van een even obscure regisseur. Uiteraard Japans en alweer 13 jaar oud. Ik vermoed dat de meesten van deze fanatiekelingen inmiddels een braaf burgerman bestaan leiden en nog slechts Disney-films met hun kinderen meekijken, want van die Asiamania is thans maar weinig te bespeuren.

De film stelt verder geen zak voor. Twee mensen zitten vast in een lelijke, saaie ruimte. Einde verhaal. Er zijn een handvol nietszeggende dialogen en wat willekeurige beelden die werkelijk niets zinnigs vertellen. Hoe sommigen daar een heel plot uit kunnen destilleren is mij een raadsel... Audiovisueel is het ronduit lelijk: korrelige beelden, wat geflits en op de achtergrond een irritante ambient. Nee, dit is gewoon absolute bagger, die ik alleen vanwege de Horror Knock-out heb gekeken.

Geen verhaal, audiovisueel brak, op geen enkele manier interessant. Dan past maar één cijfer: 0,5*

Horror role reversal.

Er zijn zat horror komedies. Er zijn ook genoeg horror spoofs en horror parodieën. Maar een horror role reversal, waar de hillbillies slachtoffers worden en de college kids daders, had ik nog nooit eerder gezien. Ik kon er in ieder geval smakelijk om lachen.

De film volgt de typische verhaallijn van een slasher (groep college kids gaat kamperen in de out back, ontmoet hillbillies etc.), maar nu volledig vanuit het omgekeerde perspectief. Stereotype daders worden slachtoffers en vice versa. Al zijn de meeste 'moorden' in dit geval ongelukken, bloederig blijft het wel.

Het tempo ligt redelijk hoog, de grappendichtheid is voldoende en de setting oogt verzorgd. De acteurs hebben er duidelijk plezier in en met name het Dale personage komt leuk uit de verf. Tegen het einde sleept het verhaal wat aan, maar dankzij een kleine twist sluit de film prima af.

Ruim voldoende. 3,5*

De vergelijking met "Hostel" is zeker niet misplaats, zoals sommigen beweren. Het thema is immers hetzelfde en ze zijn vlak na elkaar uitgebracht. Het plot (in hoever dat in dit soort films van belang is) en de setting zijn iets anders (Brazilïe i.p.v. Slowakije), maar voor de rest is er geen verschil. "Turistas" begint wat traag, maar na een tijdje zat ik toch echt in de film; dat had ik bij "Hostel" geen moment. De exotische setting zorgt voor mooie beelden en een prima sfeertje. Vanaf het moment dat ze het huis bereiken gaat de film helaas de mist in. Jammer, want er had meer in gezeten. De zwemscene deed me vervolgens meer aan "The Blue Lagoon" denken, dan aan enige horrorfilm. Toch een punt meer waard dan "Hostel", vanwege de sterke eerste helft en de aardige decors. 3***