Opinions

Dan hoor ik blijkbaar tot die 'wat oudere mens', want ik vond er vrij weinig aan. Er zijn zoveel betere 'coming of age' drama's, waarbij deze volledig in het niet valt. En die vind ik nog steeds leuk, ook al ben ik inmiddels al dichter bij de dertig. Denk aan een Dead Poets Society, Billy Elliott of Stand by Me.

De karakteruitdieping is in Y Tu Mama Tambien is minimaal, de contrasten met de arme bevolking nauwelijks in beeld gebracht en achteraf wordt er eventjes tussen neus en lippen door vermeld dat Luisa aan kanker is gestorven. Een gekunstelde manier om een dramatisch effect aan de film mee te geven.

Oke, visueel is alles prima in orde, maar daar gaat het toch helemaal niet om in dit type drama!? Aan het einde weet je nog niets van de twee karakters, behalve dat ze veel rukken, neuken en blowen. Wat zijn hun toekomstdromen, wat zijn hun angsten of (jeugd)trauma's, wat zijn hun idealen? Dat zijn toch vragen die je bij een 'coming of age' drama mag stellen.

Nee, de film is te mager en mist de diepgang die je mag verwachten. 2,5*

Zeer matige film, losjes gebaseerd op de beroemde short story met de gelijknamige titel van Charlotte Perkins Gilman.

Per toeval stuitte ik op dat verhaal, waarschijnlijk nadat ik iets zocht op Wikipedia. Had zelfs nog nooit van de schrijfster gehoord, maar The Yellow Wallpaper schijnt een echte klassieker te zijn. Een combinatie van gothic horror en een psychologisch drama, met een feministische inslag. Dat leek me dus wel wat en toen ik van deze verfilming hoorde gelijk maar op zoek gegaan.

Helaas maakt Logan Thomas er een zooitje van. Een zeer rechttoe rechtaan verhaal weet hij te verprutsen door er allerlei onzin bij te slepen. Overbodige nieuwe personages worden erbij gehaald, het gele behang wat zo belangrijk is in het verhaal komt nauwelijks in zijn film voor en als klap op de vuurpijl introduceert hij een vampier plot. Wat een goede less is more psychologische horror had kunnen zijn, wordt zo een travestie van zichzelf. Het ergste is nog dat deze film de hele essentie van het verhaal mist, door de focus te verleggen van de vrouw naar de man. Zo wordt het inwisselbaar wordt voor welke goedkope haunted house film dan ook.

Ook op andere gebieden kan deze Thomas zijn gestuntel niet verbergen. De cinematografie is soms niet eens zo slecht, maar alles is vreselijk donker gefilmd, waardoor er vaak niets valt te zien. Wel is de locatie zeer goed gekozen en is de verdere aankleding mooi. Maar hij doet er zo weinig mee. De sfeer is broeierig, maar het wil nooit spannend worden. Het houterige acteerwerk helpt hier zeker niet mee. De climax tot slot is lachwekkend slecht.

Krijg sterk de indruk dat de positieve recensies op IMDb door familie of vrienden van de cast en de crew zijn geschreven. 1,5*

Gezien op tv.

Degelijk kostuumdrama en voer voor de fans van het genre. Als gematigd liefhebber vond ik het echter geen meesterwerk. De film ziet er piekfijn uit en zal niet te lijden hebben gehad onder een te klein budget; iets wat soms nog wel eens een probleem is bij kostuumfilms. De aankleding is perfect en alles is historisch accuraat weergegeven. Maar waar dit drama faalt is de emotionele impact. Het verhaaltje is vrij tam en de acteurs spelen nogal ingetogen.

Wat verhaal betreft geef ik de voorkeur aan de fictieve kostuumdrama's van bv. de Brönte zusjes. Daar zit viel meer spanning, drama en romantiek in verweven. Koningin Victoria was een imposante vrouw, maar haar jonge jaren alleen zijn simpelweg niet genoeg voor een interessante film. Daarvoor gebeurt er te weinig. Een complete biopic was waarschijnlijk boeiender geweest. Hier en daar zijn wat gebeurtenissen aangedikt, zoals die aanslag op haar leven, maar dat is niet genoeg om het verhaal echt meeslepend te maken.

Grootste minpunt vond ik echter de acteurs. Met name Emily Blunt had de Victoriaanse gedecideerdheid iets te letterlijk genomen. En als ze een keer met stemverheffing ging spreken dan leek het net een jengelend pubermeisje. Paul Bettany als Lord Melbourne viel mij positief op en vond ik eigenlijk sterker spelen dan de belangrijkste mannelijke rol, die van Rupert Friend (Prins Albert). In werkelijkheid was Melbourne wel een stuk ouder, al deerde dat hier niet. De rest van de cast had een te kleine rol om echt op te vallen.

Conclusie: niet echt een aanrader, maar wel leuk voor royalty watchers. 3***

Zeer matige Bollywood inderdaad.

De personages konden me geen moment interesseren. Je komt eigenlijk nauwelijks wat over ze te weten, behalve dat twee de politiek in willen en nummer drie dit wil voorkomen. Wat onafgewerkte subplotjes over o.a. hun geliefden en hun (criminele) handlangers boeiden al helemaal niet.

Uit armoede dus maar op het (audio)visuele aspect gaan letten, maar ook daar geen hoge ogen. Slechts enkele vechtscenes scoren boven de middelmaat; de rest is van een bedenkelijk niveau. Ook van de liedjes moet Yuva het niet hebben: ongeïnspireerde eenheidsworst.

Las op de wiki dat de film gedeeltelijk gesubsidieerd was door de overheid om meer jongeren warm te maken voor de politiek. Dat kan het gebrek aan inspiratie verklaren. In ieder geval een film om snel te vergeten. 2**