Opinions

Standaard misdaad thriller die het niveau van een gemiddelde b-film nauwelijks overstijgt. Een voorspelbaar verhaaltje wordt een beetje opgeleukt met wat grafic violence en de zoveelste criminele etnische minderheid en de daarbij behorende flauwe taalgrappen. Of het nou Cubanen, Puerto Ricanen, Colombianen, Italianen, Afro-Amerikanen etc. etc. zijn, het blijft een pot nat. Maar blijkbaar werkt dat toch voor een grote groep filmliefhebbers; ik vond er in ieder geval weinig aan. 2,5*

Opnieuw een degelijke film van Alexander Payne.

Zijn populairste films About Schmidt en Sideways handelen allebei over mannen in een (mid)lifecrisis, in Election neemt hij het high school wereldje op de hak. Daarnaast is de film ook een aardige politieke satire. Met een sterke cast bestaande uit o.a. Matthew Broderick en Reese Witherspoon slaagt Payne erin een goede en toegankelijke komedie te maken, zonder zich te verlagen tot de typische puberale high school humor.

De sterkste troef is zonder twijfel Witherspoon. Zij weet als Tracy Flick een personage neer te zetten dat iedereen nog wel kent van de middelbare school. Tenminste als je VWO of Gymnasium hebt gedaan, want daar vind je uiteraard de meeste strebers. Vaak zijn het meisjes, zoals Tracy, een enkele keer een jongen. Ik had er zelf 2 in de klas en veel vrienden hadden ze in elk geval niet. Alles stond in het teken van goede cijfers halen (eentje wilde zelfs nooit iemand naast haar hebben zitten!) en hun verdere loopbaan. Beide liepen alle debating clubjes af, volgden extra vakken en waren overal bij 'betrokken'. Ze hebben ongetwijfeld mooiere carrières gekregen dan ik.

Naast die herkenbaarheid is de film scherp en humoristisch. Broderick doet zijn standaard act, die we al sinds Ferris Bueller's Day Off kennen: cool, laidback en relaxed. Alleen is hij dit keer de leraar en trekt hij aan het kortste eind. Dan is er de politieke humor, die naast Tracy ook wordt gedragen door Paul (Chris Klein) en Tammy Metzler (Jessica Campbell). Met name die laatste verdient een eervolle vermelding: zij speelt als dark horse verkiezingskandidaat een cruciale rol.

Desondanks weet Payne wederom geen topfilm af te leveren. Dat zit hem in het verhaal, niet het idee, want dat is prima. Met name het subplot over de huwelijksperikelen en het vreemdgaan van Broderick's personage leiden alleen maar af en voegen ook niets toe aan het verhaal. Ze hebben niets met de schoolverkiezing te maken, noch met de andere personages. Payne balanceert iets teveel tussen drama en satire en had puur voor dat laatste moeten kiezen.

3,5*

Op alle vlakken minder dan District 9.

Opnieuw gaat Blomkamp op de sociaalpolitieke tour, maar waar dat in zijn eerste film nog leuk was, gaat het hier toch een beetje kriebelen. Het is nog net geen Freek de Jonge, maar het linkse moralisme en de politieke correctheid zit er niet ver vandaan. Een uitgekauwde boodschap die op totaal niet humoristische wordt verteld (denk hierbij ook aan Children of Men). En dat is iets waar ik in een sci-fi niet op zit wachten.

Dat alles negerend is Elysium ook op filmisch gebied een stuk minder. Veel nergens op slaand handheld camera gedoe en ongeïnspireerde robot shit in een vuile stad. In de eerste film had je nog het getto met de leuke "garnaal monsters", maar deze robots lijken zo weggelopen uit de matige Star Wars prequels. Daarnaast is het onzinnig om alles met een shaky cam te willen filmen. In District 9 ging het immers om een realistisch stel onderzoekers die met een cameraploeg op pad gaan. Hier is het slechts een futuristische Matt Damon die in zijn eentje de strijd aangaat. Elysium zelf ziet er dan nog wel aardig uit, maar krijgen we verder weinig van te zien.

Brengt me bij de acteurs. Matt Damon voldoet, maar ook niet meer dan dat. De rest is ronduit beroerd. Jodie Foster lijkt verdwaald en die Sharlto Copley is één grote grap. Waarom ook in godsnaam een Afrikaans sprekende malloot? Alsof er in 2154 nog Afrikaans sprekenden bestaan! In het huidige tempo zijn die over enkele decennia uitgestorven, maar dat is een andere discussie.

Als blockbuster weet de film puur qua actie en geweld nog best te vermaken, maar de rest kun je beter met grote oogkleppen op negeren. Magere 3***.

Terug van nooit echt weggeweest: de mindfuck film.

In de stijl van Lynch creëert Villeneuve een redelijk geslaagde surrealistische film, met een nogal wazig plot. Groots is de film nergens, maar de mysterieuze sfeer, mede door de donkere bruin en beige tinten en de ambient op de achtergrond weet op een of andere manier toch te boeien. Vreemd overigens dat ik nooit van deze regisseur gehoord heb, want met twee top-250 noteringen is het toch geen onbekende jongen.

Het acteerwerk is degelijk, maar meer ook niet. Grootste minpunt van de film zijn de onlogische handelingen van de personages. Iedereen reageert overdreven hysterisch, terwijl er ogenschijnlijk weinig aan de hand is. Oké, er is een dubbelganger, so what? Het verhaal viel me dan ook wat tegen, want een echte uitleg krijgt de kijker niet. De slotscène laat je weliswaar uit je stoel opspringen, maar slaat natuurlijk nergens op als je er even over nadenkt.

Ik struikel wederom over hetzelfde probleem als bij de surrealistische onzin van Lynch: een verhaal wat eerst realistisch lijkt, wordt vervolgens steeds vreemder en eindigt compleet krankzinnig. Liever is een film direct surrealistisch (dan weet ik waar ik aan toe ben) of geeft men de kijker wél een verklaring. Dit halfbakken gedoe daarentegen vind ik onbevredigend. De sfeer behoedt de film voor een onvoldoende.

3***.

Het is een hele tijd geleden dat ik zin had in een 'moeilijke' film, maar Enter the Void viel mee.

De film is gelukkig geen kopie van Irréversible geworden, want daar lag mijn grootste angst. Enter the Void heeft gelukkig wel een redelijk lineair verhaal, bevat duidelijk een diepere laag en geeft stof tot nadenken. Dat is toch het minste wat je van een pretentieuze film mag verwachten. De film bevat gelukkig geen onnodig geweld, geschreeuw of gescheld (geen vreselijke Vincent Cassel). Qua stijl komt het uiteraard overeen, maar het kleurgebruik is hier veel belangrijker en mooier.

Hoofdpersoon Oscar is uiteraard een drugsgebruikende/dealende nietsnut met een jeugdtrauma van hier tot de zelfkant van Tokio (haha), zoals te doen gebruikelijk in dit soort films. Toch krijg je als kijker sympathie voor de jongen, aangezien hij niet echt slecht is, veel om zijn zusje geeft en zijn ouders op jeugdige leeftijd heeft verloren. Zijn zus gedraagt zich als een onnozele bimbo, maar weet zich uiteindelijk beter te redden dan hij, want zijn geflirt met het drugswereldje leidt tot zijn ondergang.

Wat volgt is een visuele trip door de nachtelijke straten en clubs van Tokio. Soms wat teveel herhalende shots, een half uur minder had makkelijk gekund, maar vaak ook narratief en filosofisch. Je zweeft als kijker mee met de geest van Oscar en ziet hoe zijn leven aan hem voorbij trekt en wat zijn dood voor zijn omgeving betekent. De eerdere introductie van het Tibetaanse dodenboek zorgt hierbij voor een leuk filosofisch tintje.

Het einde is lastig te interpreteren, aangezien er blijkbaar vele verschillende cuts van de film in omloop zijn. In mijn versie zoomt de camera in op de geaborteerde foetus van Linda, waarmee blijkbaar wordt gesuggereerd dat Oscar niet herboren wordt. Andere versies hinten meer van een cirkel des levens en laten Oscars geest de vagina van zijn zus binnenvliegen. Ik had liever die versie gezien, want dat stemt toch optimistischer.

De visuele stijl geniet verder niet echt mijn voorkeur, al kan het er mee door. De soundtrack begint met afschuwelijk lelijke credits, maar wordt gaandeweg de film beter. De bewerkte muziek van Bach kon ik erg waarderen. Aangezien de film een oprechte poging doet tot het vertellen van een inhoudelijk verhaal, krijgt Enter the Void het voordeel van de twijfel. Kleine voldoende: 3***.

Redelijk tussendoortje.

Opvallend veel gezeur bij deze film lees ik in de reacties. Als je de film puur op inhoud gaat beoordelen, dan ziet de ervaren filmkijker al snel overeenkomsten met films als The Matrix, Brasil of de boeken van Orwell of Brave New World van Huxley (waarom is die hier nog niet eerder genoemd?). Erg origineel is het niet, maar het gaat meer om het idee in mijn optiek. Je moet hier als kijker vooral niet te diep willen gaan. Beter goed gejat dan slecht bedacht zeg maar.

Aan de andere kant kun je Equilibrium puur op audiovisuele schoonheid gaan beoordelen en ook dan zal je teleurgesteld worden. Genoeg films waar de actie gelikter is, de sfeer grimmiger, de soundtrack mooier, de vormgeving indrukwekkender. Vrij zinloos zoeken naar een stok om de hond mee te slaan in mijn ogen. Van Equilibrium moet je gewoon genieten zoals je vroeger ook kon genieten van een slechte Schwarzenegger of Stallone: lekker hersenloos entertainment.

Zonder snobistische bril: 3***

Muf en belegen.

Vond Ernest Scared Stupid als kind geweldig en op basis van die herinnering had ik de film een kleine voldoende gegeven. Hoe anders is dat 20 jaar later!

Het begin is nog wel aardig, met de introductie van de kluns Ernest en de andere personages. Ik kan best even lachen om die flauwe grappen. Maar het wordt al snel een herhaling van zetten. Na een tijdje begint het gewoon zwaar irritant te worden.

Verder is het acteerwerk echt afschuwelijk slecht, met name van die kinderen. Zelden kinderen zo on-naturel en geforceerd zinnen zien uitspreken. Eén blik op IMdB leert ook dat geen van hen ooit een verdere filmcarrière is begonnen; iets wat bij de betere kindacteurs doorgaans wel het geval is.

Het verhaal is uiteraard vrij dom, dat weet je van te voren. Wat ik echter niet meer wist was de vreselijk uitgesponnen finale. We zien een soort 'dans' van uitermate slecht gekostumeerde trollen, kinderen en hun ouders in Halloween outfit. Niet grappig, niet spannend maar gewoon plain stupid. Ging ook weer eindeloos lang door. Over camerawerk of effecten zal ik niet eens beginnen.

Goede jeugdfilms blijven goed, ook op latere leeftijd (denk aan Labyrinth of The Never Ending Story). Maar Ernest is definitief van zijn voetstuk gevallen en ik voel geen enkele behoefte om zijn overige werk nog te gaan bekijken. 2** (een laatste restje jeugdsentiment)

Overbodige remake.

De effecten in het origineel mogen dan hier en daar verouderd zijn, deze remake ontbeert alle spanning. Juist de dreigende sfeer van het origineel weet Alvarez hier helemaal niet over te brengen. De jongeren worden als makke lammeren afgeslacht en de hoofdpersoon blijkt een emo kid, die maar geen beslissingen kan nemen. De film mist een krachtige figuur zoals Ash in het origineel.

Verder is het - geheel in de stijl van deze tijd - weer eens veel te donker gefilmd, waardoor je als kijker niets ziet. Hebben we de grijsblauwe kleurenfilters en stroboscoop effecten gehad de laatste jaren, krijgen we deze onzin. Als het maar donker is, dan wordt het vanzelf eng. Niet dus. De redelijke hoeveelheid gore en de originele finale redden de film van een onvoldoende.

Niet vervelend, maar inwisselbaar voor tientallen horrorfilms van de laatste jaren. 3***

Leuk tussendoortje.

Terecht wordt hier de vergelijking met May gemaakt, maar dit is beter. AnnaLynne McCord zet een ijzersterk personage neer. Wat een onsympathiek en onsmakelijk wijf is die Pauline! Even leek het de Carrie kant op de gaan, maar Bates weet hier toch een eigen draai aan te geven, door het uitbeelden van Pauline's fantasieën en haar dialogen met god. Daardoor krijgt de film een geslaagd zwart komisch randje mee.

De echte horror komt pas aan het eind en is niet eens zo expliciet. De hele film is weliswaar erg ranzig, maar een gorefest is het zeker niet. Enige reden dat Excision niet direct een topper is, is het wat gezapige tempo. Erg veel gebeurt er gewoon niet en de film is noch rauw genoeg om te choqueren, noch humoristisch genoeg om te lachen. Iets gewaagder had best gemogen. Niettemin een prima debuutfilm.

3***

Van hetzelfde laken een pak als deel 1.

Wederom verzamelt Sylvester Stallone een aantal bejaarde actiehelden om zich heen en gaat de strijd aan met een boevenbende. De film staat garant voor vette actie, grappige oneliners en een hoop leuke oude bekenden.

Van de oudjes krijgt, naast Sly, vooral Dolph Lundgren veel screentime. Van de grote actiehelden uit de jaren '80 en '90 toch één van de mindere helaas. In tegenstelling tot het eerste deel krijgen Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger nu gelukkig wel een serieuze rol toebedeeld, wat zorgt voor extra nostalgie. Ook is de rol van Chuck Norris het vermelden waard. Jet Li en Van Damme vielen wat minder op; de laatste merkte ik pas op tijdens de aftiteling. Eigenlijk ontbreekt alleen Steven Seagal nog in dit illustere rijtje. De jongere cast leden doen het verder naar behoren, al staan ze op Jason Statham na wel flink in de schaduw van de oudjes. Zeker zo'n Liam Hemsworth zal nooit die status bereiken.

Het verhaaltje is verder te belachelijk voor woorden. Voor werkelijk elke situatie is er een deus ex machina. Zitten ze even in een moeilijke situatie, dan komt een Chuck Norris of een Arnie ze redden. Schiet in een paar schoten alle bad guys plus tanks kapot. Van het plot moet de film het dan ook niet hebben, wel van de actie en de dikke vette knipogen. De actie viel weinig op aan te merken: alles is strak gefilmd en wordt ondersteund door een heerlijke patriottische soundtrack. De humor komt wat minder over en sommige oneliners zijn iets te geforceerd. De film wil soms iets te graag nostalgisch overkomen. Maar dat zijn kleine aanmerkingen.

Al met al blijven The Expendables prima popcornvermaak. 3,5*

Het boek is beter, geleend indertijd van een kennis die het uit Amerika het meegenomen, dus helemaal precies weet ik het niet meer. Vond de film in ieder geval lang niet zo sterk. Overigens is er inmiddels een Nederlandse vertaling verkrijgbaar die zelfs bij de stationsboekhandels ligt. Misschien een ideetje voor de know-nots hier?

Verder is het niet onaardig; de jongen speelt redelijk en Hanks komt nauwelijks in het stuk voor (deze film is daarom ook geschikt voor alle Forrest Gump haters ). Max von Sydow zet de sterkste rol neer, dat staat buiten kijf. Niet geheel toevallig één van mijn favoriete acteurs. Anyway, ik heb me prima vermaakt, maar ik raad iedereen toch aan om voor het boek te gaan. 3,5*