Opinions

Een oefening in abstracte lelijkheid.

Wie van kubistische kunst houdt, zal Umfeld misschien mooi vinden, maar laat dat nu net een kunststroming zijn die mij niet zo ligt. Erg vernieuwend vond ik het daarom niet. Heb in menig museum soortgelijke abstracte (video)kunst mogen aanschouwen en dan was ik altijd blij als ik weer in de volgende zaal was. Enkele stukjes waren wel aardig, zoals de Kubus woningen en de destillatiekolommen bij nacht, maar over het geheel is het nauwelijks interessant. En in een museum kun je tenminste rustig kijken, terwijl je hier geconfronteerd wordt met harde elektronische herrie.

Ik vrees dus dat het sprookje 'De Nieuwe Kleren van de Keizer' weer een nieuw hoofdstuk heeft gekregen. Gelukkig ben ik een van diegenen die wél kan zien dat Umfeld niets om het lijf heeft: 0,5*

Doet wat het moet doen.

The Unborn hangt aan elkaar van clichés en biedt geen enkele verrassing voor mensen die veel van dit soort demonen films hebben gezien. Uitgezonderd dat het hier eens niet om een (voor)christelijke demon gaat, maar om een joodse Dybbuk.

Maar heb je gewoon zin in wat hersenloos vermaak en behoefte aan een aantal voorspelbare schrikmomenten, dan is dit een prima film. Voor de iets betere "Dybbukfilm" raad ik echter The Possession (2012) aan. 2,5*

Degelijke horror, die opvalt qua opzet. Geen scream queens, tiener slachtvee of een verdwaald gezin/jong koppel, maar een ouderwetse buddy horror; in dit geval twee broertjes.

De opbouw verloopt traag, al is de dreiging van het monster vanaf het begin voelbaar. Op het moment dat de broertjes terug gaan vechten kan het feest echt beginnen. Het is misschien niet het beste monsterdesign ooit, maar doordat je weinig van het creature te weten komt, compenseert zich dat met het mysterie. Gorehounds moeten wachten op de finale, waar alsnog wat koppen worden gesneld. De hel dimensie heb ik weleens beter gezien en komt relatief kort in beeld. Toch heb ik over het einde verder geen klagen.

Under the Bed is hier nogal ondergewaardeerd inderdaad. 3,5*

Klassieke gothic horrorfilm.

Het zou nog bijna 30 jaar duren voor de gothic horrorfilm zijn hoogtepunt bereikte in de jaren '70, maar The Uninvited bevat al veel kenmerken van het genre die nu als conventioneel beschouwd worden. Een griezelig oud huis met geesten (zowel een goede als een slechte), een seance, bijgelovige dorpelingen en een geheim dat ontrafeld dient te worden. En uiteraard zijn de hoofdpersonen twee buitenstaanders die van niks weten.

En ondanks deze prima setting viel het me toch wat tegen. Misschien ben ik wat verwend geworden nu het genre (vooral dankzij de Spanjaarden) weer een opleving doormaakt en er de één na de andere spookhuis film uitkomt. Je begint zo gewend te raken aan de overvloedige gore, de hyper montage en de moderne sound effects dat het soms moeilijk is je in te leven in een film die dat allemaal niet heeft. Maar ook met de middelen die men toen wél had, bereikt Allen niet het maximale resultaat.

Zo zijn er een aantal zaken die nogal storen. Ten eerste is het acteerwerk vrij matig. Vooral Ray Milland's personage wil iets te vaak grappig zijn, wat op bepaalde momenten gewoon niet past. Ook de zus is niet altijd even overtuigend. Beide karakters reageren bijzonder onderkoeld op alle spookachtige gebeurtenissen. Misschien is het zo bedoeld, maar het creëert in ieder geval geen spanning.

Een tweede minpunt zijn de matige effecten: een brekend wijnglas, wat vage mist en wat gehuil; veel verder komt het niet. Vergelijk dat eens met de geest in Das Testament des Dr. Mabuse van Fritz Lang, nota bene 11 jaar ouder. Ook met de locatie had meer gedaan kunnen worden. Tuurlijk, er zitten zeker mooie plaatjes in, maar wat eenvoudige schaduw effecten hadden al wonderen kunnen doen. Nu blijft het toch vaak erg statisch, terwijl zwart/wit zich hier juist uitermate goed voor leent. The Innocents, weliswaar uit '61, doet hier bijvoorbeeld veel meer mee.

Over het geheel heb ik me wel kunnen vermaken. Het verhaaltje is aardig, maar het sfeertje net te jolly. En spannend wordt het nooit. 3***

Giallo niemendalletje.

Nogal lamlendig misdaadverhaaltje over een man die zijn geheugen is verloren en wordt lastig gevallen door een aantal ongure types. Met hulp van zijn sexy vrouw - waar hij van vervreemd was geraakt - komt hij er langzaam achter dat hij blijkbaar zelf ook geen lieverdje was...

Puzzle moet het vooral hebben van de schitterende filmlocaties (Portofino aan de Ligurische kust) en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Senta Berger is werkelijk een prachtige verschijning. Het 70'ties sfeertje zit ook wel goed. Verder valt er echter niet zoveel te beleven.

Verwacht weinig gore, sleaze of spanning. Typische giallo moorden zitten hier ook niet in. Eigenlijk is dit nauwelijks een horror te noemen, eerder een misdaad/thriller. 3***