Opinions

Zeer vermakelijk.

Bad Santa is een bekende titel die ik tot op heden altijd had genegeerd. Ten onrechte blijkt nu. Het is misschien wel de beste zwart komische kerstfilm die ooit is geproduceerd. De meeste "anti" kerstfilms vind je in het horrorgenre, waar karakters, script en plot doorgaans een nogal ondergeschikt bestaan leiden. Zwigoff's keuze voor het misdaadgenre (met misdadigers in de hoofdrol), zijn scherpe dialogen, volwassen humor (weinig slapstick) en daarnaast een onderhoudend verhaal vormen een zeldzame combinatie. Met succes welteverstaan.

Billy Bob Thornton excelleert in zijn rol van drinkende, schmierende en neukende Kerstman. Thornton acteert soms op het randje, maar gaat er nooit overheen, waardoor het personage tot het einde geloofwaardig blijft. Zijn dwerg sidekick kennen we nog uit Me, Myself and Irene en zet hier min of meer dezelfde rol neer (één grap lijkt zelfs zo gekopieerd). Tot slot het dikke joch. Dat riep bij mij in het begin vooral ergernis op (vind dikke kinderen sowieso walgelijk om te zien), maar weet toch steeds meer sympathie te wekken.

De film is ook niet alleen maar humoristisch; integendeel. Bad Santa is ook een echte kerstfilm in de zin dat het wel degelijk een moraal bevat. Als kijker krijg je oprecht medelijden met Thornton's personage, dat gekweld wordt door zijn zelfdestructieve aard. Evenals met het dikke joch, dat ook vreselijk eenzaam blijkt. Bad Santa moet eerst niets van de jongen hebben, maar gaandeweg ontwikkelt zich toch een soort vader/zoonrelatie. Daarnaast helpt mee dat Bad Santa ook een leuk vriendinnetje krijgt. Vriend- schap als medicijn tegen nihilisme.

Bad Santa is misschien wel een puurder kerstfilm dan veel andere films die hiervoor doorgaan. 3,5*

Hoewel Baghban zeker niet zo slecht is als Kabhi Alvida naa Kehna, moet ik nogmaals opmerken dat de scores (en de reviews) op IMDb een stuk realistischer zijn. Jammer van al die 'etnische stemmers' op MM, want zo boet de site wel aan geloofwaardigheid in (zie ook de Turkse films). En het is hierdoor erg lastig voor nieuwelingen zoals ik om de Indiase cinema te verkennen. Goed, terug naar de film.

Baghban begint, zoals al eerder opgemerkt, erg zoetsappig. We krijgen een kijkje in het idyllische leven van Rai en Pooja. Fluitende vogeltjes, lachende mensen met nog vrolijker honden en overal aangeharkte bloemperkjes geven de film in het eerste uur het aanzien van zo'n vreselijk moralistisch-romantische Hollywood jaren '50 film. Aangevuld met matige liedjes om de 10 minuten (die ik voor de verandering maar eens heb doorgespoeld) maakten het een ware martelgang en ik vreesde alweer het ergste.

Maar zodra de ouders uit elkaar gaan herpakt de film zich. De sfeer wordt somberder en ingetogener (ander kleurenfilter?), de slappe muzikale intermezzo's verdwijnen grotendeels en het verhaal komt op gang. Echt emotioneel kon ik er niet van worden, daarvoor is dit voor een westerling toch een beetje een 'ver van mijn bed' show. Maar de boodschap is mooi. Op basis van de sterke tweede helft. 3***

Alvorens ik me naar deze film begaf, eerst geluncht in Tai-Wu, met de heren Tsai en Lee en nog een aantal andere 'belangrijke' mensen uit de filmwereld. Peter Duncan van Unfinished Sky was er ook weer; kortom het was een beregezellige 'oude jongens krentenbrood'-achtige sfeer.

Nadat we een beetje gelevelled waren verplaatste het hele circus zich naar allerlei filmzalen en kwam ik hier bij 'Help me Eros' terecht. Uiteraard hadden we vrijkaartjes, anders was ik nooit naar zo'n film gegaan. Daarom kan ik over de film vrij kort zijn: het gedeelte dat ik niet lag te slapen vond ik weinig aan. Het is dan ook totaal niet mijn type film, maar dat wist ik van te voren.

De liefhebbers van het genre moeten de uitgebreide recensie van Starbright Boy, die ik overigens niet heb gezien, maar lezen. Ik houd het op 2** (1* voor de lunch en 1* voor de film).

Backpackers op zoek naar Utopia.

Het moet ergens in de jaren '90 zijn geweest dat het moderne backpacken echt op gang kwam. Verre vliegreizen waren niet langer meer voorbehouden aan de allerrijksten en plotseling kon Jan Modaal ook op vakantie naar Thailand of Australië. Nu is backpacken de normaalste zaak van de wereld en worden die gebieden letterlijk platgelopen door langharig, ongewassen blowend volk. Niets voor mij in ieder geval, maar The Beach speelde indertijd handig op de Thailand hype in.

Naast het prachtige landschap parasiteert de film natuurlijk ook op de ongekende populariteit van bakvisjes magneet DiCaprio in die jaren zo net na Titanic. En niet te vergeten het talent van regisseur Danny Boyle, die dankzij het een paar jaar eerder verschenen Trainspotting, toen ook hot was. Het is vooral dankzij deze grootheden dat The Beach niet in de vergetelheid is geraakt. Zij geven de film nét dat extra's mee waardoor je als kijker gebiologeerd blijft staren naar de schitterende Thaise natuur. Het zwoele, dromerige sfeertje maakte dat ik volledig in de film werd meegezogen, wat toch niet zo vaak voorkomt.

Het verhaal is verder verre van briljant; na een half uur zijn ze op het eiland en is het wat het mysterie betreft gedaan. In het begin is de eilandgemeenschap best interessant, maar wat volgt is een sociaal commentaar op groepsdruk en falende hippie idealen. Boyle probeert het fris te houden (o.a. de gameboy scene), maar slaagt hier nauwelijks in. De gebeurtenissen zijn teveel een herhaling van zetten, waar visuele foefjes niet meer tegen helpen. Overigens - los van de film - is de soundtrack sowieso genieten als je bent opgegroeid in de jaren '90.

Het einde is ontnuchterend: Utopia blijkt niet te bestaan. 3,5*

Tweede herziening dit weekend.

Nadat ik het origineel in een Mojo toplijstje tegenkwam, schoot deze film me weer te binnen. De jaren '60 versie moet ik me zeker eens aan wagen, maar de slechte recensies hier op MM stemmen niet positief. Bedazzled vond ik indertijd een aardige film en ik was benieuwd wat daarvan over was.

Het blijft een leuke film, die misschien wat repetitief is, maar de situaties waarin Elliot terechtkomt zijn best hilarisch. Verder is Elizabeth Hurley sterk als sexy duivelin. Geen topfilm allicht, maar het vlotte tempo en de niet al te lange speelduur houden de aandacht erbij.

De 3*** blijven staan.

Uitgekauwd voodoo gezeur.

Het sterke openingsshot beloofde veel goeds, maar al snel blijft er weinig verfrissends over. Wat volgt is een verhaal over een politie psycholoog (Sheen) die verstrikt raakt in een voodoo moordzaak. Op een onwaarschijnlijke manier raakt zijn zoon erbij betrokken en moet hij vechten voor zijn leven en dat van zijn zoon. In een ijzingwekkend traag tempo wordt vervolgens het plot uit de doeken gedaan.

Schlesinger weet hierbij eigenlijk geen moment te verrassen. Veel duf voodoo geleuter met geslachte kippen, afgodsbeeldjes, lucky charms en dies meer zij. Daarnaast veel te veel beelden van familie momenten met zijn zoon. Alleen het politieonderzoek creëert wat spanning, maar hangt er een beetje bij. Het script zit verder vol gaten en toevalligheden, vooral als blijkt dat oma en opa!? ook in het complot zitten en het op zijn zoon gemunt hebben. Ach, het geeft in ieder geval de aanzet tot de finale.

In de finale lijkt de film dan eindelijk even los te komen, maar ook hier kakt het vrij snel weer in. De sekte wordt bijzonder eenvoudig door Sheen opgerold en zo is het weer eind goed, al goed. Het heeft er alle schijn van dat de makers hun best deden om een PG-13 rating te krijgen. De horror is bijna non-existent, de gore bestaat uit niet meer dan een paar flitsen en de spanning is ver te zoeken. Hoewel Schlesinger wel wat sfeer weet neer te zetten en Sheen zeker niet slecht acteert, kan dat alleen de film niet redden.

Matig. 2**

Treffende Britse komedie.

Ondanks de wat lauwe kritieken hier, is The Best Exotic Marigold Hotel toch echt één van de betere tragikomedies van de afgelopen jaren. Een groepje zeer verschillende pensionado's dat om uiteenlopende redenen besluit naar India te gaan, i.p.v. achter de geraniums te kruipen, is sowieso al een geweldige opzet.

De film laat zien dat - hoe oud je ook bent - er altijd wat van het leven te maken valt, ook als je niet rijk of getalenteerd bent. Uiteraard nogal moralistisch en was het de zoveelste tienerfilm geweest, ook behoorlijk cliché. Dat nu eens bejaarden de hoofdrol hebben maakt het én grappig én origineel.

Uiteraard slaagt niet iedereen in India en één van de groepsleden komt om te sterven en niet om een nieuw leven op te bouwen. De rest weet echter - samen met een lokale Indiase jongen en de eigenaar van het hotel - nieuwe zin aan het leven te geven. Een film met een lach en een traan dus.

Naast het prettige verhaal maken de ijzersterke rollen van Maggie Smith en Judi Dench, het leuke Indiase sfeertje en de luchtige soundtrack dit tot heerlijk tussendoortje. Ruime 3,5*.

Mindere Carpenter.

Deze film heb ik vroeger nooit gezien, dus van enig jeugdsentiment is geen sprake. Dat gezegd hebbende viel het me vooral tegen. Big Trouble in Little China is een rommelig avonturen filmpje, met hier en daar leuke actie, hier en daar enige spanning en hier en daar wat humor. Helaas wil de film nooit evenwichtig worden, waardoor je als kijker niet wordt meegezogen in het verhaal.

Kurt Russell vond ik de grootste dissonant: wat een vreselijk over the top acterende acteur is die man. Werkelijk elke dialoog of oneliner voelde geforceerd aan. Vergelijk dat eens met een Schwarzenegger: die kon volgens velen niet acteren, maar zijn oneliners zijn klassiekers. Daarnaast is de actie niet indrukwekkend. De gevechten zijn meestal van Power Rangers niveau, terwijl er in de 80-ties ongelooflijk veel goede actiefilms zijn gemaakt.

Om dan toch nog een leuk, spannend verhaal te creëren lijkt bijna onmogelijk. Carpenter slaagt hier wonder boven wonder nog redelijk in. Sommige personages zijn best creepy (Lo Pan), terwijl andere lekker belachelijk zijn, zoals die monstertjes en de exploderende eindbaas. Die laatse scene is terecht een klassieker geworden.

Zo scoort de film uiteindelijk een krappe voldoende, maar ik geef absoluut de voorkeur aan Carpenter's horror werk. 3***

Japanse ranzigheid.

Had tot nog toe alleen een paar van Miike's horror werken gezien en daar vond ik zijn bizarre plot elementen goed uitpakken. Zodoende was ik ook wel eens benieuwd naar iets anders, maar hier slaat Miike toch volledig de plank mis. Wat een zeldzame verzameling vunzige idioterieën krijg je als kijker door Visitor Q voorgeschoteld!

De film moet voor zwarte komedie doorgaan, al heb ik daar niets van gemerkt. Gelachen heb ik geen moment, wel gewalgd. Opnieuw krijgen we een disfunctionele familie voorgeschoteld à la Little Miss Sunshine of The Royal Tenenbaums (wanneer houdt het eens een keertje op ). Maar waar deze Amerikaanse tegenhangers nog enige waardigheid aan hun personages meegeven en ook niet ontaarden in poep en piesjes humor, gaan bij Visitor Q werkelijk alle remmen los. De film eindigt in een orgie van seks, geweld en treurigheid, die ik eerder om te huilen, dan om te lachen vond.

Mooie scenes heb ik ook niet kunnen ontdekken; vond het vaak bijzonder goedkoop overkomen. Tijdens de tweede scene aan de eettafel hing er zelfs minutenlang een microfoon in beeld. Slecht teken als je hier als kijker op gaat letten. Ik kon me verder ook niet in de karakters inleven; zulke hufters wens je alleen het slechtste toe. De symboliek dan maar? Neuh, ook niet echt. Gezellig moedermelk drinken en gezamelijk lijken neuken/in stukken hakken is alles behalve diepzinnig. Eerder oppervlakkig, grof en dom. Er zijn genoeg mooiere manieren om een familie weer bij elkaar te brengen.

Eigenlijk best treurig dat zo'n film voor humor door moet gaan; ben benieuwd wat zich binnen de huishoudens van de liefhebbers afspeelt. Voor wat bloot en de hier en daar originele vondsten: 1,5*

Stukje minder dan het eerste deel.

De Bill & Ted films neemt natuurlijk niemand serieus, maar een beetje goed acteerwerk mag je wel verwachten. Waar Reeves en Winter in het eerste deel ontspannen acteren en de flauwe humor goed weten over te brengen, lukt dat hier niet. Het voelt allemaal net wat té geforceerd en weinig spontaan aan. Het gedoe rond The Grim Reaper compenseert enigszins, maar niet voldoende.

Puntje minder. 2**

Het is bij Aziatische cinema blijkbaar hollen of stilstaan: of het zijn van die schreeuwerige actiefilms óf het zijn slaapfilms zoals deze. Kan het er niet een beetje meer tussenin zitten zodat het wat meer gelijkenis vertoont met de realiteit waarin we leven?

De film begon goed; ik had er van tevoren niets over gelezen, maar heb me laten inspireren door de gebruikers die deze in hun top 10 hebben. Bovendien wilde ik ook zo onbevoordeeld mogelijk zijn; zeker nadat ik van de week het teleurstellende 2046 had gezien.

Ik heb me dus langzaam mee laten voeren en was daarom erg verrast met het originele gegeven en de sfeervolle beelden. Alleen houdt de film daar ook gelijk op. Nadat de hoofdpersoon het ongelukkige vrouwtje heeft gevonden gebeurt er eigenlijk een hele tijd niets. Ze breken bij nog wat huizen in en ze bedrijven een paar keer de liefde. Maar waarom trekken de hoofdpersonen geen enkele keer hun bek open? Zelfs als ons spookje beschuldigd wordt van moord, diefstal, ontvoering etc. blijft het stil. Waarom zegt die vrouw ook niets; ze is immers helemaal niet ontvoerd!

Daar kan ik met mijn verstand dus niet bij. Is dat om het verhaal een dramatische draai te geven, is het de Japanse cultuur, of is het gewoon elitair kunstzinnig gefilm? Ik neig naar het laatste, omdat het volkomen irrationeel en belachelijk op mij overkomt. Japanners zullen zeker wat stiller zijn dan Amerikanen en niet elk verhaal hoeft bol te staan van de dialogen. Maar hier werd werkelijk zo weinig in gezegd dat ik ook nog in staat was een stukje NOVA erbij te kijken. Ook saai, maar daar wordt nog in gesproken.

Na dit slaapverwekkende middenstuk en de hoofdpersoon in de cel belandt , krijgt het verhaal een magisch-realistisch tintje. Dat wekte bij mij nog meer irritatie op. Het vervelende gegrijns, het bovennatuurlijk stille gesluip en de Kafkaeske gevangenis pasten al helemaal niet in het verhaal, maar als de hoofdpersoon ook nog eens Bruce Lee-achtige oefeninkjes gaat doen in zijn cel, gaan mij de haren werkelijk overeind staan van verbazing. Het slaat allemaal als een tang op een varken, zolang het maar mooi gefilmd is, moet de regisseur gedacht hebben. Iets dat blijkbaar vaker voorkomt bij Aziatische cinema, zie 2046.

Over het slot hoef ik al niet eens meer te beginnen; het script ontspoort volledig en het lijkt werkelijk wel een soort haunted mansion-achtig verhaal te worden. De hoofdpersoon is nu een spookje dat gezellig bij het mishandelde vrouwtje en haar boze echtgenoot is ingetrokken. Absurdistisch en bizar; misschien heeft één van de bovenstaande reageerders gelijk en zijn het slechts droombeelden. Maar dan nog vind ik het maar matig passen in het geheel.

Tot slot de positieve punten: het acteerwerk was goed; een compliment aan de Japanse filmacademie voor doofstommen. De beelden waren weer mooi, zoals je bij een Aziatische film kan verwachten. Maar samen met het originele gegeven is dat natuurlijk veel te mager, gezien het treurig samenraapsel van 'stijlen' in de uitwerking. Is dit het beste wat de hedendaagse Aziatische cinema te bieden heeft? Survive Style 5+ is next, dus dan maar hopen dat die film beter is. Een magere 2,5*.

Pas mijn tweede Bollywood-film, maar meteen een schot in de roos. Een op het eerste gezicht zwaar sentimenteel verhaal wordt prima verteld, mede door de ijzersterke acteerprestaties.

Daarnaast is de film visueel ook een genot om naar te kijken; prachtige decors van statige landhuizen en tuinen wisselen elkaar af. Ik vond dit zeker geen tranentrekker, want goedkoop sentiment ben ik nergens tegengekomen. Tuurlijk is het onderwerp dramatisch, maar ik zou niet weten hoe je het anders én beter in beeld kan brengen.

'Black' was de eerste van vijf Bollywoodfilms die ik vorige week gekocht heb, maar het begint veelbelovend. Onbegrijpelijk ook dat de zogenaamde 'Azië-kenners' op het forum nooit verder kijken dan hun neus lang is en altijd bij Japan, China of Zuid-Korea zweren. De grootste filmmarkt laten deze kenners gewoon links liggen!

Voorlopig kan ik in ieder geval concluderen dat Bollywood mij een stuk beter ligt dan (moderne) Hong Kong of Japanse films. Hier is tenminste sprake van echte mensen van vlees en bloed; niet van die gestyleerde arty-farty standbeelden zonder emotie, zie Bin-Jip, 2046, Tetsuo en al die anderen in het geëikte rijtje. 'Black' is een aanrader voor iedereen die van normale menselijke interactie én emotie houdt. 4****

Inmiddels voor slechts € 4,- verkrijgbaar bij de mediamarkt.

Body and Soul wordt gezien als de eerste grote boksfilm, dat later een echt (sub)genre is geworden. Niet direct mijn ding; boksen associeer ik toch vooral met domme krachten en omkoperij. En ik zag mijn vooroordelen grotendeels bevestigd worden.

De hoofdpersoon, Charly Davis, is een wat naïeve jongen die door omstandigheden gedwongen wordt om prijsvechter te worden. Op zijn weg naar de top laat hij zich echter steeds meer in met louche types en verliest daardoor zijn echte vrienden. Uiteindelijk ziet hij zijn fouten in en komst alles goed. Allemaal uitermate voorspelbaar en moralistisch.

Het verhaaltje stelt dus weinig voor, maar daar was het de regisseur ook niet om te doen. Body and Soul werd vooral geroemd om het camerawerk tijdens de boks scènes. Rossen liet zijn cameramensen op rolschaatsen door de boksring gaan om een zo optimaal mogelijke weergave van het gevecht te krijgen. En het moet gezegd worden: voor een film uit '47 zien deze beelden er verbluffend modern uit.

Enige probleem is echter dat van de gehele speelduur misschien 10 minuten uit bokswedstrijden bestaat. De rest van de tijd wordt besteed om het knullige verhaaltje uit de doeken te doen. En daar zitten echt een paar tenenkrommend slechte scènes tussen. Het bargevecht in het begin, de onwaarschijnlijke dood van Shorty en het theatrale einde van Ben zijn slechts enkele uit een hele reeks en doen de film toch de das om.

Aardig niemendalletje, maar meer ook niet. En film-noir? Ik heb het niet gezien. 2,5*

Toch een pak leuker dan Basket Case, maar dat was ook niet zo moeilijk. Het monstertje is komischer, de moorden zijn veel gruwelijker en de stop motion effecten zijn stukken beter uitgevoerd. En daar is dan ook wel alles mee gezegd.

Want de acteurs zijn nog steeds hopeloos, het verhaal is traag en rammelt aan alle kanten en die hallucinatie effecten zijn echt vreselijk lame. Het '80ties sfeertje zit er verder goed in en kan ik wel waarderen (dat punk café ). Maar als geheel blijft het toch een fragmentarisch filmpje waar de hoogtepunten schaars zijn.

Voor echt melige jaren '80 pulp moet je bij Kaufman en Gordon zijn en laat je Henenlotter links liggen. 2**

Splatter en zombies zijn niet mijn favoriete horror onderwerpen, dus ik had van te voren geen hoge verwachtingen. Gelukkig is het me redelijk meegevallen.

Hoewel het verhaal en de hoofdpersoon me mateloos irriteerden bevatte de film genoeg grappige splatter momenten om dit door de vingers te zien. Uiteindelijk duurt de finale wel weer te lang, waardoor het komische effect uiteindelijk verloren gaat, maar dat reken ik Jackson verder niet aan.

Bij vlagen vermakelijk; krappe voldoende. 3***

Dit is typisch zo'n film die ik blijf kijken; nu al zeker voor de vijfde keer gezien.

Brainscan is één van de zeldzame hoogtepunten van het horrorgenre in de jaren '90. John Flynn weet hier een ijzersterke sfeer neer te zetten, door een beklemmende soundtrack en bij vlagen zeer goed camerawerk (met name een "giallo" moord in het begin). Het virtual reality plot is zeker voor die tijd origineel en er zijn sindsdien ook maar weinig navolgers gekomen. De film wisselt tussen horror, erotische thriller en komedie, waarbij de horror vooral in de eerste helft te vinden is.

De tweede helft van film voelt iets kinderachtiger aan (de komische demon Trickster geeft zelfs een behoorlijk moralistische speech aan Furlong), maar de spanning blijft er verder prima in. Trickster, gespeeld door Ryder Smith, is zo'n briljant personage dat hij het gebrek aan pure horror makkelijk opvangt. Furlong doet het ook lang niet slecht en het is jammer dat het na American History X snel bergafwaarts met hem is gegaan.

Zeer fijne film kortom, die inmiddels bij mij op 4,5* staat.

Lichte teleurstelling.

Het boek is ons indertijd voorgelezen op de basisschool, ergens eind jaren '80. Net als mijn klasgenoten hing ik aan de lippen van de juffrouw en hielden we onze adem in bij de stukken over de boosaardige draak Katla. De film weet het gevoel van het boek helaas niet geheel over te brengen.

Ten eerste gaat het mis bij de casting van de acteurs: Jonatan is echt veel te oud. Die gast is minstens18, terwijl hij in het boek slechts 13 is. Doet flinke afbreuk aan het samenspel met Skorpan, aangezien je nu een veel ongelijkere relatie krijgt. Ten tweede houdt men zich slecht aan het verhaal, vooral het stuk met de draak. Misschien dat het aan de technische mogelijkheden lag, maar ik vind het geen excuus. Grootste punt van ergernis was echter het constante aaien van Skorpan, door met name Jonatan, alsof het een soort hond betrof. Vond het wel erg klef overkomen, al had men in de jaren '70 natuurlijk ruimdenkender ideeën dan vandaag de dag.

Verder was het redelijk onderhoudend en leuk om te volgen. 3***

Redelijk flauw en vooral saai.

Als gematigde Elvis fan leek het me leuk om deze film eens te bekijken, maar het brengt toch niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Het idee, een bejaarde Elvis Presley die een mummy gaat bestrijden, is geniaal. Evenwel aan de uitvoering schort het toch hier en daar.

De setting kon mij absoluut niet bekoren. Een bruin, donker en lelijk bejaardenhuis waar weinig gebeurt. Hoogtepunten in het eerste uur zijn de introducties van de personages en in het bijzonder de flashbacks van Elvis. Echter veel meer dan een glimlach deed dat niet op mijn gezicht toveren.

Het laatste half uur wordt vervolgens besteed aan het actie gedeelte, maar ook dat kan matig boeien. Ik hoopte eigenlijk de hele tijd dat Elvis en JFK nog op avontuur zouden gaan, maar helaas. Het blijft bij die ene saaie locatie, het bejaardenhuis. Spaarzaam hoogtepunt is de conversatie met de mummy in hiëroglyfen tekens.

En het tempo van de film is gelijk aan de leeftijd van de hoofdpersonen: bejaard. Hadden ze van mij niet hoeven doen. 2,5* voor de moeite.

Tikkeltje ondergewaardeerde horrorprent van D'Amato.

Gelukkig bestaat er nergens een ongeschreven regel dat alle giallo films een gehandschoende, onzichtbare moordenaar en een stupide whodunit plot moeten bevatten. Dan zou het genre toch bijzonder saai worden. Buio Omega is één van die uitbijters, die zich eens een keer niet aan de conventies houdt. En met succes. Want er blijven nog zoveel zaken over waar de horrorliefhebber wél van kan genieten. De setting alleen al: een schitterend, spookachtig kasteel gelegen in de beboste bergen van Zuid-Tirol (?). De sfeer staat hierdoor direct als een huis (kasteel). Daarnaast de heerlijk gestoorde personages: de jaloerse Iris en de waanzinnige Mark. Beiden lijken geen enkele remming te kennen in het uit de weg ruimen van pottenkijkers.

Verder de gore, die hoewel niet overvloedig, goed is gedoseerd en uitstekend is van kwaliteit. Werkelijk genieten als de twee zich op onderkoelde wijze ontdoen van een lijk. Ook de eettafel scene daarna, waar Iris als een wild dier op de meest onsmakelijke manier haar eten verorbert en D'Amato beelden heeft gemonteerd van oplossende lichaamsdelen in salpeterzuur. Of het balsemen van Anna. En zo kan ik nog wel even door gaan. Ook de Goblins zijn van de partij en die had ik al een tijdje niet gehoord. Niet meteen met hun beste soundtrack, maar wederom steken ze met kop en schouders uit boven de mindere goden in het genre, Fabio Frizzi en John Carpenter misschien uitgezonderd.

Zijn er dan nog minpunten vraag je je af. Zeker; doordat het vertelperspectief bijna volledig bij de moordenaar ligt, boet de film enorm aan spanning in. Alle moorden zie je lang van te voren aankomen en van enig mysterie is natuurlijk geen sprake. Het subplot met de begrafenisondernemer slaat eigenlijk nergens op, al biedt het de mogelijkheid voor de schitterende eind scene. Het enige moment van de film dat ik even overeind vloog.

Samenvattend kan ik echter concluderen dat deze paar minpunten in het niet vallen tegen alle pluspunten. 3,5* met kans op verhoging bij herziening.

Typische Amerikaanse slasher die in mijn ogen zeker niets onderdoet voor beroemdere tijdgenoten, maar een beetje in de vergetelheid is geraakt. Onterecht overigens, al is The Burning ook zeker geen topper.

Positief is de (voor een slasher) vrij sterke verhaalopbouw die van de toedracht en de moordenaar geen mysterie maakt. Aan de andere kant wordt zijn gezicht niet of nauwelijks getoond, waardoor nog genoeg spanning overblijft. De kill momenten zijn goed gedoseerd, zodat het geen namen van een lijstje strepen wordt. En zoals door anderen al opgemerkt zijn de moorden in fraaie giallo stijl uitgevoerd. Verder bevat de film wat aangenaam bloot en is het erg fijn dat de moordenaar aan het eind gewoon sterft (en niet zo'n bovennatuurlijk gedrocht blijkt). Die onrealistische killers zoals Michael en Jason vind ik altijd een zwaktebod.

Ondanks echter al dit moois mist de film simpelweg spanning. De soundtrack is niet erg sterk en kondigt de moorden veel te snel aan. Ook het camerawerk helpt hier niet echt mee; op de eindstrijd na, zwenkt de camera vaak als een logge olifant heen en weer tussen de killerview en het slachtoffer. En aangezien het moorden niet onbelangrijk is bij een slasher reken ik dit de film wel aan. Dat is bij Friday the 13th bijvoorbeeld weer beter gedaan.

Als ik alle punten optel vind The Burning daarom redelijk gelijkwaardig aan bovengenoemde tijdgenoot. 3***

Onterecht vergeten gothic horrorklassieker.

Wie van het genre houdt moet deze gezien hebben, al is het mijns inziens geen pure gothic horror, want er komen geen geesten in voor. Zowat alle recensenten zijn het er wel over eens dat Burnt Offerings van grote invloed is geweest op latere werken zoals The Shining (zowel het boek als de film) of mindere films als The Amityville Horror. Met verder een all star cast van oudgedienden is het zeker geen low budget horror. Desondanks flopte de film in de bioscoop.

Burnt Offerings is dan ook vooral sfeervol, mysterieus en uiteindelijk akelig. Voor schrikeffecten of zelfs het meest simpele spook zit je hier verkeerd. Geen klapperende deuren, krassende kraaien, kinderstemmetjes en noem alle clichés maar op. Dat kan dus verkeerde verwachtingen wekken, want spannend wordt de film nergens. Qua gevoel deed het me sterk denken aan sommige afleveringen van The Twilight Zone of Outer Limits; die waren ook eerder vreemd en bizar, dan eng.

Het idee van een levend huis dat parasiteert op zijn bewoners is briljant. Een wraakzuchtig overleden persoon, hoe griezelig ook, is nog altijd minder creepy dan een 'het' dat zijn bewoners aanvalt. Stephen King kan er nog steeds geen genoeg van krijgen, denk aan het veel recentere Rose Red. Dat ongrijpbare gevoel wordt door regisseur Dan Curtis op subtiele wijze verbeeld. Klokken die zichzelf repareren, dode bloemen die plots weer bloeien, een zwembad dat zichzelf opknapt - allemaal tekenen dat er iets goed mis is.

De ontknoping mag er wezen en laat je met een akelig gevoel achter. 3,5*

Inhoudelijk klopt het zeker wat eRCee zegt. Nu weet ik wel dat de liefhebbers daar totaal niet op letten, maar het lijkt me lastig om te negeren. Want waar gaat het nu eigenlijk over? Een kalverliefde die een uur lang wordt uitgesponnen! Bij het eerste deel is dat niet zo erg, bij het tweede begint het te knagen en bij het derde deel vraag je je af: "Is dit het dan?". Wat betreft dat pop nummer aan het einde: Als dit een Nederlandse animatie was geweest, dan had je aan het einde Een Beetje Verliefd van Adré Hazes gehoord. En dan Bergman-filosofieën simplistisch noemen.

4,5* voor de animatie, 2,5* voor het verhaal. Jammer dat in het laatste aspect zo weinig tijd is gestoken, want ik had best weer eens een top notering willen uitdelen.