Opinions

Sterke documentaire over een gevoelig onderwerp.

Over euthanasie zijn al boeken volgeschreven en tientallen films/documentaires gemaakt. Maar wat Nachtvlinder bijzonder maakt is het uitgangspunt: het portretteren van de laatste dagen van een jonge Amsterdamse vrouw. Zonder extra gedramatiseerde toestanden, slechts de rauwe werkelijkheid. Ook de hoofdpersoon zelf is anders: geen oudere, elitaire vrijdenker, maar een gewone volkse meid die nog vol in het leven stond.

De regisseur neemt de tijd om een evenwichtig beeld te schetsen van Priscilla, haar vrienden en familie en haar keuze voor euthanasie. Wat ik vooral interessant vond was haar sterke persoonlijkheid en hoe ze tot haar besluit is gekomen. Ik denk dat daar misschien wel meer moed voor nodig is, dan passief de rit uitzingen zoals de meeste mensen zouden doen. Hoe ze de regie over haar eigen leven wilde houden vond ik indrukwekkend. Uiteindelijk is deze oplossing voor haar omgeving toch ook veel prettiger dan om iemand langzaam te zien wegkwijnen. Ik kreeg de indruk dat ze daar ook zeker aan dacht, maar in eerste instantie ging het om haarzelf.

Over die omgeving was ik wat minder gecharmeerd; die kregen imo ook iets teveel screen time. Met dat gebral in een kroeg op de muziek van Paul de Leeuw kan ik niet zoveel. Soms werd het me allemaal iets te plat Amsterdams. Niettemin doet dat verder weinig aan de docu af, al prefereer ik hier en daar een andere setting. Het ging tenslotte om Priscilla en haar keuze voor euthanasie. De docu toont aan dat actieve levensbeëindiging een optie is die voor iedereen openstaat en een humane manier is om uit het leven te stappen. 3,5*

Mijn tweede National Lampoon.

Net als Christmas Vacation vond ik het matig. Vaak nogal flauw, vreselijk Amerikaans en soms tergend traag. De kinderen waren iets aardiger hier, maar het (kerst)sfeertje lag me weer beter in de andere film. Voor de rest is het van hetzelfde laken een pak. Grappig bijrolletje van John Candy, dat wel.

Leuk als je dit als kind hebt gezien; anders kun je die hele National Lampoon serie rustig laten voor wat het is. Na twee films ben ik er wel klaar mee. Zonder jeugdsentiment: 2,5*

Tjonge wat wordt er gewichtig over deze film gedaan, terwijl het toch niet veel meer is dan een arthouse versie van Showgirls. Zelfde wereldje, zelfde thema's. Alleen zijn we ruim 20 jaar verder en ziet het er een stuk gelikter uit. De regisseur weet zeker intrigerende sets te creëren. Helaas vergeet Refn dat een film ook moet vermaken, want alle mooifilmerij ten spijt, sleept de film naar het einde toe. Een einde dat eigenlijk nergens op slaat, maar noodzakelijk is voor dit soort cinema, zodat de fans nog jaren erover kunnen door analyseren. Krappe voldoende. 3***

Volkomen overgewaardeerde film, die prima in het rijtje Bin-Jip en 2046 past. Saai, nauwelijks verhaal en erg gekunsteld. Ik begrijp dus dat de Azië dwepers hiervoor gelijk warm lopen, maar voor de doorsnee filmkijker is dit helemaal niks.

De film begint nog interessant met een paar duidelijk verhalende shots die eigenlijk de hele plotomschrijving hierboven weergeven. En toen hoopte ik op meer, maar helaas, net als bij Bin-Jip en 2046 was het boek na een half uur uit. Een gemiddeld Nijntje verhaal duurt nog langer.

Wat volgt is een eindeloze opsomming van beelden die we al 100 keer gezien hebben. Klokken die worden teruggezet, meisje dat door Parijs zwerft en gekke moeder die op haar overleden man wacht. Het thema eenzaamheid ligt er zo dik bovenop, dat er voor de rest weinig overblijft. Er is geen karakterontwikkeling, geen doel, slechts losse beelden. Misschien dat de Azië filmliefhebbers me kunnen uitleggen wat er nog meer voor diepere boodschappen waren, want ik heb ze verder niet gezien.

Kortom: een verhaal dat in 5 minuten kan worden verteld, wordt hier uitgesponnen tot bijna 2 uur. Een prestatie van formaat, met een dodelijk saai resultaat. Een conclusie valt er ook niet te trekken, want de film houdt op zoals een regenbui begint (of eindigt). Geen motief, geen doel, gewoon een regenbui.

Tot slot positieve punten: hilarisch shot van man met klok voor z'n jodokus, Parijs en beelden uit The 400 blows (die overigens velen malen beter is). Dat is goed voor 3 x 0,5 = 1.5*

Voor de geduldige jaren '70 filmliefhebber..

Want dit wás me een pittige, lange zit. Heb de film in drie etappes kunnen uitkijken, terwijl 100 minuten toch echt niet zo lang is tegenwoordig. Veel gebeurt er namelijk niet en het tempo van de film ligt vreselijk laag. Pas tegen het einde vindt er wat actie plaats, al laat je dat vooral met vraagtekens achter.

Gene Hackman speelt detective Moseby, wiens carrière nooit echt van de grond gekomen is. Ook verder is het niet best: als voormalig American Football speler kwam hij net tekort, zijn vrouw gaat vreemd en met zijn vader is hij gebrouilleerd. Kortom: een man die teleurgesteld is in het leven. Als dan de dochter van een verlopen actrice verdwijnt, denkt hij eindelijk een grote zaak te hebben.

Wat echter simpel leek - spoor de dochter op en breng haar terug - blijkt toch een stuk gecompliceerder. Als ze nog maar net terug is wordt het meisje vermoord en Moseby voelt zich genoodzaakt zich in een decadent, vreemd wereldje van smokkelaars te storten. Moorden volgen elkaar nu in rap tempo op en het verhaal wordt steeds onduidelijker. Een slimme jongen die het na één kijkbeurt al begrijpt; ik snapte er geen jota van.

Toch intrigeert de film van begin tot eind. Het 70ties tijdsbeeld, het vreemde broeierige sfeertje van The Florida Keys, de acteurs: ergens beklijft het wel. De thema's verval/mislukking/doelloosheid blijven op subtiele wijze terugkomen, waardoor het onbegrijpelijke plot desondanks blijft boeien. De eindscène is symbolisch erg sterk en doet niet gauw vergeten.

Een tweede kijkbeurt is zeker nodig, maar voor nu houd ik het op 3,5*.

Normaal gesproken hanteer ik niet zo snel termen als 'cliché', 'gedateerd' of 'achterhaald', iets wat typische klassieker-bashers graag op dit forum doen. Maar bij deze jaren '50 horrorfilm schoten die woorden me regelmatig door het hoofd. Een beetje horrorkenner ziet dat de lijst films die schatplichtig zijn aan Night of the Demon behoorlijk lang is. Het meest recente voorbeeld is Drag me to Hell van Sam Raimi, dat zowat het hele plot geleend heeft. Maar om die reden ga ik aan een film geen hoge punten toekennen. Ik wil bij een horror enige spanning voelen en die was totaal afwezig.

Want wat wil je ook met zo'n verhaal. Werkelijk een ratjetoe aan horrorclichés komt voorbij: een duivelse professor, een seance, hypnose, bijgelovige dorpelingen en uiteraard de almachtige demon. Op zich best leuk, maar de eindeloze dialogen over al die occulte onderwerpen doen wat mij betreft flink afbreuk aan de sfeer. De personages zijn al even karikaturaal: de hoofdpersoon is overdreven sceptisch, zijn vriendin juist vreselijk bijgelovig. Om nog maar te zwijgen over die Indiër of de moeder van de duivelse professor. Over de achterhaalde effecten zal ik maar niet beginnen, dat weet je van te voren.

Daarom kom ik tot een voor mij zeldzame conclusie: deze film had beter gekund, ook in die tijd. De zwart-wit cinematografie is namelijk helemaal niet verkeerd en hier en daar zijn best mooie shots te zien. Helaas doen het eindeloze occulte geleuter en de suffe typetjes de film de das om. Ik beschouw Night of the Demon dan ook vooral als historisch horrordocument uit de jaren '50; interessant om een keer gezien te hebben, maar meer ook niet. 3***

Los Angeles: Zeer matig deel, vreselijke stereotypes en irritante personages. Totale ergernis. 2*

New York: Stukje beter, helaas opnieuw idiote stereotypes, maar nu wel grappig. 2.5*

Parijs: Origineel, maar weinig overtuigend qua acteerwerk. Beter dan de eerste delen. 3*

Rome: Roberto Benigni steekt met kop en schouders boven de rest uit en is in zijn eentje boeiender dan alle acteurs uit de vorige delen bijelkaar. Verder gewoon hilarisch. 3.5*

Helsinki: Enige deel met een interessante boodschap. Niet moralistisch en redelijk aangrijpend. 3.5*

Het geheel valt wat tegen. Het blijft gewoon teveel middelmaat en mist helaas echte diepgang. Sommige delen zijn wel grappig, maar dat is niet genoeg voor een topnotering. 3***

Heerlijke occulte griezelfilm, zoals ze die in de jaren '70 in Amerika maakten. Alle bekende ingrediënten zijn aanwezig: een somber oud huis, priesters en Katholieke symboliek en een hoofdpersoon die ze niet meer helemaal op een rijtje heeft. En uiteraard van het vrouwelijk geslacht is.

De titel is een afkorting van Noticiarios y Documentales (Nieuws en Documentaires), Spaanse propaganda films ten tijde van het Franco regime. Deze 'No-Do's' werden vooral in de bioscoop gedraaid, vergelijkbaar met ons polygoon-journaal. Nu worden ze vooral om nostalgische redenen nog gedraaid; iets waar Quiroga dankbaar gebruik van maakt. Gedurende de hele film monteert hij fictieve No-Do's tussen de gewone beelden in en laat ze ook hier en daar in elkaar overvloeien. Erg aardig gedaan en een originele manier om de achtergrond van het verhaal uit de doeken te doen.

Dat verhaaltje is verder vrij rommelig en boeit ook niet zo; we hebben het allemaal al zo vaak gezien. De geesten daarentegen zijn spooky en met name de boze 'oppergeest' steelt de show. Al was het voor mij al snel duidelijk dat de dochter dood was en dus een geest, de uiteindelijke ontknoping is verrassend. Verder nog wat van de gebruikelijke scares: voetstappen, gegiechel, bloed dat uit het niets verschijnt, etc. Echt op het puntje van mijn stoel heb ik niet gezeten, maar de sfeer was in orde.

Een top notering zit er verder niet in, daarvoor zijn er toch was minpunten. Uiteraard had het script wat beter gekund, maar daarnaast ademt het toch iets van een tv-productie. De bijrollen zijn wat matig geacteerd, maar de grootste ergernis blijft toch het de hele tijd uit- en weer inzoomen op het spookhuis. Dit zie je vaak bij series als er een reclameblok komt, maar waarom het in deze film moet is mij totaal ontgaan. Neemt elke keer volledig de spanning weg.

Maar voor de liefhebber van het genre valt er genoeg te genieten en ik hoop dat de Spanjaarden gewoon hier mee door blijven gaan. 3,5*

Inderdaad leuk voor de liefhebbers, want dit ontstijgt nauwelijks het 'nacht van de wansmaak' niveau. Ik had hier toch op meer gerekend. Zonde van m'n maandagavond. 2**

Laat ik nou net een zwak voor de 80ties hebben..

Verder redelijk met voorgaand commentaar eens, al ken ik de film wel een hoger cijfer toe. De film weet niet echt wat het wil zijn, waardoor de mengelmoes van genres nooit echt uit de verf komt. En Pierce Brosnan's nep accent is inderdaad vreselijk, maar dat zijn dan ook de twee belangrijkste minpunten. Uitgezonderd misschien het gebrek aan spanning; hier laat de regisseur een kans liggen.

Want met de opzet en het verhaal is niets mis: dit is eens een keer geen 13-in-een-dozijn bovennatuurlijk verhaaltje, maar een goede poging iets origineels te brengen. De moderne stadsnomaden, gebaseerd op een eskimo mythe, zijn best freaky. De vertelstructuur, over een hoofdpersoon die dankzij hallucinaties een ander zijn laatste dagen "nabeleefd" en uiteindelijk in dezelfde misère belandt, spreekt aan.

Het algehele vervreemdende sfeertje intrigeert. Vaak erg dromerig, afgewisseld met rauwere scenes en jaren '80 rock. Veel wordt er niet verklaard, al is het weliswaar sterke einde niet heel verrassend. Jammer dat de film niet constant genoeg is, waardoor je als kijker te vaak uit het verhaal wordt gehaald. Hier had iets meer ingezeten, want nu blijft het hangen op slechts een voldoende. 3***

Verrassend leuk!

Dacht altijd dat dit de zoveelste spoof film was uit die tijd (Scary Movie, Epic Movie etc.), dus had er eigenlijk nooit naar omgekeken. Ik had het mis. Nu het spoof genre een beetje op z'n retour is, blijkt dit stiekum een topper in zijn soort.

De film zit boordevol leuke verwijzingen naar bekende tienerfilms als Ferris Bueller of The Breakfast Club. Vooral om die Emilio Estevez persiflage lag ik dubbel. Maar ook de algemene tienerclichés worden op de hak genomen: de cheerleader, de jocks en de nerds. Verder leuke details, zoals een hot-dog tent met het opschrift "for practising oral sex".

Een echte aanrader voor een bieravondje met vrienden kortom. 3,5*

Wat een eer; ik mag het eerste berichtje plaatsen bij dit meesterwerk, dat me maar 5 euro heeft gekost.

'Naakt voor de Duivel' begint spannend, een horror cliché: Man krijgt een aanrijding en gaat bij een sinister kasteel om hulp vragen. Eenmaal binnen spatten plotseling de kutten en de lullen over het scherm. Grote bossen jaren '70 shag vullen het beeld en maken het een aangename verpozing. En dat in naam van de duivel.

Helaas kan de film het niveau niet vasthouden en gaan de poezen een beetje snel vervelen. Op een hilarisch stuk met een seksueel geperverteerde reuzenspin na, komt er weinig schot in het verhaal. Veel dom gegrijns, nauwelijks spanning en nietzeggende dialogen maken de film een ware martelgang.

Af en toe wel leuk, zo'n wansmaak filmpje. Voor het bloot: 1*.