Opinions

Zelfs ruim een decennium later briljant.

Volgens mij zat ik nog op de middelbare school toen Jackass populair werd. In ieder geval moest je het gezien hebben om mee te kunnen praten. Zelfs oudere generaties keken mee, want het was al snel een fenomeen. Na de eerste film ben ik echter afgehaakt en heb het programma slechts sporadisch nog bekeken. Niettemin is mijn hernieuwde kennismaking goed bevallen.

De sketches zijn even goor en gewaagd als voorheen, maar ze zijn wel veel beter uitgedacht dan vroeger. De budgetten zijn stukken hoger, het team professionals eromheen een stuk groter. De grotere mogelijkheden betalen zich duidelijk uit in meer afwisseling en creativiteit. Ondanks de zichtbare veroudering van de vaste castleden, staan ze aardig hun mannetje. Van mij mogen ze nog jaren doorgaan, al vraag ik me af hoe lang je dit fysiek kan volhouden.

Dikke 3,5*.

Samen met Pulp Fiction de beste Tarantino.

Net als in zijn populairste werk weet hij hier een geweldig soulsfeertje op te roepen, wat mij als liefhebber erg kan bekoren. De heerlijke muziek en de laidback humor doen het 'm. Verder zit de film qua geweld op het randje, maar gaat niet over-the-top, iets wat mij in Reservoir Dogs behoorlijk irriteerde. Zodra grofheid en geschreeuw de boventoon gaan voeren haak ik af.

Het plot is hier en daar wat rommelig en de vele typische Tarantino personages vereisen wel wat extra aandacht, maar de film blijft boeien tot het einde, ondanks de lange speelduur. Samuel L. Jackson, Pam Grier en Robert Forster zetten alle drie leuke rollen neer. Van de laatste twee is het ook gelijk hun beste rol ooit; ergens anders ken ik ze niet van, uitgezonderd wat bijrollen. Over bijrollen gesproken: grappig om Robert De Niro eens in de rol van sullige crimineel te zien, i.p.v. topcrimineel.

Meeslepend of nagel bijtend spannend is Jackie Brown verder niet. Wel blijft de film blijft de gehele speelduur komisch luchtig en vermakelijk, dankzij een sterke combinatie van dialogen, acteurs en sfeer. Ik kan alleen maar hopen dat wanneer Tarantino klaar is met de martial arts, oorlog, western en horror-genres hij ooit nog terugkeert naar de soul. 4****

Geweldige vecht scenes!

En dat dekt ook meteen de lading van de film, want voor de rest was dit een vreselijk lange, saaie zit. Ik heb Bruce Lee hoog zitten en Enter the Dragon is ook één van m'n favoriete films. Maar alles wat die film heeft, heeft Fist of Fury niet. Enter the Dragon kijkt weg als een comic book: vlot, humoristisch en avontuurlijk. Het realisme is ver te zoeken en je moet die film vooral niet te serieus nemen.

Fist of Fury daarentegen neemt zichzelf wél serieus. Veel lange dialogen over de animositeit tussen Japanners en Chinezen en de verschillen tussen de beide scholen. Wat dan weer leidt tot ruzies en een slaapverwekkend politieonderzoek naar Chen (Bruce Lee).Tot overmaat van ramp is er ook nog eens een langdradig romantisch intermezzo aan de film toegevoegd.

De film wordt gered door de fantastische gevechten. Die zijn, dat moet ik toegeven, cinematografisch veel beter in elkaar gezet dan de wat kinderachtige gevechten in Enter the Dragon. Hier vloeit wel bloed en slachtoffers blijven daadwerkelijk liggen als er met een nunchaku op hun kop wordt geslagen. Maar hoe geweldig die scenes ook zijn, ze nemen hooguit drie kwartier van de film in beslag. Blijft er dus nog een uur over waar werkelijk niets in gebeurt. 2,5*

Ik verbaas me toch een beetje dat deze film zo'n lage score krijgt. Ik heb hem toen ik een jaar of 14 was in de bioscoop gezien en vond het toen een geweldige film. Ook daarna nog een aantal keer gezien en de film is me nooit gaan vervelen. Verdient daarom zeker 3,5*.

Redelijk vervolg.

Deze Jumanji gaat verder waar de vorige eindigde: het shot op het strand met het spel half begraven in het zand, waar een toevallige voorbijganger het ontdekt. Vervolgens verdwijnt deze persoon in het spel en skipt de film verder naar het hier en nu, met een nieuwe groep spelers. Alleen dit keer niet met een spelbord, maar met een oud video game. Tot zover de opzet.

De aanloop duurt vervolgens wel even. Eerst moeten de vier stereotype highschool karakters worden geïntroduceerd: de nerd, de jog, de slet en de outcast. Waar de vorige film duidelijk op kinderen/jonge tieners was gericht, probeert men hier een iets oudere doelgroep aan te spreken. Het drama is echter veel minder uitgewerkt en alles voelt nogal oppervlakkig aan.

Gelukkig komt de film in de jungle setting los. Hier gaat men ook echt Jumanji in; iets wat met de toenmalige techniek nog nauwelijks kon. De vier avatars zijn best leuk, al is het avontuurtje wat ze beleven van het simpelste niveau. Ook de bad guy Van Pelt is lang niet zo overtuigend als in de eerste film. Maar de film scoort punten op het gebied van decors, actie en humor (o.a. de computergame verwijzingen of de 90'ties referenties). Er viel dan ook best wat te lachen.

Toch viel de climax uiteindelijk tegen. Het avontuurtje wordt erg makkelijk afgerond en je mist de meer dramatische ontknoping van de eerste film. Ook is geen van de acteurs van het niveau Robin Williams. Als alleraardigst tussendoortje houdt de film echter wel stand. Wie dus met het verstand op nul en een zak chips op schoot 's avonds ontspannen op de bank wil zitten, kan met deze Jumanji wel uit de voeten. 3***