Opinions

Best leuke film met Dries Roelvink.

Krijg een beetje het idee dat veel mensen deze film afzeiken om het imago van Roelvink en vergeten de film te beoordelen op kwaliteit. Roelvink was indertijd erg populair op GeenStijl en als trouwe volger van dat blog heb ik ook op menig poll voor hem gestemd. Het maakt de man natuurlijk geen genie, maar enig talent kun je hem niet ontzeggen.

I Love Dries is een aardige komedie, met veel ranzigheid. Het dikke stel is briljant gecast. De reden om Dries te ontvoeren is al even absurd: ze willen een kindje van hem. De film moet het niet zozeer van poep en pieshumor hebben, maar meer van de walging en de getergde blikken van Dries. Als ontsnappingspogingen mislukken geeft hij zijn verzet op en duikt in bed met de vrouwelijke helft van het stel.

Tom Six levert al met al best goed werk, de locatie is goed gekozen en het ziet er allemaal gelikt uit. Alleen dit korrelige filter had van mij niet gehoeven. Het enige waar de film onder lijdt is het wat lage tempo en een iets te lage grappendichtheid. Verder is het voldoende. 3***

Standaard thriller, zoals je ze vroeger wel eens op de late avond bij RTL zag (meestal vooraf gegaan door een drama film). En daarmee is eigenlijk al alles gezegd: de film doet wat het moet doen. Er wordt vanaf het begin een flinke dosis spanning gecreëerd, maar voor de rest heeft het allemaal weinig om het lijf.

Net als die made-for-tv producties van pakweg 15 jaar terug zijn de acteurs nog even belabberd, is het verhaal nog even slecht en oogt het nog allemaal even goedkoop. Enige verschil is dat het nu een Franse film betreft, i.p.v. een Amerikaanse en dat men de camera- en montagetechnieken heeft aangepast aan de 21ste eeuw. Maar moet ik voor een schuddend cameraatje en een blauw kleurenfilter nu ineens hoge scores gaan uitdelen...?

Begrijp werkelijk niet waarom sommige users zo lyrisch zijn. Maar zoals ik al eerder constateerde: als iets Frans is krijgt het bij sommigen een punt extra (zie run-of-the-mill slasher Haute Tension). Desondanks is Ils geen slechte film, biedt het prima popcorn vermaak, maar brengt het verder ook niets bijzonders. Zonder francofiele bril: 3,5*

Een goed verhaal en een gruwelijke martelscene maken Imprint toch één van de betere delen uit de serie. Hoewel het nooit echt eng wordt, is de sfeer goed getroffen en is de climax erg aardig. Acteerwerk is inderdaad belabberd, zoals de meesten hier opmerken, maar stoort voor de rest niet. In Imprint zijn de audiovisuele aspecten toch belangrijker dan de dialogen. 3.5*

Ook ik was vandaag op de meeting, en hoewel In Bruges geen topper is, heb ik opnieuw een prima dag gehad.

In Bruges begint langzaam en moet het in het eerste uur vooral van de sfeer en de dialoog tussen de twee hoofdpersonages hebben. Mooie beelden van het oude Brugge en de droog komische (Engelse) humor doen de rest, maar het blijft allemaal erg braaf.

Het duurt helaas allemaal nét te lang en het wordt pas in het laatste halve uur echt interessant. De humor wordt wranger en absurdistisch en de sfeer grimmiger. Nu stijgt de film boven het gemiddelde uit, maar we hebben dan ook even moeten wachten.

Vanwege het spannende laatste halve uur: 3,5*

Vervelende film die aan de ene kant bol staat met de gebruikelijke anti-oorlogs rethoriek zoals we dat van Hollywood gewend zijn, en aan de andere kant ook bol staat van verschrikkelijk Amerikaans pattriotisme. Ondanks het goede acteerwerk en het best aardige verhaal drukt dit een te zwaar stempel op de film. 2.5*

Zo hoort een misdaadfilm te zijn.

Wie genoeg heeft van alle zwaarwichtige Hollywood misdaadfilms volgens de grijsgedraaide rise & fall formule met de bekende etnische stereotypetjes, broeierige blikken en "stoere" gangster praat, moet het misschien eens in Mexico proberen. In tegenstelling tot de Amerikaanse tegenhangers is dit veel meer realisme en minder fantasie. Perfect is El Infierno zeker niet, maar het weet eindelijk weer eens een originele draai aan het genre te geven.

In de genre aanduiding staat komedie: daar moet je vooral gitzwart bij denken. Ondanks dat met name de eerste helft van de film luchtig aandoet, is dit in grote delen van Mexico wel de dagelijkse realiteit. Hoofdpersoon Benjamin wordt om onduidelijke redenen de V.S. uitgezet. Over zijn verleden komen we nagenoeg niks te weten. Met niets beters te doen gaat hij terug naar zijn geboortedorp. Vol goede moed hoopt hij hier een Engelse taalschool op te zetten. Wat hij echter aantreft na 20 jaar afwezigheid doet hem de moed in de schoenen zakken...

De humor zit hem in het begin vooral in het feit dat iedereen in Mexico denkt dat hij nu een man in bonus is, wat logisch is nadat iemand 20 jaar in Amerika heeft gewoond. Niets is echter minder waar. Aan de andere kant is Benjamin teleurgesteld dat zijn geboortedorp ondertussen alleen maar achteruit is gegaan: iedereen is nog armer en misdaad lijkt de enige uitweg. Na wat grappige hernieuwde kennismakingen met diverse "vrienden" van vroeger en de weduwe van zijn overleden broer besluit hij ook de drugshandel maar in te gaan.

Vanaf het hier wordt de film langzaam wat serieuzer en volgt het een klein beetje de rise & fall formule. Gelukkig ligt de nadruk op "the rise" (meestal toch het interessantere gedeelte). Benjamin klimt al snel op tot een soort onderbaas en op komische wijze wordt een beeld geschetst van zijn stappen in de misdaad. Tegelijkertijd laat het zien hoe schrijnend de situatie in Mexico eigenlijk is: iedereen is corrupt en iedereen verraadt elkaar voor een appel en een ei. Er wordt in de film letterlijk gezegd dat het land in oorlog is. Toch een stukje (terechte) maatschappijkritiek op deze uitzichtloze war on drugs.

Uiteindelijk volgt uiteraard de langverwachte "fall". Zoals eerder gezegd wordt hier niet teveel tijd aan besteed en blijven ons de dramatische clichés bespaard. De focus ligt vooral op de actie en met grof geweld volgt er een wraakzuchtig einde. En ondanks dat de film dan al ruim 2 uur bezig is, gaat alles door de luchtige sfeer en het hoge tempo in sneltreinvaart voorbij. Hoe anders dan bij veel van de bekende Hollywood misdaad epossen!

El Infierno is een frisse misdaadfilm met een leuke Mexicaanse sfeer (heerlijk die muziek!), die zowaar iets nieuws weet toe te voegen aan het genre. Aanrader; net geen 4 sterren.

Minder leuk dan in mijn herinnering, maar nog wel voldoende. Innerspace is zo'n typische jaren '80 sci-fi comedy en is thans behoorlijk gedateerd. Technologische snufjes die toen futuristisch waren, ogen nu vreselijk knullig. Hier en daar zijn de visuals nog wel aardig, maar de film moet het tegenwoordig vooral hebben van de comedy. Enige probleem hierbij is de weinig geslaagde humor. Quaid en Ryan zijn niet de minste, maar de wisselwerking tussen de acteurs is stroef en de dialogen zelden scherp, met name tussen Quaid en Short. Daar had meer ingezeten, want ik heb geen enkele keer echt kunnen lachen. Omdat het onnozele verhaaltje me toch bleef boeien en er verder genoeg vaart in de film zit een krappe voldoende. Tijd voor een remake! 3***

Blijkbaar een wat vergeten film.

Het roadmovie genre had vooral in de jaren rond de millenniumwisseling een stevige opleving. Denk aan titels als Fear and Loathing in Las Vegas (1998) of The Straight Story (1999) en meer tiener/student georiënteerde titels als Road Trip (2000), Harold & Kumar Go to White Castle (2004) of EuroTrip (2004). Interstate 60 valt hier een beetje tussenin, maar is gezien het lage aantal stemmen en de weinige reacties in de vergetelheid geraakt. Onterecht als je het mij vraagt.

Op eerste gezicht lijkt de film de kant van bv. een Harold & Kumar uit te gaan. Wederom een student op zoek naar liefde en zingeving. Laat de doldwaze avonturen maar komen denk je dan. Al snel blijkt Interstate 60 echter een vreemde eend in de bijt. De sfeer is vervreemdend, soms bijna surrealistisch. De gnoom - een geweldige rol van Gary Oldman - gaat van grappig tot gestoord en bijna griezelig. Echt uit de band vliegt de film nergens en dat is ook het enige punt van kritiek: alles gaat wel erg makkelijk voor ons rijkeluis zoontje.

Toch zijn de avonturen die hij en zijn reisgenoten onderweg beleven meer dan de moeite waard. Eigenlijk zijn het stuk voor stuk aan elkaar geplakte episodes van bv. series als The Outer Limits, The Twilight Zone of zelfs Eerie Indiana. Wie vroeger van dat soort zwarte komedie/horror/fantasy series hield kan hier zeker van genieten. Sommige verhalen bieden ook leuke maatschappijkriek, zoals de Euphoria drugsstad of het Museum of Art Fraud.

Helaas zijn niet alle avonturen even interessant en voelt het einde iets te gemakzuchtig. Niettemin is deze film zeker een aanrader. Krappe 4****

Potentieel blijft ongebruikt.

Het idee van een formule die je onzichtbaar maakt is verre van nieuw, maar dat had nog best leuk kunnen uitpakken in combinatie met een highschool komedie. Helaas doen de makers weinig met hun idee. Na een leuk begin waarin de hoofdpersonen wat experimenteren met hun uitvinding, ontaardt de film al gauw in een stomvervelende klucht. Op een bijrolletje van Karen Black na, zijn de acteurs ook om te huilen.

1,5* voor een incidenteel geslaagde grap.

Prachtige melancholieke komedie!

The Irony of Fate wordt inderdaad elk jaar rond de feestdagen in Rusland uitgezonden en geniet daar ongeveer dezelfde status als It's a Wonderful Life in Amerika. Sommige passages uit de film zijn zo beroemd dat het spreektaal is geworden. Waarschijnlijk valt er dus nog veel meer uit de film te halen als je Russisch spreekt (wat ik helaas niet doe).

De film begint met een korte animatie sequence, waarin wordt uitgelegd hoe het komt dat de Sovjet architectuur zo gelijkvormig is: het centrale element in het plot. Door puur toeval belandt Zhenya in het appartement van Nadya in Leningrad. Hun beide verloofden reageren woedend en willen Zhenya's verklaring niet geloven. Het eerste deel eindigt ermee dat ze in ieder geval Nieuwjaarsnacht tot elkaar veroordeeld zijn, waardoor zich langzaam een romance kan opbloeien.

Het tweede deel van de film sleept in eerste instantie wat lang aan, maar werkt uiteindelijk naar een mooi, maar bitterzoet einde toe. De verloofden van Zhenya en Nadya zijn immers helemaal geen slechte mensen en ze willen elkaar ook niet kwijt. Uiteindelijk echter realiseren Zhenya en Nadya zich dat deze speling van het lot betekent dat ze voor elkaar gemaakt zijn. Het blijft natuurlijk een Kerstfilm!

Behalve het unieke plot - waar anders kun je zoiets verzinnen dan in de voormalige Sovjet-Unie - biedt de film veel meer. Qua komedie is de Sovjet stijl best vergelijkbaar met Franse humor: subtiel ironisch, met een licht moralistisch tintje en hier en daar wat slapstick. Liefhebbers van bv. Bienvenue Chez les Ch'tis zullen dit werk zeker waarderen. Verwacht dus geen hap-slik-weg Amerikaanse humor of onderkoelde Engelse.

Maar waar de film echt op drijft is natuurlijk de opbloeiende romance tussen Zhenya en Nadya. IJzersterk acteerwerk hier, van beide acteurs. Zelden heb ik in een romantische komedie zo'n mooie opbouw gezien waardoor het romantische element ook werkelijk geloofwaardig wordt. Iets waar het in 'gewone' Amerikaanse romcom's vaak aan ontbreekt en men plotseling met elkaar ligt te rampetampen. De romance heeft verder ook iets droevigs: beiden staan op het punt hun verloving te verbreken. Door de film heen zitten verschillende melancholieke liedjes om dit gevoel te ondersteunen. Mooie melodieën ook; wederom jammer dat ik de taal niet spreek.

Een ander punt wat dit werk zo genietbaar maakt is het hele nostalgische sfeertje dat rond de film hangt. Hoe meer Soviet films ik kijk, hoe meer ik begin te begrijpen hoe het daar moet zijn geweest: 40 jaar lang de jaren '50. Ga maar na: kleine appartementen (woningnood), nauwelijks luxe, sterke sociale binding (minder individualisme) en een vadertje Staat waar je op kunt vertrouwen. Precies hetzelfde gevoel als in series als Toen was geluk heel gewoon of in de film Goodbye Lenin!. Ik kan me goed indenken waarom sommige mensen hiernaar terugverlangen.

Zijn er dan nog minpunten? Nauwelijks eigenlijk. De enige reden waarom ik niet tot een maximale score kan komen is het feit dat ik de taal niet machtig ben en daardoor veel subtiele humor mis. Daarnaast sleept het tweede deel wat lang aan en is het een beetje flauw als er voor de tiende keer wordt aangebeld; toen had ik de running gag wel gezien eigenlijk. Eén halfje eraf dus, van een verder geweldige film. 4,5*

Bandwerk van Bay.

Sinds zijn debuut met Bad Boys, die ik indertijd op het grote scherm heb gezien, pak ik geregeld een filmpje van deze regisseur mee. Naarmate ik ouder wordt val ik echter steeds meer buiten zijn doelgroep en zijn puberale Transformers-reeks hield ik na één film voor gezien. The Island biedt daarentegen een stuk meer.

Met name in de eerste helft van de film schetst Bay een mooie science fiction wereld en biedt het plot genoeg houvast voor enige verwondering. Maar op het moment dat de hoofdpersonen de waarheid ontdekken en naar buiten gaan, verzandt de film in lange actiescènes en bombastisch spektakel. Sommige stukken zijn best sensationeel, maar het geheel is teveel van hetzelfde.

Als McGregor uiteindelijk bij de originele McGregor aankomt en zijn plaats inneemt denk je dat de film afgelopen is. Helaas weet Bay hier nog een onnodig half uur aan toe voegen, waar de hoofdpersonen op kinderlijk eenvoudige wijze een leger aan tegenstanders verslaan. Van enige verrassing, laat staan spanning was toen allang geen sprake meer.

Al met al biedt de film genoeg vermaak, ziet de setting er spic en span uit en is de actie bij vlagen meeslepend. Maar een half uur korter en iets minder spektakel en meer mysterie had de film goed gedaan. Hoewel het talent er zeker is, zie ik Bay nooit een echt baanbrekende film maken. Daarvoor levert dit bandwerk gewoon teveel op. 3,5*

Kinderfilm voor hondenliefhebbers.

Sinds Fantastic Mr. Fox wordt Wes Anderson steeds meer mainstream en minder hipster. Op zich een gunstige ontwikkeling, want zijn eerdere films vond ik vaak bijzonder vermoeiend. En voor hem zal dit ook wel een stuk meer geld in het laatje brengen.

Isle of Dogs heeft nog steeds veel van de typische Wes Anderson kenmerken: zeer verzorgd, mooie kleuren composities en een wat droge vertelstructuur.Toch mikt hij hier nog meer dan bij FMF op een jeugdiger publiek. Dat is te merken: de humor is schaars en het verhaaltje erg simpel. De opvallend eenvoudige soundtrack valt ook op.

Verder is de fusion van een Amerikaanse film met de Japanse cultuur bijzonder goed geslaagd. De PC brigade had daar uiteraard problemen mee, maar die zeiken nu eenmaal over alles. Heb al met al best van de film genoten, maar het mist voor mij net dat beetje extra's. 3***

Sexueel Overdraagbaar Spook

Ondanks het redelijk originele gegeven, ga ik niet mee in de hype. Om de een of andere reden kon ik de film niet serieus nemen en kreeg ik eerder de slappe lach, dan dat ik nagelbijtend naar het scherm zat te staren. Kan er ook niet echt de vinger opleggen, maar het ontbreken van een verklaring en een plausibel verhaal er omheen, is één van de hoofdoorzaken. Alles voelde nogal random aan.

Het deed me in opzet aan The Ring/Ringu denken: een vloek die van persoon tot persoon wordt overgedragen. Toen was het een videoband, nu is het casual seks. Na de eerste verbazing (en schrikeffecten), was het vooral de spannende zoektocht naar een verklaring voor het bovennatuurlijke dat me op het puntje van mijn stoel deed zitten. Uiteraard hoeft niet alles uitgelegd te worden, maar het geeft een film enige focus. Dat ontbrak in deze film.

Het groepje retro hipster jongeren in It Follows is maar een raar clubje. Gelaten en ongeïnteresseerd ondergaan ze alles, zonder ook een moment echt van hun stuk te raken. Zelfs de hoofdrolspeelster blijft emotieloos de lame tiener spelen. Graag zie ik in dit soort films ook enige psychologische impact op de hoofdpersoon, denk bv. aan die andere hype, The Babadook. Als het clubje vrienden dan eindelijk echt in actie komt (de zwembadscene), voelt het totaal ongeloofwaardig aan. Slappe finale kortom.

Terwijl er ook best goede dingen in de film zitten. Bij tijd en wijle is het sfeertje behoorlijk dreigend en unheimisch. De soundtrack is sterk, echter slecht getimed. Elk schrikmoment kondigt zich met harde synthesizer dreunen ruim van te voren aan. Jammer, want het monster had dat niet nodig. Tempo werkte wel; een traag spook is weer eens wat anders dan al die vliegende en uit het niets verschijnende geesten.

Denk dat de regisseur op de goede weg is, maar voor een topnotering prefereer ik een iets completere film. 3***